Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης

Η προχθεσινοβραδινή παράσταση στην πλατεία του Θησείου είχε όλα τα συστατικά μιας – όχι και τόσο προσεγμένα – σκηνοθετημένης παράστασης παιδιών Γυμνασίου.

Το φόντο της φωτισμένης Ακρόπολης, οι μουσικές υποκρούσεις με την υπογραφή του Σταμάτη Κραουνάκη, και οι γνωστοί ηθοποιοί για παρουσιαστές δεν κατάφεραν να πείσουν, αφού αυτό που «έκλεψε την παράσταση» ήταν η ίδια η σημειολογία που πάσχιζε να ισορροπήσει ανάμεσα στο «μπλε της πατρίδας» και το «κόκκινο των αγώνων». Μόνο που η μεγάλη επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα, με το βαρύγδουπο ακρωνύμιο «ΕΛΑΣ – Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη», άφησε μια έντονη αίσθηση πολιτικού déjà vu.

Όλο το στήσιμο της εκδήλωσης έμοιαζε με ένα ψηφιδωτό από δανεικές ταυτότητες. Υπήρχε εκεί κάτι από τον Ανδρέα Παπανδρέου της δεκαετίας του ’80 – με τις αναφορές στο «ραντεβού με την Ιστορία» και το «εμπρός για μια νέα κοινωνική πλειοψηφία» -, κάτι από τη δυτική, αμερικανική αισθητική των προεκλογικών εκστρατειών του Μπάρακ Ομπάμα, ακόμα και μια δόση από τη σύγχρονη, τεχνοκρατική σκηνοθεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ δεν δίστασε να μας χαρίσει απλόχερα μέχρι και αναφορές στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 με τη μικρή Ήρα, ντυμένη στα λευκά.

Κανείς, λοιπόν, δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ήταν μια παρουσία φορτωμένη με ιστορικούς και επικοινωνιακούς παραλληλισμούς. Όμως, κάτω από την αστραφτερή επιφάνεια, πρόδιδε μια βαθιά, σχεδόν δομική φοβικότητα.

Ο Αλέξης Τσίπρας φοβήθηκε να μιλήσει ξεκάθαρα και με φρέσκους όρους στην παραδοσιακή αριστερή εκλογική βάση. Αντί για ένα ρηξικέλευθο, σύγχρονο αφήγημα, επέλεξε να καταφύγει στο ίδιο, χιλιοειπωμένο μοτίβο μιας πολιτικής «σούπας», που προσπαθεί να τα χωρέσει όλα για να μην κακοκαρδίσει κανέναν: και τον ένδοξο ιστορικό συμβολισμό της Εθνικής Αντίστασης, και τον «νέο πατριωτισμό», και τον Μακρυγιάννη, και το κράτος δικαίου, και τα σκαμπό μου…

Το αντανακλαστικό της κυβερνώσας παράταξης

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο, ωστόσο, δεν ήταν η ίδια η ομιλία, αλλά η ταχύτητα της αντίδρασης. Η κυβερνώσα παράταξη φάνηκε να είχε έτοιμη τη δήλωση αποδόμησης στα συρτάρια της, πολύ πριν το λευκό χαρτί με τα αρχικά «ΕΛΑΣ» φτάσει στα χέρια του πρώην πρωθυπουργού. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά από το κλείσιμο της αυλαίας στο Θησείο, το Μαξίμου και οι υποστηρικτές του πλημμύρισαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αναλύσεις και αναρτήσεις.

Η γραμμή της Νέας Δημοκρατίας ήταν η αναμενόμενη. Μια συντονισμένη προσπάθεια να παρουσιαστεί το νέο εγχείρημα ως μια απόπειρα επιστροφής σε σκοτεινές, διχαστικές δεκαετίες του παρελθόντος. Μόνο που αυτή την επιστροφή στο παρελθόν φαίνεται πως την ξεκίνησε πρώτη η ίδια η κυβέρνηση.

Το πολιτικό «φάντασμα» του Αλέξη που στοιχειώνει τον Κυριάκο

Η αλήθεια είναι ότι το πολιτικό «φάντασμα» του Αλέξη Τσίπρα μοιάζει να στοιχειώνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους αυλικούς του εδώ και καιρό. Το μοναδικό, σχεδόν εμμονικό επιχείρημα της Νέας Δημοκρατίας απέναντί του παραμένει η ανακύκλωση των όσων έγιναν κατά τη διάρκεια της δικής του κυβερνητικής θητείας, την περίοδο των μνημονίων.

Αυτή η σχεδόν μανιακή καταφυγή στο 2015-2019, όμως, αποκαλύπτει μια άλλη πολιτική αδυναμία. Δείχνει ότι, παρά τα τόσα χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης, η Νέα Δημοκρατία δεν κατάφερε ή δεν φρόντισε να χτίσει ένα νέο, φρέσκο και θετικό επιχείρημα για να πείσει στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Η ερώτηση είναι απλή: γιατί οι πολίτες θα έπρεπε να της ανανεώσουν την εμπιστοσύνη τους για μια τρίτη συνεχόμενη θητεία; Ιδίως όταν το μόνο σου όπλο απέναντι στο νέο είναι ο φόβος για το παλιό, τότε η δική σου πρόταση έχει αρχίσει να στερεύει από περιεχόμενο.

Άρα τι έχουμε; Από τη μία πλευρά, μια σκηνοθεσία γεμάτη υπεκφυγές, και από την άλλη, μια αντίδραση βασισμένη σε παλιά, δοκιμασμένα σκιάχτρα. Το πιο απογοητευτικό από όλα, είναι ότι την ώρα που ο Αλέξης κρύβεται πίσω από τις δικές του λέξεις, πίσω από τις λέξεις της ίδιας της κυβέρνησης κρύβεται πάντα ο Αλέξης.