Η βιομηχανία της ανασφάλειας πίσω από τις προσφορές ομορφιάς – Πώς «ψαρεύουν» πελάτες

Οι προσφορές, τα προπληρωμένα πακέτα, οι τηλεοπτικές διαφημίσεις και η προσωπική μου εμπειρία από ένα μοντέλο πώλησης που συχνά ξεκινά με ένα «δώρο» και καταλήγει, σε έντονη πίεση για αγορά υπηρεσιών που κοστίζουν μέχρι και χιλιάδες ευρώ.

Αφορμή για αυτό το άρθρο, στάθηκε το θέμα των ημερών, ο άδικος και ξαφνικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, αυτό που ονομάσαμε τα media «υπόθεση Μαζωνάκη » και όσα αποκαλύπτονται γύρω από το ιατρείο του Κολωνακίου, άνοιξαν μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση. Όχι μόνο για τη συγκεκριμένη υπόθεση, η οποία βρίσκεται στα χέρια των αρμόδιων Αρχών, αλλά για μια ολόκληρη αγορά που αναπτύσσεται εδώ και χρόνια γύρω από την ανθρώπινη ανάγκη να δείχνουμε νεότεροι, πιο αδύνατοι, πιο «τέλειοι».

Μόνο που δεν χρειάζεται κανείς να περάσει την πόρτα ενός πολυτελούς ιατρείου στο Κολωνάκι για να συναντήσει την επιθετική πλευρά αυτής της αγοράς. Υπάρχει μια πολύ πιο καθημερινή εκδοχή της, την οποία όσοι κινούνται στα κέντρα των μεγάλων πόλεων γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες και μιλάω για τα μεγάλα κέντρα αισθητικής και αδυνατίσματος, οι προσφορές στον δρόμο, τα φυλλάδια, οι «κράχτες» και η πολυπόθητη δωρεάν πρώτη συνεδρία.

«Ακούτε ραδιόφωνο;»  ή «Μπορώ να σας απασχολήσω λίγο» και κάπως έτσι βρίσκεσαι μέσα.

Ανάλογα με την ηλικία σου, το «δώρο» προσαρμόζεται, καθαρισμός προσώπου, θεραπεία κατά της κυτταρίτιδας, λιποδιάλυση, αποτρίχωση, αντιγήρανση και πράγματι τη δωρεάν υπηρεσία θα την πάρεις.

Το πραγματικό προϊόν, όμως, αρχίζει να πωλείται όταν περάσεις την πόρτα και αυτή την πόρτα την έχουν περάσει γυναίκες κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικού στρώματος. Γυναίκες μορφωμένες, έξυπνες, υποψιασμένες, από εκείνες που θα έλεγαν με βεβαιότητα στις φίλες τους «εμένα δεν πρόκειται να με πιάσει κανείς κορόιδο». Η πίεση και η ανασφάλεια δεν κάνουν διακρίσεις στο μορφωτικό επίπεδο ή στην κοινωνική θέση και φυσικά, πλέον δεν μιλάμε μόνο για γυναίκες. Η βιομηχανία της ομορφιάς, έχει διευρύνει το κοινό της, να το ξέρετε, άνδρες περνούν πλέον την ίδια πόρτα, αγοράζουν αντίστοιχες υπηρεσίες και μπαίνουν στον ίδιο κύκλο υποσχέσεων για μια «καλύτερη» εκδοχή του εαυτού τους.

Και κάπου εδώ πάμε στο ψητό:

Το συγκεκριμένο μοντέλο πώλησης δεν το γνωρίζω μόνο δημοσιογραφικά, το έχω ζήσει. Ήμουν 19 ετών, είχα μόλις τελειώσει το σχολείο και προσπαθούσα ακόμη να αποφασίσω τι θα σπουδάσω, όταν δέχθηκα να κάνω μια δωρεάν θεραπεία κατά της κυτταρίτιδας σε μεγάλο κέντρο αισθητικής. Πήγα από περιέργεια και έκανα κανονικά τη δωρεάν συνεδρία.

Μετά άρχισε το πραγματικό «μασάζ», μου εξηγούσαν οι υπεύθυνες σε ένα γραφείο πόσο ανάγκη είχα από περισσότερες θεραπείες και πόσο συμφέρον ήταν τελικά ένα πακέτο που πλησίαζε τα 500 ευρώ- προσφορά από 1.500. Όταν έγινε προφανές ότι μία 19χρονη που μόλις είχε τελειώσει το σχολείο δεν διέθετε πρόχειρα 500 ευρώ , ήρθε η ερώτηση που θυμάμαι μέχρι σήμερα … Μπορούσα να ζητήσω τα χρήματα από τους γονείς μου;

Στη συνέχεια ήρθε το laser. Το «χρειάζεσαι οπωσδήποτε» μου είπαν και με κοίταξαν λες και είμαι γορίλας. Μέχρι που συνέβη κάτι παράξενο …. Ένας επαγγελματίας του κέντρου, ο οποίος γνώριζε την οικογένειά μου, μου είπε ιδιωτικά κάτι εξαιρετικά απλό: «Καλύτερα φύγε και μην ξανάρθεις ποτέ». Δεν ζήτησα περισσότερες εξηγήσεις. Έφυγα, ήταν το σημάδι που χρειαζόμουν ότι όντως κάτι πάει λάθος .

Τα τηλεφωνήματα όμως συνεχίστηκαν…

Το ενδιαφέρον του κέντρου για μένα και την τσέπη μου, δεν τελείωσε μαζί με την επίσκεψη. Ακολούθησαν τηλεφωνήματα για νέες θεραπείες και νέες προσφορές, μέχρι που αναγκάστηκα να μπλοκάρω τους αριθμούς επικοινωνίας, τους έκανα φραγή. Αργότερα αναζήτησα στο διαδίκτυο εμπειρίες άλλων ανθρώπων από τη συγκεκριμένη επιχείρηση και σοκαρίστηκα με αυτά που διάβασα. Συνάντησα καταγγελίες τόσο πελατών όσο και ανθρώπων που δήλωναν ότι είχαν εργαστεί εκεί…ανάμεσά τους υπήρχαν σοβαροί ισχυρισμοί για τον τρόπο παροχής ορισμένων υπηρεσιών και για την εκπαίδευση προσωπικού.

Ρώτησα και έμαθα. Άκουσα για λέιζερ που είτε δεν λειτουργούν στις σωστές παραμέτρους ώστε να είναι πραγματικά αποτελεσματικά είτε βρίσκονται σε κακή κατάσταση, χωρίς ο πελάτης να είναι σε θέση να το αντιληφθεί. Για υαλουρονικά αμφίβολης ποιότητας, για προσωπικό που δεν διαθέτει πάντοτε την απαιτούμενη κατάρτιση και, την ίδια στιγμή, για εργαζόμενους κακοπληρωμένους, με καταγγελίες να φτάνουν και στην Επιθεώρηση Εργασίας. Άκουσα ακόμη ισχυρισμούς για κοινές κρέμες του εμπορίου που μεταφέρονται σε διαφορετικές συσκευασίες και παρουσιάζονται ως ακριβά, «αποκλειστικά» προϊόντα ινστιτούτων.

«Θεέ μου, τι απάτη», ήταν η πρώτη μου σκέψη

Δεν έμεινα, όμως, σε όσα μου είπαν. Ρώτησα σοβαρούς επαγγελματίες του χώρου, πλαστικούς χειρουργούς και αισθητικούς με πολυετή εμπειρία, ανθρώπους που έτυχε να έχω στο περιβάλλον μου, και αρκετά από όσα είχα ακούσει μου τα επιβεβαίωσαν ως πρακτικές που  γνωρίζουν ότι υπάρχουν στην αγορά. Πράγματα που, δυστυχώς, εγώ δεν γνώριζα όταν πέρασα για πρώτη φορά το κατώφλι αυτής της πόρτας, σχεδόν τυχαία, έπειτα από ένα «κράχτη» στον δρόμο, χωρίς να σταματήσω εκείνη τη στιγμή για να ψάξω πού ακριβώς έμπαινα. Και κάπου εδώ φτάνουμε στο επόμενο ζητούμενο, γιατί και οι φίλες μου που πέρασαν αντίστοιχες πόρτες σκέφτονταν ακριβώς όπως εγώ. «Γιατί όχι; Θα κερδίσω κάτι για την περιποίησή μου, θα κάνω ένα μικρό δώρο στον εαυτό μου, δωρεάν ή με το μικρότερο δυνατό κόστος» και κάπως έτσι αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας.

Δεν θέλω να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι και καταλαβαίνω απολύτως τον πειρασμό, γιατί έχω υποπέσει σε αυτόν όχι μία, αλλά δύο φορές. Έχω περάσει την πόρτα και δεύτερου κέντρου αυτού του τύπου, πάλι έπειτα από προσέγγιση «κράχτη» στον δρόμο, αυτή τη φορά για μία δωρεάν πρεσοθεραπεία. Η ίδια η συνεδρία ήταν μια χαρά, αυτό που ακολούθησε, όμως, μου ήταν πια ανατριχιαστικά γνώριμο και δεν άξιζε τον κόπο, έντονη πίεση για να αγοράσω ένα υπέρογκο για τα δικά μου δεδομένα πακέτο 20 συνεδριών, με τη συζήτηση να περιστρέφεται ξανά γύρω από την εμφάνισή μου, τις «ανάγκες» του σώματός μου και όλα εκείνα που, σύμφωνα με τους ανθρώπους απέναντί μου, έπρεπε να διορθώσω.

Δεν άξιζε ούτε τον χρόνο μου ούτε αυτή τη μορφή πίεσης, για μία δωρεάν θεραπεία που απλώς έτυχε να πάει καλά. Ήταν, λοιπόν, η δεύτερη φορά που αισθάνθηκα ότι στάθηκα τυχερή, τόσο ως προς το πορτοφόλι μου όσο και ως προς τη σωματική μου ακεραιότητα.

Γι’ αυτό θα έλεγα να μην τρέχουμε δεξιά κι αριστερά μόνο και μόνο επειδή κάτι είναι φθηνό, επειδή μας χαρίζουν την πρώτη συνεδρία ή επειδή πιστεύουμε ότι βρήκαμε τον μαγικό τρόπο να κάνουμε οικονομία και ταυτόχρονα να έχουμε όλες τις υπηρεσίες ομορφιάς που θέλουμε. Δυστυχώς, δεν λειτουργεί πάντα έτσι.

Εμένα, για παράδειγμα, μου έχουν πει πολλές φορές φίλες μου: «Δοκίμασε τη δική μου, είναι φοβερή, κοίτα τι έκανε σε μένα» και με το «δική μου» μπορεί να εννοούν αισθητικό, δερματολόγο ή πλαστικό χειρουργό. Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά δεν αλλάζω την επαγγελματία που εμπιστεύομαι εδώ και χρόνια. Όχι επειδή θεωρώ ότι δεν υπάρχουν άλλοι εξαιρετικοί επαγγελματίες, αλλά επειδή η εμπιστοσύνη χτίζεται. Ξέρω ότι δεν με αντιμετωπίζει σαν πορτοφόλι και ξέρω ότι δεν θα ψάξει πάνω μου κάτι «λάθος» για να μου δημιουργήσει μια καινούργια ανάγκη.

Οι επιτήδειοι, χωρίς να βάζω φυσικά έναν ολόκληρο κλάδο στο ίδιο τσουβάλι, ακριβώς σε αυτό βασίζονται: στην ανασφάλειά μας.

Είτε το πορτοφόλι μας είναι γεμάτο είτε όχι, δεν τους ενδιαφέρει τόσο πόσα χρήματα έχουμε σήμερα, τους ενδιαφέρει να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε τα χρήματα για να αδυνατίσουμε, να εξαφανίσουμε κάθε τρίχα που μας ενοχλεί, να αποκτήσουμε περισσότερα μαλλιά, να σβήσουμε κάθε ρυτίδα, να αλλάξουμε το σώμα μας, να «διορθώσουμε» το πρόσωπό μας. Να κυνηγάμε συνεχώς την επόμενη ατέλεια.

Μόνο που κάπου εδώ χρειάζεται να θυμόμαστε κάτι πολύ σημαντικό, δεν γίνεται να γίνουμε αψεγάδιαστοι. Όχι, δεν γίνεται και όποιος προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο, συνήθως κάτι θέλει να μας πουλήσει και αυτό αξίζει την προσοχή μας.