Η νέα διάσταση στη σχέση οπαδού και ομάδας
Το Άνφιλντ που επισκεφθήκαμε αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πώς ένας αθλητικός οργανισμός μπορεί να αξιοποιήσει την ιστορική του κληρονομιά και να μετατρέψει το παρελθόν της σε ζωντανή εμπειρία, τη συγκίνηση σε επικοινωνία και τελικά την ιστορία σε οικονομική αξία.
Γράφει ο Κώστας Μπλιάτκας
Νάτο το Άνφιλντ. Το λεωφορείο σε αφήνει πέντε μέτρα από την κεντρική είσοδο του ιστορικού γηπέδου.
Συγκίνηση. Έχουν δει πολλά τα μάτια μου με 45 χρόνια δημοσιογραφίας, αλλά αυτό που ένοιωσα πηγαίνοντας πριν από χρόνια στο παλιό Χάιμπουρι της Άρσεναλ (της οποίας είμαι ένθερμος φίλαθλος) και στο Στάμφορντ Μπριτζ της Τσέλσι, στο Μπερναμπέου και τώρα στον ναό της Λίβερπουλ, ψιθυρίζοντας το «You will never walk alone», είναι ασύλληπτο.

Ίσως διότι είμαι της γενιάς που τα Σάββατα έβλεπε «κονσέρβα» στην ασπρόμαυρη τηλεόραση του ΕΙΡΤ τη δεκαετία του ‘70 τους αγώνες των αγγλικών ομάδων με τον Μπεστ, τον Τσάρλτον, τον Μπάνκς, τον Μουρ και τον Κίγκαν.
Μπαίνεις στον περίβολο του Άνφιλντ και αντικρύζεις το άγαλμα του Μπιλ Σάνκλι (1913-1981) αυτής της τεράστιας προσωπικότητας που ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένας σπουδαίος προπονητής. Αυτό που διαβάζεις στην επιγραφή , πάνω στο μάρμαρο με χρυσά γράμματα, ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση: «Bill Shankly – He made the people happy”. Έκανε τους ανθρώπους ευτυχισμένους!
Και πώς να μην είναι, κυρίως οι άνθρωποι των εργατικών συνοικιών όπου χτίστηκε το Άνφιλντ με την παγκοσμίως απαστράπτουσα ομάδα τους.

Ο Σάνκλι εξελίχθηκε σε χαρισματικό λαϊκό ηγέτη, επιδεικνύοντας πολιτικό ένστικτο, αφοπλιστικό χιούμορ, θεατρικότητα και μια σχεδόν επαναστατική αντίληψη για το ποδόσφαιρο.

Σ αυτόν ανήκουν, άλλωστε δύο σπουδαίες ρήσεις:
- «Υπάρχει μια Αγία Τριάδα στο ποδόσφαιρο: οι παίκτες, ο προπονητής και οι φίλαθλοι. Οι διοικητικοί παράγοντες δεν περιλαμβάνονται σ’ αυτήν.. Είναι εκεί μόνο για να υπογράφουν τις επιταγές»
- «Λένε ότι το ποδόσφαιρο είναι θέμα ζωής και θανάτου. Σας διαβεβαιώ ότι είναι κάτι ακόμα πιο σοβαρό».
Αυτό το μουσείο αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πώς ένας αθλητικός οργανισμός μπορεί να αξιοποιήσει την ιστορική του κληρονομιά ως στρατηγικό κεφάλαιο ανάπτυξης για την πόλη και τους κατοίκους της αλλά και διατήρησης της ιστορική μνήμης.
Τι μπορεί να αποθαυμάσει κανείς εκεί μέσα:
1. Τρόπαια και διακρίσεις
2. Ιστορικές φανέλες εμβληματικών ποδοσφαιριστών, παπούτσια, αναμνηστικά λάβαρα, βιβλία και εφημερίδες, αναμνηστικές φωτογραφίες μπάλες που χρησιμοποιήθηκαν σε ιστορικά ματς , προσωπικά αντικείμενα, μικρά έργα τέχνης , τεκμήρια κ.α.
3. Βίντεο και εκθέσεις για την ιστορία όχι μόνο του γηπέδου αλλά και των εργατικών συνοικιών που παραδοσιακά επί ολόκληρες γενιές υποστηρίζουν την ομάδα, στέκια και τοπόσημα που συνδέθηκαν με την καθημερινή ζωή των φιλάθλων και τη γέννηση του συλλόγου.
4. Αποτύπωση σε ιδιαίτερους χώρους με οπτικοακουστικό υλικό, της σχέσης του ποδοσφαίρου με την κοινωνική και πολιτική ιστορία της πόλης.
Θεματικές ενότητες για τους μεγάλους αθλητές, τους φιλάθλους και τις γενιές που μεγάλωσαν μαζί με τις ομάδες. αλλά και των μεγάλων στιγμών αλλά των τραγωδιών της ομάδας και γενικότερα αθλητισμού της χώρας.
Στο Άνφιλντ ας πούμε, μπορείς να δεις τα αποδυτήρια με τις θέσεις που κάθονται οι μεγάλοι μπαλαδόροι, σχέδια για το πως αναλύουν οι προπονητές στους ποδοσφαιρικές την τακτική, την αίθουσα συνεντεύξεων τύπου όπου μπορείς να φωτογραφηθείς σαν να μιλάς εσύ στους εκπροσώπους του Τύπου.

Το Λίβερπουλ απέκτησε δύο παγκόσμιους πρεσβευτές, μέσα από τη μουσική και το ποδόσφαιρο. Δύο μύθους που έχουν σαν να πρόκειται για «θρησκείες» εκατομμύρια πιστούς σε όλο τον κόσμο αλλά και που εξακολουθούν να ανήκουν στους κατοίκους της πόλης των μερών του Mersey. Κυρίως στους φτωχούς.
Οι Beatles έδωσαν στην πόλη έναν παγκόσμιο μουσικό μύθο. Ο Μπιλ Σάνκλι όμως της έδωσε μια ποδοσφαιρική συνείδηση και μια αίσθηση κοινότητας και υπερηφάνειας.
Η ίδια η λαϊκή περιοχή άλλωστε φέρει το όνομα Anfield και είναι από τις πιο κλασικές εργατικές συνοικίες του Liverpool με την ντικενσιανή σειρά σπιτιών, τις παμπ, τα μικρά μαγαζιά και τα στενά κάθετα δρομάκια. Από κει βγαίνουν θορυβωδώς στο δρόμο, σαν ένα κόκκινο κύμα οι φίλαθλοι με τις φανέλες και τα κασκόλ . Σκηνικό ταινίας.

Κάθεσαι και σκέφτεσαι πόσα όμορφα απογεύματα και πρωινά θα μπορούσαν να περάσουν σε ένα σύγχρονο μουσείο με πολλές εκατοντάδες τετραγωνικά μέτρα οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ, του Άρη και του Ηρακλή στα δικά τους γήπεδα τα οποία ελπίζουμε να έρθουν λειτουργικά, μοντέρνα σαν σύγχρονοι πόλοι έλξης, για να περάσεις εκεί όμορφα μερικές ώρες και μάθεις και κάτι. Και να ξοδέψεις έστω, αλλά χαλάλι.
Είναι μια ποιοτική και κερδοφόρα για τους συλλόγους νέα κουλτούρα. Τα μουσεία, οι ξεναγήσεις, τα εστιατόρια και τα shops με τα ενθύμια δίνουν σε όλη των Ευρώπη μια νέα διάσταση στη σχέση οπαδού-ομάδας.
Το Άνφιλντ που επισκεφθήκαμε αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πώς ένας αθλητικός οργανισμός μπορεί να αξιοποιήσει την ιστορική του κληρονομιά και να μετατρέψει το παρελθόν της σε ζωντανή εμπειρία, τη συγκίνηση σε επικοινωνία και τελικά την ιστορία σε οικονομική αξία.