Ο Ποτσετίνο και η (σχεδόν) αδύνατη δουλειά που ανέλαβε στη Γιουνάιτεντ

Προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι από χθες με κάθε επισημότητα ο Μαουρίτσιο Ποτσετίνο. Ο Αργεντίνος τεχνικός θα ταξιδέψει στο «νησί» στις 18 Νοεμβρίου, αφού «κλείσει» τις εκκρεμότητές του με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ, για να αναλάβει τρίτη διαφορετική ομάδα σε επίπεδο Πρέμιερ Λιγκ, μετά από τις Τότεναμ και Τσέλσι.

Επιμέλεια: Σωτήρης Στούμπος

Ο ίδιος σίγουρα γνωρίζει ότι έχει υπογράψει ένα συμβόλαιο, που έχει οδηγήσει αρκετούς συναδέλφους του σε προπονητική… καταδίκη. Έχει φλερτάρει με την Γιουνάιτεντ σχεδόν κάθε φορά (από τις πολλές), όπου η θέση του προπονητή έχει μείνει κενή τα τελευταία χρόνια.

Το 2026, λοιπόν, έφτασε η ώρα του να καθίσει σε μία από τις πιο δύσκολες καρέκλες της Ευρώπης. Τι διαθέτει που μπορεί να τον κάνει να ξεχωρίσει και τι είναι αυτό που κάνει αυτή τη δουλειά τόσο δύσκολη;

Η πορεία του μέχρι τώρα

Ο Ποτσετίνο ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα υπό αρκετά δύσκολες συνθήκες, στην ομάδα όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως ποδοσφαιριστής, την Εσπανιόλ, στις αρχές του 2009.

Εκεί, έθεσε τα θεμέλια που τον ακολουθούν μέχρι σήμερα, στο προπονητικό του στυλ. Είχε μηδαμινή εμπειρία στους πάγκους (ένα μικρό διάστημα ως βοηθός στο τμήμα γυναικών της ομάδας) και η πρόσληψή του έγινε υπό αρκετή αμφισβήτηση.

Η Εσπανιόλ βρισκόταν στα… «έγκατα» της βαθμολογίας κι όμως ο Ποτσετίνο κατάφερε με τολμηρό ποδόσφαιρο και δίνοντας ευκαιρία σε πολλούς ποδοσφαιριστές, να ισορροπήσει το «βυθιζόμενο καράβι», τερματίζοντας εν τέλει στη 10^η θέση της βαθμολογίας, με αποκορύφωμα μια επικράτηση με 2-1 επί της Μπαρτσελόνα, στο ντέρμπι της πόλης.

Στην υπόλοιπη θητεία του ξεχώρισε για το ποδόσφαιρο που έπαιζε, μένοντας σταθερός στο 4-2-3-1 με χαρακτηριστικά υψηλό πρέσινγκ, δίνοντας παράλληλα «βήμα» σε παιδιά της ακαδημίας. Μέχρι την τελευταία του σεζόν, η καταλανική ομάδα έμενε σταθερά στη μέση της βαθμολογίας, εν μέσω μεγάλης οικονομικής κρίσης, σηματοδοτώντας το τέλος της παρουσίας του στην Ισπανία, τον Νοέμβριο του 2012.

Δεύτερο κεφάλαιο της πορείας του η Σαουθάμπτον, εκεί όπου έφτασε και πάλι ως άγνωστος στα μέσα της σεζόν 2012/13. Πολύ γρήγορα και υπό συνθήκες λιγότερης πίεσης βρήκε τα πατήματά του, τερματίζοντας με τους «Άγιους» στην 14^η θέση.

Η επόμενη σεζόν ήταν ιστορική, αφού με πολύ όμορφο ποδόσφαιρο οδήγησε τη Σαουθάμπτον στην 8^η θέση, καλύτερη επίδοση της ιστορίας της, ανοίγοντας τον δρόμο προς τον μεγάλο του «σταθμό», την Τότεναμ.

Τα 6 χρόνια που πέρασε στα «σπιρούνια» αποτελούν την πιο σταθερή περίοδο του συλλόγου στην σύγχρονη εποχή. Η ομάδα του ήταν από τις πιο ενεργητικές στο πρωτάθλημα, ενώ παίκτες όπως ο κάτοχος της χρυσής μπάλας, Χάρι Κέιν, ο Χέουνγκ Μιν Σον, ο Ντέλε Άλι, ο Κρίστιαν Έρικσεν κι άλλοι, ανδρώθηκαν και ξεχώρισαν υπό τις οδηγίες του.

Το μόνο που δεν κατάφερε ο Αργεντίνος ήταν να φέρει τρόπαια στην «λευκή πλευρά» του βόρειου Λονδίνου, μη μπορώντας να κρατηθεί στη μάχη του πρωταθλήματος το 2016 ή να νικήσει τη Λίβερπουλ του Γιούργκεν Κλοπ στην εντυπωσιακή πορεία στο Τσάμπιονς Λιγκ το 2019.

Ήταν ο άνθρωπος που έβαλε και πάλι την Τότεναμ στον ποδοσφαιρικό χάρτη και συσπείρωσε τους οπαδούς της στο πρόσωπό του, κερδίζοντας παράλληλα την εκτίμηση των παικτών του. Αποχώρησε το 2019, μετά από ένα ασταθές ξεκίνημα στη σεζόν.

Ακολούθησε η Παρί Σεν Ζερμέν τον Γενάρη του 2021 και οι πρώτοι του τίτλοι (πρωτάθλημα και κύπελλο Γαλλίας), όμως η αδυναμία του να διαχειριστεί το πλήθος των μεγάλων χαρακτήρων στα αποδυτήρια και η μη απόκτηση του μέχρι τότε πολυπόθητου Τσάμπιονς Λιγκ, τον κράτησαν εκεί μόλις 1,5 χρόνο.

Τελευταία του δουλειά μέχρι σήμερα σε συλλογικό επίπεδο ήταν η Τσέλσι, όπου πήρε χρόνο μόλις μια σεζόν, έχοντας να διαχειριστεί ένα υπερπλήρες αριθμητικά ρόστερ, αλλά και αρκετή αστάθεια την οποία μέχρι το τέλος της σεζόν είχε καταφέρει να αντιστρέψει σε μεγάλο βαθμό, κερδίζοντας τα τελευταία πέντε παιχνίδια της σεζόν. Έπειτα από διαφωνίες με την διιοίκηση της Τσέλσι για λειτουργικά ζητήματα, ο Ποτσετίνο αποχώρησε, ζητώντας περισσότερο έλεγχο στην καθημερινή διαχείριση.

Παρόμοιο μοτίβο με την συλλογική του καριέρα ακολούθησε και στο πρώτο «εθνικό» του εγχείρημα, με τις ΗΠΑ. Όμορφο ποδόσφαιρο, πίστη στα νέα παιδιά και σταθερότητα εντός και εκτός γηπέδου.

Στο Μουντιάλ του καλοκαιριού οι ΗΠΑ έφτασαν άνετα τους «16», με την ήττα από το Βέλγιο να έρχεται ως «έκπληξη», δεδομένης της έως τότε πορείας τους στην διοργάνωση. Οι δύο πλευρές ήταν ιδιαίτερα ικανοποιημένες και θα συνέχιζαν από κοινού, μέχρι που χτύπησε την «πόρτα» η Γιουνάιτεντ.

Τι έχει να προσφέρει και τι πρέπει να προσέξει στο Μάντσεστερ

«Κουβαλώντας» ήδη στις πλάτες του μια «πολυσύνθετη» καριέρα, ο Ποτσετίνο βλέπει μπροστά του την -ίσως- μεγαλύτερή του πρόκληση. Στοιχεία που θα τον κάνουν ιδιαίτερα αγαπητό στην κόκκινη πλευρά του Μάντσεστερ, είναι σίγουρα ο τρόπος παιχνιδιού του, καθώς αυτό είναι το κομμάτι στο οποίο υστερεί περισσότερο το ρόστερ, που αναλαμβάνει.

Αν καταφέρει να κατευθύνει την ομάδα του σε ένα ξεκάθαρο στυλ παιχνιδιού, θα έχει ήδη ένα πολύ μεγάλο + δίπλα στο όνομά του. Από εκεί και πέρα, η ικανότητά του να αναδεικνύει νεαρούς ποδοσφαιριστές είναι επίσης σημαντική, με τους Χέβεν και Γιορό να μπορούν να περιμένουν ευκαιρίες στην άμυνα, εκεί όπου τα προβλήματα είναι πολλά.

Χάρι Άμας, Λέισι και Μέινου θα επωφεληθούν επίσης. Οι παίκτες που βρίσκονται στην ακαδημία, αναμένεται να παρακολουθούν από… κοντά, περιμένοντας επίσης κάποια ευκαιρία.

Η γενικότερή του προσέγγιση στα αποδυτήρια θα είναι πολύ ενδιαφέρον κομμάτι. Αν καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των μεγαλύτερων ονομάτων θα ξεκινήσει καλά. Πρέπει όμως να βρει τρόπο να την διατηρήσει.

Το μεγαλύτερό του πρόβλημα, είναι το καθεστώς υπό το οποίο θα κληθεί να δουλέψει, κάτι που έχει αποτελέσει σημείο τομής για τους προκάτοχούς του. Ο Αργεντίνος τεχνικός έχει συνηθίσει ίσως να μην έχει την απόλυτη δύναμη και να χρειάζεται να «παλεύει» με τους ανώτερούς του για να περάσει αυτό που θέλει, από τον καιρό του στην Τότεναμ αλλά και την Τσέλσι, όμως αναγνωρίζει σίγουρα πως θα χρειαστεί σοβαρή υποστήριξη στο μεταγραφικό κομμάτι, προκειμένου να «σουλουπώσει» το υπάρχον υλικό. Το αν θα πάρει αυτή την υποστήριξη και σε ποιόν βαθμό μένει να απαντηθεί.

Η αδυναμία του στο κομμάτι «τίτλοι» είναι κάτι που φαίνεται στην μέχρι τώρα παρουσία του. Παρά το «βαρύ» όνομά της, όμως, η Γιουνάιτεντ δεν έχει βρεθεί πιο… μακριά από τους τίτλους στη σύγχρονη εποχή. Κύριο μέλημα της διοίκησής της πρέπει να αποτελεί -επιτέλους- το χτίσιμο μιας γερής βάσης στο αγωνιστικό κομμάτι, για να μπορέσει να κριθεί σωστά ο Ποτσετίνο, ως προς την ικανότητά του να περάσει στο επόμενο βήμα και να κατορθώσει από τη μία να κατακτήσει ο ίδιος τίτλους και από την άλλη να επαναφέρει τους «κόκκινους διαβόλους» στον… δρόμο των επιτυχιών.

Θα γίνει το reset ή θα βρεθούμε πάλι στο ίδιο σημείο να γράφουμε τα ίδια για διαφορετικά πρόσωπα; Η ιστορία πάντως, δεν είναι με το μέρος του Μαουρίτσιο Ποτσετίνο…