Η Ιθάκη γράφεται, ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται

Επική η εβδομάδα που μας πέρασε για τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που κάθε φορά που νομίζεις πως έπιασε πάτο, βρίσκει τρόπο να σκάψει λίγο πιο κάτω. Η σύναξη εκείνη των 26 στελεχών που, με τη βαρύτητα ανθρώπων που υπογράφουν διακήρυξη ανεξαρτησίας, ψήφισαν υπέρ της “συμπόρευσης” με ένα κόμμα που δεν υπάρχει ακόμα. Αν αυτό δεν είναι πολιτική αυτοχειρία, τότε σίγουρα είναι πείραμα αυτοεξευτελισμού.

Η εικόνα είναι σχεδόν κινηματογραφική: ένα ολόκληρο κόμμα, άλλοτε κυβερνητικό, να αποφασίζει πως η λύση στα υπαρξιακά του προβλήματα είναι να ενταχθεί σε ένα εγχείρημα που δεν έχει καν όνομα. Και το καλύτερο; Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, για τον οποίο γίνεται όλη αυτή η τελετουργία αυτοδιάλυσης, δεν είπε ποτέ ότι θέλει να συμπορευτεί μαζί τους. Ούτε τους κάλεσε, ούτε τους υπαινίχθηκε. Εκείνοι απλώς έτρεξαν μόνοι τους, από πολιτικό ένστικτο αυτοσυντήρησης, ή μάλλον αυτοκαταστροφής.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο πρώην πρωθυπουργός ετοιμάζεται να εκδώσει το νέο του βιβλίο, με τίτλο «Ιθάκη». Ένα βιβλίο που, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, φιλοδοξεί να αποτελέσει την “προσωπική του εξομολόγηση”, το χρονικό της διαδρομής του, την αφήγηση της μεγάλης του “επιστροφής”. Ο άνθρωπος δηλαδή που αποδόμησε το κόμμα του κομμάτι-κομμάτι, ετοιμάζεται να τοποθετήσει τη σφραγίδα της λογοτεχνικής του δικαίωσης πάνω στα ερείπιά του. Θα γράψει, πιθανότατα, για το ταξίδι του μέσα από τις καταιγίδες της πολιτικής, αλλά όχι για το γεγονός ότι τις περισσότερες τις προκάλεσε ο ίδιος.

Η Ιθάκη του Τσίπρα δεν είναι ένας συμβολικός προορισμός, είναι ένα δελτίο Τύπου που απέκτησε σκληρό εξώφυλλο. Μια προσπάθεια αυτομυθοποίησης, που φτάνει ακριβώς τη στιγμή που το κόμμα του χάνει και το τελευταίο ίχνος ταυτότητας. Γιατί την ώρα που ο ίδιος στήνει την “επιστροφή” του, ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει περισσότερο με αποτυχημένο spin-off μιας σειράς που έχει κοπεί λόγω χαμηλής τηλεθέασης.

Ο Φάμελλος, με τον μανδύα του σοβαρού και μειλίχιου (ας γελάσω), εισηγείται τη “συμπόρευση” με τον άνθρωπο που εγκατέλειψε το πλοίο πρώτος. Ο Παππάς, άλλοτε δεξί χέρι του αρχηγού, ψάχνει πού να σταθεί για να μην τον σβήσουν από το επόμενο κεφάλαιο. Ο Πολάκης φωνάζει «αρκετά μας κατέστρεψες», αλλά μένει στην ίδια αίθουσα για να δει πώς θα εξελιχθεί η σκηνή. Και όλοι μαζί, προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι η παράδοση είναι στρατηγική.

Η ειρωνεία είναι πως, χωρίς να χρειαστεί να κάνει απολύτως τίποτα, ο Τσίπρας έχει ήδη κερδίσει. Δεν υποσχέθηκε ρόλους, δεν έδωσε γραμμές, δεν μοίρασε υποσχέσεις. Απλώς στάθηκε σιωπηλός, και αυτοί έτρεξαν να μπουν στη σειρά. Επιστρέφει όχι ως ηγέτης, αλλά ως αφήγημα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ; Από κόμμα εξουσίας έγινε υποσημείωση στη βιογραφία του ανθρώπου που τον διέλυσε.

Η “Ιθάκη” θα κυκλοφορήσει σύντομα, αλλά για τους παλιούς συντρόφους του, το ταξίδι τελείωσε προ πολλού. Και το χειρότερο; Ούτε το κατάλαβαν.