«Εμπρός… πίσω» στον Μεσαίωνα

Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε η απάντηση της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις, λες και δεν τον είχαμε κλείσει πριν αρκετά χρόνια.

Τα κατοχυρωμένα δικαιώματα των πολιτών δεν μπορούν να συζητιούνται λες και μιλάμε για μήλα και πορτοκάλια. Όχι, το τι θα κάνει μια γυναίκα με το σώμα της δεν είναι θέμα δημόσιας διαβούλευσης.

Πέρα από όλο τον σάλο που ξέσπασε και τις απαντήσεις από πολιτικούς που το κόμμα τους παλιότερα (το πολύυυ μακρινό 2019) είχε ως σημαία την απαγόρευση των αμβλώσεων και δεν δίσταζαν να ψηφίζουν κατά σε Ευρωβουλή και Βουλή, οι δημοσιογράφοι ανοίγουν μια κουβέντα που σε μεταφέρει σε εποχές που οι άνθρωποι πάλευαν με ζώα.

Άμα μας αρέσει τόσο ρε παιδία να αρχίσουμε να ξανά συζητάμε για την προίκα, την μοιχεία και το δικαίωμα ιδιοκτησίας ανθρώπων. Γιατί μέσα σε όλη αυτήν την παράνοια οι δημοσιογράφοι να μην αρχίσουν να επαναφέρουν το ζήτημα της σκλαβιάς. Ακούγεται πρωτοπόρο.

Φυσικά δεν λέω πως η ερώτηση της Μίνας Καραμήτρου ήταν άτοπη. Αντιθέτως όταν κάποιος ξεκινάει να πολιτεύεται και δεν έχει ορατό πολιτικό παρελθόν, καλό είναι, πριν πάμε στις κάλπες, να ξέρουμε τις θέσεις του σε ΟΛΑ τα ζητήματα, όχι μόνο σε έναν τομέα. Άλλωστε η πολιτική δεν είναι μονομερής, αλλά ασχολείται πραγματικά με τα πάντα.

Τώρα μετά από αυτό να ρωτάμε ΞΑΝΑ και ξανά τα ίδια στους ίδιους γραφικούς τύπους και να ανακυκλώνεται μια κουβέντα που σε φέρνει σε δύσκολη θέση αν είσαι νοήμων άνθρωπος, είναι λίγο κάπως παράξενο για μια σύγχρονη κοινωνία. Καλό θα ήταν αντί να κάνουμε τον Πώποτα και να λέμε «Εμπρός, πίσω», να κοιτάμε λίγο το μέλλον, να εξελισσόμαστε σαν ανθρώπινο είδος και να μην πλησιάζουμε τα ζώα σε αντίληψη.

ΥΣ. Σαν χώρα νομίζω έχουμε μεγαλύτερα προβλήματα από τις εκτρώσεις. ΠΕΧΕ: ακρίβειαααα, υψηλά ενοίκιά, λάθος λειτουργία της δικαιοσύνης και πολλάαααα πολλά σκάνδαλα. Ας δώσουμε σημασία στα βασικά και ας μην κάνουμε μεσαιωνικό λαϊκισμό επειδή μερικούς του συμφέρει να μην αγγίζονται αυτά τα κύρια και σοβαρά θέματα.