ΠΑΣΟΚ: Το Συνέδριο μιας βελόνας που δεν κουνιέται

Το ΠΑΣΟΚ βαδίζει προς ένα ακόμα συνέδριο. Άλλη μία από αυτές τις συνεδριακές διαδικασίες που γίνονται, επειδή… έτσι. Όχι πως περιμένει κανείς κάτι καινούριο ή αποκαλυπτικό. Απλώς θα συγκεντρωθούν κάποια στελέχη, θα πουν δυο λόγια για την ανάγκη ανανέωσης, θα χειροκροτήσουν ευγενικά και μετά θα επιστρέψουν στον συνήθη πολιτικό τους λήθαργο. Το μόνο που μένει να δούμε είναι πόσες λέξεις θα καταφέρουν να πουν χωρίς να ξεστομίσουν τη φράση «νέα αλλαγή» με στόμφο.

Η δημοσκοπική εικόνα του ΠΑΣΟΚ είναι ό,τι πρέπει για να νιώσεις ζωντανός από τη συγκίνηση. Κινείται μονίμως ανάμεσα στο 10 και 12%, δίνοντας την αίσθηση ότι το κόμμα έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην πολιτική ημιζωή. Η βελόνα της πολιτικής του επιρροής όχι απλώς δεν κουνιέται, αλλά αν μπορούσε θα ζητούσε και καύσιμα για να κάνει το αυτονόητο. Το κοινό, δε, μοιάζει να μην πείθεται με τίποτα πως το ΠΑΣΟΚ είναι κάτι περισσότερο από μια οικεία πράσινη ανάμνηση με λίγη σως ειρωνείας από πάνω.

Όσο για τον Νίκο Ανδρουλάκη, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η παρουσία του στο πολιτικό σκηνικό είναι τόσο αισθητή όσο ο κρατικός μηχανισμός στις τελευταίες πλημμύρες. Ούτε στην Ελλάδα καταφέρνει να συγκινήσει, ούτε στην Ευρώπη ξεχωρίζει. Σε πρόσφατο συνέδριο Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, εμφανίστηκε κάπου στο πλάι μιας ομαδικής φωτογραφίας, μάλλον γιατί χρειαζόταν συμμετρία στο κάδρο. Ο ίδιος δείχνει να πορεύεται με ένα μείγμα χαμηλών τόνων και υψηλών προσδοκιών, μια συνταγή που συνήθως οδηγεί στη λήθη.

Αν αναρωτιέστε τι λένε τα στελέχη του κόμματος, η απάντηση είναι απλή: δεν συμφωνούν. Ο Χάρης Δούκας, φρέσκος δήμαρχος Αθηναίων, βγήκε μπροστά να πει ότι η στρατηγική απέτυχε. Ο Παύλος Γερουλάνος, σταθερά προβληματισμένος, αναρωτιέται πότε θα κάνει το κόμμα ουσιαστική κουβέντα. Κάποιοι άλλοι σιγοψιθυρίζουν τη λέξη “ηγεσία”, όχι γιατί προσδοκούν κάτι άλλο, αλλά γιατί τους λείπει το δράμα. Το αποτέλεσμα είναι ένα εσωτερικό τοπίο με περισσότερους ψίθυρους απ’ ό,τι φωνές, αλλά με σαφή διάθεση για αμφισβήτηση. Ή τουλάχιστον για γκρίνια στο εντευκτήριο.

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, η κοινωνία συνεχίζει να βλέπει το ΠΑΣΟΚ κυρίως ως meme. Μια συλλογή από ήλιους, πράσινα photoshop, cult βίντεο και ρητορικά αποσπάσματα τύπου «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα», το «λεφτά υπάρχουν» ή ακόμα χειρότερα το «ευχαριστούμε την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών». Μια γενιά έχει μεγαλώσει θεωρώντας το ΠΑΣΟΚ κάτι ανάμεσα σε πολιτικό ανέκδοτο, κάπως σαν θείος που λέει ιστορίες από τα ‘80s και όλοι γελάνε από ευγένεια. Το κόμμα, ωστόσο, μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται ότι για να σε πάρει στα σοβαρά η κοινωνία πρέπει πρώτα να σταματήσεις να επενδύεις στο παρελθόν σου σαν να πρόκειται για startup.

Αλλά κάπου εδώ αρχίζει η μεγάλη αυταπάτη. Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να πιστεύει στ’ αλήθεια ότι μπορεί να επιστρέψει στην εξουσία. Ότι αν φωνάξει αρκετά δυνατά «είμαστε εδώ», κάποιος θα το ακούσει. Χωρίς νέο αφήγημα, χωρίς ρήξη με το παλιό, χωρίς τίποτα που να θυμίζει σχέδιο, το κόμμα επιμένει ότι ο ήλιος θα ανατείλει ξανά. Και όντως, μπορεί να ανατείλει, αλλά μάλλον θα τον δει μόνο ο διαχειριστής της σελίδας «Παλιό ΠΑΣΟΚ το Ορθόδοξο».

Η προαναγγελία επέκτασης των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο και οι παράμετροι στρατηγικής ισχύος