Anna Unfiltered: Στην ΕΛ.Α.Σ του 2000 (και 26)

Alea iacta est* αναφώνησε ο Τσίπρας και με ένα σόου που προσιδίαζε χολιγουντιανή παραγωγή – πανάκριβη, πολυκάμερη και με αρκετή δόση Ανδρέα – έδωσε στους Έλληνες, αυτό ακριβώς, που τους έλειπε: τον δεύτερο πόλο στο ερώτημα ‘’Μητσοτάκης ή ποιος’’; Και όντες γνωστοί λωτοφάγοι, απώλεσαν μεμιάς τις μνήμες του 2015, όταν το πρόκριμα του εν λόγω επανεμφανιζόμενου ήταν ‘’ας αυτοκτονήσω μη τυχόν και με δολοφονήσουν’’. Δικά του λόγια αναπαράγω, τα οποία ξεστόμισε ανερυθρίαστα σε συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου (ANT1, 2.4.2026), λέγοντας χαρακτηριστικά: «Δεν κλείσαμε εμείς τις τράπεζες, μας τις έκλεισαν. Έπρεπε, όμως, να τις κλείσουμε εμείς την επομένη των εκλογών και όχι να αφήσουμε να μας εκβιάζουν».

Αναρωτιέμαι, αναγνώστη μου, είναι τάχα τόσος ο ευδαιμονισμός της εξουσίας και τόσο άφευκτη η πραγματικότητα, που ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι να έχεις ακροατήριο με επιλεκτική αμνησία; Δεν υπαινίσσομαι, ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν δικαιούται να προσπαθήσει εκ νέου ή ότι είναι χειρότερος από πολλούς του σιναφιού του. Τουναντίον! Εκείνο, όμως, που δαιμονίζει τον κουτσομπόλη, που κρύβω μέσα μου είναι το αν επιστρέφει γιατί έχει κάτι να πει ή αν επιστρέφει γιατί χωρίς αυτό, δεν έχει τίποτε να ‘’είναι’’.

Το μακρινό 1995, ο θρυλικός Στέλιος Καζαντζίδης τραγουδούσε με την ανυπέρβλητη και ασύγκριτη σε κάθε επίπεδο φωνή του (σε σύνθεση του, επίσης μοναδικού, Αντώνη Βαρδή) το άσμα ασμάτων ‘’Στην Ελλάς του 2000’’. Οι υπαινιγμοί και οι βεβαιότητες των σημερινών γεγονότων, ήρθαν να επαληθεύσουν αυτό που οι στίχοι του Σαράντη Αλιβιζάτου προφήτευαν 31 χρόνια πριν: “γίναν όλοι βασιλιάδες, λαϊκοί τραγουδιστάδες”. Κι ο Αλέξης θαρρώ επιστρέφει ακριβώς έτσι, ως λαϊκός τραγουδιστής, που ξαναμπαίνει στη σκηνή, γιατί το κοινό θέλει πάντα encore.

Όσο για την πατρίδα, αυτή συνεχίζει να σερβίρει επιμελώς τους ίδιους ανθρώπους με φρέσκο μεζέ ψευδαίσθησης. Στο άρθρο μου ‘’Η αβάσταχτη ελαφρότητα του φτύνε’’ (βλ. Anna Unfiltered, 22.3.2026), σημείωνα μάλλον αφελώς, ότι δεν μας χωρίζουν από το παραβάν ούτε 12 μήνες. Και λέω αφελώς, διότι υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο, που ήρθε – ξανά – με φόρα και εννοεί να επισπεύσει τις εξελίξεις, χωρίς ενδεχομένως να λαμβάνει υπόψιν του, ότι τὸ γὰρ βίαιον οὐδὲν εὐδαιμονεῖ. Θα μου πεις, βέβαια, ότι περίμενε ο άνθρωπος σχεδόν τρία χρόνια κυοφορώντας το rebranding, πόσο πια να περιμένει; Μόνο ο πτυχωτός καρχαρίας έχει επιβεβαιωμένη κύηση 42 μηνών – και τον Αλέξη, για να είμαστε ειλικρινείς – δεν το λες και καρχαρία, σωστά;

Για να είμαι δίκαιη, λοιπόν, απέναντι στον πρώην Πρωθυπουργό και στο νέο του όραμα, πρωτίστως του πιστώνω το πανέξυπνο, με πολλές ερμηνείες – ό,τι θέλει ο καθένας ας σκεφτεί – και τόσο πιασάρικο όνομα. Η Ελλάς ζητά ΕΛ.Α.Σ και εσύ Αλέξη τώρα νικάς! Ορίστε και σύνθημα, ευγενική προσφορά της γράφουσας. Επίσης, επαναλαμβάνω, ότι έχει κάθε δικαίωμα, όπως πάντες οι Έλληνες, να κατεβεί προς άγραν ψήφων στην αρένα των εκλογών. Εκείνο, όμως, που θα όφειλε να γνωρίζει, είναι ότι τώρα πια βρισκόμαστε στην Ελλάς του 2000 και 26, οπότε τα πισωγυρίσματα, δεν συνιστούν πολιτική επιλογή, αλλά μάλλον το εθνικό μας encore. Και ξέρεις, αναγνώστη μου, μπορεί οι πίστες να αλλάζουν, αλλά πολύ φοβάμαι, τα προγράμματα μένουν απελπιστικά ίδια.

*Η φράση Alea iacta est (ο κύβος ερρίφθη) αποδίδεται στον Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος το 49 π.Χ. πέρασε τον ποταμό Ρουβίκωνα με τον στρατό του, ξεκινώντας ουσιαστικά εμφύλιο πόλεμο στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Σημαίνει, ότι μια απόφαση πάρθηκε και δεν υπάρχει επιστροφή.