Anna Unfiltered: Η αβάσταχτη ελαφρότητα του φτύνε

Βασική προϋπόθεση της διαφωνίας, όμως, είναι να καταλαβαίνεις το θέμα, το επίδικο. Στην προκειμένη περίπτωση ουδείς εκ των πρωταγωνιστών αντιλαμβάνεται, εντούτοις εμμένει στο ίδιο κενό σχήμα.

Γέλασα τόσο πολύ την εβδομάδα που πέρασε – και ο Θεός ξέρει πόσο το χρειαζόμουν – παρακολουθώντας σαν φανατικός κινηματογραφόφιλος, που βράζει από ανυπομονησία, το φιλμ τρόμου της Βουλής. Για πολλοστή φορά (έχουμε χάσει πια το μέτρημα), οι γνωστοί πρωταγωνιστές, Ζωή και Άδωνις, έδωσαν το σόου, για το οποίο προετοιμάζονται με εντατικές πρόβες κάθε τόσο. Κανείς δεν ξέρει πόσα ακόμα οπερατικά συναισθήματα κρύβουν στην υποκριτική τους φαρέτρα, πόσα μανιφέστα είναι εις θέση να απομνημονεύσουν και να απαγγέλλουν από το περιστύλιο της Βουλής μέχρι την άκρη κάθε είδους οθόνης, πόσα αφηγήματα άφατης μιζέριας ένθεν κακείθεν δύνανται να προσφέρουν στο διψασμένο για (κακό προφανώς) θέαμα κοινό τους.

Αυτή τη φορά αφορμή εστάθησαν τα κρακεράκια, μιαν άλλη οι συνεχείς τραμπουκισμοί, την προηγούμενη ένα πρόχειρα τραβηγμένο βιντεάκι και την αμέσως πριν από την τελευταία …απλώς η (ιδεολογική;) τους εμπάθεια. Χάσιμο χρόνου και για μένα και για σένα αναγνώστη μου, να αναλωθούμε στις φορές και στις αιτίες. Ο λόγος είναι σαφής, απλός, πρόδηλος και ανεπιτήδευτα λιτός: δεν υπάρχουν αιτίες! Υπάρχει μόνο το ανατριχιαστικό παιχνίδι της επανάληψης της εικόνας, του ονόματος και της ιδιότητας -η Πρόεδρος και ο Υπουργός, Θού Κύριε- που το σύστημα υπαινίσσεται, ότι πρέπει πλέον να αποδεχτούμε ως κατεξοχήν, αν όχι μοναδικούς, θιασώτες της οποιαδήποτε πολιτικής ιδεολογίας του τόπου.

Θα πρέπει, βέβαια, να γνωρίζουν οι αυτοαναγορευόμενοι θεματοφύλακες και κατ’ αποκλειστικότητα εκφραστές της πολιτικής ζωής μας, ότι μία από τις μεγαλύτερες αμαρτίες από αρχαιοτάτων ήταν η Ύβρις, η οποία προκαλούσε τη Νέμεσιν και αναπόφευκτα την Τίσιν. Επομένως, να είναι προετοιμασμένοι, διότι αυτή η αδιάλειπτη μανία τους να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής και να συγκεντρώνουν το πολύβουο μελίσσι γύρω τους, και ημερομηνία λήξης έχει και δραματικό φινάλε – εκλογές λέγονται θαρρώ.

Είμαι η πρώτη που βροντοφωνάζει, ότι δεν επιτρέπεται κανείς να σιωπά μπροστά στην αδικία ή στην καθεστωτική εξουσία, δεν επιτρέπεται να είμαστε η Ισμήνη του Σοφοκλή, ο Μερσώ του Καμύ, ο Ακάκι του Γκόγκολ και οποιοσδήποτε άλλος ‘’ήρωας’’ που σκύβει το κεφάλι και με μοιρολατρική αδράνεια αντιμετωπίζει τη ζωή. Βασική προϋπόθεση της διαφωνίας, όμως, είναι να καταλαβαίνεις το θέμα, το επίδικο. Στην προκειμένη περίπτωση ουδείς εκ των πρωταγωνιστών αντιλαμβάνεται, εντούτοις εμμένει στο ίδιο κενό σχήμα. Κι αυτό καταντά απελπιστικά ανυπόφορο.

Κάθε φορά που πέφτω πάνω σ’ αυτά τα πρόσωπα – και είναι πάμπολλες οι φορές δυστυχώς – νιώθω ότι ο δημόσιος λόγος που αρθρώνουν δεν είναι παρά πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα, χωρίς συνοχή, χωρίς νόημα, με αυτοσκοπό το ενίσταμαι χάριν του ενίσταμαι και το διαφωνείν χάριν του διαφωνείν. Βέβαια, βρισκόμαστε σε τροχιά εκλογών, τι μας χωρίζει άλλωστε από το παραβάν, 12 μήνες το πολύ. Το γεγονός αυτό καθαυτό, όμως, δεν αποτελεί κολυμβήθρα του Σιλωάμ, δεν μπορεί να δικαιολογεί την εικόνα μια Βουλής υπό κατάρρευση, στην οποία οι άνθρωποι που ψηφίστηκαν για να υπηρετούν τα συμφέροντα του λαού, φέρονται σαν κακομαθημένες ντίβες τριτοκλασάτων σκυλάδικων της Εθνικής που μαλλιοτραβιούνται για τη μαρκίζα. Ειδικά όταν βρίθει σκανδάλων η χώρα, από Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, Predator μέχρι παραγραφές υπουργών, απευθείας αναθέσεις, εξαφάνιση εγγράφων και συγκάλυψη.

Και για να σας είμαι απολύτως ειλικρινής κύριοι, αφού δεν αντιλαμβάνεστε τι ακριβώς συμβαίνει γύρω σας και συνεχίζετε ανενόχλητοι το κακόγουστο ρεπερτόριό σας, μην εκπλαγείτε καθόλου, αν σε λίγο καιρό ανεβάσουν και οι δυνητικοί ψηφοφόροι παράσταση, εμπνεόμενοι από τον Κούντερα, σε διασκευή αποκλειστικά δική τους και με τίτλο πιο ευφάνταστο από εκείνους του Σεφερλή. Ίσως κάτι σαν «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του φτύνε».