Στον… τάκο η Ελληνική Δημοσιογραφία (ή όχι;)

• Μερικές σκέψεις για το αγαθό της ενημέρωσης και πληροφόρησης στην Πατρίδα μας, με την ευκαιρία του Πανελλήνιου Δημοσιογραφικού Συνεδρίου της Σαμοθράκης!
• Καθοδηγητής ή ακόλουθος της κοινωνίας; Ιδού το δίλημμα!
• Ας το δεχθούμε πλέον: η Ελλάδα έχει τη Δημοσιογραφία που της αξίζει!

Ο γράφων ήταν ένας από τους 140 δημοσιογράφους που συμμετείχε στο 19ο Πανελλήνιο Δημοσιογραφικό Συνέδριο της Σαμοθράκης, το οποίο είχε αφιερωθεί στη σχέση Δημοσιογραφίας και γλώσσας αλλά και στο μέγα θέμα της κλιματικής κρίσης και τους ορθούς τρόπους κάλυψης της.

Άρα, έχοντας ακόμη φρέσκιες τις συζητήσεις παραθέτει κάποιες σκέψεις…

Στον πρώτο κύκλο του συνεδρίου, με τον εξαιρετικά πιασάρικο τίτλο για την δημοσιογραφική γλώσσα, πολλοί επέλεξαν τον εύκολο δρόμο της λοιδορίας! Κυρίως οι ακαδημαϊκοί των πάνελ αλλά και κάποιοι συγγραφείς αρκέστηκαν, με άφθονο ελιτίστικο κομπασμό, να ειρωνευθούν τις λεκτικές αστοχίες ορισμένων δημοσιογράφων και τα μαργαριτάρια τους, που δεν είναι και λίγα, κυρίως στην ελληνική τηλεόραση!

Μίλησαν για υπερβολές, χοντροκομμένα λάθη, λεξιπενία και έλλειψη γνωστικού βάθους εκ μέρους των δημοσιογράφων τους οποίους με εύσχημο τρόπο κατηγόρησαν ότι δεν διαβάζουν ελληνική κλασική λογοτεχνία, που θα τους πλούτιζε το λεξιλόγιο και θα τους καθιστούσε επαρκείς χρήστες της γλώσσας μας.

Όλοι τους μίλησαν για την ανάγκη επιμόρφωσης των δημοσιογράφων με ειδικά σεμινάρια και διαλέξεις για να λυθεί επιτέλους και αυτό το πρόβλημα.

Οι ακαδημαϊκοί παρουσιάστηκαν με το καλοκάγαθο πρόσωπο του δασκάλου που συμπονεί τον αδύναμο μαθητή του και είναι πρόθυμος να τον ανασύρει από το σκότος της αμάθειας του.

Οι δε δημοσιογράφοι συναγωνίζονταν στο αυτομαστίγωμα!

Ο γνωστός συγγραφέα Χωμενίδης, ήταν αληθινά απολαυστικός επί 20 λεπτά, καθώς περιέγραφε δημοσιογραφικές χοντράδες, άλλοτε με εύστοχο και άλλοτε με υπερβολικό τρόπο. Τον ρώτησα στο τέλος της εισήγησης του εάν ο δημοσιογραφικός λόγος είναι ο μόνος τόσο μέτριος ή προβληματικός, στην ελληνική πραγματικότητα. Ήθελα με την ερώτηση μου να τον προκαλέσω! Και να τον κάνω να παραδεχθεί ότι ο δημοσιογραφικός λόγος δεν είναι μία ρυπαρή μύγα μέσα στο ολόφρεσκο γάλα της λεκτικής τελειότητας της χώρας μας. Αλλά παρουσιάζει ακριβώς τις ίδιες παθογένειες που παρουσιάζει ο δημόσιος λόγος της! Και με τον τρόπο αυτό να τον αναγκάσω ευγενικά να σταματήσει να πυροβολεί τους δημοσιογράφους για την κακή επίδοση τους στην ελληνική και να στρέψει τα πυρά του στη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα!

Γιατί ούτε οι πολιτικοί μας, ούτε οι αυτοδιοικητικοί μας ηγέτες, ούτε οι επιστήμονες μας, ούτε αυτοί που γενικά αποκαλούνται Opinion Leaders στην Ελλάδα, μιλούν πολύ καλύτερα ελληνικά από τους δημοσιογράφους, αυτή είναι η αλήθεια!

Ο κ. Χωμενίδης απάντησε με μία φράση που του είπε ένας εκπαιδευτικός: ότι οι φοιτητές σήμερα δεν είναι σε θέση ούτε να μιλήσουν στοιχειωδώς καλά ελληνικά αλλά ούτε και να κατανοήσουν ένα κείμενο!

Και αυτή είναι η πραγματικότητα. Ο Δημοσιογράφος σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι εκείνος ο ηγετικός παράγοντας που θα μπει μπροστά από την κοινωνία και θα της δείξει τον δρόμο για μία ιδέα, ένα ζήτημα, ένα πρόβλημα! Δεν είναι αυτός που θα εμπνεύσει, που θα καθοδηγήσει ούτε καν για την καλή χρήση των ελληνικών! Ο Δημοσιογράφος είναι το καθαρό είδωλο που βλέπει μία κοινωνία στον καθρέφτη της.

Οι λόγοι είναι πολλοί!

Αφορούν το κλίμα που επικρατεί σε μία κοινωνία και νομίζω ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται πως σήμερα ο πολίτης δεν βρίσκεται σε φάση να αποζητά καθοδήγηση και έμπνευση! Δείτε τι ισχύει με τους πολιτικούς, τα κόμματα, τους θεσμούς, σε σχέση με ό,τι ίσχυε προ εικοσαετίας…

Οι κοινωνίες έχουν την Δημοσιογραφία που της αρμόζει, όπως άλλωστε και τους πολιτικούς!

Άρα, ας μην χάνουμε τον χρόνο μας θρηνώντας γιατί δεν έχουμε δημοσιογράφους τους οποίους κάποιοι ονειρεύονται…

Γιατί αυτοί οι ιδεατοί δημοσιογράφοι δεν θα έβρισκαν ποτέ δουλειά στην Ελλάδα του σήμερα…