Anna Unfiltered: Πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν*
Αναρωτιέμαι, πότε (αν) θα ‘ρθει η εν λόγω Ανάσταση για τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που απλά προσποιούμαστε, ότι δε βλέπουμε ή έτι χειρότερα, ότι δεν υπάρχουν.
Άννα Ορφανίδου
Επτά ημέρες έμειναν για την έλευση του Άγιου Πάσχα, που έρχεται πάντα μετά την Ανάσταση, αλλά κυρίως μετά το Γολγοθά. Αναρωτιέμαι, πότε (αν) θα ‘ρθει η εν λόγω Ανάσταση για τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που απλά προσποιούμαστε, ότι δε βλέπουμε ή έτι χειρότερα, ότι δεν υπάρχουν. Πρόκειται για μια πολύ συγκεκριμένη κάστα, τη μεγαλύτερη της υφηλίου, που όλως παραδόξως έχει απολύτως μηδενική δύναμη, ουδεμία επιρροή και, όπως περίτρανα δείχνει αιώνες τώρα η ιστορία, καμία σημασία. Τους λένε ‘’φτωχούς’’ και γι’ αυτό ακριβώς δεν αφορούν κανέναν.
Την εβδομάδα που πέρασε διάβασα στην Καθημερινή, στοιχεία από το World Data Lab, σύμφωνα με τα οποία 3,9 εκατομμύρια άνθρωποι αποτελούν τον πυρήνα της μεσαίας τάξης στην Ελλάδα και ευθύνονται για το 38% της συνολικής κατανάλωσης. Ωστόσο, μόλις τα 2 εκατομμύρια πραγματοποιούν το μισό της συνολικής δαπάνης, γεγονός που υπογραμμίζει το μεγάλο βάρος των λιγότερων και οικονομικά ισχυρότερων Ελλήνων στο σύνολο της οικονομίας, οριοθετώντας συγχρόνως την αγοραστική δύναμη των μεσαίων και χαμηλών εισοδημάτων. Εξαντλημένη και καταβαραθρωμένη είναι αυτή η ‘’δύναμη’’, με τους αριθμούς να το πιστοποιούν περίτρανα.
Είναι, βέβαια, γνωστό τοις πάσι, ότι σκοτώνουν τα άλογα, όταν γεράσουν. Είναι, όμως, γνωστό, ότι σκοτώνουν επίσης τους βιοπαλαιστές, μετατρέποντάς τους σε παρίες και ενίοτε σε επαίτες; Και μάλιστα, όχι όταν γεράσουν, αλλά μέρα με τη μέρα! Αυτονόητη η απάντηση στο ρητορικό ερώτημα, διότι όλοι το γνωρίζουν, πλην όμως ουδόλως είναι διατεθειμένοι να κάνουν κάτι γι’ αυτό. Και θα παραδεχτώ, ότι από τις σπάνιες φορές που εκστόμισε κάτι σοφό ο Αλέξης Τσίπρας, ήταν στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Νίκο Χατζηνικολάου (ΑΝΤ1, Ενώπιος Ενωπίω, 2.4.2026), όταν -λαϊκίζοντας έστω- μίλησε για τα capital controls της εποχής μας: στα σούπερ μάρκετ, στο ρεύμα, στη βενζίνη, στα ενοίκια. Δεν είχε καθόλου άδικο.
Γι’ αυτήν, λοιπόν, την κάστα των φτωχών Ελλήνων, την αγρίως χειμαζόμενη από όλες τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις -που θέτουν πάντα ως πρόκριμα την ευημερία του λαού, αλλά υιοθετούν κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο για να μην την κατακτήσει- έρχονται σωρηδόν οι ΟΠΕΚΕΠΕδες, να της θυμίσουν ότι, κατασπαταλώντας κάθε λέξη, που ξεκινά με ‘’α’’ στερητικό, θα παραμείνει αδύναμη, αβοήθητη, αόρατη, ανίσχυρη, απαξιωμένη (γιατί ποιος νοιάζεται για όσους δεν αγοράζουν και δεν παράγουν τίτλους;). Μια κάστα, που την κρατάνε ζωντανή μόνο και μόνο για να τους θυμίζει πόσο φιλεύσπλαχνοι είναι, που της δίνουν ψίχουλα.
Και ενόψει Πάσχα, όταν τα τραπέζια μας θα στρώνονται πλουσιοπάροχα με τσουρέκια, κόκκινα αυγά και αρνιά, οι εν λόγω ‘’ανύπαρκτοι της διπλανής πόρτας’’ θα είναι πάλι έξω από τις εκκλησίες με τα καροτσάκια, στην ουρά για το συσσίτιο ίσως, στα ράφια με τις προσφορές του ενός ευρώ, στη σκιά του Χριστός Ανέστη, που θα βροντοφωνάζουμε ως άλλοι Φαρισαίοι. Και ναι, ο Χριστός -για όσους πιστεύουν σε Αυτόν- είπε, ότι «θα έχετε τους φτωχούς πάντοτε μαζί σας». Εικάζω, όμως, ότι δεν το είπε ως πρόγραμμα διακυβέρνησης…
*Τούς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε: Διότι τοὺς πτωχοὺς τοὺς ἔχετε πάντοτε μαζί σας καὶ μπορεῖτε ὀποτεδήποτε νὰ τοὺς εὐεργετήσετε. Ἐμὲ ὅμως δὲν μὲ ἔχετε πάντοτε (Κατά Ιωάννην 12:8, Ματθαίον 26:11 & Μάρκον 14:7)