Μαρίνα Σπανού: Η μουσική ως αγκαλιά

Με μια κιθάρα στον ώμο και στίχους γεννημένους στον δρόμο, η Μαρίνα Σπανού συνεχίζει να δημιουργεί τραγούδια-καταφύγια. Η μουσική της παραμένει μια αγκαλιά για όσους αναζητούν χώρο να χωρέσουν και να ερωτευτούν δυνατά.

Η Μαρίνα Σπανού ξεκίνησε το μουσικό της ταξίδι με μια κιθάρα στον ώμο, μια «ανάσα» πριν από την ενηλικίωσή της, στον πιο όμορφο πεζόδρομο της πρωτεύουσας: στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Το συστατικό, όμως, που δεν λείπει ποτέ, είναι η ανάγκη της να νιώθουμε ότι υπάρχει ένα μέρος, στο οποίο όλοι μπορούμε να χωράμε και να ερωτευόμαστε. Δυνατά.

Μαρίνα, πότε συνειδητοποίησες ότι η μουσική είναι ένα κάλεσμα που δεν μπορείς να αγνοήσεις;

Η μουσική βρισκόταν στην καθημερινότητά μου σιωπηλά, πριν μάθω να αρθρώνω σωστά προτάσεις. Δεν μπορούσα να φανταστώ πώς ζει κάποιος, χωρίς να «γρατζουνάει» στο πιάνο και την κιθάρα του.

Ήταν το «καταφύγιό» μου και το μέρος που ένιωθα αρκετή. Όταν σταματούσαν οι λέξεις και δεν «ξετυλιγόταν όλο αυτό το κουβάρι» μέσα μου, καθόμουν στο πιάνο μου.

Την περίοδο της καραντίνας, λοιπόν, ο εγκλεισμός και ο πρώτος μου έρωτας έγιναν οι πρώτοι μου στίχοι. Βγήκα στην Αρεοπαγίτου να τους μοιραστώ. Ήταν, τότε, ο μοναδικός τρόπος για ανθρώπινη επαφή.

Ημέρα Κυριακή και σούρουπο στον πεζόδρομο. Οι περαστικοί κοντοστέκονταν για λίγο και με κοιτούσαν στα μάτια. Είχα καιρό να κοιτάξω χωρίς φόβο στα μάτια. Μικροί ηλεκτρισμοί. Αυτό ήθελα να νιώθω. Εκεί, κατάλαβα πως έχει ξεκινήσει μια διαδρομή για μένα.

Ο δρόμος προσφέρει μια ανόθευτη αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους. Ποια ίχνη άφησε, λοιπόν, η «μουσική του δρόμου» σε καλλιτεχνικό αλλά και προσωπικό επίπεδο;

Είμαι πολύ τυχερή που ξεκίνησα από τον δρόμο σε μια ηλικία, κατά την οποία έχεις άγνοια και «θράσος». Δεν με αφορούσαν οι κίνδυνοι. Ήμουν εκεί και «ρουφούσα» ό, τι μου έδινε αυτή η ωμή σχέση. Έγινε ο πυρήνας μου.

Στη σκηνή, προσπαθώ πάντα να φέρνω την Αρεοπαγίτου. Την εγγύτητά της. Είναι καθησυχαστικό πως οι άνθρωποι χρειάζονται απλώς μια κιθάρα και λίγα τραγούδια για να έρθουν κοντά.

Στάθηκε, ενδεχομένως, αυτή η αρχή ως η αφορμή για να αναπτύξεις στιχουργική δραστηριότητα με «πρώτη ύλη» γειτονιές, τόπους και μέρη; Πού «βουτάς» για να συνθέσεις; 

Ο έρωτάς μου με την πόλη μου «περπατούσε» παράλληλα με τα μικρά μου gigs στον πεζόδρομο. Άρχισα να γνωρίζω γειτονιές στην Αθήνα και να τις βλέπω κινηματογραφικά.

Είχα έγνοια να μην τις αλλοιώσει ο χρόνος· αυτές και ό, τι ένιωθα τότε. Έτσι, τις κατέγραψα. Η σύνθεση είναι «βουτιά» σε ό, τι με κάνει να νιώθω ζωντανή.

Οι ακροατές, πλέον, ταυτίζονται με τους στίχους και τις μελωδίες σου. Τι έχει αλλάξει στην τραγουδοποιό σήμερα, σε σχέση με τη Μαρίνα που ξεκινούσε; 

Υπήρξε ένα κομβικό σημείο, που έπρεπε να διαχωρίσω μέσα μου τη δημιουργία από τη δουλειά. Στο δικό μας επάγγελμα η γραμμή είναι λεπτή, τα ωράρια θολά και ο ενθουσιασμός, που προκαλείται, σε ξεγελά.

Προσπαθώ, όμως, να κρατώ την επαγγελματία μακριά από την τραγουδοποιό. Η τραγουδοποιός είναι εκεί, λίγο πιο ενήλικη, αλλά με την ίδια ζέση.

Αποδεικνύεις ότι υπάρχει ακόμη χώρος για ρομαντισμό στη σημερινή εποχή. Πώς νιώθεις, όταν ένα δικό σου τραγούδι αποτελεί «καταφύγιο» για κάποιον άλλον σε κάθε έκφανση της ζωής του; Πώς βιώνεις αυτήν τη σύνδεση με τον κόσμο μέσα από τη δύναμη της μουσικής;

Είναι η μοναδική στιγμή που νιώθω πλήρης, αυτή η στιγμή της σύνδεσης. Στην πραγματικότητα, όλοι δανειζόμαστε λέξεις και μουσικές για να λειάνουμε τις «ρωγμές» μας.

Ήθελα να γίνω αυτό που δεν είχα, όταν ήμουν έφηβη: μια συνομήλικη αγκαλιά. Όταν το βλέπω, είναι σαν να ησυχάζουν όλα.

Ποιο από τα τραγούδια σου θα έλεγες ότι συνοψίζει τη διαδρομή σου μέχρι και σήμερα, σαν να είναι ο ήχος και ο στίχος της αυτοβιογραφίας σου; Ποια ιστορία φέρει;

Θα έλεγα πως είναι «Ο Μικρός Εαυτός», από τον καινούργιο μας δίσκο «Μεσαία Άρκτος». Είναι το μοναδικό κομμάτι, μέχρι στιγμής, που αφιέρωσα ολότελα σε μένα.

Αυτή η διαδρομή από την εσωστρέφεια και τη μελαγχολία στο ξέσπασμα και την έκρηξη του μικρού παιδιού μέσα μου, είναι αυτό που μου προσέφερε η μουσική, η ελευθερία της σκηνής. Το αναβιώνω σε κάθε συναυλία και ξέρω ότι είναι εκεί για να μου το υπενθυμίζει.