Όσα έφερε ο χρόνος: 11 ωραία πράγματα απ’ το χρόνο που πέρασε

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ ΔΗΜΟΚΙΔΗ

Αυτή είναι μια τελείως υποκειμενική λίστα με τα ελληνικά πράγματα που φέτος (σ.σ. το 2025) έκαναν τη ζωή μου λίγο καλύτερη.

1) Εδώ Μιλάνε Για Λατρεία

Στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης είδαμε το φιλμ του Βύρωνα Κριτζά «Εδώ Μιλάνε Για Λατρεία» που ήταν αφιερωμένο στην πορεία του συγκροτήματος Κόρε Ύδρο, που δεν υπάρχει πια. Κι όμως: χάρη στην ταινία υπήρξε ξανά, στο πανί. Και χάρη στην πρεμιέρα υπήρξε και μέσα στην αίθουσα. Τα μέλη του που σχεδόν δεν μιλούσαν για χρόνια μεταξύ τους, ήρθαν μαζί και μίλησαν μαζί, στη σκηνή, συνεχίζοντας μια συναρπαστική (όχι απαραίτητα μουσική) επανένωση που είχε ξεκινήσει στο φιλμ που μόλις είχαμε δει. Το πάρτι που ακολούθησε στο Ύδρο ήταν το κερασάκι στην τούρτα.

2) Πώς τολμάτε;

Ο Θεσσαλονικιός stand-up κωμικός Θανάσης Σαμαράς είχε ίσως την καλύτερη χρονιά του, με τα ΜΜΕ να ενδιαφέρονται πολύ γι’ αυτόν που το πρωί οδηγάει ταξί και το βράδυ σκίζει με το χιούμορ του στις παραστάσεις του. Λοιπόν, φέτος για όποιον δεν τον είχε δει ποτέ ζωντανά (κι εγώ δεν τον είχα δει ποτέ) ανέβασε στο you tube την παράστασή του «Πώς Τολμάτε;», και μου έφτιαξε τη διάθεση ξανά και ξανά.

3) Το αγόρι που αγάπησες έχει γκριζάρει

«Τώρα που η μυρωδιά σου έφυγε απ’ τα σεντόνια, κάθε μέρα μακριά σου μοιάζει δέκα χρόνια. Το αγαπημένο μας τραγούδι έχει πια φαλτσάρει, το αγόρι που αγάπησες άρχισε να γκριζάρει.

Έτσι τα χρόνια θα κυλούν και εμείς θα ζούμε χώρια, μόνος θα ζω σε κάποια πόλη μες στην στεναχώρια και οι γείτονές μου αντί για το όμορφο αγόρι που είχες, θα χαιρετάν έναν κύριο με άσπρες τρίχες.»

Έτσι ξεκινάει το πιο όμορφο (για μένα) φετινό τραγούδι, απ’ τον νέο δίσκο του Δημήτρη Σαμόλη.

Το νέο τεύχος είναι εδώ. Δες το τώρα!

4) Γιάννης Πετρίδης

Ο ραδιοφωνικός παραγωγός που σχεδόν μισό αιώνα εκπέμπει κάθε μέρα την ίδια ώρα κι απ’ τον ίδιο σταθμό (κι ας άλλαξε όνομα φέτος το Πρώτο και λέγεται ErtNews Radio), είναι μια εκπληκτική, ακομπλεξάριστη μουσική βιβλιοθήκη. Η εκπομπή του είναι, όπως ήταν πάντα, επιμορφωτική και διασκεδαστική αλλά ταυτόχρονα με τεράστια απόλαυση τον είδα στην Κεραία της Ρέας Βιτάλη να αφηγείται τη ζωή του, μια ζωή γεμάτη μουσική και εκπλήξεις.

5) Σέρρες

Ο Γιώργος Καπουτζίδης έδειξε ότι μπορείς να κάνεις κωμωδία και να ανοίξεις μυαλά χωρίς απαραίτητα να είσαι προσβλητικός. Οι φετινές, δεύτερες Σέρρες του έφεραν φρέσκο αέρα στην τηλεόραση.

6) Protest March

Η καλύτερη ιστορία που έμαθα φέτος (και, τελικά, την έκανα και podcast). Πριν από 40 χρόνια ήταν τρεις κολλητοί έφηβοι που είχαν ένα συγκρότημα, τους Protest March. Ήταν καλοί και είχαν ηχογραφήσει μερικά τραγούδια, αλλά μετά την ενηλικίωση χάθηκαν. 40 χρόνια μετά, βρήκαν τις κασέτες που είχαν ηχογραφήσει, και ενωμένοι και αγαπημένοι όπως και τότε, αποφάσισαν να βγάλουν τον πρώτο τους δίσκο. Και μπορεί οι δεκαετίες να πέρασαν, όμως η μουσική τους τώρα ακούστηκε για πρώτη φορά τόσο πολύ, και οι 15χρονοι εαυτοί τους θα ένιωθαν πραγματικά περήφανοι. (Η συναρπαστική τους ιστορία είναι στο podcast μου με τίτλο «Η σκληρή αλήθεια για την εφηβική μπάντα Protest March».)

7) Η αγάπη για το Σαββόπουλο

Εν μέσω μιας πολύ δυσάρεστης είδησης -ο μέγιστος τραγουδοποιός πέθανε στα 81 του χρόνια- και παρά την αναμενόμενη γκρίνια και μιζέρια, η αγάπη για τον άνθρωπο και τη μουσική του ξεχύθηκε από παντού σαν ποτάμι. Κι ήταν μια ευκαιρία να ξανακούσουμε τη μουσική, να μάθουμε ιστορίες και να συνειδητοποιήσουμε την τύχη που είχαμε να ζήσουμε μαζί με έναν τέτοιον καλλιτέχνη.

8) Η επιστροφή του Βασίλη Παπαθεοδώρου

Ήταν ο πολυβραβευμένος συγγραφέας παιδικών κι εφηβικών βιβλίων που συνελήφθη και απαξιώθηκε – για να αποδειχθεί στη συνέχεια ότι ήταν αθώος κι έκανε φυλακή εντελώς τζάμπα. Ευτυχώς δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε να γράφει. Το νέο του βιβλίο «Χωρίς Φίλτρα» που κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις Bell είναι πραγματικά συγκλονιστικό.

9) Animasyros

Το ετήσιο φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων γίνεται στη Σύρο κάθε Σεπτέμβριο και φέτος ήταν μια αξέχαστη εμπειρία. Η Ερμούπολη κούκλα όπως πάντα, ναι, αλλά τα κινούμενα σχέδια -γεμάτα φαντασία και πειράματα- έκλεψαν την παράσταση. Απ’ τις αγαπημένες μου εμπειρίες ήταν οι virtual reality ταινίες τις οποίες έφτιαχνες καθώς τις έβλεπες, και η προβολή του Flow, του φιλμ που πήρε φέτος το Όσκαρ, με την πρώτη γάτα που είδα στο σινεμά να φέρεται σαν πραγματική γάτα.

10) Όμορφη Θεσσαλονίκη

Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνουν όσοι ζουν μόνιμα εκεί -κι εγώ έπρεπε να φύγω για να το εκτιμήσω- αλλά η πόλη έχει τόσα όμορφα μέρη, με καλύτερη την τεράστια διαδρομή παλιάς και νέας παραλίας που αν ήταν στην Ευρώπη θα την θεωρούσαμε κούκλα. Έτσι τουλάχιστον τη βλέπω εγώ κάθε φορά που πηγαίνω, ειδικά αν γίνεται ταυτόχρονα το Φεστιβάλ Κινηματογράφου ή/και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.

11) Συναυλίες στην Θεσσαλονίκη

Στην ταράτσα του Soul Roof Stage για να δούμε τον Pan Pan και την παρέα (με τον αέρα να φυσάει κινηματογραφικά), στη Μονή Λαζαριστών για τη ρετρο-παρέα της Πωλίνας, της Βόσσου, της Μαντώ και του Μπίγαλη να μας ταξιδεύουν πίσω στα ‘80s-‘90s, στο WE για την Aeon και την Dolly Vara να παίζουν την Φεμ Ραπ τους: Κάθε λάιβ φέτος άξιζε το ταξίδι.