Στον… τάκο η τακτική του… «γιατί δε φοράς καπέλο»

• Ένα παλιό ανέκδοτο θυμίζει η στάση των “Σκληρών της μπλόκων”, που φαίνεται ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να κάνουν θόρυβο και όχι να συζητήσουν για να βρουν λύσεις!
• Άραγε πώς σκέφτονται ότι μπορούν να ολοκληρώσουν τις κινητοποιήσεις τους;
• Πέσαν οι μάσκες. Να δούμε τώρα τι θα γίνει…

Στην αρχή έλεγαν ότι δεν έχουν να συζητήσουν κάτι με τον πρωθυπουργό.

Μετά είπαν ότι από την αρχή είχαν σαν στόχο τη συνάντηση στο Μέγαρο Μαξίμου.

Έπειτα είπαν ότι συμφωνούν με μία συνάντηση με τον Μητσοτάκη.

Μετά το γύρισαν.

Είπαν ότι για να πάνε στη συνάντηση θα πρέπει να μην είναι στο ίδιο τραπέζι οι συνάδελφοι τους από τα Πράσινα Φανάρια και τα άλλα 17 μπλόκα τους οποίους τους θεωρούν ριψάσπηδες (άσχετο βέβαια εάν αυτοί με τις πρωτοβουλίες τους άνοιξαν τον δρόμο για τη συνάντηση).

“Εμείς στο ίδιο τραπέζι μ αυτούς που πούλησαν τον αγώνα μας δεν καθόμαστε”, φέρονται να διεμήνυσαν στους συνεργάτες του πρωθυπουργοί.

Οι τελευταίοι συμφώνησαν να γίνουν δύο συναντήσεις, υποχωρώντας από την αρχική τους θέση ότι θα πρέπει στο διάλογο με τον πρωθυπουργό να εκπροσωπούνται όλα τα μπλόκα.

Έτσι, ζήτησαν δύο συναντήσεις, μία για τους… “σκληρούς” και μία για τους… “προσκυνημένους”.

Το Μέγαρο Μαξίμου το δέχθηκε αλλά ζήτησε να έχουν ίσο αριθμό συμμετεχόντων (20 και 20) για να μην γίνουν κακεντρεχή σχόλια για το ποια συνάντηση ήταν η πιο αντιπροσωπευτική.

Μετά ζήτησαν η συνάντηση με τους “Σκληρούς” να προηγηθεί.

Έγινε και αυτό δεκτό.

Έπειτα όμως ζήτησαν στη δεύτερη να ενταχθούν οι αλιείς, μελισσοκόμοι και κτηνοτρόφοι.

Έγινε και αυτό δεκτό.

Αλλά, μόλις πήραν και αυτή την τελευταία θετική απάντηση ανακοίνωσαν ότι δε θα πάνε τελικά γιατί, παρά το γεγονός ότι έγιναν δεκτές όλες οι προϋποθέσεις τους, θεωρούν την συνάντηση προσχηματική.

Και ζητούν άλλο ραντεβού, παρά τα όσα είχαν συμφωνήσει το Σαββατοκύριακο, το οποίο θα γίνει μετά από μία μεγαλειώδη πορεία με τρακτέρ μέσα στην Αθήνα.

Η στάση τους θυμίζει το παλιό ανέκδοτο με το γνωστό “γιατί δεν φοράς καπέλο;”

Προσωπικά είμαι βέβαιος ότι ακόμη κι αν γινόταν αποδεκτές ακόμη 10-15 προϋποθέσεις των “Σκληρών των μπλόκων” αυτοί πάλι δε θα πήγαιναν στη συνάντηση με τον πρωθυπουργό.

Η στόχευση τους δεν είναι να βρουν λύσεις, ούτε να εγείρουν συγκεκριμένα αιτήματα, ούτε να πιέσουν για να προωθηθούν συγκεκριμένες πολιτικές. Εάν ίσχυε κάτι τέτοιο θα είχαν προετοιμάσει λίστες και αιτήματα και προτάσεις, περιγραφές και προβλήματα μαζί με τις ενδεικνυόμενες λύσεις. Όταν τους ρωτάμε μάς απαντούν μονότονα ότι αγωνίζονται για την επιβίωση του κλάδου τους και χωρίς λύσεις θα αφανιστούν. Είναι σαφές ότι θα ήταν πολύ καλύτερα εάν οι κινητοποιήσεις γινόταν πάνω στη βάση του συγκεκριμένου και όχι να θυμίζουν μικροπολιτικά κομματικά παιχνιδάκια πασπαλισμένα με παλαιο- συνδικαλιστικές τακτικές.

Αλήθεια, πώς φαντάζονται οι “Σκληροί των μπλόκων” την ομαλή αποκλιμάκωση των κινητοποιήσεων;

Με κάποιον μαγικό, αυτόματο τρόπο ή με μία συμφωνία ή τουλάχιστον σε μία συναντίληψη;

Πώς θα πιεστεί η κυβέρνηση να πάρει μέτρα χωρίς συζήτηση, πιέσεις και διαπραγματεύσεις;

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως και κάθε κυβέρνηση οφείλει να κάνει τα πάντα για να στηρίξει την πρωτογενή παραγωγή. Υποχρεούται να αφήσει κατά μέρους την γνώριμη αθηνοκεντρική εμμονή της Ελληνικής Πολιτείας και να φροντίσει για την εκτός Αττικής Ελλάδα, ραχοκοκαλιά της οποίας είναι ο πρωτογενής τομέας.

Μακάρι οι αστοχίες των “Σκληρών” και η συνδικαλιστική μικροπολιτική να μην αποτελέσει άλλοθι! Μακάρι να μην χάσουν το δίκιο τους! Μακάρι να μην πάει χαμένος αυτός ο αγώνας των 42 ημερών!