Στον… τάκο η έλλειψη πνευματικότητας!

Μικρός πίστευα ότι οι Αγειορίτες μοναχοί ακολουθούν τον μοναχισμό επειδή λειτουργούν ατομιστικά! Νόμιζα ότι απομονώνονται από τα εγκόσμια για να μην έχουν πειρασμούς και έτσι να αφιερώνονται στη σωτηρία της δικής τους ψυχής, όπως οι Γραφές την ορίζουν.

Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια, με πολλές προσκυνηματικές επισκέψεις για να καταλάβω πόσο επιδερμικές και αφελείς ήταν οι νεανικές μου θέσεις.

“Στον τόπο μας, επειδή δεν ζουν γυναίκες, δεν γεννιούνται άνθρωποι! Αλλά εδώ ξαναγεννιούνται οι άνθρωποι”, μου είχε πει κάποτε ο Αλέξιος, ο ηγούμενος της Ξενοφώντος, μία σπάνια και ηγετική μορφή της Ορθοδοξίας, κάτι που εξηγεί με απλότητα την απίστευτης σημασίας αξία του Αγίου Όρους και του Μοναχισμού.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι εδώ για εμάς.

Προσφέρουν, αφιερώνονται, δοκιμάζονται, σώζουν και διασώζουν.

Οι Μοναχοί διατηρούν εδώ και αιώνες την πνευματικότητα της Ορθοδοξίας, ατόφια και ανεπιτήδευτη, ούτως ώστε εάν εμείς, σε κάποια φάση της ωριμότητας μας, θελήσουμε να την εισπράξουμε, να έχουμε πρόσβαση στην έκφανση της μέσα από τη συμμετοχή μας στη ζωή μίας Μονής.

Οι άνθρωποι αυτοί διασώζουν το νόημα της Χριστιανοσύνης αλλά και τις παραδόσεις της, τα ιερά κείμενα και τις μουσικές της, τα έθιμα, τις εγκαταστάσεις, τα προσκυνήματα και τις τέχνες της.

Χωρίς  αυτούς τα πάντα, άυλα και υλικά θα είχαν ρημάξει…

Όπως άλλωστε ρήμαξαν ή εκφυλίστηκαν πολιτισμοί και πολιτισμοί ανά τους αιώνες.

Όποιος λοιπόν σε κάποια φάση της ζωής του νιώσει την ανάγκη να σκύψει μέσα του γιατί ψάχνει το νόημα της ζωής, την ψυχική ηρεμία και πληρότητα, αξίες και σταθερές, έχει την προσωπική πολυτέλεια να καταφύγει στο προσκύνημα μίας Μονής. Επειδή ακριβώς εκεί θα βρει τους Μοναχούς ως φιλόξενη πνευματική αγκαλιά.

Οι αμύητοι θα εκπλαγούν από την Τάξη, την Οργάνωση και τα νοήματα…

Χρόνια πολλά.

Καλή φώτιση…