«Η δύναμη της μικρής ιστορίας είναι πολύ μεγάλη» – Η ομάδα του «ΠαΤαριού» μιλάει στο TheOpinion

Σε επιλεγμένα μέρη της Θεσσαλονίκης (ή και όχι μόνο), είναι πολύ πιθανόν να έχεις ξεφυλλίσει κάποιο από τα οκτώ, μέχρι σήμερα, τεύχη του «ΠαΤαριού»· πρόκειται για μέρη που, κατά κανόνα, αγαπούν οι συντάκτες του: Μαίη Βασιλικού, Χρήστος Γραμπόβας, Θεόφιλος Δαμάσκος, Βάσια Ζαμπροπούλου, Δαμιάνα Κουτσομίχα, Ροδή Στεφανίδου και Χαριζάνος Τοψιώτης.

Πριν από αρκετό καιρό, αυτή η πολυγραφότατη «Ομαδάρα» μαζί με την εκδότρια, συγγραφέα και εμψυχώτρια εργαστηρίων Δημιουργικής Γραφής ΠΔΜ, Καλλιόπη Πασιά, άνοιξαν διάπλατα την πόρτα του «καταφυγίου» τους στην οδό Γρηγορίου Ζαλίκη 3. Εκεί, στεγάζεται η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «ΤΡΙ.ΕΝΑ πολιτισμού», αποτελώντας, παράλληλα, το σημείο των συναντήσεων, των αναζητήσεων και των ζυμώσεών τους.

Το «ΠαΤάρι» συνιστά το λογοτεχνικό περιοδικό, στις σελίδες του οποίου βρίσκουν τον χώρο τους οι μικρές, πρωτότυπες και ολοκληρωμένες ιστορίες τους. Κάθε τρεις μήνες, χίλια αντίτυπά του βρίσκουν τον δρόμο τους προς τους φανατικούς, πλέον, αναγνώστες του χωρίς αντίτιμο, ενώ αφορμή για τη διαμόρφωση της εκάστοτε θεματικής μπορεί να σταθεί μια φράση, ένα βιβλίο ή ακόμα και ένα γεγονός της επικαιρότητας.

Σε προτρέπω, λοιπόν, να αξιοποιήσεις τη φαντασία σου και να καθίσεις μαζί μας στο τραπέζι γύρω από το οποίο αυτή η παρέα καταθέτει τις συγγραφικές ιδέες της, επιτρέποντας στον εαυτό σου να παρασυρθεί από τα συναισθήματα των ανθρώπων που κρύβονται πίσω από το «ΠαΤάρι».

Καλλιόπη Πασιά: «Δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις για ό, τι μοιραζόμαστε, ούτε ο φόβος πως κάποιος θα κριθεί για όσα σκέφτεται»

Ξεκινήσαμε τα μαθήματα δημιουργικής γραφής πριν από αρκετά χρόνια, τότε στον Πολυχώρο Τέχνης Alte Fablon. Την περίοδο που χρειάστηκε να αποσυρθώ, σεβαστήκαμε ο ένας την ανάγκη του άλλου. Απομακρυνθήκαμε, αλλά δεν χωριστήκαμε ποτέ.

Γνώριζα ότι, μεταξύ τους, συνέχιζαν να βρίσκονται και να γράφουν τα κείμενά τους. Ήξεραν, βέβαια, και τη δική μου πορεία. Θα έλεγα ότι επέστρεψα τη στιγμή που έπρεπε, ανταμώσαμε ξανά όταν μου ανακοίνωσαν την ιδέα τους για τη δημιουργία του «ΠαΤαριού»· μια πρωτοβουλία, η οποία δεν βρίσκεται υπό τη σκέπη κάποιου εκδοτικού οίκου.

Αυτή η «Ομαδάρα» ξεκίνησε ως μια παρέα. Η Έλενα Παπαδάκη επέλεξε, για προσωπικούς λόγους, να αποχωρίσει, αλλά πάντα θα αποτελεί κομμάτι της.

Στόχος δεν είναι να λειτουργεί η ομάδα ως ένα ανοιχτό σχήμα, στο οποίο θα εντάσσονται διαρκώς νέα πρόσωπα. Ο αρχικός πυρήνας της συνεχίζει να υφίσταται, παρά τις μικρές αλλαγές που έχουν μεσολαβήσει —με νεότερο μέλος τον Χρήστο Γραμπόβα— διατηρώντας, ωστόσο, ένα ξεχωριστό «παραθυράκι» για τους επισκέπτες-συγγραφείς κάθε τεύχους του «ΠαΤαριού».

Το στοιχείο που κρατάει την ομάδα δεμένη είναι η ασφάλεια. Δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις για ό, τι μοιραζόμαστε σε αυτό το τραπέζι, ούτε ο φόβος πως κάποιος θα κριθεί για όσα σκέφτεται. Δεν υπάρχει ίχνος ανταγωνισμού, ο ένας στηρίζει τον άλλον.

Τα κείμενα σχολιάζονται από όλους και προς όλους για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Πρόκειται για μια εξελικτική διαδικασία, διότι όσο καλύτερα είναι τα κείμενα τόσο πιο απαιτητικοί γινόμαστε μεταξύ μας.

Είναι σημαντικό να κυκλοφορούν μικρές ιστορίες, γιατί φέρνουν πιο εύκολα κοντά τον κόσμο που δεν έρχεται σε επαφή με το βιβλίο. Η δύναμη της μικρής ιστορίας —και, μάλιστα, όταν αυτή διατίθεται ελεύθερα— είναι πολύ μεγάλη, καθώς μπορεί να βάλει έναν σπόρο, ώστε κάποιος να διαβάσει κάτι.

Δαμιάνα Κουτσομίχα: «Σε αυτό το τραπέζι εκθέτουμε τον εαυτό και τα συναισθήματά μας»

Το «ΠαΤάρι» γεννήθηκε ως ιδέα το καλοκαίρι του 2024 και το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Είναι ένα λογοτεχνικό αυτοχρηματοδοτούμενο τριμηνιαίο περιοδικό, τη θεματική του οποίου συμφωνούμε κάθε φορά από κοινού, με την καθοδήγηση της Καλλιόπης Πασιά που επιμελείται και τα κείμενα, και διανέμεται δωρεάν σε επιλεγμένα μέρη που αγαπάμε.

Κυκλοφορεί μόνο σε έντυπη μορφή. Χρησιμοποιούμε το χαρτί ως το μέσο που ενώνει τους ανθρώπους. Παρατηρείται, άλλωστε, μια επιστροφή και επανεκτίμηση της αξίας του.

Την ευθύνη για τα γραφιστικά, τον σχεδιασμό και την επιλογή των χρωμάτων του περιοδικού έχει ο Mike Rafail (That long black cloud), ενώ οι παρουσιάσεις μας λαμβάνουν χώρα συνήθως σε καφέ-μπαρ, με τη συνδρομή ηθοποιών κυρίως του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Σε αυτό το τραπέζι εκθέτουμε τον εαυτό και τα συναισθήματά μας. Όταν διαβάζεις τις ιστορίες σου φωναχτά, αποκαλύπτεις ευαισθησίες, τραύματα, κάτι που σε συγκινεί ή σε θυμώνει. Αυτό δεν είναι συνηθισμένο στην εποχή μας.

Επίσης, ο χώρος που βρισκόμαστε φέρει την ενέργεια και το όραμα της Καλλιόπης να ενώνει τον κόσμο. Είναι ένας συμπεριληπτικός χώρος, χωρίς εντάσεις.

Μαίη Βασιλικού: «Ανήκεις σε μια ομάδα που σε καταλαβαίνει»

Γνωριστήκαμε σε βάθος μέσω του «ΠαΤαριού», χωρίς να ξέρουμε κάτι προσωπικό ο ένας για τον άλλον. Είμαστε μια ετερόκλητη ομάδα, αλλά με πολλά κοινά ψυχής.

Το «ΠαΤάρι» είναι ένα σημείο αναφοράς όχι μόνο σε συναισθηματικό, αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο: ανήκεις σε μια ομάδα που σε καταλαβαίνει!

Ροδή Στεφανίδου: «Η δύναμη της ομαδικότητας είναι πολύ όμορφη και ενθαρρυντική σε σχέση με ό, τι συμβαίνει εκεί έξω»

Σκοπός μας, εξαρχής, ήταν να αναδείξουμε την κοινή μας αγάπη για τη λογοτεχνία, τις λέξεις και το γράψιμο στο χαρτί. Είναι μια συλλογική προσπάθεια, η οποία δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να εξελίσσεται. Όταν, μάλιστα, κυκλοφορεί το «ΠαΤάρι», διοργανώνουμε ένα μεγάλο πάρτι για να έρθει ο κόσμος να μας γνωρίσει.

Είμαστε μια πολύ αγαπημένη ομάδα. Αποκαλούμαστε ως η «Ομαδάρα» και είμαστε περήφανοι γι’ αυτήν. Η στέγη της «ΤΡΙ.ΕΝΑ πολιτισμού», η αγκαλιά και η φροντίδα της Καλλιόπης στις διαφωνίες μας —όταν διαφωνούμε, παράγονται πιο σημαντικά πράγματα από όταν συμφωνούμε— λειτουργούν ως καταλύτες.

Από την πρώτη στιγμή, μπαίνοντας από αυτήν την πόρτα, έχω αποφασίσει να αφήνω εκτός οτιδήποτε έχει να κάνει με το άγχος, τον ανταγωνισμό, τη σκληρότητα της κοινωνίας, καθώς βρίσκομαι με ανθρώπους που αγαπιόμαστε και μπορώ να εξωτερικεύω τα βαθύτερα συναισθήματά μου.

Σε αυτά τα χρόνια, έχουμε περάσει μαζί πολλές καταστάσεις: γενέθλια, γιορτές, δυσκολίες. Η δύναμη της ομαδικότητας είναι πολύ όμορφη και ενθαρρυντική σε σχέση με ό, τι συμβαίνει εκεί έξω.

Χαριζάνος Τοψιώτης: «Σε αυτόν τον κόσμο που βομβαρδιζόμαστε με εικόνες, πώς μπορούμε να διατηρήσουμε εκείνη τη λειτουργία του εγκεφάλου που πλάθει τις δικές του;»

Το «ΠαΤάρι» και η γραφή μας συνεχώς εξελίσσονται. Καθετί που γράφουμε, «σφραγίζει» την εποχή και το πώς ήμασταν τότε εμείς οι ίδιοι.

Ανεξαρτήτως συγγραφικού επιπέδου, αρχική επιθυμία ήταν να μοιραστούμε τις σκέψεις μας μόνο με λέξεις. Σε αυτόν τον κόσμο που βομβαρδιζόμαστε με εικόνες, πώς μπορούμε να διατηρήσουμε εκείνη τη λειτουργία του εγκεφάλου που πλάθει τις δικές του;

Χρήστος Γραμπόβας: «Αυτό που μας βοηθά να εξελισσόμαστε, είναι να συζητούμε τα πάντα όλοι μαζί»

Το «ΠαΤάρι» μάς κρατάει σε συγγραφική εγρήγορση, παρόλο που, στο μεσοδιάστημα, γράφουμε κι άλλα κείμενα. Σίγουρα, αυτό που μας βοηθά να εξελισσόμαστε, είναι να συζητούμε τα πάντα όλοι μαζί.

Εύχομαι να υπάρξουν πολλά «ΠαΤάρια» ακόμη…

Θεόφιλος Δαμάσκος: «Περιμένουμε τη συνάντησή μας από την αρχή της εβδομάδας»

Όταν ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα, δεν φανταζόμασταν ότι θα είχε αυτήν τη συνέχεια. Είναι συγκινητικό να ακούς θετικά σχόλια, και το περιοδικό να αποκτάει πιστούς και συνεχώς αυξανόμενους αναγνώστες.

Προσωπικά, μένω εκτός πόλης. Μιλώντας εκ μέρους όλων, μπορώ να πω ότι περιμένουμε τη συνάντησή μας από την αρχή της εβδομάδας: να κάνουμε το μάθημά μας, να εργαστούμε, να μιλήσουμε και για άλλα πράγματα.

Όταν, όμως, έρχεται η στιγμή να καταπιαστούμε με το «ΠαΤάρι», είμαστε όλοι προσηλωμένοι εκεί. Δεν έχει σημασία που διατίθεται δωρεάν, ενδεχομένως και να κρινόμαστε από κάποιους. 

Από την πλευρά της, η Βάσια Ζαμπροπούλου, που διακρίνεται για τη λακωνικότητά της τόσο στη γραφή όσο και στον λόγο, επισήμανε το αίσθημα κενού από το οποίο διακατέχεται, αν κάποια από αυτές τις συναντήσεις τους αναβληθεί…

«Αν», λοιπόν, «θες να πας γρήγορα, πήγαινε μόνος. Αν θες να πας μακριά, πήγαινε μαζί με άλλους».

Τα προσωπικά συγγραφικά τους έργα μπορεί να τα συναντήσει κάποιος στα ράφια των βιβλιοπωλείων αλλά και στις θεατρικές σκηνές.