Χριστίνα Λαμπούση στο TheOpinion: «Την επιθετικότητα της ζωής προσπαθώ να τη μετατρέπω σε κάτι άλλο»

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μια δικαστική απόφαση συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία: η αθώωση μιας γυναίκας που στραγγάλισε τον σύζυγό της.

Μια απόφαση που άφησε το αποτύπωμά της στη συλλογική μνήμη και ένα ερώτημα που εξακολουθεί να μας απασχολεί: «Πόση βία αντέχει ένας άνθρωπος για να πάψει να είναι το θύμα»;

Αυτή η υπόθεση στάθηκε η αφετηρία του θεατρικού έργου της Χριστίνας Λαμπούση, «ΝΟΥΜΕΡΟ 21», που επιχειρεί να αναδείξει τα στάδια της κακοποίησης με απλό και άμεσο τρόπο.

Η σχέση της Χριστίνας Λαμπούση με το θέατρο, όμως, έχει και μια άλλη, βαθύτερη διάσταση: αποτελεί μια συνθήκη μέσα από την οποία μπορεί κανείς να γιατρευτεί, όπως υποδηλώνει και το όνομα της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας, «Ἰᾶσθε θεάτρῳ», που έχει δημιουργήσει στον τόπο καταγωγής της, τη Λακωνία.

Διανύετε μία πολύ ενδιαφέρουσα διαδρομή, κυρία Λαμπούση, που συνδυάζει τη Νομική, τη συγγραφή και κατ’ επέκταση το θέατρο, αλλά και τη μουσική.

Πολλή μουσική. Γράφω και ποίηση. Την επιθετικότητα της ζωής προσπαθώ να τη μετατρέπω σε κάτι άλλο…

Την επιθετικότητα της ζωής γενικότερα ή αυτήν που συναντάτε μέσα από τη δικηγορία;

Έχω πάρα πολύ υλικό από τη δουλειά μου και όλα τα θεατρικά μου αντλούν από κει. Το ίδιο συμβαίνει και με το «ΝΟΥΜΕΡΟ 21», το οποίο αναμένεται να κάνει πρεμιέρα σε λίγο καιρό, στο Θέατρο Μικρό Γκλόρια, και αναφέρεται στην κακοποίηση.

Είναι από τις ελάχιστες φορές που οι δικηγόροι είμαστε ανήμποροι μπροστά σε τέτοια φαινόμενα. Δεν μπορούμε να σταθούμε δίπλα σε αυτές τις γυναίκες όπως θα έπρεπε.

Η δημιουργία, επομένως, είναι ένας τρόπος να διοχετεύετε τη συναισθηματική φόρτιση που προκαλείται μέσα από τις υποθέσεις με τις οποίες έρχεστε αντιμέτωπη;

Ναι. Το κακό υπάρχει παντού στη ζωή. Είμαστε περικυκλωμένοι από θυμό, τραύματα, ανεπάρκειες… Νομίζω ότι έχει απαξιωθεί η ζωή ειδικά με τον covid, που γίναμε αριθμοί.

Όλο αυτό προσπαθώ να το τοποθετήσω στις γραμμές και στις λέξεις, και να προσφέρω μια πρόταση. Το μεγάλο «στοίχημα» είναι τι να κάνεις με τη δυσκολία σου. Ή τι διδάσκουμε να κάνουν τα παιδιά μας όταν έρχονται αντιμέτωπα με αυτήν.

Η δική μου πρόταση, λοιπόν, είναι να την κάνουμε «φως». Να προσπαθήσουμε να συνδεθούμε και, κάπως, να αντισταθούμε σε αυτό που συμβαίνει, ο καθένας από το μετερίζι του και με τον δικό του τρόπο· άλλος με τέχνη, άλλος με φιλανθρωπία και αλληλεγγύη. Με όλα αυτά τα απλά, που ίσως να ακούγονται γραφικά, αλλά είναι πολύ ουσιαστικά.

Ποια είναι η πραγματική ιστορία που κρύβεται πίσω από το «ΝΟΥΜΕΡΟ 21»;

Πρόκειται για το περιβόητο έγκλημα της Μαλακάσας το 1989, για την υπόθεση της γυναίκας που στραγγάλισε τον σύζυγό της με τη γραβάτα —ένα σύμβολο πατριαρχίας— αφού αυτός την έγδυσε, την έδεσε με σκοινί και την έσυρε με το αμάξι του. Δεν μιλάμε για μια οποιαδήποτε γυναίκα, αλλά για τη μάνα των παιδιών του· ένα στοιχείο που έχει μεγάλη σημασία για την ένταση του θυμού του.

Με τις τελευταίες δυνάμεις που της είχαν απομείνει, γδυτή και αιμόφυρτη, παραδόθηκε στο αστυνομικό τμήμα. Προφυλακίστηκε για έναν χρόνο και είναι η πρώτη περίπτωση γυναίκας-ανδροκτόνου που αθωώθηκε. Αν δεν τον σκότωνε, θα την έθαβε.

Το έργο εμπνέεται από κάποια σημεία αυτής της ιστορίας, και αναφέρεται στην κακοποίηση με μια αυτόνομη και αυτοτελή ιστορία. Ήθελα να ενημερώσω τα νέα κορίτσια, με έναν άμεσο θεατρικό τρόπο, για τα στάδια της κακοποίησης, τα οποία είναι παντού και πάντα ίδια· πώς, δηλαδή, ένα υγιές κορίτσι γίνεται άβουλο πλάσμα στα χέρια ενός κακοποιητή, έχοντας χάσει τη μεταφραστική ικανότητα των κινήσεών του.

Ήθελα, όμως, να δείξω και την πλευρά του κακοποιητή. Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει χειρότερο θυμωμένο ζώο από τον ανεπαρκή άνδρα. Με κάποιον τρόπο, άθελά της, η κακοποιημένη γυναίκα έρχεται και «ξύνει» την ανεπάρκεια του άνδρα. Ενώ, λοιπόν, η τραυματισμένη γυναίκα κλαίει, ο άνδρας θυμώνει. Κι έχουμε αυτά τα αποτελέσματα.

Οι γυναικοκτονίες δεν υπήρχαν σε αυτόν τον βαθμό. «Δοκιμάζεται» το ανδρικό φύλο. Κάποτε, οι ρόλοι ήταν πιο ξεκάθαροι. Πλέον, είναι και η γυναίκα «κουβαλητής». Μπορεί να τη βαδίσει τη ζωή.

Κυρία Λαμπούση, μέχρι πού φτάνει η προσωπική σας παρέμβαση κατά τη διαδικασία της δημιουργίας;

Μέχρι τη στιγμή που θα στείλω το κείμενο στον εκδότη. Άλλωστε, ένα έργο μπορεί να σκηνοθετηθεί με πολλούς τρόπους.

Μου ζητήθηκε να είμαι παρούσα στην πρώτη ανάγνωση και των τριών έργων που έχουν πάρει τον δρόμο της σκηνής. Παρόλο που είμαι «ανοιχτή» σε αλλαγές, προσαρμογές και παρεμβάσεις, ίσως να επενέβαινα μόνο αν αντιλαμβανόμουν κάποια συνταρακτική αλλοίωση.

Πιστεύω πάρα πολύ στην ομάδα, στο να εμπνεόμαστε ο ένας από τον άλλον. Δεν πιστεύω στην πρωτοκαθεδρία του συγγραφέα ή του σκηνοθέτη. Έχουμε δει κείμενα να χάνονται στα χέρια ενός σκηνοθέτη και άλλα, πιο μέτρια, να απογειώνονται. Πρόκειται για μια αλληλεπίδραση, για ένα δημιουργικό αλισβερίσι.

Υπάρχει η ιδανική συνθήκη συγγραφής για εσάς;

Την ιδανική συνθήκη τη δημιουργεί το να μιλήσω για πράγματα που κάνουν τις ψυχές να πάσχουν. Σήμερα, οι ψυχές πάσχουν. Θεωρώ, λοιπόν, ότι το θέατρο πρέπει να μιλήσει σε αυτές τις ψυχές για θέματα που «καίνε».

Μου αρέσει το πολιτικό θέατρο, το κοινωνικό θέατρο, εκείνο που δεν αφήνει τον θεατή αμέτοχο, αλλά κάτι μετακινεί μέσα του. Η πεμπτουσία της γραφής είναι να καταφέρω να γράψω για σένα χωρίς να σε γνωρίζω. Μαγικό!

Και φανερώνει πόσο ίδιοι είμαστε οι άνθρωποι. Ο πόνος είναι κοινός. Ωστόσο, αυτήν την ομοιότητα, αντί να την κάνουμε λόγο σύνδεσης και εξέλιξης, τη μετατρέπουμε σε διχασμό…

Επίσης, θεωρώ ότι για να κάτσεις να γράψεις, πρέπει πρώτα να έχεις πάθει. Όταν γράφω, εμφανίζω μέχρι και σωματικά συμπτώματα. Είναι μια τρομερή διαδικασία έκθεσης. Ένα μάτι που ξέρει να διαβάζει, θα σε βρει μέσα στο κείμενο…

Σας φόβισε ποτέ αυτή η έκθεση;

Ποτέ! Στο προηγούμενο θεατρικό μου έργο, «Εντός Περιθωρίου», μίλησα για την τρίτη ηλικία. Μπορεί ακόμη να μην έχω γεράσει, ξέρω, όμως, πώς είναι να είσαι αδύναμος.

Πέρασα τρία χρόνια στο Γενικό Αντικαρκινικό-Ογκολογικό Νοσοκομείο «Άγιος Σάββας», έζησα μια ακραία εμπειρία με πολύ επιθετικό καρκίνο. Εκεί μέσα παρατήρησα τους ανθρώπους…

Οπότε, δεν γίνεται να μη βάλεις τον εαυτό σου μέσα σε ένα κείμενο. Θα τον βάλεις! Έχω υπάρξει και κακοποιημένη και αδύναμη και με άθλια σχέση με τα αδέρφια μου· ένα θέμα που πραγματεύομαι στο επόμενο έργο μου.

Το μεγάλο «στοίχημα», λοιπόν, είναι τι κάνουμε με όλα αυτά. Εκεί είναι που διαφέρουμε οι άνθρωποι, εκεί διαφέρει η μαχητικότητά μας.

Τώρα κατανοώ επί της ουσίας, γιατί επιλέγετε να μετατρέπετε σε «φως» την επιθετικότητα της ζωής…

Τα προβλήματα μπορούν να οδηγήσουν στο «φως». Ο καρκίνος με θέριζε. Μου είχαν δώσει έξι μήνες ζωής και ήμουν τριάντα τεσσάρων χρόνων.

Κάθε μέρα οραματιζόμουν την ορκωμοσία του Βασίλη, του επτάχρονου, τότε, γιου μου. Οραματιζόμουν τι φόραγα, πώς του παρέδιδαν το δίπλωμα στα χέρια του. Μετά, οραματιζόμουν τον γάμο του, πώς θα ‘ναι η γυναίκα του…

Ο οραματισμός είναι μια σπουδαία διαδικασία, ξεχωρίζεις το ένα πράγμα στο οποίο θέλεις να εστιάζεις την ενέργεια και τη δύναμή σου. Και θα γίνει… Όπως και έγινε! Φέτος, συμπλήρωσα είκοσι χρόνια!

Πληροφορίες

«ΝΟΥΜΕΡΟ 21» της Χριστίνας Λαμπούση

Θέατρο Μικρό Γκλόρια (Ιπποκράτους 7, Αθήνα)

Πρεμιέρα: Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026 & ώρα 18.00

Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: more.com

Διάρκεια: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο: Χριστίνα Λαμπούση

Σκηνοθεσία: Ερμίνα Κυριαζή

Σκηνικά – Κοστούμια – Εικαστικά: Ελένη Νικολάου

Σχεδιασμός φωτισμού: Κατερίνα Σαλταούρα

Κίνηση: Αλέξανδρος Κυριαζής

Βοηθός σκηνοθέτη: Τζωρτζίνα Μανελίδου

Μουσική επιμέλεια: Ερμίνα Κυριαζή

Φωτογραφίες: Λίνα Οικονόμου

Trailer: Θανάσης Φουσέκης

Αφίσα – Γραφιστική επιμέλεια: Ελένη Νικολάου

Διεύθυνση παραγωγής: Λεωνίδας Λεοντιάδης

Παραγωγή: Leodiadis Productions

Προβολή & Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου – We Will

Διαχείριση Social: Στέφανη Ιωάννου

Παίζουν

Δημήτρης Καραβιώτης

Ξένια Κουτσουμπού

Λεωνίδας Λεοντιάδης

Και ο Μπιλ σε βιντεοκλήση, Φώτης Λαζάρου