43/52: Ανοικτές σχολικές αυλές

Υπάρχουν περιοχές της Θεσσαλονίκης που δεν διαθέτουν επαρκείς αθλητικούς χώρους — μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει και περιθώριο για την εύρεση ή κατασκευή αθλητικών εγκαταστάσεων ή έστω ανοικτών γηπέδων. Στις πιο πυκνοδομημένες περιοχές της Ανατολικής και Δυτικής Θεσσαλονίκης δεν υπάρχουν πλέον ανοικτοί χώροι που θα μπορούσαν να μετατραπούν σε κοινόχρηστους και να αξιοποιηθούν για άθληση, πολιτισμό ή οποιαδήποτε άλλη συνάθροιση.

Οι Δήμοι, όμως, έχουν αρχίσει, εδώ και χρόνια, να αξιοποιούν τις σχολικές αυλές σαν χώρους στους οποίους μπορούν να γίνουν αθλητικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, με παραχωρήσεις που κάνουν κατά καιρούς σε αθλητικά ή πολιτιστικά σωματεία. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης κάνει ένα βήμα παραπέρα, κρατώντας ανοικτές δέκα σχολικές αυλές και διασφαλίζοντας φύλαξη μετά το πέρας του σχολικού ωραρίου και μέχρι το βράδυ. Γιατί μόνο δέκα σχολικές αυλές και όχι περισσότερες; Η απάντηση είναι απλή: η φύλαξη στοιχίζει, και τα έξοδα είναι απαγορευτικά. Αλλά η ωφέλεια είναι τέτοια, που κατά καιρούς έχουν αναζητηθεί και αξιοποιηθεί χορηγίες για τις ανοικτές αυλές (χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Δήμου Αθηναίων με τη χορηγία του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος στο παρελθόν).

Όμως οι χορηγίες, υπό το ισχύον πλαίσιο, μπορούν να φέρουν λύσεις μόνο παροδικές. Χρειάζεται να αλλάξει το νομικό πλαίσιο και να επιτρέψει τη χορηγική προβολή, ώστε να υπάρξει ενδιαφέρον για χορηγίες μεγάλης διάρκειας.

Ένας άλλος τρόπος για να παραμείνουν ανοικτές οι αυλές και να μην απαιτείται να καλύπτει ο Δήμος τις δαπάνες για την ασφάλειά τους είναι αν επιτρέπεται, εντός αυτών, η λειτουργία κυλικείων μετά το πέρας του ωραρίου. Είτε ο μισθωτής του κυλικείου, που το λειτουργεί κατά τη διάρκεια του σχολικού ωραρίου, είτε άλλος φορέας, που αναλαμβάνει τη μίσθωση κατόπιν διαγωνισμού, θα έχει το δικαίωμα να λειτουργεί εντός του χώρου και να αναπτύσσει τραπεζοκαθίσματα, στον βαθμό που δεν εμποδίζουν την ελεύθερη αξιοποίηση της αυλής. Η εκμίσθωση του κυλικείου δεν θα εμποδίζει την παραχώρηση της αυλής κατά περίπτωση, όπως συμβαίνει σήμερα, σε πολιτιστικούς ή αθλητικούς συλλόγους, αλλά θα επιτρέπει να είναι η αυλή ανοικτή στο ευρύ κοινό και λειτουργική για πολλές ώρες. Όσο λειτουργεί το κυλικείο, ή η οποιαδήποτε αντίστοιχη επιχείρηση, θα έχει και την ευθύνη για τη φύλαξη του χώρου. Σε ένα πιθανό μοντέλο, μάλιστα, θα μπορούσε το μίσθωμα να συμψηφίζεται με τη δαπάνη για την πρόσληψη ιδιωτικής εταιρείας φύλαξης, ώστε τελικά ο μισθωτής, χωρίς να αναλαμβάνει επιπλέον δαπάνη, να έχει πλήρη την ευθύνη για τη φύλαξη. Στην περίπτωση αυτή ο Δήμος, παραχωρώντας το δικαίωμα εκμετάλλευσης του χώρου με μειωμένο αντάλλαγμα, απαλλάσσεται από το κόστος της φύλαξης.

Φυσικά, το μοντέλο αυτό δεν ταιριάζει σε όλες τις αυλές. Θα υπάρχει μικρό ενδιαφέρον για ένα κυλικείο σε μία αυλή που έχει μόνο δύο μπασκέτες και δεν προσελκύει πολύ κόσμο, ειδικά αν υπάρχουν πολλές καφετέριες γύρω και δεν υπάρχουν προοπτικές για μεγάλη πελατεία. Όμως σε μεγάλα σχολικά συγκροτήματα, όπως σε αυτό της Κλεάνθους στην Τούμπα, η μίσθωση θα ήταν συμφέρουσα. Και τα μεγάλα σχολικά συγκροτήματα, αυτά που έχουν μεγάλο αύλειο χώρο, ο οποίος θα μπορεί πλέον να διατεθεί για τις ανάγκες της γειτονιάς, είναι αυτά στα οποία μία προσπάθεια για ανοικτές αυλές θα έχει τη μεγαλύτερη υπεραξία.

Άθληση στις πυκνοδομημένες περιοχές της πόλης: είναι ένας στόχος που πρέπει να εξυπηρετείται, αξιοποιώντας κάθε ιδέα και κάθε διαθέσιμη δημόσια έκταση. Για τα παιδιά και τους γονείς, κάθε παραπάνω χώρος άθλησης που θα προκύπτει από την αξιοποίηση των αύλειων χώρων των σχολείων θα είναι μία ευλογία.