Όταν τα τσίπουρα φέρνουν ιδέες για τις εξελίξεις στη ΝΔ

Που λέτε, η στήλη μας γράφεται από νέα παιδιά, που ποτέ δε κοιμούνται το μεσημέρι. Δε γνωρίζουν τι θα πει υπνάκος, και τη μέρα τους την πηγαίνουνε σερί. Πάντως η ομάδα της στήλης συνηθίζει να πίνει τσιπουράκια, και πολλές φορές στα τσιπουράκια έρχονται ουκρανοκατέβατες ιδέες για τις εθνικές μας εξελίξεις, χάρη στη δύναμη της κουβέντας και του οινοπνεύματος.

Όπως λοιπόν ήτανε μαζεμένη η στήλη για το παρασκευιάτικο τσιπουράκι της, ξεκίνησε μία ακόμη κουβέντα για την ελληνική πολιτική σκηνή. Πού πάει το πράγμα; Τι παίζεται στα κέντρα και στα παράκεντρα; Γιατί συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται μερικοί παράγοντες του δημόσιου βίου, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι και πολιτικοί; Ειδικά μερικοί κεντροδεξιοί πολιτικοί;

Κακά τα ψέματα, η ΝΔ είναι φαβορί για να πάρει ακόμη μία πρωτιά. Αντιμετωπίζει προβλήματα, έχει κάνει πολλά λάθη, φήμες ακούγονται παντού, έχει όμως κάνει και δουλειά. Δουλειά και στη λειτουργία του κράτους, και στα δημοσιονομικά, και στην άμυνα, και στην εξωτερική πολιτική, και στα δημόσια έργα. Σε όλες τις ποιοτικές μετρήσεις τα στελέχη της κρίνονται τα πιο ικανά για να διαχειριστούν τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, ο δε Μητσοτάκης θεωρείται με άνεση ο καταλληλότερος πρωθυπουργός. Δηλαδή κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει κανένα πρόβλημα, αλλά όμως υπάρχει!

Παρά τα ατού της, η μεγάλη Κεντροδεξιά βρίσκεται σε αναστάτωση, και δεν πρόκειται μόνο για το επερχόμενο κόμμα του Αντώνη του Σαμαρά. Και μέσα στην ίδια την 52χρονη παράταξη πέφτει φαγωμάρα και γκρίνια. Τα φαινόμενα αυτά δεν πολυεκδηλώνονται δημόσια, γιατί κακά τα ψέματα, όλοι θέλουν να τα ‘χουν καλά με τον πανίσχυρο αρχηγό. Κάποια στιγμή, κάτι μπορεί να ζητήσουν, κάτι μπορεί να πάρουν. Όμως βουλευτές και στελέχη μουρμουρίζουν, κρατάνε αποστάσεις, κάνουν ζυμώσεις, και αποφεύγουν να προβάλλουν το κυβερνητικό έργο. Με άλλα λόγια, κοιτάνε μόνο την πάρτη τους, και τους ενδιαφέρει μόνο η επανεκλογή τους στην εκλογική τους περιφέρεια, ή έστω η βολή στην καρέκλα τους. Για το κόμμα, ας φροντίσουν το Μαξίμου και η Πειραιώς.

Βέβαια δεν είναι μόνο οι βουλευτές και τα κομματικά στελέχη που συμπεριφέρονται λίγο ύποπτα. Είναι και κάποιοι μεγαλοκαρχαρίες. Εκείνοι που κέρδισαν τα πολλά την τελευταία επταετία. Εκείνοι που από κει που η χώρα ήτανε του κλώτσου και του μπάτσου, βρέθηκαν να φιγουράρουν σαν παγκόσμιοι παίκτες στην ενεργειακή αγορά, στην παραγωγή της ενέργειας και στη μεταφορά της. Οι άνθρωποι αυτοί ευνοήθηκαν από την πτώση των επιτοκίων, από το εθνικό κανονιστικό πλαίσιο, από τις διεθνείς σχέσεις που καλλιεργήθηκαν, και φυσικά από τις δυσλειτουργίες της εσωτερικής αγοράς. Οι ίδιοι άνθρωποι, αντί να είναι αιώνια ευγνώμονες, δεν μπορούν να κουμαντάρουν την απληστία τους, και τρώγονται σαν σκυλιά. Σκυλιά ράτσας φυσικά.

Φαίνεται λοιπόν ότι πολιτικοί και μεγιστάνες έχουνε προεξοφλήσει την αναχώρηση του Μητσοτάκη. Δηλαδή κινούνται σα να προετοιμάζονται για την εποχή του επόμενου αρχηγού, που κανείς δε ξέρει ούτε ποιος θα είναι, ούτε πώς ακριβώς θα σκέφτεται, αν πάρει τη σφραγίδα. Σ’ αυτούς πήγε το μήνυμα, για το όριο του 25%.

Είναι αλήθεια ότι ο Μητσοτάκης έχει ένα -ας πούμε αισθητικό- πρόβλημα: συχνά βγάζει αυτό το γνωστό πριγκιπικό στυλάκι. Εκτός απ’ αυτό, οι άνθρωποί του δεν έχουν καταφέρει να κατεβάσουν τον τιμάριθμο, προκαλώντας δυσφορία, που δεν αντιμετωπίζει η Μελόνι. Εκεί τα ‘χει πάει ψιλοχάλια. Έχει κι ένα άλλο κακό: απαιτεί από τους Έλληνες γερμανική τυπικότητα, αλλά το κράτος και μερικοί υπουργοί του κάνουν τη δουλειά τους κομματάκι… νοτιοαμερικάνικα. Από εκεί και πέρα, είναι αλήθεια ότι οι ιστορίες περί θεσμών ελάχιστους απασχολούν. Οι Έλληνες έχουν γίνει τελείως κυνικοί, και έχουν αποδεχθεί ότι αυτά γίνονται, και θα γίνονται απ’ όλους.

Όμως ο Μητσοτάκης έχει και μεγάλα αβαντάζ. Καταρχήν, το έργο του είναι ορατό: η μείωση της ανεργίας, το κτηματολόγιο, οι ξένες επενδύσεις, η αύξηση των εξαγωγών, η ψηφιοποίηση του Δημοσίου, ο Ε65, η ολοκλήρωση του μετρό Θεσσαλονίκης, οι αναβαθμίσεις νοσοκομείων, οι αγορές υπερσύγχρονων όπλων, το Flyover, το Πάτρα-Πύργος, το Καστέλι, ο ΒΟΑΚ που ξεκόλλησε. Είναι κι η πολιτική σταθερότητα που προσφέρει η κυβέρνηση του, γιατί τη ζητάνε οι ξένοι παράγοντες και επενδυτές. Είναι και το στρίμωγμα που μπορεί να ρίξει στους διαπλεκόμενους, για να τους βάλει στη θέση τους προεκλογικά. Είναι και το ότι αναγεννιέται στις εκλογές! Γουστάρει τη διαδικασία, δεν κουράζεται ποτέ, κι έχει αποδειχθεί μέγας μάγκας στη διαχείριση της επικοινωνίας. Τουλάχιστον στην προεκλογική περίοδο δεν φοβάται ούτε να τσαλακώσει την εικόνα του. Αν λοιπόν φέρει ικανοποιητικά αποτελέσματα, θα επιβάλει και τους όρους του μετά την ψήφο.

Άρα σκέφτονται πρόχειρα όσοι βιάζονται να του κάνουν την κηδεία, γιατί το τι θα γίνει θα εξαρτηθεί από τη δημοσκοπική εικόνα στο τέλος του χειμώνα. Βάλαμε έτσι μεταξύ μας στοίχημα πως αν τον βολεύει, ο Μητσοτάκης θα κρατήσει το τιμόνι, ακόμη και μέχρι την τελευταία συνταγματική προθεσμία. Και τότε θα μετρηθούνε όλα!

Σ’ αυτά τα συμπεράσματα κατάληξε η ομάδα της στήλης, μετά από μπόλικα διακοσαράκια. Λέτε να ‘χουν βάση;