Το τέλος της εποχής των έργων… βιτρίνας

Η τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση στην χώρα μας βρίσκεται εδώ και δεκαετίες σε ένα τέλμα. Έχει περιοριστεί στο ρόλο του διαχειριστή της καθημερινότητας ή στη χειρότερη περίπτωση του κατασκευαστή «έργων βιτρίνας» όπως πλακόστρωτα, καλλωπιστικά έργα και αναπλάσεις που ενώ προσφέρουν μια προσωρινή αισθητική ικανοποίηση δεν αφήνουν κανένα απολύτως οικονομικό αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία. Είναι ώρα να τελειώνουμε με αυτή τη λογική.

Του Δημητρίου Ν. Τσουφλίδη

Η πραγματική αυτοδιοίκηση δεν είναι αυτή που απλώς «περνάει άσφαλτο». Είναι αυτή που λειτουργεί ως στρατηγικός επενδυτής και επιταχυντής της οικονομίας. Για να υπάρξει επανεκκίνηση της πραγματικής οικονομίας στην ελληνική ύπαιθρο, οι εκπρόσωποι του τόπου και των πολιτών πρέπει να σταματήσουν να λειτουργούν ως τοπικοί διαχειριστές και να γίνουν διαχειριστές… αναπτυξιακού κεφαλαίου. Ο μακροχρόνιος στρατηγικός σχεδιασμός δεν είναι πολυτέλεια είναι επιβίωση. Ένα έργο έχει αξία μόνο όταν έχει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα και δημιουργεί θέσεις εργασίας με διάρκεια. Ενισχύει την παραγωγική βάση του τόπου (πρωτογενής τομέας, μεταποίηση, εξωστρεφής τουρισμός). Αφήνει έσοδα που επανεπενδύονται στην τοπική κοινωνία.

Η ώρα της ευθύνης

Ας είμαστε κυνικοί, ρεαλιστές ή πραγματιστές. Τα έργα βιτρίνας «πουλάνε» ψήφους επειδή είναι ορατά. Ένα αρδευτικό δίκτυο, μια μονάδα μεταποίησης ή ένας στρατηγικός σχεδιασμός δεκαετίας δεν έχουν τα εγκαίνια με τις κορδέλες που βολεύουν τον μέσο πολιτικάντη ή πολιτικό. Όμως, τα έργα βιτρίνας είναι η ταφόπλακα της ελληνικής υπαίθρου. Όσο συνεχίζουμε να επενδύουμε σε ό,τι «φαίνεται» και όχι σε ό,τι «αποδίδει», θα βλέπουμε την περιφέρεια να ερημώνει και τη νεολαία να ρίχνει μαύρη πέτρα πίσω της. Η πραγματική αυτοδιοίκηση απαιτεί πολιτικό θάρρος. Απαιτεί αιρετούς που θα συγκρουστούν με το πελατειακό κράτος και θα επιβάλουν έναν σχεδιασμό που στοχεύει αποκλειστικά στην παραγωγή πλούτου. Η ανάπτυξη δεν έρχεται από τα πάνω. Έρχεται από όσους  αντιλαμβάνονται ότι η δουλειά τους δεν είναι να κάνουν τον τόπο «όμορφο» για να τον βλέπουν και να τον χαίρονται μόνο οι τουρίστες, αλλά να τον κάνουν βιώσιμο και πλούσιο για να ζουν σε αυτόν και οι μόνιμοι κάτοικοι και φορολογούμενοι…

Η φύση δεν ξύπνησε ξαφνικά, εμείς… κοιμόμαστε ακόμη