Σταματήστε επιτέλους να εύχεστε σε πεθαμένους χρόνια πολλά στο Facebook!!!

Όταν μια καθημερινή συνήθεια γίνεται αδιαφορία και καταντάει ασέβεια και προσβολή.

“Χρόνια πολλά με υγεία και ευτυχία”, “χρόνια πολλά και καλά”, χρόνια πολλά με πολλές χαρές”, “πολύχρονος και με αντοχές”, “Πολύχρονος και ότι επιθυμείς”.

Αυτές είναι μερικές από τις ευχές που δέχτηκε στο προφίλ του στο Facebook χθες ο Χρήστος Μάτης. Η μία εξ αυτών μάλιστα και από πρώην δήμαρχο. Μόνο που ο εξαίρετος δημοσιογράφος και προσωπικός μου μέντορας έχει φύγει από τη ζωή.

Το Facebook έχει μια καθημερινή λειτουργία, της ενημέρωσης για τα γενέθλια των “φίλων” σου στην πλατφόρμα.

Μια ενδιαφέρουσα λειτουργία για να μην ξεχάσεις κανέναν πάνω στο καθημερινό αχαλίνωτο τρέξιμο της εποχής.

Πάνε οι εποχές της γραπτής ατζέντας και του ελεύθερου απογεύματος όπου εκεί γύρω στις 6-7 ξεκινούσες με το ευρετήριο ανοιχτό τα τηλέφωνα το ένα πίσω από το άλλο για ευχές.

Σήμερα αν δεν χτυπήσει ειδοποίηση το πιο πιθανό είναι να το ξεχάσεις. Ακόμα και να χτυπήσει σε άκαιρη στιγμή και την σβήσεις δεν θα το θυμηθείς ξανά στη διάρκεια της ημέρας. Κάποια στιγμή θα σου έρθει η φλασιά αλλά μπορεί να είναι τα μεσάνυχτα ή την επόμενη μέρα.

Αυτή λοιπόν η χρηστική λειτουργία έγινε μια κακή συνηθισμένη πράξη. Ορισμένοι μπαίνουν και εύχονται σε ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως. Τους ξέρουν δεν τους ξέρουν. Τους έχουν μιλήσει, δεν τους έχουν μιλήσει, γνωρίζονται δεν γνωρίζονται. Γιατί τα αιτήματα φιλίας δεν γίνονται για να παρακολουθείς μάλλον τον άλλον και να επικοινωνείτε αλλά για να ανεβάσουμε τους ακόλουθους και να λέμε ότι τον έχουμε κι αυτόν φίλο στο Facebook. Δεν έχεις δει όμως ότι ο “φίλος” σου έφυγε από τη ζωή.

Και εκεί έρχεται η προσβολή και η ασέβεια. Βρέθηκαν 3-4 άτομα να τους γράψουν για αυτό που έκαναν. Μερικοί που διάβασαν τα σχόλια στις ευχές τους τα έσβησαν. Άλλοι ούτε αυτά δεν είδαν. Ή τα είδαν και τα προσπέρασαν.

Και αν έμενα με πείραξε τόσο ώστε να βρω αφορμή να γράψω αυτές τις γραμμές,δεν μπορώ να σκεφτώ πως αισθάνθηκαν η Σμαρώ με τα κορίτσια, ο Μπάμπης, όλοι όσοι τον στήριξαν μέχρι τελευταία στιγμή στον αγώνα που έδινε και συνεχίζουν να στηρίζουν μέχρι σήμερα την οικογένεια.

Δεν ξέρω αν λέγεται ενσυναίσθηση, μια τελευταία “καραμέλα” της εποχής, φιλότιμο, σεβασμός. Γνωρίζω ότι έχει χαθεί η σκέψη πριν γράψουμε στο διαδίκτυο. Το να βουτήξουμε τη γλώσσα στο μυαλό μας πριν μιλήσουμε (η συμβουλή της αδερφής μου όταν ήμουν μικρός), τα δάχτυλα μας πριν πληκτρολογήσουμε. Μας ενδιαφέρει πλέον αυτό που θα κάνουμε εμείς, χωρίς να ενδιαφερθούμε για τις συνέπειες. Αρκεί να το κάνουμε. Χωρίς να μας απασχολεί πώς θα το πάρει ο άλλος. Όχι απλά αν είναι ή δεν είναι σωστό. Ένα απέραντο Εγώ πασπαλισμενο με μπόλικη ελαφρότητα. Γιατί και λάθος να κάνω, θα το σβήσω.

Αλλά θα μου πείτε εδώ μοιράζουμε αρρώστιες και καλούς ψόφους, μπινελικιάζουμε, κατηγορούμε αδιακρίτως, σπιλώνουμε υπολήψεις με τεράστια ευκολία. Εσύ κόλλας στα χρόνια πολλά σε έναν πεθαμένο;

Και όπως λένε κάποιοι που σε αποδεδειγμένα fake news αρνούνται να τα σβήσουν με το επιχείρημα “κι αν ισχύει;”, έτσι και εδώ μπορεί να πει κανείς με την ίδια λογική “πού ξέρεις; Μπορεί στον παράδεισο να έχει καλό 5g και να διαβάζει τις ευχές”.