Ο γιατρός δεν βρίσκεται σήμερα εδώ!

Αρθρογραφεί στο TheOpinion η δημοσιογράφος Νικολέττα Μπούκα

Δευτέρα 8 Ιουνίου. Νοσοκομείο «Άγιος Παύλος». Το ραντεβού μας με τον διευθυντή της χειρουργικής κλινικής, για τον οποίο ακούσαμε πολύ καλά λόγια, κλείστηκε πριν ένα μήνα μέσω της γραμμής 1566. Αναγκαστικά πρωινό, ώρα 09:30, διότι απογευματινά δεν κλείνουν ακόμη για το συγκεκριμένο νοσοκομείο, όπως μας είπαν από τη γραμμή. Άσχετο που και στην ιστοσελίδα του νοσοκομείου και στο τηλεφωνικό κέντρο ενημερώνουν ότι και τα απογευματινά ραντεβού κλείνονται μέσω του 1566. Φτάνουμε εγκαίρως και πρώτα πηγαίνουμε στο γραφείο κίνησης για να καταγράψουν ότι ήρθαμε. Όντως ο εργαζόμενος μάς βρίσκει στο σύστημα και στη συνέχεια μάς στέλνει στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία. Εκεί ξαναρωτάμε για τη διαδικασία και μία ευγενέστατη εργαζόμενη ενημερώνει εμάς και ακόμα μία ασθενή, της οποίας το ραντεβού είναι στις 09:00, ότι ο γιατρός θα μας δει στο ιατρείο του, στον δεύτερο όροφο του κεντρικού κτιρίου.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Ανεβαίνουμε με το ασανσέρ και περιμένουμε. Και περιμένουμε. Και περιμένουμε. Πουθενά ο γιατρός. Χτυπάμε την πόρτα του ιατρείου. Καμία απάντηση. Η ώρα περνάει. Ύστερα από 45 λεπτά, αποφασίζω να ρωτήσω στο γραφείο των ιατρών τι γίνεται. Η απάντηση που λαμβάνω με αφήνει άναυδη! «Ο γιατρός δεν είναι σήμερα εδώ». «Μα, έχουμε κλείσει ραντεβού μαζί του», απαντάω σαστισμένη. «Θα σας δει άλλος γιατρός», μου απαντούν. «Θα κατεβείτε πάλι στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία». «Μα από εκεί μας έστειλαν πάνω», λέω με αφέλεια. «Δεν γνώριζαν ότι ο γιατρός λείπει», μου απαντούν.

Μέχρι να βγω από τον διάδρομο της χειρουργικής κλινικής, ακούω το επίθετο της μητέρας μου. Κάποιος τηλεφωνεί και ζητεί να μας πουν να κατέβουμε κάτω στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία. Με καθυστέρηση όμως αφού ήδη έχουμε ρωτήσει μόνοι μας.

Στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία, η πρώτη επικοινωνία δεν είναι καλή. Δημιουργείται ένταση, καθώς η αντιμετώπιση είναι απαθής και ότι και καλά δεν έγινε και κάτι που ανεβοκατεβαίνουμε χωρίς να μας έχει ενημερώσει κάποιος εγκαίρως ότι δεν θα δούμε το γιατρό για τον οποίο έχουμε κλείσει ραντεβού πριν ένα μήνα. Ευτυχώς εμφανίζεται η ευγενέστατη εργαζόμενη, η οποία απολογείται ότι δεν είχαν ούτε κι αυτοί ενημέρωση. Απολύτως κατανοητό. Τι να κάνουν; Να μυρίσουν τα δάχτυλά τους;

Μπαίνουμε σε μία αίθουσα που με παραβάν χωρίζονται κρεβάτια και οι γιατροί εξετάζουν, αφαιρούν ράμματα και άλλα. Έρχεται η σειρά μας και ένας άλλος γιατρός εξετάζει τη μητέρα μου για 5 λεπτά. Πρέπει να χειρουργηθεί, αλλά η λίστα είναι μεγάλη. Θα μας ειδοποιήσουν, αλλά δεν ξέρουν πότε.

Έχουμε το καλύτερο ΕΣΥ, διαλαλεί ο υπουργός Υγείας. Οκ. Αλλά αν αυτό το καλύτερο ΕΣΥ μεταφράζεται στο να κλείνεις ραντεβού ένα μήνα πριν για να σε εξετάσει ο γιατρός που θέλεις και τελικά έρχεται εκείνη η μέρα και ώρα και ο γιατρός λείπει, δεν το λες και το καλύτερο. Κι άντε άνθρωποι είμαστε και μπορεί να του έτυχε κάτι σοβαρό. Όμως το να μην ενημερώνεις εγκαίρως τους ασθενείς ότι ο γιατρός που επέλεξαν να τους εξετάσει λείπει και τους ταλαιπωρείς να έρθουν από κοντά ή μακριά δεν το λες και το καλύτερο. Και το να έχεις τους ασθενείς να περιμένουν έξω από μία κλειστή πόρτα χωρίς καμία ενημέρωση, δεν το λες και το καλύτερο. Και το ότι τα τμήματα του ίδιου νοσοκομείου δεν ενημερώνουν εγκαίρως το ένα το άλλο για την αλλαγή στον προγραμματισμό, με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία των ασθενών, πάλι δεν το λες το καλύτερο!