Και εμείς που φάγαμε ξύλο, τι πάθαμε;

Αρθρογραφούν στο TheOpinion οι Maria-Christina Smyrnaiou, Integrative Counsellor, και Parvy Palmou, PhD, Gestalt Psychotherapist, συνιδρύτριες του Athenian Gestalt

«Κι εμείς φάγαμε ξύλο και τι πάθαμε;». Μια πολυφορεμένη φράση, συνήθως από ανθρώπους παλαιότερων γενεών, οι οποίοι τη χρησιμοποιούν γιατί, διαφορετικά, θα πρέπει να αναγνωρίσουν το δικό τους τραύμα. Οι ειδικοί απαντούν στο επιχείρημα που αναπαράγεται και διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά και επανέρχεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάθε φορά που τίθεται ζήτημα βίας σε βάρος παιδιών. Γιατί, όχι το ξύλο δεν βγήκε από τον Παράδεισο.

Η κλασική και πολυειπωμένη πλέον φράση, που εμπερικλείει σε μεγάλο βαθμό και με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο την κανονικοποίηση της βίας. Η παιδοκεντρική ανατροφή δεν σημαίνει έλλειψη ορίων. Δεν σημαίνει ότι οι γονείς δεν εξαντλούνται ή δεν παθαίνουν burnout και δεν παραβλέπουμε την εξάντληση των γονέων.

Οι γονείς είναι εξουθενωμένοι. Η πολιτεία και η κοινωνία δεν τους βοηθούν επαρκώς. Αυτή την ανάγκη των γονέων, τη δυσκολία τους, την εξάντλησή τους και το burnout τους τα απενοχοποιούμε πλήρως.

Έχει δικαίωμα ο γονέας να είναι κουρασμένος. Έχει δικαίωμα να μην αντέχει. Έχει δικαίωμα να μην ξέρει πώς να διαχειριστεί το παιδί του. Φυσικά και έχει. Δεν απενοχοποιείται όμως η σφαλιάρα, δεν απενοχοποιείται η βία σε οποιαδήποτε μορφή.

Ο γονέας μπορεί να δυσκολεύεται, μπορεί να εξαντλείται, μπορεί να μην ξέρει τι να κάνει. Δεν έχει όμως ποτέ δικαίωμα να απλώνει το χέρι του πάνω στο παιδί.

Γνωρίζουμε από δεκάδες έρευνες τις αρνητικές επιπτώσεις του ξύλου και της βίας στην ψυχοκοινωνική και νευροαναπτυξιακή ανάπτυξη των παιδιών. Η ψυχονευρολογία πλέον έχει αποδείξει ότι το τραύμα αφήνει ένα πολύ ισχυρό βιολογικό και όχι μόνο ψυχολογικό αποτύπωμα.

Το αποτύπωμα αυτό, στο μέλλον, μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο οι ενήλικες πλέον άνθρωποι αντιδρούν σε ψυχοπιεστικές καταστάσεις. Μπορεί να οδηγήσει σε αυτοματοποιημένες αντιδράσεις, οι οποίες καταλαμβάνουν τον οργανισμό και διαιωνίζουν τον κύκλο της βίας.Η βία καταγράφεται στον εγκέφαλο και ως μια σημαντική και πιθανή λύση αντιμετώπισης ψυχοπιεστικών καταστάσεων.

Έτσι, λοιπόν, ο κύκλος της βίας διαιωνίζεται και το θύμα γίνεται θύτης.

Το αποτύπωμα της βίας μπορεί να εξηγεί μελλοντικές βίαιες συμπεριφορές, δεν τις δικαιολογεί όμως. Είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε αυτή τη διάκριση. Το γεγονός ότι ένα άτομο έχει υποστεί βία και αυτή η εμπειρία μπορεί να έχει επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά στο μέλλον, μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τη συμπεριφορά του, δεν αποτελεί δικαιολόγηση της βίας που μπορεί να ασκήσει.

Μέσω της ψυχοθεραπείας, κομμάτι της πολύπλοκης δουλειάς μας είναι ακριβώς να υποστηρίξουμε το άτομο ώστε να μπορέσει να διακόψει αυτόν τον κύκλο της βίας.

Μπορεί να μη γεννιόμαστε γονείς, ωστόσο αυτοί που επιλέγουν να γίνουν γονείς ή βρίσκονται να γίνονται γονείς μπορούν να έχουν βοήθεια. Τόσο δωρεάν, μέσα από δημόσιες δομές, όσο και ιδιωτικά, από ειδικούς ψυχικής υγείας και συμβούλους γονεϊκότητας. Μπορούν να πλαισιωθούν ως προς τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σε σχέση με τη γονεϊκότητα και τις προκλήσεις της, ώστε κάποια στιγμή αυτός ο κύκλος της βίας να μπορέσει να διακοπεί.