Η θυσία των 200, είναι μέρος της ταυτότητας του ΚΚΕ
Αρθρογραφεί στο TheOpinion ο Γιώργος Λεοντιάδης, διδάκτωρ Ιστορίας του ΑΠΘ
theopinion
Οι φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν, εκτός από την αυτονόητη συγκίνηση που προκαλούν, καταρρίπτουν την αντικομουνιστική «θεωρία των δύο άκρων» και αποτελούν σημαντικό υλικό που μπορεί να εμπνεύσει κυρίως τη νέα γενιά για τον δρόμο που αξίζει να ακολουθήσει κάποιος στη ζωή του, αποδείχνουν ποια ήταν και είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας.
Αναδεικνύουν το ηρωικό μεγαλείο και την ψυχική δύναμη των κομμουνιστών που αγωνίζονται για ένα μεγάλο ιδανικό, μια κοινωνία απαλλαγμένη από εκμετάλλευση, δυστυχία και πολέμους.
Σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας «διάβασε» με τον παραπάνω τρόπο τις φωτογραφίες που είδαν ξαφνικά το φως της δημοσιότητας.
Υπήρξαν όμως και αυτοί που «στεναχωρήθηκαν» με την ανακάλυψη και έσπευσαν να ακυρώσουν και να αμαυρώσουν το ξεκάθαρο μήνυμα που εκπέμπουν αυτές οι εικόνες.
Πρώτοι και καλύτεροι οι άμεσοι πολιτικοί απόγονοι των ναζί που βγήκαν από τις φιδοφωλιές τους για να καταστρέψουν το μνημείο στο σκοπευτήριο τα Καισαριανής. Το μίσος των φασιστών ενάντια στην εργατική τάξη και τους αγωνιζόμενους κομμουνιστές ήταν ανέκαθεν γνωστό. Έκαναν αυτό που γνωρίζουν να κάνουν, αυτό για το οποίο τους προορίζει η αστική τάξη – να δολοφονούν, να βασανίζουν, να τρομοκρατούν, να καταστρέφουν. Αυτούς η εργατική τάξη θα τους στείλει ξανά στην φυσική τους θέση, στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.
Παρουσιάστηκαν όμως και γνωστοί δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι, πολιτικοί διαφόρων χώρων που επιχείρησαν να αμφισβητήσουν με ποικίλους τρόπους αυτό που είδαν οι περισσότεροι έντιμοι άνθρωποι – τους κομμουνιστές να βαδίζουν με παλληκαριά προς το εκτελεστικό απόσπασμα.
Το θετικό είναι πως τουλάχιστον αναγκάστηκαν να ομολογήσουν ότι πρόκειται για ήρωες. Αυτό για κάποιους δεν είναι αυτονόητο. Μην ξεχνάμε ότι στις δίκες, καταδίκες και εκτελέσεις την περίοδο του εμφυλίου και των μετεμφυλιακών χρόνων επιβαρυντικό στοιχείο για τον κατηγορούμενο αποτελούσε η αντιστασιακή του δράση κατά την περίοδο της Κατοχής μέσα από τις γραμμές του «αντεθνικού» ΕΑΜ και των παραφυάδων του.
Προβλήθηκαν, κυρίως μέσα από το διαδίκτυο, μια σειρά επιχειρημάτων, όπως η αμφισβήτηση της γνησιότητας των φωτογραφιών, η αμφισβήτηση της πολιτικής ταυτότητας των εκτελεσμένων και η γνωστή θεωρία για την ευθύνη της ίδιας της αντίστασης για τα γερμανικά αντίποινα. Άλλοι πάλι θεώρησαν σκόπιμο να προβάλλουν την ιστορικά αποδεδειγμένα λάθος εικόνα μιας καθολικής, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, αντίστασης των ελλήνων στον κατακτητή με στόχο να αποσιωπηθεί το γεγονός ότι οι εκτελεσμένοι αγωνιστές ήταν κομμουνιστές. Στην ίδια κατηγορία ανήκει και η «καταγγελία» από δεξιούς αλλά και «αριστερούς» σχολιαστές ότι το ΚΚΕ επιχειρεί να μονοπωλήσει την αντίσταση, η οποία ανήκει σε όλο τον ελληνικό λαό.
Ταυτόχρονα εμφανίστηκαν και οι οπαδοί της λαθεμένης και πολιτικά επικίνδυνης για το εργατικό κίνημα θεωρίας του «αντιιμπεριαλιστικού άξονα της αντίστασης» (Ρωσία, Κίνα, Ιράν κ.α.) οι οποίοι στην προσπάθεια να τεκμηριώσουν το αντιΚΚΕ μένος τους, επιχειρώντας ταυτόχρονα να αντλήσουν κύρος από τους αγώνες του ΚΚΕ, οδηγήθηκαν σε ανιστόρητες και επιστημονικά απαράδεκτες συγκρίσεις δύο τελείως διαφορετικών ιστορικών περιόδων αντιπαραβάλλοντας τους κομμουνιστές του τότε, της Ακροναυπλίας, με τους κομμουνιστές του σήμερα. Ο στόχος τους είναι ξεκάθαρος: «τιμούν» την ιστορία του ΚΚΕ για να χτυπήσουν το ΚΚΕ.
Στο site που φιλοξενεί αυτό το άρθρο, τις προηγούμενες μέρες, άλλος αρθρογράφος ανέλαβε να δώσει επιχειρήματα σε ένα ακροδεξιό ακροατήριο που αισθάνεται άβολα με την συζήτηση που έχει ανοίξει στην κοινωνία για την ηρωική στάση των κομμουνιστών την περίοδο της κατοχής. Καταδικάζει «την χρήση της ιστορίας ως κομματικό εργαλείο», και δηλώνει ότι «η ιστορία και οι πρωταγωνιστές της δεν είναι πιόνια που θα αξιοποιηθούν για να κερδίσουν ψηφαλάκια κάποια κόμματα σήμερα»!
Τόσο καταλαβαίνει από την σχέση του ΚΚΕ με την εργατική τάξη της χώρας και την ιστορία των αγώνων της, που είναι πολύχρονοι δεσμοί αίματος. Τα «ψηφαλάκια» και μόνο έχουν πολλοί στο μυαλό τους. «Ονοματίζουν – γράφει – ως κομμουνιστές τους εκτελεσθέντες …. για να απλώσουν το κλίμα στην κοινή γνώμη ότι οι κομμουνιστές είναι ήρωες, πατριώτες κλπ. …. Οι εκτελεσθέντες της Καισαριανής ανήκουν στην ιστορία της Ελλάδας για την οποία θυσιάστηκαν, δεν χωράνε ούτε σε κομματικές προπαγάνδες, ούτε στριμώχνονται σε προσωπικές στρατηγικές».
Θα συμφωνήσουμε όμως μαζί του, όπως και με άλλους που προβάλλουν παρόμοια επιχειρήματα, ότι οι 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής, όπως και εκατοντάδες άλλοι εκτελεσμένοι ή σκοτωμένοι σε μάχες με τον κατακτητή ΕΑΜίτες, ΕΛΑΣίτες, ΕΠΟΝίτες, ΚΚΕδες, είναι έλληνες ήρωες. Ανήκουν στην ιστορία της Ελλάδας ως αντιφασίστες αγωνιστές, ως κομμουνιστές γιατί την περίοδο εκείνη το ΚΚΕ με την πολιτική του και την δράση του ηγεμόνευσε ιδεολογικά και πολιτικά, εξέφρασε τους πόθους και τις αγωνίες της πλειοψηφίας του έθνους γι’ αυτό και κυριάρχησε. Ο αγώνας τους ήταν εθνικός στο βαθμό που εξέφραζε ταξικά την εργαζόμενη πλειοψηφία του έθνους, τους εργάτες, τους αγρότες, την αγωνιζόμενη νεολαία.
Στην άποψη που προβλήθηκε, ότι «οι εικόνες από την Καισαριανή αποτελούν αφορμή για εθνική ενότητα», απαντούμε ότι το έθνος της εργαζόμενης πλειοψηφίας δεν έχει καμία σχέση με το έθνος των εκμεταλλευτών. Αυτό άλλωστε αποδεικνύει η ιστορία των 200 της Καισαριανής. Στην Καισαριανή την πρωτομαγιά του 1944 η πλειοψηφία των εκτελεσμένων δεν είχαν προλάβει να συμμετάσχουν στην αντίσταση. Ήταν φυλακισμένοι από τη εποχή της δικτατορίας του Μεταξά επειδή ακριβώς ήταν κομμουνιστές. Εκτελέστηκαν από τους ξένους κατακτητές επειδή ήταν κομμουνιστές. Το κοινό μίσος των ελλήνων και γερμανών αστών ενάντια στην εργατική τάξη, των ελλήνων και γερμανών φασιστών ενάντια στους κομμουνιστές δείχνει ότι πάντα το «έθνος» των αστών βρίσκεται σε ανειρήνευτη σύγκρουση με το «έθνος» των εργατών.
Σχετικά με τα σχόλια διαφόρων που ισχυρίζονται ότι το ΚΚΕ σήμερα θεωρεί ότι ο αγώνας ενάντια στον κατακτητή δόθηκε «κάτω από ξένες σημαίες», να σημειώσουμε ότι οι αναλύσεις του ΚΚΕ αφορούν την αναζήτηση των αιτίων που αυτό το μεγαλειώδες κίνημα δεν κατόρθωσε να αναδειχθεί σε πολιτική εξουσία μετά την απελευθέρωση και σε καμιά περίπτωση δεν υποβαθμίζει τον τιτάνιο αγώνα για την επιβίωση του ελληνικού λαού και το διώξιμο του κατακτητή, όπως επίσης και τον αγώνα του ΔΣΕ την τριετία 1946-1949.
Τίθεται από πολλές πλευρές το ερώτημα: Σε ποιον ανήκουν οι εκτελεσμένοι κομμουνιστές; Σε ποιον ανήκουν οι αγωνιστές που σκοτώθηκαν η εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια των ταξικών αγώνων του μεσοπολέμου, της κατοχής, του εμφυλίου, των μετεμφυλιακών χρόνων; Τελικά σε ποιον ανήκει η ιστορία του ΚΚΕ;
Η ιστορία ως βιωμένη εμπειρία ανήκει κατ’ αρχάς σε αυτούς, άτομα ή ομάδες, που την βίωσαν. Αποτελεί κομμάτι της μνήμης και της συνείδησής τους. Υπάρχουν άνθρωποι που για ένα διάστημα τα ζωής τους βρέθηκαν στις γραμμές του ΚΚΕ ή συμπορεύτηκαν μαζί του, τώρα όμως βρίσκονται σε άλλους πολιτικούς χώρους. Τους ανήκει η βιωμένη εμπειρία τους από τη συμμετοχή τους στο κομμουνιστικό κίνημα. Δεν τους ανήκει όμως η ιστορία του Κόμματος.
Το επόμενο επίπεδο είναι η νοηματοδότηση αυτής της «προσωπικής» εμπειρίας, η ένταξη της σε ένα γενικότερο ιστορικό, πλαίσιο. Η επιστήμη της Ιστορίας με τα εργαλεία που διαθέτει μελετά αυτό το γενικό πλαίσιο και εντάσσει σε αυτό τις επιμέρους ιστορίες και γεγονότα.
Ο ιστορικός επιστήμονας είναι ελεύθερος να επιλέξει το θέμα που θα ερευνήσει. Αυτό μπορεί να είναι η ιστορία του ΚΚΕ. Η ταξική ματιά του επηρεάζει την μεθοδολογία του, τον τρόπο προσέγγισης της «ιστορικής αλήθειας». Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με τις συνεχείς δημοσιεύσεις αφοριστικών κειμένων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την ανάμειξη ψευδών, αμφιλεγόμενων και αληθινών γεγονότων με στόχο τον εντυπωσιασμό ή ακόμη χειρότερα την αντικομουνιστική παραχάραξη της ιστορίας.
Το ΚΚΕ είναι ένας πολιτικός φορέας που αγωνίζεται εδώ και 108 χρόνια για την πολιτική και κοινωνική χειραφέτησή της εργατικής τάξης της χώρας μας, για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Η ιστορία του αποτελεί μέρος της ταυτότητάς του. Μέσω της ιστορίας ζυγίζει την πορεία του και ταυτόχρονα διαπαιδαγωγεί τα μέλη του και συνολικά την εργατική τάξη. Αυτή η ιστορία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να σταθεί το Κόμμα όρθιο μέσα στον κυκεώνα των αντεπαναστατικών ανατροπών και της διάλυσης ιστορικών ΚΚ άλλων χωρών. Από αυτή την άποψη οι εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής ανήκουν σε όσους αγωνίζονται για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, στο ΚΚΕ που είναι στην πρωτοπορία αυτού του αγώνα.Αποτελεί τίτλο τιμής για το Κόμμα που αναδεικνύει μέσα από τις γραμμές του τέτοιους ήρωες, κρίσιμο εχέγγυο για τη συνέχεια της πάλης του λαού μας.