O προσωπικός σου… αριθμός
Η γνώση για το πότε θα τελειώσει η ζωή του καθένα, μπορεί να φαίνεται ως η μεγαλύτερη πρόοδος, μπορεί όμως τελικά και να… μην είναι
Η επιστήμη προσπαθεί να μετρήσει τη διάρκεια ζωής μας, με γονίδια και αλγόριθμους, όμως η… τέχνη τα κατάφερε το 1956 και “απέδειξε” ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ μεγάλο λάθος!
Οι ΑΡΙΘΜΗΜΕΝΟΙ του Ελιάς Kανέτι είναι ένα προφητικό θεατρικό έργο στο οποίο οι άνθρωποι δεν έχουν ονόματα αλλά γεννιούνται με… ταμπέλες διάρκειας ζωής. Ο 10, ο 20, ο 90, ο 45 κλπ χωρίζονται σε Μακροχρόνιους, Βραχύβιους κλπ και γνωρίζουν εκ των προτέρων την ώρα, την ημέρα, το μήνα και τη χρονιά που θα πεθάνουν. Χωρίζονται σε κάστες, με το που θα γεννηθούν, χωρίς καμία ελπίδα ή προσπάθεια να αλλάξει κάτι. Κι όμως η γνώση αυτή δεν τους κάνει σοφότερους ή με καλύτερη ποιότητα ζωής, αν και κανένας δεν πεθαίνει απρόσμενα, δεν χρειάζονται γιατρούς και φάρμακα, δεν υπάρχουν αυτοί που «πουλάνε» πανάκριβα φρούδες ελπίδες.
Ο θάνατος είναι προγραμματισμένος και πλήρως ελεγχόμενος με την ανάλογη προειδοποίηση του χρόνου που απομένει. Όσοι έχουν αριθμούς πάνω από 50, ζουν ως αριστοκράτες, παντρεύονται μεταξύ τους, αποφεύγουν τους… “μικρούς αριθμούς” επενδύουν σε μακροπρόθεσμα σχέδια, χτίζουν σπίτια, κάνουν παιδιά με κάθε ακριβή υπολογισμό. Οι κάτω από 30, γίνονται παρίες, δεν τους εμπιστεύονται για δουλειά, δάνειο, ερωτική σχέση. Είναι μια «κανονικότητα» που έχουν αποδεχτεί, ως τη στιγμή που η ταμπέλα ενός 50χρονου δείχνει ξαφνικά 20χρονου, από ένα λάθος του «συστήματος».
Τότε αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, η σύζυγος τον εγκαταλείπει, οι φίλοι εξαφανίζονται, χάνει τη δουλειά του και τον ύπνο του, όμως απρόσμενα βρίσκει κάποιον που δεν είχε φανταστεί, τον… εαυτό του. Σηκώνει κεφάλι, οργανώνει τους μικρούς αριθμημένους και σπάνε τις «αλυσίδες» συνειδητοποιώντας ότι η ομορφιά της ζωής δεν βρίσκεται στις βεβαιότητες, αντίθετα στο άγνωστο του χρόνου που είναι ό,τι καλύτερο μας συμβαίνει αλλά κι αυτό θα το μάθουμε αφού το… χάσουμε