Τα… όρια ανάκαμψης του ΕΣΥ

Μια γυναίκα στην αρχή της τρίτης ηλικίας ξύπνησε με πόνο στην καρδιά που επεκτεινονταν στον αριστερό ώμο και με πίεση που, για πρώτη φορά στη ζωή της, είχε εκτοξευθεί… “στον Όλυμπο” γεγονός που οι γιατροί τελικά χαρακτήρισαν ανησυχητικό. Πήγε στο Κέντρο Υγείας Θέρμης, μια σύγχρονη δομή -που ανακαινίσθηκε εν λειτουργία- και από εκεί την έστειλαν με ασθενοφόρο σε νοσοκομείο εφημερίας. Οι διασώστες του ΕΚΑΒ ήταν ευγενικοί επαγγελματίες και διέθεταν εκείνο το “ξερό” χιούμορ που αναπτύσσεται μόνο όταν ζεις καθημερινά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Θα σε πάμε ολόκληρη, της είπαν, καθώς το ασθενοφόρο “χοροπηδούσε” στους τσαλακωμένους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Και μετά ήρθε η ερώτηση-παγίδα. Θέλεις το Γ. Γεννηματάς που είναι… χαλαρά ή το ΑΧΕΠΑ που είναι φουλ; Επέλεξε το πρώτο…

Η άφιξη αποκάλυψε αμέσως τις αντιφάσεις. Ενώ η αναμονή στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών ήταν σύντομη η ασθενής παρέμεινε μέσα στο ασθενοφόρο διότι δεν υπήρχαν διαθέσιμα αμαξίδια, ούτε φορεία. Έξω από την είσοδο, δίπλα στα μπάζα της ανακαίνισης -που γίνεται κι αυτή με το νοσοκομείο σε πλήρη λειτουργία- η σκόνη είναι κυρίαρχο στοιχείο. Όταν τελικά βρέθηκε αμαξίδιο, μια νοσηλεύτρια μέτρησε πίεση και κορεσμό οξυγόνου και της έδωσαν τα ανάλογα χαρτάκια με τα στοιχεία της και της είπαν να περιμένει.  Στα επείγοντα το προσωπικό ήταν εξαιρετικό. Χαμογελούσαν. Κάτι που η ασθενής, ύστερα από χρόνια φροντίδας ηλικιωμένων και παιδιών, χαρακτήρισε σχεδόν πρωτόγνωρο. Όμως παρά την αισιοδοξία η εισαγωγή στην καρδιολογική κλινική κρίθηκε απαραίτητη. Το δωμάτιο είχε οκτώ κρεβάτια. Τα μισά φιλοξενούσαν ασθενείς με αβάσταχτο πόνο, περισσότερο ψυχικό, κάτι που δύσκολα τα φάρμακα “πιάνουν” αν δεν σε ναρκώνουν.

Τα ίδια τα κρεβάτια, με μανιβέλες και εμφανή σκουριά, θύμιζαν άλλη εποχή. Το κτίριο, άλλωστε, κάποτε στέγαζε στάβλους στο ισόγειο και έφιππους στον όροφο. «Έχουν κοιμίσει πολύ κόσμο αυτά τα σίδερα», σκέφτηκε η ασθενής. Δεν την ενόχλησε. «Αυτοί που περιθάλπουν είναι οι γιατροί και το νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό όχι τα… πλακάκια» σχολίασε αργότερα όταν την ρώτησαν για την… εμπειρία. Το προσωπικό πέρασε τις εξετάσεις με άριστα, τα υπόλοιπα θέλουν “μια δεύτερη γνώμη” κι αυτό γιατί μετά το εξιτήριο έπρεπε να κάνει αξονική στεφανιογραφία κάτι που το Γ. Γεννηματάς, παρά την καρδιολογική κλινική δεν διαθέτει. Οι επιλογές ήταν δύο. Ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο με κόστος 300 ευρώ στο χέρι ή στο ΑΧΕΠΑ όπου η διαδικασία απαιτούσε είτε φυσική παρουσία στη γραμματεία από τις 9 το πρωί έως τη 1 το μεσημέρι είτε συμπλήρωση ηλεκτρονικής φόρμας χωρίς ωστόσο καμία επιβεβαίωση παραλαβής. Το ψάξιμο και η αγωνία για ένα ραντεβού, ειρωνικά, δεν βοηθούσαν ούτε στην πίεση ούτε στην καρδιά για τα οποία αρχικά νοσηλεύτηκε. Μέρες αργότερα, η ασθενής  προχώρησε σε μια παραδοχή που συνοψίζει πολλά από τα παράδοξα του ΕΣΥ, το οποίο σαφώς βελτιώθηκε όμως έχει ακόμη πολύ δρομο με πολλά… σκαμπανεβάσματα ακόμη κι αν δεν είσαι σε διακομιδή με ΕΚΑΒ. “Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα διάλεγα το ΑΧΕΠΑ, με ουρές και συνωστισμό. Τουλάχιστον δεν θα χρειαζόταν να ψάχνω ραντεβού σε ακόμη ένα νοσοκομείο, λίγες ώρες και μέρες αφού βγήκα από άλλο…”

“Γ. Παπανικολάου”: Καλωσήρθατε στα Επείγοντα!