Φαιδρά Πορτοκαλέα #062: Η ενδεκάδα της ΔΕΘ, η ταμπέλα της ντροπής, ο Τρανός χορός, το ποδήλατο, χρυσό χωρίς πατρίδα, ο δημαρχιακός θώκος, οι Ρομά και η Πλατεία Άθωνος

Κύριε Πρωθυπουργέ, ιδού η ενδεκάδα της ΔΕΘ

Κάθε Σεπτέμβριο η Θεσσαλονίκη αποκτά δύο εποχές, το καλοκαίρι και τη ΔΕΘ. Μαζί καταφθάνει και το πρωθυπουργικό καλάθι, όπου όλοι ψάχνουν κάτι για τον εαυτό τους και οι μικρομεσαίοι συνήθως βρίσκουν το χαρτάκι «ευχαριστούμε για τη συμμετοχή». Η Φαιδρά Πορτοκαλέα, πιστή στο ετήσιο έθιμό της, καταθέτει φέτος έντεκα παραινέσεις προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έντεκα, διότι με δέκα παίκτες παίζεις μόνο όταν έχεις φάει κόκκινη. ⚽

Πρώτον, πραγματικός ακατάσχετος επαγγελματικός λογαριασμός, μέχρι ένα λογικό ποσοστό του τζίρου. Η επιχείρηση πρέπει να πληρώνει μισθούς, προμηθευτές, ρεύμα και υποχρεώσεις. Αν της πάρεις το οξυγόνο για να εισπράξεις τα χρέη, μετά μην απορείς που χρειάζεται οικονομική εντατική.

Δεύτερον, 120 δόσεις για οφειλές προς Δημόσιο και ασφαλιστικά ταμεία, με γενναία διαγραφή προσαυξήσεων για τον συνεπή. Ρύθμιση που δεν μπορείς να πληρώσεις δεν είναι ρύθμιση, είναι απλώς προγραμματισμένη ημερομηνία νέου αδιεξόδου.

Τρίτον, τέλος στο τεκμαρτό εισόδημα. Να φορολογείται ο επαγγελματίας για όσα πραγματικά κερδίζει και όχι για όσα φαντάζεται το κράτος ότι κερδίζει. Διαφορετικά ας θεσπίσουμε και τεκμαρτή ευτυχία, να γίνουμε τουλάχιστον χαρούμενοι στα χαρτιά.

Τέταρτον, ενιαίος ΦΠΑ 13% στην εστίαση, πλην αλκοολούχων. Δεν γίνεται το φαγητό να φορολογείται αλλιώς και το αναψυκτικό να αντιμετωπίζεται περίπου σαν θαλαμηγός με σημαία Παναμά. Η εστίαση είναι εργασία και τουρισμός, όχι πετρελαιοπηγή στο Κατάρ.

Πέμπτον, κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στον καφέ. Ο επαγγελματίας έχει ήδη αρκετούς λόγους να χρειάζεται καφεΐνη. Μην του φορολογείτε και το μέσο που τον κρατά ξύπνιο για να πληρώνει τους υπόλοιπους φόρους. ☕

Έκτον, μείωση των ασφαλιστικών επιβαρύνσεων της εργασίας, ιδιαίτερα σε Κυριακές, αργίες και νυχτερινά. Θέλουμε καλύτερους μισθούς, αλλά χρειαζόμαστε και επιχειρήσεις που μπορούν να τους πληρώνουν.

Έβδομον, προστασία της επαγγελματικής στέγης. Ένα κατάστημα είκοσι ετών δεν είναι τέσσερις τοίχοι και μια ταμειακή. Είναι ιστορία, πελατεία, υπεραξία και θέσεις εργασίας. Κάθε λήξη μίσθωσης δεν μπορεί να μετατρέπεται σε Survivor επιχειρηματιών.

Όγδοον, πραγματικά αποτελεσματικός εξωδικαστικός μηχανισμός. Όταν προκύπτει βιώσιμη πρόταση, τράπεζες και servicers να υποχρεούνται να την εξετάζουν σοβαρά. Ο επαγγελματίας δεν μπορεί να παίζει ηλεκτρονικό πινγκ πονγκ μέχρι να πάρει σύνταξη.

Ενατον, έξω το delivery από τον φόρο παρεπιδημούντων. Ο άνθρωπος που τρώει πίτσα στον καναπέ του δεν παρεπιδημεί στον Δήμο. Παρεπιδημεί στο σαλόνι του και πιθανότατα λερώνει και τα μαξιλάρια του. Ας φορολογούμε τουλάχιστον πράγματα που συμβαίνουν στην πραγματική ζωή.

Δέκατον, πραγματική μείωση του φορολογικού κόστους για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Μειώστε τους φορολογικούς συντελεστές, μειώστε περαιτέρω τις ασφαλιστικές εισφορές και καταργήστε επιτέλους το τέλος επιτηδεύματος και για τα νομικά πρόσωπα, που εξακολουθούν να επιβαρύνονται με αυτό, με συγκεκριμένες εξαιρέσεις. Παράλληλα, δώστε ουσιαστικά φορολογικά κίνητρα σε όσους είναι συνεπείς, κρατούν προσωπικό και επενδύουν. Το κράτος πρέπει κάποτε να καταλάβει ότι ο συνεπής επιχειρηματίας δεν είναι αγελάδα που τη βρήκαμε δεμένη και την αρμέγουμε μέχρι να ζητήσει πολιτικό άσυλο στη Βουλγαρία. Αν θέλουμε επενδύσεις και καλύτερους μισθούς, πρέπει να αφήνουμε και κάτι στο ταμείο εκείνου που τα δημιουργεί.

Ενδέκατον και σημαντικότερον, η ΑΑΔΕ δεν μπορεί να κατάσχει εις χείρας τρίτων το σύνολο του μοναδικού εισοδήματος ενός επιχειρηματία και να τον αφήνει με μηδέν για να ζήσει. Πρέπει να προστατεύεται ένα λογικό ποσό ή ποσοστό. Άλλο είσπραξη χρεών και άλλο οικονομική εξαφάνιση. Διότι αν του πάρεις όλα τα χρήματα επειδή χρωστάει και μετά απορείς γιατί συνεχίζει να χρωστάει, δεν ασκείς οικονομική πολιτική. Παρακολουθείς τον σκύλο να κυνηγά την ουρά του, μόνο που εδώ η ουρά πληρώνει και φόρους.

Ιδού λοιπόν η ενδεκάδα της Φαιδράς Πορτοκαλέας. Έντεκα παίκτες, κύριε Πρωθυπουργέ, χωρίς VAR και χωρίς μεταγραφές. Οι μικρομεσαίοι δεν ζητούν εξοχικό στην Πάρο. Ζητούν να δουλεύουν, να πληρώνουν και να τους περισσεύει κάτι για να ζήσουν. Δεν θέλουν το κράτος να τους κουβαλά στην πλάτη. Θέλουν απλώς να κατέβει το κράτος από τη δική τους. ⚽

«Μια επιχείρηση που βγάζει μόνο χρήματα είναι μια φτωχή επιχείρηση».

Χένρι Φορντ, Αμερικανός βιομήχανος

Η ΑΑΔΕ και η ταμπέλα της ντροπής

Στην Ελλάδα του ψηφιακού μετασχηματισμού, όπου το κράτος θέλει να γίνει Σίλικον Βάλεϊ πριν ο πολίτης θυμηθεί τον κωδικό του στο Taxisnet, επιβιώνει ένα έθιμο που θα ζήλευε και ο Μεσαίωνας, η δημόσια διαπόμπευση. Αν μια επιχείρηση υποπέσει σε φορολογική παράβαση, δεν αρκεί να πληρώσει πρόστιμο, να υποστεί τις κυρώσεις και να κλείσει προσωρινά, πρέπει να το μάθει και η γειτονιά.

Η ΑΑΔΕ προβλέπει στην είσοδο της επιχείρησης ταινία που γράφει «κλειστό λόγω φορολογικών παραβάσεων», μάλιστα και στα αγγλικά. Διότι μπορεί ο τουρίστας να μη μάθει πού βρίσκεται το μουσείο, αλλά πρέπει να πληροφορηθεί ότι ο ταβερνιάρης παρανόμησε φορολογικά. Η διαπόμπευση απέκτησε έτσι και διεθνή καριέρα.

Στην Ευρώπη υπάρχουν πρόστιμα, έλεγχοι και, για σοβαρές παραβάσεις, ακόμη και προσωρινό κλείσιμο επιχειρήσεων. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Εκείνο που δεν εμφανίζεται ως συνηθισμένη ευρωπαϊκή πρακτική είναι η ελληνική σκηνοθεσία της τιμωρίας. Να μη φτάνει η κύρωση, αλλά να χρειάζεται και επιγραφή στην πόρτα, ώστε ο παραβάτης να φορέσει το φορολογικό κουδούνι της ντροπής. Ευρώπη στις υποχρεώσεις, Μεσαίωνας στη σκηνοθεσία. Η κύρωση οφείλει να διορθώνει τη συμπεριφορά, όχι να κατασκευάζει έναν δημόσιο εξευτελισμό για παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Κανείς λογικός άνθρωπος δεν ζητά ασυλία για τη φοροδιαφυγή. Όποιος παρανομεί πρέπει να ελέγχεται και να τιμωρείται ,αυτό λέγεται κράτος δικαίου. Όταν όμως η ποινή μετατρέπεται σε δημόσιο θέαμα, τότε περνάμε από τη δικαιοσύνη στην τελετουργία. Άλλο να εφαρμόζεις τον νόμο και άλλο να στήνεις φορολογικό πανηγύρι με POS. ⚖️

Το παράδοξο είναι ότι το πρόστιμο έχει ποσό και η σφράγιση διάρκεια. Η δημόσια δυσφήμιση όμως όχι. Κάποιος φωτογραφίζει την επιγραφή, την ανεβάζει στα κοινωνικά δίκτυα και μια διοικητική κύρωση αποκτά ψηφιακή αθανασία. Το κατάστημα ανοίγει ξανά, αλλά η ταμπέλα συνεχίζει να κυκλοφορεί. Το πρόστιμο κάποτε εξοφλείται. Το διαδίκτυο δεν ξεχνά.

Εδώ βρίσκεται και το ουσιαστικό πρόβλημα. Σε μια πολιτισμένη κοινωνία η ποινή δεν έχει σκοπό να ταπεινώσει, αλλά να προστατεύσει τον κανόνα. Το κράτος αποδεικνύει την ισχύ του όταν εφαρμόζει τον νόμο με αναλογικότητα και αξιοπρέπεια, όχι όταν χρειάζεται κοινό για την τιμωρία. Γιατί όταν η δικαιοσύνη χρειάζεται σκηνή, προβολείς και ταμπέλα στην πόρτα, κινδυνεύει να γίνει. εκδίκηση με κρατική σφραγίδα.

«Είναι η βεβαιότητα της τιμωρίας και όχι το φρικτό θέαμα της δημόσιας τιμωρίας που πρέπει να αποτρέπει το έγκλημα»

Μισέλ Φουκώ, Γάλλος φιλόσοφος

Ο Τρανός Χορός έγινε τρανό γκάλοπ

Στη Σαμαρίνα φέτος ο Τρανός Χορός απέκτησε και πολιτική χορογραφία. Εκεί όπου επί αιώνες οι άνθρωποι πιάνονται από τους ώμους για να τιμήσουν την παράδοση, τρεις εκπρόσωποι της Νέας Δημοκρατίας ανακάλυψαν ότι υπάρχουν και κύκλοι στους οποίους δεν μπαίνεις επειδή απλώς έφθασες με θεσμική ιδιότητα.

Ένας κτηνοτρόφος, πληγωμένος από την ευλογιά που χτύπησε το κοπάδι και το εισόδημά του, τους ζήτησε να μη χορέψουν. Οι Κώστας Γκιουλέκας, Μάξιμος Χαρακόπουλος και Αλεξάνδρα Σδούκου απομακρύνθηκαν ώστε να μη φουντώσει η ένταση. Ο χορός συνεχίστηκε κανονικά, διότι στην Ελλάδα μπορεί να σταματήσει η πολιτική, αλλά το κλαρίνο διαθέτει ισχυρότερη θεσμική θωράκιση.

Και κάπου εδώ αρχίζει το σοβαρό μέρος της κωμωδίας. Όταν ένας πολίτης δεν θέλει τον βουλευτή ούτε δίπλα του στο πανηγύρι, ίσως δεν πρόκειται για δημοσκοπικό εύρημα, αλλά για δημοσκόπηση με τσαρούχι. Η κάλπη μπορεί να αργεί, η γκλίτσα όμως έστειλε ήδη το πρώτο υπηρεσιακό σημείωμα.

Η κυβέρνηση καλό είναι να μην το διαβάσει ως ένα τοπικό επεισόδιο κάποιου θυμωμένου κτηνοτρόφου. Γιατί η οργή στην επαρχία, στους επαγγελματίες, στους αγρότες και στους ανθρώπους που παλεύουν με λογαριασμούς, φόρους και ακρίβεια δεν φορά πάντοτε κομματική κονκάρδα. Μερικές φορές φορά γιλέκο, κρατά μπαστούνι και μιλά χωρίς δημοσκοπικό σύμβουλο. Το Μαξίμου ας αφήσει λίγο τους πίνακες και ας κοιτάξει τις παρέες που δεν χειροκροτούν πια τόσο εύκολα.

Βεβαίως, η πολιτική έχει ένα θαυμαστό ταλέντο να μεταφράζει τα μηνύματα. Αν σε χειροκροτούν, είναι λαϊκή αποδοχή. Αν σε αποδοκιμάζουν, είναι μεμονωμένο περιστατικό. Αν δεν σε αφήνουν να χορέψεις, πιθανότατα φταίει η κακή ακουστική του κλαρίνου. Έτσι φθάνουμε συχνά στις εκλογές έκπληκτοι, σαν τουρίστες που έχασαν το λεωφορείο.

Η Σαμαρίνα δεν έβγαλε κυβέρνηση, ούτε έριξε κυβέρνηση. Έβγαλε όμως ένα πολιτικό καμπανάκι, χωρίς εταιρεία δημοσκοπήσεων. Όποιος το ακούσει εγκαίρως, ίσως προλάβει να ξαναμπεί στον κύκλο. Όποιος το θεωρήσει θόρυβο πανηγυριού, μπορεί σύντομα να ανακαλύψει ότι ο επόμενος χορός λέγεται εκλογές. Και τότε τα βιολιά της εξουσίας συνήθως ανακαλύπτουν ξαφνικά πόσο φάλτσα έπαιζαν χρόνια.

«Πρέπει να κυκλοφορείς και να ακούς τι λέει ο κόσμος»

Χάρι Τρούμαν, 33ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών

Τον έριξε το ποδήλατο, όχι η αντιπολίτευση

Χρειάστηκαν εκλογές, εξεταστικές, προτάσεις δυσπιστίας, δημοσκοπήσεις, ακρίβεια και ατελείωτα δελτία των οκτώ, αλλά τελικά αυτό που κατάφερε να ρίξει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήταν ένα ποδήλατο. Και μάλιστα χωρίς κοινοβουλευτική ομάδα και χωρίς να ζητήσει εκλογές. Ο Πρωθυπουργός είχε ατύχημα στα Χανιά, τραυματίστηκε ελαφρά στο χέρι, πήγε στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες και ευτυχώς επέστρεψε γρήγορα στις δραστηριότητές του.

Η είδηση έπεσε στην πολιτική επικαιρότητα σαν έκτακτο δελτίο με κράνος. Γιατί στην Ελλάδα, όταν πέφτει ο Πρωθυπουργός, ακόμη και από ποδήλατο, αυτομάτως αναζητούνται πολιτικές ευθύνες. Ποιος έφταιγε, το οδόστρωμα, το πετάλι, η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο πληθωρισμός ή κάποιος δυσαρεστημένος ψηφοφόρος μεταμφιεσμένος σε λακκούβα;

Η αντιπολίτευση, πάντως, δικαιούται να αισθάνεται μια κάποια αμηχανία. Τόσα χρόνια προσπαθεί να ρίξει τον Μητσοτάκη και τελικά την πρόλαβε η βαρύτητα. Μόνο που ο Κυριάκος σηκώθηκε αμέσως, όπως έχει κάνει πολιτικά αρκετές φορές όταν οι αντίπαλοί του προέβλεπαν το τέλος του. Και εδώ βρίσκεται ίσως το χαρακτηριστικό που του αναγνωρίζουν ακόμη και όσοι δεν τον συμπαθούν, αντοχή, ψυχραιμία και μια αξιοσημείωτη ικανότητα να συνεχίζει ενώ γύρω του άλλοι έχουν ήδη αρχίσει να μοιράζουν τα πολιτικά του υπάρχοντα.

Ευτυχώς ο Πρωθυπουργός είναι καλά και το περιστατικό έληξε χωρίς σοβαρές συνέπειες. Και επειδή η πολιτική, όπως και το ποδήλατο, απαιτεί ισορροπία, αντοχή και γερό στομάχι, ο Μητσοτάκης φαίνεται ότι διαθέτει ακόμη αρκετές πεταλιές. Οι αντίπαλοί του, λοιπόν, ας μην ενθουσιάζονται κάθε φορά που πέφτει. Το ζήτημα στην πολιτική δεν είναι ποιος πέφτει, αλλά ποιος σηκώνεται και συνεχίζει.

«Μη με κρίνετε από τις επιτυχίες μου, κρίνετέ με από το πόσες φορές έπεσα και ξανασηκώθηκα»

Νέλσον Μαντέλα, Νοτιοαφρικάνος ηγέτης και βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης

Χρυσό χωρίς πατρίδα

Η Αντζελίνα Μελνίκοβα ανέβηκε στο βάθρο πρωταθλήτρια Ευρώπης, αλλά χωρίς σημαία, χωρίς εθνικό ύμνο και σχεδόν χωρίς δικαίωμα να θυμάται πού γεννήθηκε. Μπορείς, βλέπετε, να κάνεις τούμπες στον αέρα, να νικήσεις τις καλύτερες της Ευρώπης και να κρεμάσεις το χρυσό στον λαιμό σου, αλλά για την πατρίδα σου χρειάζεται ειδική άδεια από τη διεθνή γραφειοκρατία. Σε λίγο οι αθλητές θα εμφανίζονται ως «Άνθρωπος Νο 347, προέλευση μη διαθέσιμη». �‍♀️

Η Μελνίκοβα έκλαψε πάνω στο βάθρο. Όχι επειδή έχασε, επειδή κέρδισε και δεν μπορούσε να χαρεί όπως κάθε άλλος αθλητής. Τιμωρήθηκε συμβολικά για έναν πόλεμο που ούτε ξεκίνησε ούτε αποφάσισε. Εξαιρετική σύλληψη. Με αυτή τη λογική, για κάθε απόφαση μιας κυβέρνησης θα πρέπει να κόβουμε και από έναν εθνικό ύμνο, μέχρι να καταλήξουμε όλοι να ακούμε μουσική αναμονής τηλεφωνικού κέντρου.

Κάποτε στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες υπήρχε η εκεχειρία. Οι πόλεμοι έκαναν στην άκρη για να περάσει ο αθλητισμός. Σήμερα κάναμε το ανάποδο. Φέρνουμε τον πόλεμο μέσα στο στάδιο και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί χάθηκε το ολυμπιακό πνεύμα. Η ανθρωπότητα προοδεύει ακάθεκτη, κυρίως προς τα πίσω.

Κανείς δεν ζητά να ξεχάσουμε την Ουκρανία, τα θύματα ή τη φρίκη του πολέμου. Αλλά άλλο η καταδίκη μιας πολιτικής και άλλο η τελετουργική ταπείνωση ενός αθλητή. Αν επιτρέπεις στη Μελνίκοβα να αγωνιστεί, άφησέ την και να νικήσει ως αυτό που είναι. Αλλιώς μην κάνεις πρωτάθλημα. Κάνε σύνοδο κορυφής με δοκό ισορροπίας.

Τα δάκρυά της ήταν τελικά πιο δυνατά από οποιονδήποτε ύμνο. Και η εικόνα μιας πρωταθλήτριας χωρίς σημαία δεν ντρόπιασε τη Ρωσία. Ντρόπιασε έναν αθλητισμό που υποτίθεται πως δημιουργήθηκε για να ενώνει εκεί όπου η πολιτική χωρίζει. Το μετάλλιο ήταν χρυσό, η στιγμή, δυστυχώς, ήταν από τσίγκο.

«Οι μάχες που μετράνε δεν είναι εκείνες για τα χρυσά μετάλλια. Είναι οι αόρατες μάχες που δίνουμε μέσα μας.»

Τζέσε Όουενς, Αμερικανός Ολυμπιονίκης του στίβου

Η ΕΛ.Α.Σ. έξω από το Δημαρχείο

Η επόμενη μάχη για τον Δήμο Θεσσαλονίκης μπορεί να μη δοθεί πρώτα στο δημαρχείο, αλλά στην εθνική κάλπη. Εκεί θα μοιραστεί η πολιτική τράπουλα και ο Στέλιος Αγγελούδης θα μάθει αν θα παίξει μόνος, με συμπαίκτες ή με τρεις αντιπάλους να του τραβούν την καρέκλα. Η Νέα Δημοκρατία, αν βγει ισχυρή, μπορεί να προτιμήσει την ηρεμία μιας δοκιμασμένης σχέσης. Αν βγει λαβωμένη, ίσως αναζητήσει έναν καθαρόαιμο γαλάζιο δήμαρχο.

Μόνο που στο μεταξύ εμφανίστηκε στην πολιτική πίστα η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα και δεν ήρθε για να κρατά τα παλτά. Το νέο κόμμα παρουσίασε ήδη δικό του σχέδιο για την Αυτοδιοίκηση, ενώ σε πρόσφατη μέτρηση στη Θεσσαλονίκη καταγράφηκε δεύτερο, πίσω από τη Νέα Δημοκρατία και μπροστά από το ΠΑΣΟΚ. Κοινώς, απέκτησε όρεξη, τραπέζι και μαχαιροπίρουνα.

Εδώ αρχίζει ο πονοκέφαλος του Αγγελούδη. Διότι η ΕΛ.Α.Σ., αν ενισχυθεί στις εθνικές εκλογές, δύσκολα θα αρκεστεί στον ρόλο του ευγενούς συγγενή που εύχεται «καλή επιτυχία» στους δημάρχους των άλλων. Θα θελήσει δικούς της υποψηφίους σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και μεγάλες πόλεις, ώστε να αποδείξει ότι δεν είναι μόνο κόμμα τηλεοπτικού παραθύρου αλλά μηχανισμός εξουσίας με δημαρχιακό κλειδί.

Και τότε έρχεται το ωραίο. Ο Αγγελούδης έχει χτίσει προφίλ υπερκομματικό, το ΠΑΣΟΚ του κέντρου δύσκολα θα θελήσει να τον τραυματίσει, η Νέα Δημοκρατία θα μετρά ποσοστά και η ΕΛ.Α.Σ. θα ζητά χώρο για τη σημαία της. Τέσσερις στρατηγικές σε μία πλατεία, με τον Λευκό Πύργο να παρακολουθεί ατάραχος, επειδή έχει δει και χειρότερα.

Στην πολιτική, βέβαια, όλοι αγαπούν την Αυτοδιοίκηση αρκεί να την ελέγχουν. Και κάπως έτσι, η επόμενη δημαρχιακή κάλπη μπορεί να γίνει λιγότερο μάχη για τα σκουπίδια και περισσότερο μάχη για το ποιος θα μαζέψει τα κομματικά κουκιά. Ο Αγγελούδης ίσως ανακαλύψει ότι ο δυσκολότερος αντίπαλος δεν θα έρθει από απέναντι, αλλά από εκείνους που μέχρι χθες του χτυπούσαν φιλικά την πλάτη και αύριο μπορεί να του χτυπούν την πόρτα του δημαρχείου.

«Η πολιτική είναι σχεδόν τόσο συναρπαστική όσο ο πόλεμος και εξίσου επικίνδυνη. Στον πόλεμο μπορεί να σκοτωθείς μόνο μία φορά, στην πολιτική πολλές»

Ουίνστον Τσόρτσιλ, Βρετανός πρωθυπουργός

Ρομά και νόμος, ποιος φοβάται ποιον

Στον Φοίνικα Καλαμαριάς ένας εξηντάχρονος έκανε το ασυγχώρητο. Ζήτησε από μια παρέα να χαμηλώσει τη μουσική. Δεν γνώριζε ο άνθρωπος ότι στην Ελλάδα η ένταση του ηχείου θεωρείται περίπου συνταγματικό δικαίωμα, ιδιαίτερα μετά τα μεσάνυχτα. Ακολούθησε επίθεση, έφθασε η ΟΠΚΕ, ακολούθησε νέα επίθεση και το βράδυ απέκτησε όλα τα χαρακτηριστικά ελληνικού πανηγυριού, μόνο ο λουκουματζής έλειπε. Κατασχέθηκαν ηχείο, ενισχυτής, μείκτης και δεκαπέντε κυνηγετικά φυσίγγια. Διότι χωρίς φυσίγγια, ως γνωστόν, πέφτουν τα μπάσα.

Στη Γαστούνη, άλλη ομάδα Ρομά φέρεται να εισέβαλε στο Αστυνομικό Τμήμα Πηνειού για να απελευθερώσει φίλο της, προκαλώντας ζημιές και επιτιθέμενη σε αστυνομικούς. Έχουμε φθάσει πλέον στο σημείο όπου δεν περιμένεις να βγει ο συλληφθείς από το Τμήμα, πηγαίνεις και τον παραλαμβάνεις μόνος σου. Κάτι σαν take away, αλλά χωρίς απόδειξη και με λίγο περισσότερο ξύλο.

Και φυσικά, μόλις κάποιος τολμήσει να πει ότι υπάρχει πρόβλημα παραβατικότητας σε συγκεκριμένες κοινότητες, αρχίζει το εθνικό μας πρωτάθλημα υποκρισίας. Οι μισοί φωνάζουν ότι όλοι είναι επικίνδυνοι και οι άλλοι μισοί προσποιούνται ότι τα φυσίγγια ήταν κουφέτα γάμου. Κάπου ανάμεσα υπάρχει και η πραγματικότητα, η καημένη, αλλά αυτή δεν έχει εκπρόσωπο στα τηλεοπτικά πάνελ.

Δεν ασπαζόμαστε τις ακραίες γενικεύσεις της Αφροδίτης Λατινοπούλου και της Φωνής Λογικής. Ούτε κάθε Ρομά είναι παραβάτης, ούτε η καταγωγή αποτελεί ποινικό μητρώο. Όποιος το υποστηρίζει αδικεί ανθρώπους που ζουν και εργάζονται απολύτως νόμιμα. Όταν όμως επαναλαμβάνονται επιθέσεις σε πολίτες, αστυνομικούς και ακόμη και σε αστυνομικά τμήματα, το κράτος δεν μπορεί να παριστάνει τον Βούδα με υπηρεσιακό κινητό, κάπου πρέπει να τελειώσει η διοικητική γιόγκα. �‍♂️

Ισονομία σημαίνει ο νόμος να εφαρμόζεται στον Γιώργο, στον Αλί, στον Μήτσο, στον Ρομά και στον οποιονδήποτε. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς φοβίες και χωρίς το αθάνατο ελληνικό «ασ’ το τώρα, μη μπλέξουμε». Γιατί στο τέλος μπλέκει ολόκληρη η κοινωνία και ο μόνος που μένει αμέτοχος είναι το κράτος. Ο νόμος δεν είναι μπουφές ξενοδοχείου, ώστε καθένας να παίρνει ό,τι τον βολεύει και να αφήνει τα υπόλοιπα στο κρατικό ταψί. ⚖️

«Είναι καλύτερο να προλαμβάνεις τα εγκλήματα παρά να τα τιμωρείς»

Τσεζάρε Μπεκαρία, Ιταλός φιλόσοφος και νομικός

Προστατεύουμε την Άθωνος μέχρι να πέσει

Στην ευρύτερη περιοχή της πλατείας Άθωνος η προστασία της παράδοσης απέκτησε πλέον και ηχητικά εφέ. Πρόσφατα κατέρρευσε τσιμεντένιος πρόβολος καταστήματος, κομμάτια μπετό γέμισαν το πεζοδρόμιο και ένα αυτοκίνητο πλήρωσε τον λογαριασμό. Ευτυχώς άνθρωπος δεν βρέθηκε από κάτω. Διότι στη Θεσσαλονίκη, όταν δεν προλαβαίνει η πρόληψη, αναλαμβάνει υπηρεσία ο…. Άγιος Δημήτριος. ��

Το περιστατικό, όμως, δεν είναι απλώς μια ιστορία παλαιότητας. Είναι η φωτογραφία ενός παραλόγου που σέρνεται χρόνια. Η αγορά Βατικιώτη, δηλαδή η περιοχή της Άθωνος, είναι ιστορικός τόπος και ένα Προεδρικό Διάταγμα του 2001 περιορίζει στο 15% των αρχικών ιδιοκτησιών τη χρήση για παραδοσιακά εστιατόρια, καφενεία, ταβέρνες και ουζερί. Η πρόθεση ήταν να σωθεί ο χαρακτήρας της αγοράς. Μόνο που, όταν η πραγματική αγορά αλλάζει και τα μαγαζιά μένουν κλειστά, η προστασία κινδυνεύει να καταλήξει συντήρηση της εγκατάλειψης. ��️

Και κάπου εδώ αρχίζει το ελληνικό θαύμα. Δεν αφήνουμε ένα ακίνητο να αποκτήσει βιώσιμη χρήση, αλλά παρακολουθούμε με συγκίνηση να αποκτά ρωγμές. Προστατεύουμε, δηλαδή, την παράδοση τόσο σχολαστικά ώστε στο τέλος μπορεί να χρειαστεί κράνος για να τη θαυμάσεις. ��

Ο αντιδήμαρχος Γιώργος Δημαρέλος, παρότι το ζήτημα δεν ανήκει ευθέως στις αρμοδιότητές του, έχει ασχοληθεί με αυτό και το έχει μεταφέρει στον Στέλιο Αγγελούδη και ο δήμαρχος γνωρίζει την Άθωνος όχι από χάρτη. Η οικογένειά του διατηρούσε εκεί εστιατόριο. Ώρα, λοιπόν, η γνώση να γίνει παρέμβαση στα αρμόδια υπουργεία και στο Υπουργείο Πολιτισμού για όσα άπτονται της προστασίας του ιστορικού τόπου. Γιατί ιστορική αγορά δεν σημαίνει απολιθωμένη αγορά, σημαίνει ζωντανή αγορά. Αλλιώς, θα συνεχίσουμε να σώζουμε τα κτίρια στα χαρτιά και να τα μαζεύουμε από τα πεζοδρόμια. ��

«Οι παλιές ιδέες μπορούν κάποιες φορές να χρησιμοποιήσουν νέα κτίρια. Οι νέες ιδέες πρέπει να χρησιμοποιούν παλιά κτίρια»

Jane Jacobs, δημοσιογράφος, συγγραφέας και θεωρητικός της πόλης