Φαιδρά Πορτοκαλέα #046: Ο Παπαμιμίκος, ο Μπουτάρης, ο ευπατρίδης, το επιτελικό κράτος, η αυτοδικία, ο Akylas, η Καλαμαριά, το μανιφέστο, οι 72 δόσεις και το Κάμα Σούτρα….
theopinion
Παπαμιμίκος στην Τούμπα, ποδαρικό με τάκλιν λογικής
Η απόφαση του Ιβάν Σαββίδη να φέρει τον Ανδρέα Παπαμιμίκο κοντά του στον ΠΑΟΚ δεν περνά απαρατήρητη. Όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει περάσει από κομματικά αμφιθέατρα, δικηγορικά γραφεία και αίθουσες αποφάσεων, δεν έχουμε απλώς μια ακόμη προσθήκη στο οργανόγραμμα. Έχουμε μια κίνηση με πολιτική όσφρηση και κοινωνική στόχευση, γιατί αλλιώς θα πλήτταμε.
Και επειδή στην Ελλάδα όλα κρίνονται και από το ποδαρικό, ο Παπαμιμίκος μπήκε με το δεξί, αφού ο ΠΑΟΚ κέρδισε τον Ολυμπιακό στην Τούμπα. Αν αυτό είναι στρατηγική ή σύμπτωση, θα φανεί, πάντως καλύτερα να σε συνοδεύει μια νίκη παρά μια σύσκεψη χωρίς αποτέλεσμα. 🏟️
Ο Παπαμιμίκος έχει ένα πλεονέκτημα που σήμερα μοιάζει εξωτικό, καταλαβαίνει πώς μιλάει η κοινωνία. Δεν εμφανίζεται με ύφος παλαιού κομματικού στελέχους που περιμένει τιμές επειδή κάποτε μέτρησε συνέδρους. Ξέρει από πολιτική και επικοινωνία, και κυρίως ξέρει ότι επικοινωνία δεν είναι να επαναλαμβάνεις τη λέξη «όραμα» μέχρι να συγκινηθούν τα πλακάκια. 🧭
Γι’ αυτό και η κίνηση Σαββίδη είναι εύστοχη. Όχι επειδή ο ΠΑΟΚ χρειαζόταν έναν ακόμη σύμβουλο, αλλά κάποιον που να συνδέει το ποδόσφαιρο με τη σύγχρονη κοινωνική αντίληψη. Να φέρνει ισορροπία ανάμεσα στην οπαδική ένταση και την ψυχραιμία, στη στρατηγική και την καθημερινότητα και αυτό μπορεί να το κάνει. 🖋️Δεν χρειάζεται να τον αγιοποιήσουμε. Η διαδρομή του είχε εντάσεις και φουρτούνες. Έκανε λάθη, όπως όσοι δεν έμειναν ακίνητοι, και ίσως σήμερα τα βλέπει αλλιώς, αυτό όμως τον κάνει πιο χρήσιμο. Δεν έρχεται ως τεχνοκράτης, αλλά ως άνθρωπος που έχει ζήσει την πίεση και ξέρει ότι η εικόνα χωρίς ουσία είναι σαν σουβλάκι χωρίς πίτα. 🌶️
Αν ο Σαββίδης θέλει έναν ΠΑΟΚ πιο σύγχρονο και λιγότερο εσωστρεφή, τότε αυτή η επιλογή έχει νόημα. Σε μια χώρα που πρώτα φωνάζει και μετά σκέφτεται, αυτό μοιάζει σχεδόν επαναστατικό. 🏟️
Η αρετή βρίσκεται στο μέσον
Αριστοτέλης🦉
Ο Μπουτάρης, το πάρκο και οι μνήμες με ροδάκια
Στη Θεσσαλονίκη η πολιτική μνήμη δεν είναι αρχείο. Είναι καρουζέλ, γυρίζει, φωτίζεται, αλλάζει μουσική και, ανάλογα με την εποχή, ανεβάζει άλλον αναβάτη στο ξύλινο αλογάκι της συνέπειας. Έτσι, ο Σπύρος Βούγιας, νυν πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, εμφανίζεται σήμερα να κατακρίνει τον Σπύρο Πέγκα για τις ενστάσεις του σχετικά με την ονοματοδοσία του πάρκου μπροστά στο Δημαρχείο προς τιμήν του Γιάννη Μπουτάρη. Φόρεσε, δηλαδή, το επίσημο γιλέκο του θεματοφύλακα της μνήμης και άρχισε να ελέγχει ποιος μιλά, πώς μιλά και με ποια ένταση υποκλίνεται. 🍊
Το πρόβλημα είναι πως το 2014 δεν είναι προϊστορία. Δεν το βρήκαμε σε ανασκαφή δίπλα σε ρωμαϊκό αγωγό. Τότε, όταν ο Γιάννης Μπουτάρης άφησε τον Σπύρο Βούγια εκτός ψηφοδελτίου, οι δηλώσεις του σημερινού υπερασπιστή της μνήμης του δεν έσταζαν ακριβώς πολιτικό μέλι. Έσταζαν περισσότερο εκείνη τη γνώριμη πικρίλα που παράγει η δημόσια ζωή όταν η αξιοπρέπεια συναντά την κομμένη υποψηφιότητα στην είσοδο του Δημαρχείου. 🍊
Έχουμε λοιπόν δύο θαυμάσιες εποχές. Το 2014, ο Μπουτάρης ήταν ο Δήμαρχος που έπαιρνε λάθος αποφάσεις. Το 2026, ο ίδιος Μπουτάρης έγινε σχεδόν άγιο λείψανο της δημοτικής ιστορίας, στο όνομα του οποίου μοιράζονται επιπλήξεις, παρατηρήσεις και πιστοποιητικά σεβασμού. Η συνέπεια, όπως φαίνεται, δεν χάθηκε. Απλώς πέρασε από ανακαίνιση, βάφτηκε, μπήκε σε νέα συσκευασία και ξανακυκλοφόρησε ως δημοτική ευαισθησία. 🍊
Ο Σπύρος Πέγκας υπήρξε κι αυτός συνεργάτης του Γιάννη Μπουτάρη, όπως υπήρξε και ο Σπύρος Βούγιας. Άρα δεν μιλάμε για ξένο σώμα που μπήκε παράνομα στο ναό της μνήμης. Μιλάμε για δύο ανθρώπους που βρέθηκαν στην ίδια πολιτική διαδρομή, μόνο που σήμερα ο ένας εμφανίζεται σαν να κρατά το κλειδί της εισόδου και ο άλλος σαν να χτύπησε το κουδούνι χωρίς ραντεβού. Λίγο ακόμα και θα ζητείται αριθμός πρωτοκόλλου για κάθε αναφορά στον Μπουτάρη. 🍊
Η αλήθεια είναι απλή, ο Γιάννης Μπουτάρης δεν ανήκει σε κανέναν πολιτικό θυρωρό. Ανήκει στην πόλη, στην ιστορία της και κυρίως στους ανθρώπους του. Η μνήμη του δεν χρειάζεται ούτε αυτόκλητους φύλακες ούτε παλιούς συνεργάτες που θυμούνται επιλεκτικά, ανάλογα με τη θέση της καρέκλας. Γιατί η μνήμη, όταν γίνεται εργαλείο αντιπαράθεσης, παύει να είναι τιμή και γίνεται μικροπολιτική με κορδέλα εγκαινίων. 🍊
Εμπρός καλές μου καρακάξες τραγουδήστε «Κραα,κραα,κραα…»
Η αλήθεια είναι ένας κωμικός καθρέφτης, που πάντα επιστρέφει την εικόνα παραμορφωμένη
Πίτερ Ουστίνοφ, ηθοποιός
Το «ευπατρίδης» του Αγγελούδη που διόρθωσε μια πολιτική αστοχία
Στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης, εκεί όπου οι λέξεις μπαίνουν με κοστούμι και καμιά φορά βγαίνουν με νάρθηκα, ο δήμαρχος Στέλιος Αγγελούδης έκανε μια ωραία πολιτική μανούβρα, από αυτές που δεν σηκώνουν σκόνη, αλλά αφήνουν μήνυμα. Μιλώντας για την ονοματοδοσία του πάρκου απέναντι από το δημαρχείο προς τιμήν του Γιάννη Μπουτάρη, θυμήθηκε και τον Κωνσταντίνο Κοσμόπουλο, τον οποίο αποκάλεσε ευπατρίδη δήμαρχο. Και η λέξη αυτή δεν ήταν απλώς ευγένεια. Ήταν μικρό διπλωματικό αρωματικό χώρου, για να φύγει η προηγούμενη μπόχα από την αίθουσα. 🍊
Διότι δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που ο αντιδήμαρχός του, Πρόδρομος Νικηφορίδης, είχε χαρακτηρίσει τον αείμνηστο Ντίνο Κοσμόπουλο ανίκανο, μια φράση τόσο άκομψη, που αν την άκουγε το μικρόφωνο του Δημοτικού Συμβουλίου θα ζητούσε μετάθεση στο ΚΑΠΗ. Και εκεί έρχεται ο Αγγελούδης, χωρίς φωνές, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς να βγάλει ντουντούκα από το συρτάρι, και λέει, ευπατρίδης. Δηλαδή, με το γάντι, Πρόδρομε, κάπου το παρακάναμε, ας μαζέψουμε τα λεκτικά μας καπάκια πριν τα πατήσει κανένας δημότης. 🧤
Η στήλη δεν γνωρίζει αν επρόκειτο για σκόπιμο άδειασμα, για κομψή διόρθωση ή για εκείνη την παλιά αστική τέχνη που σε διορθώνει χωρίς να σε κρεμάει στο μανταλάκι. Πάντως, ο δήμαρχος έκανε το σωστό. Έβαλε λίγη θεσμική ευπρέπεια εκεί όπου κάποιοι πέρασαν την ιστορική αποτίμηση για απογευματινό καβγαδάκι δίπλα στη φραπεδιέρα. Διότι άλλο πράγμα η πολιτική διαφωνία και άλλο να μοιράζεις χαρακτηρισμούς σαν φυλλάδια σε εγκαίνια. 📜
Και κάπως έτσι, με αφορμή τον Μπουτάρη, ο Αγγελούδης αποκατέστησε εμμέσως και τον Κοσμόπουλο. Η Θεσσαλονίκη, που έχει δει δημάρχους, μακέτες, κορδέλες, εργοτάξια και υποσχέσεις με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από χελώνα Γκαλαπάγκος, κατάλαβε το μήνυμα. Η ευγένεια, όταν χρησιμοποιείται σωστά, δεν είναι αδυναμία. Είναι πολιτικό νυστέρι και αυτή τη φορά, ο δήμαρχος το κράτησε σταθερά, χωρίς να κάνει χειρουργείο μπροστά στις κάμερες. ✒️
Το μυστικό της επιτυχίας είναι να ξέρεις κάτι που κανείς άλλος δεν ξέρει
Αριστοτέλης Ωνάσης
Το επιτελικό κράτος και το κουμπί που πάτησε αυτοκαταστροφή
Το επιτελικό κράτος γεννήθηκε με ΦΕΚ, κορδέλα και υψηλές προσδοκίες. Θα συντόνιζε, θα παρακολουθούσε, θα διόρθωνε, θα προλάβαινε, θα έβλεπε το κυβερνητικό έργο με μάτι αετού και ψυχραιμία χειρουργού. Κάτι σαν μεγάλο διοικητικό πιλοτήριο, όπου όλα τα υπουργεία θα πετούσαν σε σχηματισμό και ο πιλότος θα κρατούσε το τιμόνι με θεσμική γυαλάδα. Μόνο που στην πορεία, το πιλοτήριο άρχισε να θυμίζει λεωφορείο χωρίς οδηγό, με τους επιβάτες να φωνάζουν «ποιος πάτησε το κουμπί;» 🚌
Στον πυρήνα αυτής της κατασκευής βρέθηκε η Προεδρία της Κυβέρνησης, με γραμματείες, γραφεία, τομείς, μονάδες, υπομονάδες και τόση αρχιτεκτονική, που αν τη δει πολεοδόμος θα ζητήσει οικοδομική άδεια. Η αποστολή ήταν καθαρή, συνοχή, αποτελεσματικότητα, συντονισμός, καλή νομοθέτηση, επικοινωνιακή στρατηγική. Δηλαδή όλα εκείνα που στα χαρτιά κάνουν το κράτος Ελβετία και στην πράξη, καμιά φορά, το κάνουν πατάρι αποθήκης μετά από μετακόμιση 🗂️
Και τώρα, το ωραίο της υπόθεσης. Πολλοί βουλευτές της ίδιας κυβέρνησης, που κάποτε χειροκροτούσαν το επιτελικό κράτος σαν νέο διοικητικό Ευαγγέλιο, σήμερα το κοιτούν σαν πεθερικό που ήρθε απρόσκλητο στο τραπέζι. Στο στόχαστρο μπαίνει κυρίως ο Άκης Σκέρτσος, ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με την επιτελική λογική, τον συντονισμό, την εποπτεία και την περίφημη κυβερνητική ορθοστασία. Μόνο που όταν έγιναν λάθη, παραλείψεις, σκάνδαλα και αστοχίες, το επιτελικό κράτος ξαφνικά έπαθε επιλεκτική αφωνία. Έβλεπε τα πάντα, αλλά μάλλον από πολύ μακριά, με κιάλια θολωμένα από PowerPoint 📊
Το παράδοξο είναι απολαυστικό. Δημιουργήθηκε ένας μηχανισμός για να μη χάνονται οι ευθύνες μέσα στους διαδρόμους, και τώρα όλοι ψάχνουν τις ευθύνες με φακό, σαν να έπεσαν κάτω από το γραφείο. Το επιτελικό κράτος υποσχέθηκε ότι θα βάλει τάξη. Τελικά, κατάφερε κάτι πιο ελληνικό, να δημιουργήσει νέα τάξη στην αταξία. Και τώρα οι βουλευτές διαμαρτύρονται όχι επειδή δεν υπήρξε επιτελείο, αλλά επειδή υπήρξε τόσο πολύ, που κανείς δεν ξέρει ποιος έκανε τι και ποιος δεν έκανε τίποτα 🧐
Η εξουσία φθείρει εκείνους που δεν την έχουν
Τζούλιο Αντρεότι, Ιταλός πολιτικός
Αυτοδικία με μπογιά και ντουντούκα
Στην Ελλάδα του 2026 η έννομη τάξη απέκτησε εξωτερικούς συνεργάτες. Δεν διορίζονται, δεν περνούν από ΑΣΕΠ, αλλά εμφανίζονται παντού με θαυμαστή συνέπεια. Σε πανεπιστήμια, επιχειρήσεις, σπίτια, ιατρεία και πολυκατοικίες, όπου μυρίσουν θεσμό, πόρτα ή τοίχο, σπεύδουν να αποδώσουν δικαιοσύνη με φωνή, μπογιά και λίγο σπρώξιμο, πάντα για το καλό της κοινωνίας. 🏛️
Τα περιστατικά σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα δείχνουν πως η διαμαρτυρία έχει περάσει στο επίπεδο της περιφερόμενης αυθαιρεσίας. Στο ΑΠΘ, ο αντιπρύτανης Ιάκωβος Μιχαηλίδης βρέθηκε στο στόχαστρο ομάδας που θεώρησε ότι οι αποφάσεις της Συγκλήτου είναι σεβαστές μόνο όταν συμφωνούν με το πρόγραμμα της παρέας. Όταν δεν συμφωνούν, αρχίζει η «παιδαγωγική» μέθοδος του προπηλακισμού, με παράρτημα στο νοσοκομείο. 🎓
Στην Αθήνα, η πολυκατοικία της καθηγήτριας του ΕΚΠΑ Βάνας Νικολαΐδου Κυριανίδου έγινε πίνακας ανακοινώσεων επαναστατικής μουτζούρας. Διότι, όπως φαίνεται, ορισμένοι πιστεύουν πως η κοινωνική αλλαγή ξεκινά από την είσοδο και ολοκληρώνεται στο ασανσέρ, ανάμεσα στον τρίτο και στον τέταρτο όροφο. Αν έχει και μάρμαρο, ακόμα καλύτερα, γράφει πιο αρχοντικά η αγανάκτηση. 🧱
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι αυτόκλητοι τιμωροί. Είναι κυρίως το κράτος που παρακολουθεί με βλέμμα ανθρώπου που είδε λογαριασμό ρεύματος και κάνει πως δεν κατάλαβε. Κάθε φορά ακούμε καταδίκες, δηλώσεις, ανακοινώσεις, βαρύγδουπα ρήματα και επίθετα με κύρος. Μετά, τα σπρέι στεγνώνουν και οι επόμενοι εθελοντές της αυτοδικίας ψάχνουν νέο τοίχο για να ενημερώσουν τη δημοκρατία ότι σήμερα έχει ρεπό. 🖌️
Σε ένα ευρωπαϊκό κράτος δεν μπορεί ο καθένας να μετατρέπεται σε αστυνομικό, εισαγγελέα, δικαστή και διακοσμητή κοινόχρηστων χώρων. Η κυβέρνηση πρέπει να πάρει άμεσα μέτρα, όχι μόνο για να τιμωρηθούν τέτοιες συμπεριφορές, αλλά για να θυμηθεί η χώρα ότι νόμος χωρίς εφαρμογή είναι αφίσα χωρίς κόλλα. Και η νομιμότητα, όταν κοιμάται όρθια, ξυπνά συνήθως με συνθήματα στο θυροτηλέφωνο και ντροπή στο χαλάκι της εξώπορτας. ⚖️
Αλλιώς, θα ιδρυθεί το Υπουργείο Συλλογικής Μπογιάς, με αρμοδιότητα να αποφασίζει ποιος θα μιλά, ποιος θα διδάσκει και ποιος θα τρίβει την είσοδο με νέφτι. Και τότε δεν θα μιλάμε για δημοκρατία, αλλά για καρναβάλι θεσμών με μόνιμη άδεια παρέλασης.
Η ελευθερία των άλλων επεκτείνει τη δική μου στο άπειρο
Μιχαήλ Μπακούνιν Ρώσος επαναστάτης, φιλόσοφος και θεωρητικός του αναρχισμού
Ο Akylas φέρνει βαθμούς, αλλά ο μικρομεσαίος φέρνει το ταμείο
Πολύ ωραία τα είπε ο πρωθυπουργός για την Πρωτομαγιά, με Eurovision, Akylas και κυβερνητικό κέφι, σαν να βγήκε το Μαξίμου στο μπαλκόνι με σημαιάκια και μισθολογικά πυροτεχνήματα. Ο κατώτατος στα 920 ευρώ, η ανεργία κάτω, οι τριετίες ξεπαγωμένες, η κάρτα εργασίας παρούσα. Δεν είναι λίγα. Μόνο που κάπου ανάμεσα στο ρεφρέν και στο χειροκρότημα, ακούγεται από το βάθος μια ταμειακή μηχανή να βήχει. 🍊
Γιατί κάθε αύξηση μισθού, πριν γίνει χαμόγελο στον εργαζόμενο, περνά από το συρτάρι του μικροεπιχειρηματία. Εκείνου που ανοίγει πρώτος, κλείνει τελευταίος, πληρώνει ενοίκιο, ρεύμα, προμηθευτές, εισφορές, ΦΠΑ, φόρους, πρόστιμα, POS, λογιστή και στο τέλος κοιτάζει το ταμείο σαν να κοιτάζει αρχαιολογικό εύρημα, με συγκίνηση αλλά χωρίς βεβαιότητα. Ο ΦΠΑ παραμένει στο 24%, οι εργοδοτικές εισφορές εξακολουθούν να βαραίνουν, και η αγορά κάνει ασκήσεις αναπνοής με μισό πνεύμονα, ενώ ο μικρός εργοδότης μαθαίνει να χαμογελά δημόσια και να ιδρώνει ιδιωτικά. 🧾
Η στήριξη της εργασίας είναι σωστή. Αλίμονο. Μια κοινωνία δεν μπορεί να ζητά από τον εργαζόμενο να ζει με μισθό που μοιάζει με φιλοδώρημα σε γάμο. Όμως η πολιτική, όπως και το σουβλάκι, θέλει ισορροπία. Αν βάλεις πολύ κρέας και ξεχάσεις την πίτα, στο τέλος λερώνεσαι και αναρωτιέσαι ποιος φταίει. Και συνήθως φταίει αυτός που κρατά την απόδειξη, δηλαδή ο επαγγελματίας, ο μόνιμος ένοχος της ελληνικής οικονομικής κωμωδίας, και μάλιστα αδιαλείπτως, δυστυχώς. 🌯
Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι ΚΚΕ με μπλε γραβάτα. Είναι, ή τουλάχιστον ήταν, αστικό κόμμα, με ραχοκοκαλιά τον μικρομεσαίο, τον επαγγελματία, τον μαγαζάτορα, τον άνθρωπο που δεν έχει ούτε συνδικάτο ούτε επιτελείο επικοινωνίας. Έχει μόνο ένα άγχος, να βγει ο μήνας χωρίς να χρειαστεί οικονομικό θαύμα τύπου Κανά της Γαλιλαίας. Αν ξεχάσεις αυτόν, ξεχνάς το πεζοδρόμιο πάνω στο οποίο στήθηκε η παράταξη. 🏪
Αν λοιπόν αυξάνονται οι μισθοί χωρίς γενναίες μειώσεις στη φορολογία, στο ΦΠΑ και στις εργοδοτικές επιβαρύνσεις, τότε το κράτος κάνει κοινωνική πολιτική με το πορτοφόλι εκείνου που ήδη παλεύει με τα θηρία. Και αυτό δεν λέγεται μεταρρύθμιση, λέγεται να κερνάς στην ταβέρνα και να στέλνεις τον λογαριασμό στον κουμπάρο.
Είμαι υπέρ της μείωσης των φόρων με κάθε ευκαιρία, για κάθε λόγο, όποτε είναι δυνατόν
Μίλτον Φρίντμαν, 💸Αμερικάνος οικονομολόγος
Καλαμαριά, Μητέρα Πόλη ή Μητέρα των Παραιτήσεων;
Η Καλαμαριά, αυτή η όμορφη παραθαλάσσια πολιτεία με τις μπουγάτσες της, τα καφέ της και τα αυτοδιοικητικά της μυστήρια, αρχίζει να θυμίζει σπίτι όπου όλοι μπαίνουν από την εξώπορτα χαμογελαστοί και φεύγουν από την πίσω πόρτα ψιθυρίζοντας. Και όταν οι ψίθυροι γίνονται παραιτήσεις, τότε η πολιτική δεν μυρίζει πλέον γιασεμί, αλλά υπόγειο με υγρασία. 🍊
Η παραίτηση του Νίκου Μισυρλή από την παράταξη της δημάρχου Χρύσας Αράπογλου, αλλά και από τη θέση του δημοτικού συμβούλου, δεν είναι απλώς μια ακόμα αποχώρηση. Είναι από εκείνες τις στιγμές που το πολιτικό θερμόμετρο δεν ανεβαίνει, σπάει. Ο πρώην αντιδήμαρχος μίλησε για «υπόγειο περιβάλλον», για μικροσυμφέροντα και για κόκκινες γραμμές που ξεπεράστηκαν. Και επειδή στην αυτοδιοίκηση οι κόκκινες γραμμές συχνά βάφονται με δημοτικό χρώμα και μετά ξεχνιούνται, η φράση του ακούστηκε σαν κουδούνι σε σχολείο που έχει μείνει χωρίς διευθυντή. 🔔
Η πορτοκαλιά μας, βέβαια, δεν έπεσε από τα σύννεφα. Τα σύννεφα τα είχαμε δει από παλιά πάνω από το δημαρχείο της Καλαμαριάς, απλώς κάποιοι τα περνούσαν για διακοσμητικό εφέ. Είχαμε εντοπίσει ότι κάτι δεν κυλούσε ανέφελα στη διοίκηση της δημάρχου, ότι πίσω από την επίσημη βιτρίνα της συνεργασίας υπήρχαν μικρές ρωγμές, εσωτερικές δυσαρέσκειες και εκείνη η περίφημη σιωπή που στην πολιτική συνήθως κάνει περισσότερο θόρυβο από τις δηλώσεις. 🕵️♀️
Και τώρα, μετά την Εύη Τύπου, μετά τον Γιώργο Τελίδη, έρχεται και ο Μισυρλής να προσθέσει άλλο ένα κομμάτι στο παζλ. Οι καρακάξες μας λένε, χωρίς ακόμα να βάζουμε το χέρι στη φωτιά γιατί έχουμε και δουλειές, ότι η δυσαρέσκεια δεν περιορίζεται μόνο σε όσους έφυγαν. Υπάρχουν, λένε, και άλλοι πρώην και νυν συνεργάτες που κοιτούν το ρολόι της υπομονής τους και το βρίσκουν ξεκούρδιστο. ⏰Η δήμαρχος καλείται πλέον να αποδείξει ότι η «Μητέρα Πόλη» δεν θα εξελιχθεί σε οικογενειακό τραπέζι όπου οι μισοί σηκώνονται πριν το γλυκό. Γιατί στην πολιτική, όπως και στη ζωή, όταν πολλοί φεύγουν, το πρόβλημα δεν είναι πάντα η πόρτα, καμιά φορά είναι το σπίτι. 🏛️
Μια μικρή διαρροή μπορεί να βυθίσει ένα μεγάλο πλοίο
Βενιαμίν Φραγκλίνος
Το Μανιφέστο της Δεύτερης Ευκαιρίας
Αν το νέο μανιφέστο της Κυβερνώσας Αριστεράς ήταν μαγαζί, θα είχε βιτρίνα με τρία προϊόντα σε προσφορά, σοσιαλδημοκρατία, ριζοσπαστική Αριστερά και πολιτική οικολογία. Το ερώτημα είναι αν μέσα στο κατάστημα υπάρχει φρέσκο εμπόρευμα ή αν απλώς ξαναμπήκαν στα ράφια παλιά κουτιά με καινούργια ετικέτα.
Το κείμενο έχει φιλοδοξία, έχει ένταση, έχει ωραίες λέξεις και αρκετές προγραμματικές ανησυχίες για να γεμίσει συνέδριο, πάνελ, δύο ημερίδες και ένα τραπέζι με κουλουράκια. Μιλά για ακρίβεια, ανισότητες, εργασία, κλίμα, δημοκρατία, τεχνητή νοημοσύνη και νέους. Δηλαδή αγκαλιάζει όλη την κοινωνία, μέχρι να αρχίσει η κοινωνία να αναρωτιέται ποιος ακριβώς κρατάει τα κλειδιά της αγκαλιάς.
Το βασικό πολιτικό πρόβλημα είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν έρχεται από το άγνωστο μέλλον, αλλά από ένα πολύ συγκεκριμένο παρελθόν. Διετέλεσε πρωθυπουργός από τον Ιανουάριο έως τον Αύγουστο του 2015 και ξανά από τον Σεπτέμβριο του 2015 έως τον Ιούλιο του 2019. Στο μεταξύ ζήσαμε το δημοψήφισμα, το μεγάλο «όχι» που μεταφράστηκε σε διαπραγματευτική εντολή, το τρίτο μνημόνιο, την κυβερνητική συγκατοίκηση με τους ΑΝΕΛ και μια πορεία που για πολλούς δεν δικαίωσε τις προσδοκίες της πρώτης ελπίδας
Άρα το μανιφέστο δεν μπορεί να εμφανίζεται σαν πρωινή δροσιά σε πολιτικό λιβάδι. Πρέπει να απαντήσει και στο ενοχλητικό, αλλά απολύτως νόμιμο ερώτημα, γιατί να πιστέψει ο πολίτης ότι αυτή τη φορά η ελπίδα δεν θα πάει ξανά για διαπραγμάτευση και θα επιστρέψει με λογαριασμό.
Η δύναμη του κειμένου είναι ότι βλέπει σωστά την κοινωνική κόπωση. Η αδυναμία του είναι ότι μερικές φορές μιλάει σαν να φοβάται την απλή φράση. Ο πολίτης δεν ζητά μόνο «νέα σύνθεση». Ζητά μισθό, σπίτι, δικαιοσύνη, υγεία, λιγότερο κράτος ημετέρων και περισσότερη αξιοπρέπεια.
Αν λοιπόν ο Τσίπρας θέλει νέο ξεκίνημα, χρειάζεται κάτι παραπάνω από τρία ρεύματα σε συσκευασία συμμαχίας. Χρειάζεται πειστική αυτοκριτική, καθαρό σχέδιο και λιγότερη τελετουργική μεγαλοστομία.
Η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε στους πολιτικούς
Σαρλ ντε Γκολ
Οι 72 δόσεις που κινδυνεύουν να γίνουν κυβερνητικό φιάσκο
Στις προηγούμενες συνάξεις της Φαιδράς Πορτοκαλέας είχαμε χαιρετίσει, με την πρέπουσα πορτοκαλί ευγένεια, τη σωστή κυβερνητική κίνηση για τις 72 δόσεις στα χρέη, στην οποία, όπως ψιθύρισαν οι καρδερίνες μας, είχε συμβολή και ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού, Θανάσης Νέζης. Διότι όταν μια κυβέρνηση προσπαθεί να δώσει ανάσα στους μικρομεσαίους, ακόμη κι αν χρειάζεται διορθώσεις στην πορεία, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε την καλή πρόθεση. 🍊
Μόνο που οι κουκουβάγιες μας, οι δρυΐδες μας και κάτι λογιστές που μιλούν τη γλώσσα της ΑΑΔΕ καλύτερα από τα αρχαία ελληνικά, συνεδρίασαν προσφάτως σε τραπέζι με κρασί και διαπίστωσαν ότι η υπόθεση μυρίζει επικίνδυνα. Διότι, σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες και τις φήμες που κυκλοφορούν στα γκισέ και στους διαδρόμους των υπηρεσιών, ακόμη και υπάλληλοι σε ΚΕΑΟ, ΑΑΔΕ και λοιπούς φορολογικούς ναούς έχουν μείνει άναυδοι με το πόσο πρόχειρα πάει να εφαρμοστεί η ρύθμιση των 72 δόσεων. Αν οι νέες 72 δόσεις δεν μπορούν να αγκαλιάσουν όσους έχουν ήδη 24 δόσεις, τότε δεν μιλάμε για ρύθμιση, μιλάμε για κυβερνητικό σαλόνι με κλειδωμένη πόρτα. 🚪
Και αν μείνουν απ’ έξω άνθρωποι του εξωδικαστικού μηχανισμού, επαγγελματίες με παλιά χρέη και μικρομεσαίοι που παλεύουν με τα τιμολόγια σαν τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, τότε η ανακοίνωση θα γίνει πυροτέχνημα. Ωραίο στην αρχή, φωτεινό στη μέση, καπνός στο τέλος. 🎇
Γι’ αυτό η κυβέρνηση πρέπει να κινηθεί γρήγορα, καθαρά και έξυπνα. Να βγάλει εγκυκλίους, να δώσει διευκρινίσεις, να ανοίξει την πόρτα σε όσο περισσότερους γίνεται. Διότι ο μικροεπαγγελματίας δεν θέλει φιλολογικό σεμινάριο περί ανακούφισης, θέλει πραγματική ανάσα. Θέλει να μπορεί να πληρώνει, όχι να παρακολουθεί την ελπίδα του να κολλάει σε υποπαραγράφους. 📄
Αλλιώς, οι 72 δόσεις θα γυρίσουν μπούμερανγκ και θα χτυπήσουν εκεί που πονάει περισσότερο την κυβέρνηση, στα ποσοστά της. Και επειδή αυτά, όπως δείχνει η ατμόσφαιρα της εποχής, δεν πετούν ακριβώς στα σύννεφα, ένα τέτοιο φιάσκο μπορεί να τα στείλει ακόμη πιο χαμηλά, εκεί όπου ούτε οι κουκουβάγιες, ούτε οι δρυΐδες, ούτε ο καλός Θανάσης Νέζης θα προλαβαίνουν να μαζεύουν τα πορτοκάλια από το πεζοδρόμιο. 🦉
Η αδικία γεννιέται όταν οι ίσοι αντιμετωπίζονται άνισα και οι άνισοι ίσα
Αριστοτέλης
Κάμα Σούτρα, οδηγίες χρήσεως για σώματα με φιλοσοφικές ανησυχίες 🧘♂️💘
Το Κάμα Σούτρα δεν είναι, όπως νομίζουν μερικοί, ένας αρχαίος κατάλογος γυμναστικών ασκήσεων για ζευγάρια που βαρέθηκαν το σταυρόλεξο. Είναι κάτι πολύ σοβαρότερο: ένα φιλοσοφικό εγχειρίδιο που μας θυμίζει πως ο έρωτας δεν είναι μόνο πράξη, αλλά τέχνη, διάλογος, συντονισμός και, ενίοτε, ορθοπεδικό ρίσκο. 📜🤸♀️
Στην ουσία του, το Κάμα Σούτρα λέει ότι ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένα πλάσμα που σκέφτεται, τρώει και πληρώνει λογαριασμούς. Είναι και ένα πλάσμα που επιθυμεί. Και η επιθυμία, όταν δεν την κυνηγάμε σαν λογαριασμό της ΔΕΗ, μπορεί να γίνει δρόμος αυτογνωσίας. Διότι στον έρωτα φαίνεται ποιος είσαι, γενναιόδωρος ή βιαστικός, τρυφερός ή μηχανικός, ποιητής ή δημόσιος υπάλληλος της ηδονής. 🧠🔥
Το παιχνιδιάρικο μεγαλείο του βιβλίου βρίσκεται στο ότι αντιμετωπίζει το σώμα όχι ως αμαρτία, αλλά ως μουσικό όργανο. Βέβαια, καλό είναι να ξέρεις αν είσαι βιολί ή τούμπα πριν αρχίσει η συναυλία. Η ερωτική τέχνη, λέει εμμέσως, χρειάζεται φαντασία, σεβασμό και χιούμορ, κυρίως χιούμορ. Γιατί τίποτα δεν χαλάει πιο γρήγορα τη μεταφυσική της επιθυμίας από μια κράμπα τη λάθος στιγμή. 🎻😅
Φιλοσοφικά, το Κάμα Σούτρα μας ψιθυρίζει ότι η απόλαυση δεν είναι εχθρός της αρετής. Είναι απλώς μια αρετή που φοράει λιγότερα ρούχα. Και όταν δύο άνθρωποι συναντιούνται με συναίνεση, τρυφερότητα και περιέργεια, τότε ο έρωτας παύει να είναι τεχνική και γίνεται μικρή κοσμογονία. 🌌💞
Το μόνο αφύσικο σεξ είναι αυτό που δεν μπορείς να κάνεις 🗣️✨
Alfred Kinsey, Αμερικανός βιολόγος και ερευνητής, γνωστός ως ένας από τους πρώτους επιστήμονες που μελέτησαν συστηματικά την ανθρώπινη σεξουαλική συμπεριφορά.
Και επειδή την προηγούμενη εβδομάδα ασχοληθήκαμε με την γυναικεία εμμηνόπαυση διαβάστε στο παρακάτω link την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη της διαιτολόγου Σοφία Κουτρίδου στο ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ με την Εφη Αλεβίζου