Φαιδρά Πορτοκαλέα #045: Ο Νέζης, το φανερό μυστικό, οι ρυθμίσεις, το παζάρι της ΔΕΘ, η επιστροφή ,η ανθρωπιά του εργολάβου, η στεναχώρια του αντιδημάρχου και η εμμηνόπαυση… 

Θανάσης Νέζης,o «Ρυθμιστάρχης»  💸❤️

Ας είμαστε ειλικρινείς, αν το Μαξίμου ήταν ένα πολυτελές διαστημόπλοιο που ίπταται πάνω από την Ελλάδα, οι περισσότεροι σύμβουλοι θα νόμιζαν ότι το «καλάθι της νοικοκυράς» είναι κάποιο νέο αξεσουάρ της Prada. Μέσα σε αυτό το κλίμα αποστειρωμένης τεχνοκρατίας, ο Θανάσης Νέζης μοιάζει με τον τύπο που μπήκε στο γραφείο κρατώντας ένα σουβλάκι με απ’ όλα, θυμίζοντας σε όλους ότι έξω από τα τείχη υπάρχει μια κανονική ζωή. Η πορτοκαλιά  μας, η Φαιδρά Πορτοκαλέα, είχε επισημάνει επανειλημμένα και με χαρακτηριστική επιμονή την επιτακτική ανάγκη για γενναίες ρυθμίσεις των χρεών, κι ενώ οι άλλοι έψαχναν την απάντηση σε αλγόριθμους, ο Θανάσης απλώς άνοιξε τα αυτιά του στον κόσμο και έκανε το αίτημα πράξη. 🌯👂

Όλα αυτά βέβαια δεν τα βγάλαμε από το κεφάλι μας. Τα μάθαμε από τις έμπιστες καρδερίνες μας, οι οποίες διαθέτουν ανθρώπινη φωνή και έναν μαγικό τρόπο να τρυπώνουν στις χαραμάδες του Μεγάρου Μαξίμου. Αυτά τα φτερωτά «πρακτοράκια» μας ψιθύρισαν πώς ακριβώς ο Θανάσης Νέζης, με την υπομονή έμπειρου ψαρά, συνετέλεσε στο να παρθεί η μεγάλη απόφαση. Με ακλόνητα επιχειρήματα, κατάφερε να πείσει τόσο τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας Κυριάκο Πιερρακάκη που μάλλον έψαχνε κάποιο app για να λύσει το πρόβλημα, όσο και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, αποδεικνύοντας ότι η πολιτική θέλει και συναίσθημα, όχι μόνο ψηφιακά άλματα. 🐦🗣️

Λέγεται ότι ο Νέζης είναι ο μόνος άνθρωπος στην κυβέρνηση που δεν χρειάζεται GPS για να βρει τη λαϊκή της γειτονιάς του και ο μοναδικός που καταλαβαίνει ότι η λέξη «οφειλή» προκαλεί στον μέσο Έλληνα περισσότερο κρύο ιδρώτα κι από θρίλερ με φαντάσματα σε κλειστό ασανσέρ. Κατάφερε να πείσει το σύστημα ότι το να ρυθμίζεις τα χρέη δεν είναι απλώς ένα ψυχρό οικονομικό μέτρο, αλλά μια πράξη αληθινής ανθρωπιάς, παρόμοια με το να προσφέρεις ομπρέλα σε κάποιον που παλεύει με την καταιγίδα. Είναι ο άνθρωπος που ψιθυρίζει στην ηγεσία: «Πρόεδρε, καλά τα ψηφιακά μεγαλεία, αλλά ο κόσμος έχει μείνει από “βενζίνη” στη μέση της ανηφόρας». ⛽🆘

Αλλά αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί πώς θα ήταν το Μαξίμου αν είχαμε κι άλλους σαν τον Νέζη; Καταρχάς, τα meeting δεν θα γίνονταν με σούσι και νερό από παγετώνες, αλλά με ελληνικό βαρύ γλυκό και φρυγανιές. Οι «μελέτες βιωσιμότητας» θα αντικαθίσταντο από το «μελέτη του πώς θα βγάλουμε το δεκαπενθήμερο», και αντί για powerpoint με ακαταλαβίστικα αγγλικά, θα βλέπαμε χαρτάκια από το τεφτέρι του μπακάλη. Αν το Μαξίμου είχε δέκα Νέζηδες, οι υπουργοί θα κυκλοφορούσαν με μετρό για να ακούνε τα «γαλλικά» των επιβατών και η μοναδική «στρατηγική επικοινωνίας» θα ήταν το να κερνάνε τσίπουρα στην πλατεία για να μάθουν τα πραγματικά νέα. 🏢🍷

Η καθημερινότητα του πολίτη για τον Νέζη δεν είναι ένα αρχείο PDF με γραφήματα, αλλά η αγωνία του κυρ-Παντελή να μην του κλείσουν το μαγαζί. Ενώ οι υπόλοιποι στο Μαξίμου ζουν στη δική τους «Τρούμαν Σόου» πραγματικότητα, αναλύοντας την Ελλάδα μέσα από αποστειρωμένα νούμερα, ο Θανάσης κάνει «βουτιά» στον ωκεανό των απλήρωτων λογαριασμών. Έχει γίνει ο ανεπίσημος «προστάτης της καθημερινότητας των πολιτών», ο άνθρωπος που αν τον δεις στον δρόμο, δεν θέλεις να του ζητήσεις ρουσφέτι, αλλά να τον κεράσεις έναν διπλό ελληνικό γιατί επιτέλους κάποιος εκεί μέσα «νιώθει». ☕🤝

Μια μέρα χωρίς γέλιο είναι μια μέρα χαμένη 🎭

Τσάρλι Τσάπλιν✨

Ο Σύμβουλος, η πορτοκαλιά μας  και το… φανερό μυστικό

Σε μια πολιτική σκηνή όπου όλοι κάνουν πως δεν βλέπουν τον ελέφαντα στο δωμάτιο, μέχρι να τους πατήσει το πόδι, υπάρχει μια στήλη που δεν έχει τέτοια προβλήματα όρασης. Η Φαιδρά Πορτοκαλέα  δεν είναι απλώς μια στήλη, είναι εκείνος ο ενοχλητικά ειλικρινής φίλος που στο τραπέζι θα πει αυτό που όλοι σκέφτονται και μετά θα συνεχίσει να τρώει σαν να μη συνέβη τίποτα. 🍊

Την  προηγούμενη εβδομάδα ( Φαιδρά Πορτοκαλέα #044 ) , στο σχόλιό μας με τον «ξένο καπετάνιο» που κρατάει  τη γαλάζια ρότα χωρίς να έχει περάσει από τα… ναυπηγεία της παράταξης, κάποιοι έκαναν πως δεν κατάλαβαν. Κάποιοι άλλοι όμως κατάλαβαν τόσο καλά, που σχεδόν απάντησαν πριν καν ρωτηθούν. Και κάπου εδώ έρχεται η στιγμή που η πορτοκαλιά μας  κάνει το απλό, σχεδόν βαρετό, αλλά σπάνιο στην ελληνική πολιτική, λέει τα πράγματα με το όνομά τους. 🧩

Ο «καπετάνιος» δεν ήταν άλλος από τον Άκη Σκέρτσο, τον εξωκοινοβουλευτικό υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ, τον άνθρωπο που δεν έχει ζητήσει σταυρό αλλά έχει κερδίσει κάτι πολύ πιο ισχυρό, την απόλυτη πρόσβαση. Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον, γιατί στην Ελλάδα η πρόσβαση είναι κάτι σαν VIP πάσο, ανοίγει πόρτες, αλλά δεν σου μαθαίνει πώς να χτυπάς κουδούνια. 🔔

Μόνο που αυτή τη φορά, το κουδούνι χτύπησε από μέσα. Οι δηλώσεις περί «συναλλακτικών πελατειακών σχέσεων μεταξύ ψηφοφόρων και πολιτικού προσωπικού» δεν πέρασαν σαν ένα ακόμα briefing της ημέρας. Έκαναν κάτι πολύ πιο επικίνδυνο, ενόχλησαν αυτούς που έχουν μάθει να ζουν μέσα σε αυτή τη σχέση, να τη διαχειρίζονται και κυρίως να τη γνωρίζουν από πρώτο χέρι. Και εκεί ξεκίνησε το ωραίο έργο. 🎭

Ο Γιάννης Οικονόμου άνοιξε τον χορό, και μετά ήρθαν με ρυθμό σχεδόν χορογραφημένο ο Μάκης Βορίδης, ο Στέλιος Πέτσας και ο Γιώργος Βλάχος να συμπληρώσουν το κάδρο. Ο Βορίδης μάλιστα το είπε με εκείνη τη χαρακτηριστική ψυχραιμία που σε κάνει να καταλαβαίνεις ότι μέσα του έχει ήδη ανάψει φωτιά, «καλό είναι να μην γίνεται κριτική αφ’ υψηλού». Μετάφραση για τους μη μυημένους, κατέβα λίγο από το μπαλκόνι, εδώ κάτω έχει κόσμο. 🪑

Και κάπου εκεί το πράγμα έγινε σχεδόν κωμωδία καταστάσεων. Από τη μία, η πολιτική της εμπειρίας, με σκόνη από δρόμους, καφενεία και χειραψίες που κρατάνε λίγο παραπάνω απ’ όσο πρέπει. Από την άλλη, η πολιτική της πρόσβασης, με καθαρές γραμμές, σημειώσεις και μια αίσθηση ότι η κοινωνία είναι κάτι που αναλύεται, όχι κάτι που ζεις. Σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις το πανηγύρι με excel, θα βγάλεις νούμερα, αλλά δεν θα ακούσεις ποτέ το κλαρίνο. 🎺

Η πορτοκαλιά μας , πάλι, έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα. Έριξε μια άποψη (πριν  απ’ όλους..), την άφησε να κυκλοφορήσει και μετά κάθισε να παρακολουθεί το χάος με την ηρεμία κάποιου που ξέρει ότι η αλήθεια δεν χρειάζεται φωνές για να ακουστεί. Και κάπως έτσι, ένα «υπονοούμενο» έγινε πολιτική συζήτηση και ένα μυστικό βγήκε βόλτα χωρίς συνοδεία. 🎯

Γιατί στο τέλος της ημέρας, όσο κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι η πολιτική είναι θέμα “έχω πρόσβαση άρα ξέρω”, υπάρχει μια μικρή αλλά ενοχλητική λεπτομέρεια, ο κόσμος δεν ψηφίζει κάρτες εισόδου, ψηφίζει πρόσωπα. Και όσο κι αν έχεις τέλεια εικόνα από το γραφείο, αν δεν έχεις φάει μια προεκλογική βροχή σε πλατεία, πάντα θα σου λείπει το βασικό μάθημα. Η πολιτική δεν είναι power point, είναι μικρόφωνο που τρίζει και κόσμος που δεν χειροκροτεί  πάντα. ☔

Δεν ξέρεις τίποτα για έναν άνθρωπο μέχρι να περπατήσεις ένα μίλι με τα παπούτσια του

 Jack Nicholson

Ρυθμίσεις για λίγους, ελπίδες για πολλούς…..

Παραμένουμε όμως στο θέμα των ρυθμίσεων γιατί σ΄ αυτή τη χώρα έχουμε ένα σπάνιο ταλέντο, καταφέρνουμε να φτιάχνουμε ρυθμίσεις που μοιάζουν σωτήριες μέχρι να προσπαθήσεις να μπεις μέσα. Και τότε ανακαλύπτεις ότι είναι σαν εκείνα τα exclusive πάρτι, ωραία απ’ έξω, αλλά στην πόρτα κάποιος σε κοιτάει και σου λέει «δεν είσαι στη λίστα». 🎟️

Δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν έγινε προσπάθεια. Οι εισηγήσεις του Θανάση Νέζη φαίνεται πως έφτασαν μέχρι τα σωστά αυτιά και μεταφράστηκαν σε μέτρα που υπόσχονται ανάσα σε χιλιάδες επαγγελματίες και πολίτες. Και μόνο αυτό, σε μια εποχή που η ανάσα έχει καταντήσει πολυτέλεια, είναι κάτι που αξίζει να σημειωθεί. 💼

Μόνο που, όπως συμβαίνει συνήθως, ο διάβολος δεν κρύβεται στις προθέσεις αλλά στις λεπτομέρειες. Και οι λεπτομέρειες εδώ μοιάζουν να έχουν γράψει δικό τους μυθιστόρημα. Κριτήρια που αφήνουν εκτός κόσμο που περίμενε να μπει, τεχνικές προϋποθέσεις που θυμίζουν γρίφο και μια γραφειοκρατική λογική που, αν την εξηγήσεις σε απλό άνθρωπο, θα σε κοιτάξει σαν να του μιλάς για κβαντική φυσική. 📑

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό πριν καν ολοκληρωθεί. Μια ρύθμιση που ανακοινώνεται ως γενναία, αλλά στην πράξη καταλήγει να αφορά λιγότερους απ’ όσους υπολόγιζε η ίδια η κυβέρνηση. Και τότε αρχίζει το γνώριμο ελληνικό σπορ, οι διευκρινίσεις, οι ερμηνείες και οι εγκύκλιοι που έρχονται να διορθώσουν αυτό που θα έπρεπε να είχε προβλεφθεί από την αρχή. 🌀 Αν υπάρχει ένα μάθημα εδώ, είναι απλό και σχεδόν βαρετό. Δεν αρκεί να σχεδιάζεις πολιτική σε χαρτί, πρέπει να τη δοκιμάζεις στο πεζοδρόμιο. Γιατί εκεί δεν υπάρχουν παραθυράκια, υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν να ρυθμίσουν χρέη και να συνεχίσουν τη ζωή τους χωρίς να νιώθουν ότι συμμετέχουν σε κάποιο διοικητικό escape room. 🚪

Η κυβέρνηση έχει τώρα μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί, να προχωρήσει άμεσα σε ξεκάθαρες, καθαρές διευκρινιστικές εγκυκλίους και να ανοίξει πραγματικά την πόρτα σε όσους έμειναν απ’ έξω. Γιατί αλλιώς, οι ρυθμίσεις θα μείνουν απλώς ωραία λόγια και οι πολίτες… έξω από τη λίστα, να κοιτάνε από το τζάμι. 🪟

Τα οικονομικά είναι εξαιρετικά χρήσιμα ως μορφή απασχόλησης για τους οικονομολόγους

 John Kenneth Galbraith

 

ΔΕΘ, το έργο που έγινε παζάρι αναμονής

Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει ένα έργο που έχει μάθει να ζει καλύτερα ως υπόσχεση παρά ως πραγματικότητα. Η ανάπλαση της ΔΕΘ, που κάποτε παρουσιάστηκε ως η μεγάλη αστική χειρουργική επέμβαση στο κέντρο της πόλης, μοιάζει πλέον με ασθενή που κάθε φορά μπαίνει στο χειρουργείο και την τελευταία στιγμή ο γιατρός θυμάται ότι λείπει το νυστέρι. Η μελέτη λέγεται ότι θα μπει μέσα στο καλοκαίρι, ο διαγωνισμός πάει λίγο πιο πέρα και η Θεσσαλονίκη καλείται πάλι να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, να περιμένει με πολιτισμένη αγανάκτηση και νευρικό χαμόγελο. 🍊

Το μπάχαλο, βέβαια, δεν αφορά μόνο τα χρονοδιαγράμματα. Αφορά και τη γενικότερη εικόνα ενός οργανισμού που αντί να εκπέμπει όραμα μητροπολιτικής ανάπλασης, συχνά θυμίζει πολυχώρο πρόχειρης εμποροπανήγυρης. Από εδώ γιορτή φαγητού, από εκεί παζάρι, παραδίπλα γλέντι, λίγο πιο κάτω τραπεζάκια, μυρωδιές, πάγκοι και ένα ατελείωτο γιουσουρούμ με αστική επικάλυψη. Κανείς δεν λέει ότι οι εκδηλώσεις είναι κακό πράγμα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η καρδιά της πόλης, αντί να αναβαθμίζεται, μετατρέπεται σε εποχικό πανηγύρι, ενώ τα εμπορικά καταστήματα της περιοχής βλέπουν τον τζίρο τους να πιέζεται από κάθε είδους πρόχειρη δραστηριότητα που φυτρώνει δίπλα τους σαν πολιτιστική εκδήλωση. 🍊Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και το αγαπημένο άθλημα της Θεσσαλονίκης, το παρασκήνιο με ψίθυρο. Κυκλοφορεί η φήμη ότι στέλεχος της παλιάς διοίκησης Τζήκα παραμένει κάπως παρόν και στη νέα, ως σύμβουλος ή κάτι συναφές. Δεν γνωρίζουμε αν ισχύει και δεν το παρουσιάζουμε ως γεγονός. Αν όμως ισχύει, τότε δεν μιλάμε για αλλαγή σελίδας, αλλά για το ίδιο βιβλίο με άλλο εξώφυλλο και λίγο πιο φρέσκο σελιδοδείκτη. Κάπου εδώ ταιριάζει και το «πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις», μόνο που στη ΔΕΘ ο αλέκτωρ μάλλον έχει κουραστεί να λαλάει πάνω από μακέτες, δελτία τύπου και αναβολές. 🐓

Αν συνεχιστεί έτσι η ιστορία, δεν θα πρέπει να μας εκπλήξει τίποτα. Ούτε αν γίνουν πρώτα οι βουλευτικές εκλογές και μετά εμφανιστεί κάποια ακύρωση, ούτε αν ο διαγωνισμός μπλέξει σε ενστάσεις, ούτε αν φτάσουμε στις δημοτικές του 2028 με το εξής σουρεαλιστικό θέαμα, ούτε νέο εκθεσιακό κέντρο, ούτε μητροπολιτικό πάρκο, ούτε καθαρή απάντηση. Και τότε η οργή των πολιτών δεν θα χρειάζεται μικρόφωνο, θα ακουστεί μόνη της, μέσα από την κάλπη. Γιατί η Θεσσαλονίκη κουράστηκε να χειροκροτεί μακέτες. Θέλει επιτέλους έργα που να έχουν θεμέλια και όχι μόνο κορδέλες εγκαινίων. 🍊

Όσο όμορφη κι αν είναι η στρατηγική, πρέπει πού και πού να κοιτάς και τα αποτελέσματα

Ουίνστον Τσόρτσιλ

 

 Επιστροφή του Σωτήρα, μέρος… Ό,τι Να ’Ναι

Κάπου ανάμεσα σε σύννεφα που «πυκνώνουν» και ευθύνες που ξαφνικά… ξυπνάνε από χειμερία νάρκη, ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να κάνει το μεγάλο comeback, σαν εκείνον τον τραγουδιστή που είχε αποχαιρετήσει τρεις φορές το κοινό του αλλά κρατούσε πάντα ένα encore στην τσέπη. 🎤

Μας είπε λοιπόν ότι δεν αντέχει άλλο τη «βολική σιωπή». Πράγμα εντυπωσιακό, αν σκεφτεί κανείς ότι η σιωπή αυτή ήταν τόσο βολική που κράτησε όσο χρειαζόταν για να ξεχάσουμε τα προηγούμενα επεισόδια της σειράς. Τώρα όμως, σαν καλός σκηνοθέτης της ίδιας του της επιστροφής, μπαίνει ξανά στο πλάνο με βλέμμα αυστηρό και φόντο… δραματικά σύννεφα. ☁️

Η χώρα, λέει, παράγει περισσότερες ανισότητες και διαφθορά απ’ όσες αντέχει. Σωστό. Απλώς εδώ υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που κάνει το σύμπαν να γελάει χαμηλόφωνα, το γεγονός ότι ο ίδιος είχε ήδη μια ευκαιρία να μειώσει αυτά τα “παράγωγα” και αντί για φίλτρο έβαλε… ενισχυτή. Αλλά δεν πειράζει, η πολιτική είναι σαν το γυμναστήριο, όλοι επιστρέφουν κάθε Σεπτέμβρη με τις ίδιες υποσχέσεις και την ίδια κοιλιά. 🏋️

Και φυσικά, η κορύφωση, η «κανονικότητα» και η «σταθερότητα». Δύο λέξεις που στην ελληνική πολιτική χρησιμοποιούνται όπως το “σπιτικό φαγητό” σε κάτι ταβέρνες που έχεις λόγους να αμφιβάλλεις. Όλοι τις υπόσχονται, λίγοι τις μαγειρεύουν σωστά και οι υπόλοιποι απλώς αλλάζουν την ταμπέλα. 🍽️

Το πιο ωραίο όμως δεν είναι η επιστροφή, είναι η αφήγηση. Είναι αυτή η σχεδόν κινηματογραφική ιδέα ότι κάποιος φεύγει, κοιτάζει από μακριά, βλέπει τα σύννεφα να μαζεύονται και λέει «μόνο εγώ μπορώ να κρατήσω την ομπρέλα». Και κάπου εκεί, το κοινό είτε συγκινείται είτε ψάχνει την έξοδο κινδύνου. 🎬

Τελικά, στην ελληνική πολιτική δεν έχουμε κύκλους. Έχουμε επαναλήψεις με ελαφρώς διαφορετικό φωτισμό. Και κάθε φορά, κάποιος επιστρέφει για να μας σώσει από κάτι που, κατά περίεργο τρόπο, θυμίζει έντονα και τον ίδιο.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα ως τραγωδία και μετά ως φάρσα

 Καρλ Μαρξ.

Ο άνθρωπος που ξανάχτισε την ελπίδα

Πέρα από τα σημαντικά, τα βαριά, τα βαρύγδουπα και τα επίσημα γεγονότα, εκείνα που κυκλοφορούν με γραβάτα, δελτίο Τύπου και βλέμμα κρατικής σοβαρότητας, η πορτοκαλιά μας σκύβει και στην απλή καθημερινότητα. Εκεί όπου δεν μιλούν οι μεγάλοι τίτλοι, αλλά οι άνθρωποι, εκεί όπου δεν υπάρχει μικρόφωνο, υπάρχει όμως καρδιά. Και καμιά φορά, εκεί μέσα, βρίσκεις περισσότερο μεγαλείο απ’ ό,τι σε δέκα συνεδριάσεις, είκοσι δηλώσεις και τριάντα επιτροπές μαζί. 🍊

Στη Θεσσαλονίκη, ένας νέος άνθρωπος, ο 27χρονος Λευτέρης Ξενίδης, είδε μέσα σε λίγα λεπτά το σπίτι του στο Ρετζίκι να γίνεται στάχτη. Κοιμόταν με τη σύντροφό του, όταν η φωτιά ξέσπασε από μια σόμπα κοντά στο κρεβάτι. Το ζευγάρι σώθηκε, και αυτό είναι το μεγάλο θαύμα της ιστορίας. Όλα τα άλλα, έπιπλα, ρούχα, πράγματα, αναμνήσεις, έγιναν καπνός. Και ο καπνός, όπως ξέρουμε, δεν κάνει απογραφή. Απλώς φεύγει και αφήνει πίσω του σιωπή. 🔥

Ο Λευτέρης βρέθηκε ξαφνικά χωρίς σπίτι, χωρίς δουλειά, χωρίς ρούχα να φορέσει. Κι όμως, μέσα σε αυτή την απόλυτη καταστροφή, δεν ζήτησε χρήματα. Ζήτησε βοήθεια. Πρακτική, ανθρώπινη, καθαρή βοήθεια. Όχι λογαριασμό για καταθέσεις, όχι εκμετάλλευση του πόνου, όχι δημόσιο δράμα με ταμειακή μηχανή. Ζήτησε ένα χέρι. Και εκεί που η ζωή είχε ρίξει την αυλαία με θόρυβο, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος που την ξανάνοιξε με αξιοπρέπεια. 🙏

Ο εργολάβος Χαράλαμπος Κουκουσεράκης είδε την ιστορία στο TikTok, συγκινήθηκε και πήγε να βοηθήσει. Όχι για φωτογραφία, όχι για παράσημο, όχι για να του στήσουν προτομή δίπλα στον θερμοσίφωνα. Πήγε και είπε, το σπίτι θα ξαναγίνει. Και το ανέλαβε από την αρχή μέχρι το τέλος, αφιλοκερδώς, μαζί με τους συνεργάτες του, υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους, τεχνίτες, ανθρώπους που έβαλαν πρώτα την ψυχή και μετά τα εργαλεία. 🛠️

Και κάπως έτσι, μέσα από τα αποκαΐδια, βγήκε μια ιστορία που μας θυμίζει ότι η ανθρωπιά δεν χάθηκε. Απλώς δεν κάνει τόσο θόρυβο όσο η κακία, δεν έχει εκπρόσωπο Τύπου, δεν ανεβάζει πάντα δελτία. Αλλά όταν εμφανίζεται, ξαναχτίζει σπίτια, σχέσεις και πίστη στους ανθρώπους. Κι αυτό, στις μέρες μας, είναι σχεδόν επαναστατική πράξη. 🌿

Ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής είναι να υπηρετείς, να δείχνεις συμπόνια και να έχεις τη θέληση να βοηθάς τους άλλους ✨

Άλμπερτ Σβάιτσερ, Γαλλογερμανός γιατρός, φιλόσοφος, θεολόγος, μουσικολόγος και ανθρωπιστής

Το Μυστήριο της στεναχώριας και ο Αντιδήμαρχος με το πολιτικό θερμόμετρο

«Στεναχωριέμαι το τελευταίο διάστημα πολύ», απάντησε ο αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης Πρόδρομος Νικηφορίδης, όταν ρωτήθηκε σε πρόσφατη συνέντευξή του, πώς βλέπει τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Και από εκείνη τη στιγμή, η Πορτοκαλιά μας μπήκε σε βαθύ υπαρξιακό προβληματισμό. Διότι άλλο να λες «διαφωνώ», άλλο να λες «συμφωνώ» και άλλο να λες «στεναχωριέμαι», που είναι απάντηση ανάμεσα σε πολιτική ανάλυση, απογευματινό μελόδραμα και επίσκεψη σε καρδιολόγο. 🍊

Το ερώτημα είναι απλό, όσο απλά είναι όλα στην ελληνική πολιτική, δηλαδή καθόλου. Ο κ. Νικηφορίδης είναι υπέρ του πρωθυπουργού; Είναι κατά; Είναι απογοητευμένος; Είναι συγκινημένος; Θέλει να του στείλει λουλούδια ή πολιτικό υπόμνημα; Διότι την ίδια ώρα, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης ευχαριστεί δημοσίως τον Κυριάκο Μητσοτάκη για τη στήριξη και τη χρηματοδότηση προς τον δήμο, με σχετικά δημοσιεύματα να καταγράφουν και τις αναφορές του δημάρχου στην οικονομική ενίσχυση και στα έργα της πόλης. 🍊

Και κάπου εκεί εμφανίζεται ο αντιδήμαρχος, σαν φιλοσοφικό σύννεφο πάνω από την παραλία, και λέει ότι στεναχωριέται. Γιατί; Για τα έργα; Για την κυβέρνηση; Για τον δήμαρχο; Για τον εαυτό του; Για την ανθρωπότητα γενικώς, που επιμένει να εκλέγει, να διορίζει και μετά να απορεί; Η πορτοκαλιά μας  δηλώνει επισήμως ότι προβληματίζεται. Όχι επειδή δεν καταλαβαίνει, αλλά επειδή καταλαβαίνει αρκετά ώστε να ανησυχεί. 🍊

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η φράση. Είναι ότι έρχεται μετά την απρέπεια προς τη μνήμη του αείμνηστου Ντίνου Κοσμόπουλου, μια πράξη που άφησε πολιτική σκιά και έφερε ξανά σε δύσκολη θέση τον δήμαρχο. Διότι όταν ένας αντιδήμαρχος ανοίγει μέτωπα εκεί όπου ο δήμαρχος προσπαθεί να χτίσει γέφυρες, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό ,είναι αρχιτεκτονικό…. 🍊

Ίσως λοιπόν το «στεναχωριέμαι» να είναι η πιο ειλικρινής πολιτική δήλωση της εβδομάδας. Μόνο που δεν ξέρουμε αν στεναχωριέται για τον πρωθυπουργό, για τη Νέα Δημοκρατία, για τον δήμο ή για το γεγονός ότι οι λέξεις, όταν βγαίνουν δημόσια, αρνούνται μετά να ξαναμπούν στο κουτί τους. Και η Πορτοκαλιά, που έχει δει πολλά κλαδιά να λυγίζουν από πολιτικό βάρος, κρατά μικρό καλάθι και μεγάλο πορτοκάλι. 🍊

Η κωμωδία είναι απλώς ένας αστείος τρόπος να είσαι σοβαρός 🍊

 Πίτερ Ουστίνοφ, ηθοποιός, συγγραφέας και σατιρικός

 

Εμμηνόπαυση, η παύση που δεν σταματά καμία γυναίκα

Η εμμηνόπαυση είναι από εκείνες τις λέξεις που η κοινωνία προφέρει ψιθυριστά, λες και πρόκειται για μυστικό πρακτικό συνεδρίασης σε υπουργικό συμβούλιο. Όλες ξέρουν ότι υπάρχει, πολλές τη ζουν, αρκετές την υπομένουν, αλλά δημοσίως κάνουμε πως δεν συμβαίνει. Διότι, προφανώς, η γυναίκα πρέπει να μεγαλώνει κομψά, αθόρυβα και χωρίς να ενοχλεί το ημερολόγιο της πατριαρχίας. Τι ευγενικό εκ μέρους του πολιτισμού μας, να έχει άποψη ακόμη και για τις ορμόνες. 🙃

 Η εμμηνόπαυση δεν είναι βλάβη, δεν είναι παραίτηση, δεν είναι λήξη θητείας στη θηλυκότητα. Είναι μια φυσική μετάβαση, κατά την οποία το σώμα αλλάζει ρυθμό και ζητά να το ακούσουν. Μόνο που εμείς, ως κοινωνία, έχουμε εκπαιδευτεί να ακούμε καλύτερα τον θόρυβο ενός κινητού παρά μια γυναίκα που λέει «δεν κοιμάμαι», «ζεσταίνομαι», «δεν είμαι καλά», «κάτι αλλάζει μέσα μου». Και μετά απορούμε γιατί η μισή ανθρωπότητα κοιτά την άλλη μισή με εκείνο το βλέμμα που λέει, «αγόρι μου, μην το συνεχίζεις». 😏

Εξάψεις, νυχτερινές εφιδρώσεις, αϋπνία, αλλαγές στη διάθεση, μεταβολές στο βάρος, κόπωση, πτώση της επιθυμίας, όλα αυτά δεν είναι φαντασιοπληξίες. Δεν είναι «νεύρα», δεν είναι «υπερβολές». Είναι το σώμα που αλλάζει γλώσσα και προσπαθεί να βρει μεταφραστή. Και ο μεταφραστής δεν μπορεί να είναι ούτε η γειτόνισσα με τις παλιές συνταγές, ούτε ο θείος που ξέρει από όλα, ούτε ο καναπές της σιωπής. Χρειάζεται ενημέρωση, γιατρός, φροντίδα, άσκηση, διατροφή, ψυχραιμία και κυρίως σεβασμός, ναι, δύσκολη λέξη. Την ξεχάσαμε δίπλα στα φυλλάδια των προσφορών. 🌿

Το πιο αστείο, αν δεν ήταν τόσο θλιβερό, είναι ότι για δεκαετίες η εμμηνόπαυση παρουσιάστηκε σαν ήττα. Σαν να αποσύρεται η γυναίκα από τη σκηνή, επειδή το σώμα της σταμάτησε να εξυπηρετεί το βολικό αφήγημα της αιώνιας νεότητας. Λες και η αξία μιας γυναίκας μετριέται σε κύκλους, κιλά, ρυτίδες και κοινωνική έγκριση. Όχι αγαπητοί μου, μια γυναίκα μετά τα 50 δεν μικραίνει. Συμπυκνώνεται. Γίνεται πιο καθαρή, πιο απαιτητική, πιο δύσκολη στο παραμύθιασμα και, άρα, πολύ πιο επικίνδυνη για κάθε σύστημα που τη θέλει γλυκιά, σιωπηλή και μονίμως διαθέσιμη. 🔥

Η εμμηνόπαυση μπορεί να είναι μια νέα αρχή, όχι επειδή όλα γίνονται εύκολα, αλλά επειδή πολλά γίνονται πιο αληθινά. Η γυναίκα δεν χάνει τη θηλυκότητά της, χάνει την υποχρέωση να απολογείται γι’ αυτήν. Και αυτό, για κάποιους, είναι πιο τρομακτικό κι από καύσωνα χωρίς κλιματιστικό. 😄

 Έχεις μόνο δύο επιλογές στη ζωή, ή πεθαίνεις νέος ή γερνάς. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο

Έλεν Μίρεν, Βρετανίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης,