Φαιδρά Πορτοκαλέα #044: Ο «ανίκανος» Κοσμόπουλος, η Λαζαριδιάδα, το retweet, κοσμικά της Μεγάλης Εβδομάδας, το 7,8 της πόλης μας, το κράτος Δικαίου, ο ξένος καπετάνιος, Artemis II…

Ο «ανίκανος»  Κοσμόπουλος και η σιωπή των  «αμνών»….

Στη Θεσσαλονίκη, την πόλη όπου η υγρασία είναι το μόνο πράγμα που παραμένει σταθερό, φαίνεται πως ανακαλύψαμε ένα νέο, θαυματουργό πολιτικό φάρμακο, το «Καταπραϋντικό Νικηφορίδη». Όπως σας είχαμε ενημερώσει και στην προηγούμενη πορτοκαλιά μας ,ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων, Πρόδρομος Νικηφορίδης, με το γνωστό του στυλ «τα ξέρω όλα και συμφωνώ με τον εαυτό μου», αποφάσισε να μοιράσει πιστοποιητικά ανικανότητας στον αείμνηστο Ντίνο Κοσμόπουλο, επειδή τόλμησε κάποτε να αγγίξει την Πλατεία Διοικητηρίου. Σε οποιαδήποτε άλλη πόλη, το να αποκαλείς έναν νεκρό και τόσο δημοφιλή δήμαρχο «ανίκανο» θα σήμαινε πολιτικό σεισμό. Εδώ, όμως, η μόνη δόνηση που νιώσαμε ήταν από τα κινητά που έμπαιναν μαζικά στο «αθόρυβο», για να μη χρειαστεί κανείς να πάρει θέση 🙊🔇🤫

Το πιο εξωφρενικό, βέβαια, είναι η εκκωφαντική αφωνία των «κολλητών» του αείμνηστου. Ο  κ. Γκιουλέκας, ο κ. Καλαφάτης, αλλά και ο νυν αναπληρωτής δημάρχου κ. Βασίλης Γάκης, ο οποίος μάλιστα προέρχεται από τα σπλάχνα της Διοίκησης Κοσμόπουλου, έπαθαν ξαφνική, επαγγελματική λαρυγγίτιδα. Άνθρωποι που κάποτε διαγκωνίζονταν για το ποιος θα πρωτοκρατήσει την εικόνα στα μνημόσυνα του Κοσμόπουλου, τώρα κάνουν πως δεν άκουσαν. Ειδικά για τον κ. Γάκη, η σιωπή είναι διπλά «χρυσή», αφού κάθεται στα ίδια έδρανα με τον υβριστή. Φαίνεται πως οι «αιώνιες φιλίες» στη Θεσσαλονίκη κρατάνε όσο και μια θητεία, και μετά… λούφα και παραλλαγή μπροστά στις νέες ισορροπίες 😶🤐🙈

Από κοντά και η τοπική Νέα Δημοκρατία κα οι υπόλοιποι  γαλάζιοι βουλευτές,  «λούφαξαν» με  τέτοια επιτυχία που θα τη ζήλευαν και οι καλύτερες στρουθοκάμηλοι. Καμία ανακοίνωση, καμία αποδοκιμασία για την προσβολή στη μνήμη ενός στελέχους που υπηρέτησε την παράταξη όταν οι σημερινοί «αστέρες» έψαχναν ακόμα πού πέφτει το Δημαρχείο. Ακόμα και από την οικογένεια του Ντίνου  Κοσμόπουλου, η σιωπή είναι τόσο πυκνή που την κόβεις με το μαχαίρι. Ίσως η ανωτερότητα να επιβάλλει τη σιγή, αλλά απέναντι στην πολιτική απρέπεια, η σιωπή συχνά μοιάζει με λευκή επιταγή στον υβριστή και την παρέα του 🥚🙊🚫

Και φυσικά, στην κορυφή της πυραμίδας, ο δήμαρχος Στέλιος Αγγελούδης παρακολουθεί τις «ομορφιές» του αντιδημάρχου του με την ψυχραιμία ανθρώπου που κάνει διαλογισμό. Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, υιοθετεί ο κ. Αγγελούδης τον όρο «ανίκανος» για τον Κοσμόπουλο; Αν όχι, γιατί αφήνει το «δεξί του χέρι» να λασπολογεί ανενόχλητο και να μην τον προτρέπει να ανακαλέσει; Η σιωπή του δημάρχου δεν είναι χρυσός  είναι η απόλυτη έγκριση σε μια τακτική που ισοπεδώνει το παρελθόν της πόλης. Τελικά, το μόνο που μένει είναι η πικρή γεύση μιας πόλης που ξέρει να θάβει τους ανθρώπους της δύο φορές, μία στο χώμα και μία στη λήθη 🎭🤷‍♂️👎

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει πως του μοιάζει

 Μάνος Χατζιδάκις

Λαζαριδιάδα, το μπάχαλο που έγινε… για να γίνει 🌀

Κάπου ανάμεσα στο «κρατάμε χαμηλούς τόνους» και στο «στείλτε το παιδί να βγει να μιλήσει», γεννήθηκε ένα μικρό πολιτικό θαύμα, η Λαζαριδιάδα. Μια ιστορία που ξεκίνησε σαν ψίθυρος στο παρασκήνιο και κατέληξε να γίνει κανονικό λαϊκό ανάγνωσμα, με επεισόδια, σασπένς και εκείνη την αίσθηση ότι όλοι ήξεραν το τέλος, αλλά κανείς δεν ήθελε να το παραδεχτεί 😏

Η κυβέρνηση, με τη γνωστή της αγάπη για την «ψύχραιμη διαχείριση», αποφάσισε να παίξει το παιχνίδι του χρόνου. Μόνο που ο χρόνος, ως γνωστόν, δεν είναι πάντα σύμμαχος, ειδικά όταν κάθε εμφάνιση προσθέτει και ένα καινούργιο κεφάλαιο στην κρίση. Έτσι, αντί να κλείσει η υπόθεση σαν καλολαδωμένο  φερμουάρ, άνοιγε λίγο παραπάνω κάθε μέρα, σαν σακάκι που δεν κουμπώνει μετά το Πάσχα 😬

Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής τώρα, ο Μακάριος Λαζαρίδης, λες και διάβαζε λάθος σενάριο, μπήκε δυναμικά στη σκηνή για να… σώσει την κατάσταση. Μόνο που η τηλεοπτική του εμφάνιση είχε την ίδια επίδραση με βενζίνη σε φωτιά. Εκεί που περίμενες μια δροσερή συγγνώμη, ήρθε μια δήλωση που έκανε τους αντιπάλους να τρίβουν τα χέρια τους και τους φίλους να ψάχνουν το τηλέφωνο του Μαξίμου 😅

Και κάπου εκεί, ενώ το έργο είχε αρχίσει να κουράζει ακόμη και τους κομπάρσους, εμφανίστηκε ως «από μηχανής θεός» η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία με μια συνέντευξη τόσο απλή όσο και αποκαλυπτική, είπε το αυτονόητο με τρόπο που ακουγόταν σχεδόν επαναστατικός, ότι ίσως, λέμε ίσως, ο άνθρωπος θα μπορούσε να διευκολύνει τον πρωθυπουργό. Κάπου εκεί το σενάριο θυμήθηκε ότι έχει και φινάλε 😌

Και φυσικά ξεκίνησε το αγαπημένο σπορ της ελληνικής πολιτικής, το «παραιτήσου χωρίς να φαίνεται ότι σε παραιτούν». Τηλέφωνα, μηνύματα, διαρροές, μια εσωτερική αγωνία που μοιάζει με οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι ξέρουν ότι θα πέσει καβγάς, αλλά συνεχίζουν να τρώνε κανονικά 🍽️

Το αποκορύφωμα ήρθε όταν η παραίτηση, αυτό το πολυαναμενόμενο φινάλε, εμφανίστηκε σχεδόν ανακουφιστικά. Όχι σαν λύση, αλλά σαν το αυτονόητο που απλώς άργησε. Γιατί, τελικά, το ερώτημα δεν είναι γιατί έφυγε. Είναι γιατί χρειάστηκε όλο αυτό το σίριαλ για να φύγει 🤷‍♂️

Και έτσι, η Λαζαριδιάδα θα μείνει ως ένα μικρό μνημείο πολιτικής καθυστέρησης, εκεί όπου η διαχείριση έγινε θέαμα και το αυτονόητο πήρε τον δρόμο της μεγάλης περιπέτειας 🎭

Ο κόσμος είναι μια σκηνή και όλοι οι άνθρωποι απλώς ηθοποιοί

 Ουίλιαμ Σαίξπηρ

Retweet χωρίς φίλτρο, πολιτική χωρίς μέτρο

Στην πολιτική, λένε, η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά. Στην περίπτωση του Μακάριου Λαζαρίδη, η λεπτομέρεια ήταν ένα retweet. Και κάπως έτσι, από υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, βρέθηκε να καλλιεργεί όχι χωράφια πολιτικής ευθύνης αλλά αγριόχορτα επικοινωνιακής αδεξιότητας. Γιατί το να αναδημοσιεύεις μια ανάρτηση γεμάτη σεξισμό και φθηνή ειρωνεία, δεν είναι «άποψη», είναι απλώς πολιτική αυτοϋπονόμευση σε ζωντανή μετάδοση. 📉

Η στοχοποίηση της Ντόρα Μπακογιάννη δεν ήταν απλώς μια κακόγουστη στιγμή. Ήταν η κλασική ελληνική εκδοχή του «όταν δεν έχεις επιχείρημα, ρίξε ένα σχόλιο για την ηλικία και τα εγγόνια». Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για καφενείο τρίτης κατηγορίας, αλλά για δημόσιο λόγο ανθρώπων που υποτίθεται ότι διαχειρίζονται σοβαρότητα. Και κάπου εκεί, η πολιτική κατρακυλά από το επίπεδο του διαλόγου στο επίπεδο της σχολικής αυλής. 🪫

Η ειρωνεία είναι σχεδόν ποιητική. Η ίδια η Μπακογιάννη, με μια φράση περί «διευκόλυνσης του πρωθυπουργού», έπαιξε τον ρόλο του « από μηχανής» θεού σε μια ήδη ταραγμένη σκηνή. Και αντί για ψυχραιμία ή στοιχειώδη αυτοσυγκράτηση, ήρθε η επιλογή ενός retweet που θα έκανε ακόμη και τον πιο επιεική επικοινωνιολόγο να ψάχνει έξοδο κινδύνου. Αν αυτό είναι πολιτική στρατηγική, τότε μάλλον μιλάμε για performance art με έντονα στοιχεία αυτοκαταστροφής. 🎭

Από την άλλη πλευρά, η αντίδραση υπέρ της Μπακογιάννη δεν είναι απλώς κομματική ή συγκυριακή, είναι σχεδόν αυτονόητη. Όταν ο δημόσιος λόγος διολισθαίνει σε σεξιστικά και ηλικιακά στερεότυπα, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα, είναι συνενοχή. Και εδώ, για να είμαστε ειλικρινείς, η Μπακογιάννη δεν χρειάζεται υπεράσπιση, έχει περάσει δεκαετίες σε πολιτικά πεδία που θα έκαναν άλλους να αποσυρθούν στην πρώτη δυσκολία. Αυτό που χρειάζεται υπεράσπιση είναι το επίπεδο της ίδιας της δημόσιας συζήτησης. 🧠

Τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ένα retweet. Είναι η νοοτροπία που το επιτρέπει, το δικαιολογεί και καμιά φορά το χειροκροτεί κιόλας. Αν η πολιτική αρχίζει να μοιάζει με timeline κακόγουστου trolling, τότε το ζήτημα δεν είναι ποιος παραιτήθηκε, αλλά ποιος έμεινε και γιατί.

Η ευπρέπεια δεν είναι αδυναμία, είναι δύναμη που δεν χρειάζεται να φωνάζει

 Winston Churchill 🎤

Η Μεγάλη Εβδομάδα της Θεσσαλονίκης, από το θυμίαμα στο ούζο και στα κοκτέιλ

Η Θεσσαλονίκη τις γιορτές δεν κάνει απλώς Ανάσταση. Κάνει επανεκκίνηση στο γνωστό της σπορ, το κοσμικό πέρα δώθε με ύφος «ξέρουμε πού πάμε και γιατί». Μετά τον Επιτάφιο, εκεί που άλλοι πάνε σπίτι για κατάνυξη και ηρεμία, η πόλη αποφάσισε να τιμήσει τη θαλασσινή της πλευρά. Και κάπως έτσι, οι γνώστες του καλού φαγητού, οι επιχειρηματίες με το μόνιμο βλέμμα «κλείνω συμφωνία και με το πιρούνι», κατέληξαν μαζικά στην fisheria PSARAS  στην πλατεία Άθωνος. Εκεί όπου η νηστεία μεταφράζεται σε γαρίδα και φρέσκο ψάρι  με χαρακτήρα και ούζο που σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα στη ζωή θα πάνε καλά. 🐟

Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι επισκέπτες από Αθήνα και οι κάθε λογής μεγαλοσχήμονες, που εμφανίζονται πάντα την κατάλληλη στιγμή για να «ζήσουν την πόλη», έδωσαν το δικό τους παρών στο DACRISTO  της Παλαιών Πατρών Γερμανού. Εκεί όπου η παράδοση σερβίρεται με αυτοπεποίθηση και το τραπέζι λειτουργεί περισσότερο ως κοινωνική δήλωση παρά ως απλή ανάγκη επιβίωσης. 🍽️

Λίγο πιο δίπλα, σε μια άλλη πίστα ζωής, η νεότερη γενιά έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα, να δίνει στιλ ακόμα και στο απλό «πάμε για ένα ποτό». Στο Apallou της Καρόλου Ντηλ, τα ιταλικά κρασιά και οι γεύσεις  έρρεαν με την ίδια φυσικότητα που αλλάζουν τα stories στο κινητό. Μια μίξη από αρώματα, βλέμματα και μικρές φιλοδοξίες που ακόμα δεν έχουν αποφασίσει αν θα γίνουν καριέρα ή απλώς ανάμνηση. 🍷

Και επειδή η Θεσσαλονίκη δεν ζει μόνο με spritz και cabernet, οι πιο γλεντζέδες, αυτοί που έχουν κάνει την ελληνική μουσική τρόπο ζωής και όχι απλώς playlist, προτίμησαν το NIRO,επίσης, στην Καρόλου Ντηλ. Εκεί όπου τα τραγούδια δεν ακούγονται απλώς, τραγουδιούνται, και τα ποτήρια σηκώνονται με μια ειλικρίνεια που δύσκολα συναντάς στα πιο «δήθεν» στέκια της πόλης. 🥃

Και κάπου εκεί μπαίνει η παλιά φρουρά. Αυτοί που δεν χρειάζονται hashtags για να περάσουν καλά. Εκείνοι που θυμούνται τη διασκέδαση όταν είχε διάρκεια και όχι μπαταρία. Το ραντεβού ήταν σχεδόν τελετουργικό στο Flipside Bar στην Προξένου Κορομηλά. Ποτά με ιστορία, μουσικές που δεν ζητούν άδεια από αλγόριθμους και βλέμματα που λένε «εμείς τα ζήσαμε πριν γίνουν μόδα». 🎶

Και για όσους πιστεύουν ότι η κοσμική ζωή περιορίζεται εντός πόλης, η παρέα του πρώην πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, απέδειξε το αντίθετο. Με βασικό πυρήνα, μεταξύ άλλων, τον Βάκη Φρατζή, προτίμησαν φέτος τον Παλιό Παντελεήμονα Πιερίας και κατέλυσαν στο Αγνάντι, με το θρυλικό υπόγειο κελάρι. Εκεί όπου οι βραδιές δεν μετριούνται σε ώρες αλλά σε ιστορίες, και η παρέα αποκτά εκείνη τη ζεστασιά που μόνο οι παλιοί ξέρουν να στήνουν χωρίς να το διαφημίζουν🍷

Η Θεσσαλονίκη, τελικά, δεν αλλάζει. Απλώς μεταμφιέζεται ανάλογα την ώρα και την ηλικία. Από το ψάρι στο κρασί και από το κρασί στο ουίσκι, η πόλη συνεχίζει να αποδεικνύει ότι η διασκέδαση εδώ δεν είναι επιλογή. Είναι σχεδόν υποχρέωση, σαν τον καφέ το πρωί. 😉

Η ζωή είναι ένα πάρτι, ντύσου ανάλογα

 Audrey Hepburn 🎭

Θεσσαλονίκη 7,8,όταν το Δημόσιο κοιμάται και ο ιδιώτης κάνει Check-in”

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν μαθητής, θα ήταν εκείνος που περνάει την τάξη χάρη στα ιδιαίτερα. Όχι γιατί το σχολείο τον εμπνέει, αλλά γιατί κάποιος άλλος κάνει τη δουλειά. Το 7,8 της φετινής αξιολόγησης, της έρευνας της GBR Consulting, για λογαριασμό της Ένωσης Ξενοδόχων δεν είναι αποτυχία είναι όμως το πιο ευγενικό καμπανάκι ότι η πόλη επιβιώνει χάρη σε όσους δεν την διοικούν. 🎓

Ας μιλήσουμε ειλικρινά. Όπου υπάρχει Δημόσιο, η βαθμολογία θυμίζει Δευτέρα πρωί, πεζοδρόμια στο 6, καθαριότητα στο 5,9, συγκοινωνίες λίγο πάνω από τη μετριότητα. Μια πόλη που μοιάζει να λειτουργεί με τη λογική “και αυτό καλά είναι”. Σαν να έχει συμφωνηθεί σιωπηρά ότι το “αρκετά καλό” είναι ο νέος στόχος. 🏚️

Και μετά, μπαίνει στη σκηνή ο ιδιώτης, ξενοδοχεία με 8,6, διασκέδαση με 8,5, υπηρεσίες που προσπαθούν, τι περίεργο, να ευχαριστήσουν τον επισκέπτη. Σαν να υπάρχουν δύο παράλληλες πόλεις στην ίδια πόλη, η μία που θέλει να σε φιλοξενήσει και η άλλη που σε δοκιμάζει. 🏨

 Ο τουρίστας, βέβαια, δεν είναι ανόητος. Βλέπει. Περπατά σε σπασμένα πεζοδρόμια, αποφεύγει τα σκουπίδια, εισπνέει καυσαέριο και μετά κάθεται σε ένα προσεγμένο μπαρ και σκέφτεται: “Κάπου εδώ υπάρχει μια ωραία πόλη που δεν έχει αποφασίσει να εμφανιστεί”. 🚶‍♂️

Και έτσι η Θεσσαλονίκη καταλήγει να είναι πέρασμα,μια στάση πριν τη Χαλκιδική, μια ανάσα πριν τη Βεργίνα. Ένα “θα μπορούσε” που δεν έγινε ποτέ “είναι”. 🧭

Το πιο ειρωνικό; Αυτοί που κρατούν όρθια την εικόνα της πόλης είναι συχνά οι ίδιοι που επιβαρύνονται περισσότερο  φορολογικά, γραφειοκρατικά, λειτουργικά. Εκείνοι που επενδύουν, βελτιώνουν, ρισκάρουν. Και από πάνω, καλούνται να καλύψουν τα κενά ενός μηχανισμού που μοιάζει να λειτουργεί με καθυστέρηση δεκαετιών. 💼

Ίσως τελικά το πρόβλημα δεν είναι η βαθμολογία. Είναι ότι το 7,8 δεν είναι αποτέλεσμα στρατηγικής  είναι αποτέλεσμα αντίστασης, αντοχής. Μιας ιδιωτικής πρωτοβουλίας που τραβάει μπροστά, ενώ το υπόλοιπο σύστημα… κάνει διάλειμμα. ⏳

Η εμπειρία είναι απλώς το όνομα που δίνουμε στα λάθη μας ✒️

 Όσκαρ Ουάιλντ

Κράτος Δικαίου αλά Ελληνικά, ή Πορτοκαλοχυμός με Γεύση Παράλογο 🍊

Στη Βουλή μίλησαν για «κράτος δικαίου». Ωραία λέξη, βαριά, θεσμική, με άρωμα Ευρώπης και υποσχέσεις ευνομίας. Εμείς, όμως, ως Πορτοκαλιά, που τα βλέπουμε λίγο πιο… πορτοκαλί τα πράγματα, είπαμε να κάνουμε μια μικρή δοκιμή πραγματικότητας. Να δούμε, δηλαδή, πώς μεταφράζεται αυτή η έννοια όταν κατεβαίνει από τα έδρανα και περπατά στα πεζοδρόμια της αγοράς. 🍊 Ας το πιάσουμε απλά, σχεδόν παιδικά, με ερωτήσεις που θα ζήλευε και ο πιο αυστηρός δάσκαλος λογικής:

– Είναι κράτος δικαίου όταν επαγγελματίας ανοίγει τον λογαριασμό του για να πληρώσει μισθούς και προμηθευτές και βρίσκει την ΑΑΔΕ να έχει περάσει νύχτα και να έχει πάρει … το ταμείο χωρίς προειδοποίηση; 🍊

– Είναι κράτος δικαίου όταν επιχειρηματίες σύρονται σαν κοινοί εγκληματίες επειδή η μουσική τους ξεπέρασε το ιερό αναχρονιστικό  όριο των 80 ντεσιμπέλ, λες και η διασκέδαση είναι ποινικό αδίκημα και όχι εθνικό σπορ; 🍊

– Είναι κράτος δικαίου όταν η αγορά στενάζει σαν παλιό ακορντεόν και οι ρυθμίσεις έρχονται με ρυθμό… χελώνας σε άδεια άσφαλτο; 🍊

– Είναι κράτος δικαίου όταν η αξιοκρατία θυμίζει μύθο της αρχαίας Ελλάδας και η πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι χωρίς «μπάρμπα στην Κορώνη» ούτε θυρωρός δεν γίνεσαι; 🍊

– Είναι κράτος δικαίου όταν η ΔΕΔΔΗΕ  βαφτίζει τις  υποψίες σε «ρευματοκλοπές» και στέλνει λογαριασμούς που μοιάζουν με σενάρια επιστημονικής φαντασίας; 🍊

– Είναι κράτος δικαίου όταν ο καταναλωτής μπλέκεται σ’ έναν λαβύρινθο υπηρεσιών και απαντήσεων τύπου «μιλήστε μεταξύ σας», λες και πρόκειται για οικογενειακή διαφορά στο κυριακάτικο τραπέζι; 🍊

– Είναι κράτος δικαίου όταν οι κανόνες αλλάζουν πιο συχνά από τα stories στο Instagram και η σταθερότητα αποτελεί είδος προς εξαφάνιση; 🍊

Κάπως έτσι, το κράτος δικαίου από θεσμική αρχή μετατρέπεται σε έννοια ελαστική, σαν ζυμάρι που το πλάθει όποιος έχει πιο δυνατό φούρνο. Και ο πολίτης; Στέκεται στη μέση, μ’ ένα πορτοκάλι στο χέρι, προσπαθώντας να καταλάβει αν πρέπει να το στύψει ή να το πετάξει. 🍊

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το κράτος δικαίου δεν είναι διακήρυξη, είναι καθημερινότητα. Και όταν αυτή η καθημερινότητα θυμίζει περισσότερο σκετς παρά σύστημα, τότε κάτι έχει χαλάσει στη συνταγή. 🍊ΔΙΠΑΕ, α

Η αδικία οπουδήποτε είναι απειλή για τη δικαιοσύνη παντού

 Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Ξένος καπετάνιος σε γαλάζια ρότα

Σε μια χώρα που αγαπάει τις πολιτικές παρατάξεις περισσότερο κι από τις ιδέες τους, υπάρχει ένας πολιτικός οργανισμός παλιός, βαρύς, με θεμέλια που κάποτε τα θαύμαζαν μέχρι και οι απέναντι. Μια παράταξη με ιστορία, με πρόσωπα χαραγμένα στη συλλογική μνήμη, με αρχές που δεν γράφτηκαν απλώς σε χαρτί αλλά έγιναν ταυτότητα για γενιές. Μια παράταξη με σαφή ιδεολογική γραμμή, από εκείνες που φέρουν υπογραφή και “ονοματεπώνυμο”, από αυτά που δεν αλλάζουν εύκολα, όσο κι αν περνούν τα χρόνια και αλλάζουν οι πρωταγωνιστές. 🏛️

Το παράξενο δεν είναι ότι η παράταξη άδειασε σιγά σιγά από τους παλιούς της εκφραστές. Αυτά συμβαίνουν, η πολιτική κάνει κύκλους και τα πρόσωπα εναλλάσσονται όπως οι εποχές. Το πραγματικά αξιοθαύμαστο είναι ότι τώρα τον βηματισμό τον καθορίζει κάποιος που δεν υπήρξε ποτέ οργανικό κομμάτι της, αλλά βρέθηκε να είναι το δεξί χέρι του επικεφαλής, ο άνθρωπος του γραφείου με την πιο άμεση πρόσβαση, ο στενός και πλέον σχεδόν αποκλειστικός σύμβουλος, εκείνος που ψιθυρίζει πρώτος πριν διαμορφωθεί κάθε γραμμή για το πώς θα κινηθεί αυτή η γνωστή “γαλάζια” παράταξη. 🧭

Κινείται με άνεση, αυτό να του το αναγνωρίσουμε. Διαμορφώνει κατευθύνσεις, αλλάζει προτεραιότητες, ανοίγει νέα “μέτωπα” που μέχρι χθες δεν υπήρχαν. Και όσο οι παλιοί αποχωρούν ή σιωπούν, εκείνος μοιάζει να γίνεται κάτι σαν αποκλειστικός διαχειριστής της πορείας, ο άνθρωπος που έχει λόγο σε όλα, έστω κι αν δεν έχει ζήσει ούτε μια πολιτική διαδρομή μέσα στην παράταξη που για πολλούς δεν είναι απλώς μηχανισμός, αλλά ιστορία και ταυτότητα. 📚

Μόνο που κάπου εκεί, ανάμεσα σε στρατηγικές που σχεδιάζονται σε γραφεία και σε αποφάσεις που μοιάζουν αποκομμένες από τη ρίζα, χάνεται η ουσία. Γιατί άλλο να ανήκεις σε μια παράταξη και άλλο να τη διαχειρίζεσαι με εγχειρίδιο, όσο κι αν έχεις την απόλυτη εμπιστοσύνη του επικεφαλής και το προνόμιο να είσαι η φωνή του στα πιο κρίσιμα σημεία. 📖

Κι έτσι, η παράταξη συνεχίζει να πορεύεται. Με τα παλιά της θεμέλια, με τις νέες της επιλογές, με μια σιωπηλή σύγκρουση ανάμεσα στη μνήμη και την αναδιαμόρφωση. Οι παλιοί θυμούνται, οι νέοι προσαρμόζονται και κάπου στο βάθος ακούγεται μια φωνή που ψιθυρίζει ότι οι παρατάξεις δεν είναι μόνο εκλογικά ποσοστά, είναι και ιστορική συνέχεια, είναι και συγκεκριμένο χρώμα που δεν αλλάζει εύκολα. 🕯️

Και ίσως το μεγαλύτερο αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο διαχειριστής πιστεύει πως αρκεί να κρατάς την πρόσβαση για να καταλαβαίνεις μια παράταξη. Μόνο που η πρόσβαση ανοίγει πόρτες, δεν ανοίγει συνειδήσεις. 🔑

Όταν δεν έχεις περπατήσει μέσα σε μια παράταξη, ό,τι κι αν αλλάξεις μοιάζει τακτική, ποτέ συνέχεια

Φαιδρά Πορτοκαλέα

Άνθρωποι στη Σελήνη, ανθρωπιά σε αναμονή

Κάποτε, η ανθρωπότητα κοίταζε τη Σελήνη και έγραφε ποιήματα. Σήμερα, τη γυρίζει γύρω γύρω με κάψουλες τελευταίας τεχνολογίας, βγάζει φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης και επιστρέφει για δηλώσεις τύπου… «ήταν δύσκολο, θέλαμε να πάμε σπίτι». Κάπου ανάμεσα στο όνειρο και στο δελτίο Τύπου της NASA, ο άνθρωπος απέδειξε ότι μπορεί να ταξιδεύει 400.000 χιλιόμετρα μακριά, αλλά να κουβαλάει πάντα μαζί του την ίδια παλιά βαλίτσα, αυτήν της ανάγκης για οικειότητα. 🌍🚀

Η αποστολή Artemis II δεν ήταν απλώς ένα τεχνολογικό κατόρθωμα. Ήταν μια υπενθύμιση ότι, όσο πιο μακριά φεύγουμε από τη Γη, τόσο πιο έντονα τη νοσταλγούμε. Οι αστροναύτες δεν μίλησαν για μηχανές, ούτε για καύσιμα, ούτε για αλγόριθμους, μίλησαν για τους δικούς τους ανθρώπους. Λες και το σύμπαν, αντί να τους γεμίσει δέος, τους ψιθύρισε κάτι πολύ πιο απλό, “γύρνα πίσω”. Και εκεί που περιμένεις κοσμικές αποκαλύψεις, ακούς μια φράση που θα μπορούσε να ειπωθεί μετά από διακοπές σε νησί με κακό WiFi. 🌌📡

Και ύστερα, η εικόνα της Γης, μια μπλε κουκκίδα, μια σωσίβια λέμβος μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Όχι απλώς όμορφη, αλλά και ελαφρώς ειρωνική. Γιατί ενώ την κοιτάμε από μακριά και τη θαυμάζουμε, από κοντά την ταλαιπωρούμε με ζήλο γραφειοκρατίας. Ίσως τελικά χρειαζόταν να πάμε μέχρι τη Σελήνη για να καταλάβουμε ότι ζούμε ήδη σε κάτι σπάνιο, και το διαχειριζόμαστε σαν να είναι αναλώσιμο. 🌊🌑

Βέβαια, η πραγματικότητα δεν χάνει ποτέ το χιούμορ της. Ακόμα και στο βαθύ διάστημα, η τουαλέτα χάλασε. Ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα που έρχεται να θυμίσει ότι ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στα άστρα, αλλά δεν έχει λύσει ακόμα τα βασικά της καθημερινότητας. Η εξέλιξη, τελικά, είναι μια περίεργη εξίσωση, στέλνεις ανθρώπους στο φεγγάρι, αλλά ακόμα παλεύεις με υδραυλικά. 🚽✨

Και κάπως έτσι, η επιστροφή του ανθρώπου προς τη Σελήνη μοιάζει λιγότερο με κατάκτηση και περισσότερο με καθρέφτη. Δεν ανακαλύπτουμε μόνο το διάστημα, ανακαλύπτουμε ξανά τον εαυτό μας, τις αδυναμίες μας, τις ανάγκες μας, την αιώνια επιθυμία να φύγουμε και την ακόμα πιο ισχυρή ανάγκη να επιστρέψουμε.

Γιατί ίσως το πιο βαθύ ταξίδι δεν είναι αυτό προς τα άστρα, αλλά αυτό προς την κατανόηση του ποιοι είμαστε όταν τα φώτα της Γης σβήνουν.

Δύο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και για το σύμπαν δεν είμαι ακόμα σίγουρος

 Albert Einstein.