Φαιδρά Πορτοκαλέα #041: Οι «Γαλάζιοι ψάλτες», θα γίνει ή δεν θα γίνει, η αριστερή ανασύνθεση, η Πρωθυπουργική φόρμα, τιτιβίσματα, το πράσινο χρονόμετρο, οι ασπιρίνες, το 1981, η Μαρινέλλα και η 18μηνη καταδίκη…

Οι «Γαλάζιοι Ψάλτες» της Θεσσαλονίκης, μια χορωδία για έναν και μόνο Σολίστ

Αν η Θεσσαλονίκη είχε μια δική της εκδοχή για το «Βιβλίο Γκίνες», η πρώτη θέση δεν θα ανήκε στο μεγαλύτερο τσουρέκι ή στην πιο αργοπορημένη γραμμή του ΟΑΣΘ, αλλά στο «Παγκόσμιο Ρεκόρ Ταχύτερης Συμφωνίας». Οι εν ενεργεία βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας στην πόλη έχουν αναγάγει την υποστήριξη της κυβερνητικής γραμμής σε μια μορφή υψηλής τέχνης, όπου το «ναι σε όλα» εκτοξεύεται με την ταχύτητα που φεύγει το σουβλάκι  από την ψησταριά σε κεντρικό γυράδικο.

Το γαλάζιο ψηφοδέλτιο της Θεσσαλονίκης έχει αναπτύξει μια μοναδική, σχεδόν βιολογική ικανότητα, τη «Φωτοτυπική Συνείδηση», λειτουργούν ως μια εξελιγμένη πολιτική εκδοχή των έξυπνων ηχείων. Μόλις το Μαξίμου πατήσει το κουμπί και δώσει τη γραμμή, εκείνοι ενεργοποιούνται αυτόματα, παίρνουν το ύφος του «βαθέως στοχαστή» και επαναλαμβάνουν το αφήγημα με τέτοια ακρίβεια, που κάνουν ακόμα και το Google Translate να μοιάζει με ερασιτέχνη που μπερδεύει τα λόγια του.

Η περίπτωση της ανάπλασης της ΔΕΘ είναι το απόλυτο μνημείο αυτής της «ιδεολογικής ευκαμψίας». Για τους εκπροσώπους μας, η Έκθεση δεν είναι ένας χώρος για εμπόριο, αλλά ένα πεδίο ασκήσεων για το πώς να λες «ναι» σε πέντε διαφορετικά και αντικρουόμενα πράγματα ταυτόχρονα. Τη μία χρονιά, μας εξηγούν ότι τα πεντάστερα ξενοδοχεία και τα υπόγεια πάρκινγκ είναι στην πραγματικότητα «πράσινη ανάπτυξη σε κάθετη μορφή» και ότι το τσιμέντο είναι… οικολογικό αν το κοιτάξεις από τη σωστή γωνία. Την επόμενη, εμφανίζονται στις κάμερες ορκιζόμενοι ότι η ΔΕΘ θα γίνει ένα δάσος που θα ζήλευε και ο Αμαζόνιος, καταγγέλλοντας κάθε σκέψη για τσιμέντο ως ιεροσυλία με το ίδιο ακριβώς βλέμμα αφοπλιστικής ειλικρίνειας, 

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς καταφέρνουν να μην παθαίνουν αυχενικό σύνδρομο από τις συνεχείς κυβιστήσεις. Αν ο Πρωθυπουργός ανακοίνωνε αύριο στη Διεθνή Έκθεση ότι το Flyover θα καταργηθεί για να αντικατασταθεί από ένα δίκτυο με ιπτάμενα χαλιά, οι βουλευτές μας θα έτρεχαν να βγάλουν δέκα δελτία τύπου για το «στρατηγικό πλεονέκτημα της Θεσσαλονίκης στους αιθέρες» και θα τόνιζαν με στόμφο ότι «η Μακεδονία μπαίνει επιτέλους στην εποχή της αιολικής μετακίνησης».

Τελικά, έχουν οι βουλευτές μας δική τους άποψη; Φυσικά και έχουν! Η άποψή τους είναι ότι η άποψη του Αρχηγού είναι η μόνη που χωράει στο βιογραφικό τους. Αν το «Master Plan 2030» (που παλιά το λέγανε 2020 και σύντομα θα το λένε 2050) αλλάζει κάθε φορά που αλλάζει η διάθεση του επικοινωνιολόγου στην Αθήνα, εκείνοι θα είναι εκεί. Πάντα με ένα πλατύ, πανομοιότυπο χαμόγελο, για να μας διαβεβαιώσουν ότι το έργο «μπαίνει στην τελική ευθεία»  ακόμα κι αν η ευθεία αυτή μοιάζει περισσότερο με τη σπείρα ενός κουνουπιδιού που σε βγάζει πάντα στο ίδιο σημείο, στην αναμονή.

Είμαι οπαδός όλων εκείνων που βρίσκονται στην εξουσία.

Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλεϋράνδος, Γάλλος διπλωμάτης

Δημοψήφισμα στη Θεσσαλονίκη, «να γίνει; η να μην γίνει; και ποιος θα το εγκρίνει;»

Στη Θεσσαλονίκη έχουμε μπει σε μια φάση που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να ψάξεις δικηγόρο. Το θέμα δεν είναι καν αν θα γίνει δημοψήφισμα για τη ΔΕΘ. Το θέμα είναι αν… επιτρέπεται να αποφασίσουμε αν θα γίνει. Δηλαδή, πριν πούμε «ναι» ή «όχι», πρέπει να πούμε «γίνεται να πούμε ναι ή όχι;». Αν αυτό δεν είναι ελληνική πατέντα, τότε τι είναι;

Το δημοτικό συμβούλιο ετοιμάζεται να συνεδριάσει για να αποφασίσει αν μπορεί να συνεδριάσει επί της ουσίας. Ένα είδος διοικητικού inception. Και πάνω που λες «εντάξει, κάτι θα βγάλουν», έρχεται η Αποκεντρωμένη Διοίκηση σαν τον τελικό κριτή στο MasterChef και λέει: «Για να δούμε αν το πιάτο στέκει νομικά». Κι αν δεν στέκει, πάει όλη η συνταγή στα σκουπίδια.

Από την άλλη, έχουμε και τους πολίτες που μάζεψαν υπογραφές. Καλή η διάθεση, μπράβο το μεράκι, αλλά παιδιά… τον νόμο τον ρίξαμε μια ματιά ή πήγαμε κατευθείαν στο ψητό; Γιατί τώρα υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να φτάσουν μέχρι τέλους και να ακούσουν το κλασικό ελληνικό «ωραία όλα αυτά, αλλά δεν γίνεται». Λίγο σαν να στήνεις ολόκληρο γλέντι και να μαθαίνεις στο τέλος ότι δεν είχες άδεια για μουσική.

Ο δήμος από την πλευρά του βρίσκεται στη μέση. Από τη μία οι πολίτες που λένε «μαζέψαμε υπογραφές, κάντε κάτι», από την άλλη ο νόμος που λέει «όχι έτσι όπως το κάνατε». Και κάπου εκεί αρχίζει το γνωστό πινγκ-πονγκ ευθυνών. Ο πρόεδρος  του δημοτικού συμβουλίου πρέπει να βγάλει άκρη, ο δήμαρχος κρατά αποστάσεις, και όλοι περιμένουν κάποιον άλλον να πει την τελική κουβέντα.

Η πόλη μπαίνει σε μια κρίσιμη φάση, αλλά με έναν τρόπο που θυμίζει περισσότερο κωμωδία παρά σοβαρή διαδικασία. Γιατί στην Ελλάδα δεν μας λείπουν οι ιδέες  μας λείπουν οι οδηγίες χρήσης.

Η κοινή λογική δεν είναι και τόσο κοινή

 Βολταίρος

Αριστερή Ανασύνθεση, το πολιτικό «Game of Thrones» σε συσκευασία τσέπης

Η είδηση της παραίτησης του Αλέξη Χαρίτση δεν έπεσε ακριβώς ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά μάλλον ως η φυσική κατάληξη ενός πολιτικού πειράματος που επιμένει να αγνοεί τους νόμους της αριθμητικής. Σε μια περίοδο που η «προοδευτική πολυκατοικία» θυμίζει περισσότερο εργοτάξιο κατεδαφίσεων παρά σταθερή κατοικία, η αποχώρηση του επικεφαλής της Νέας Αριστεράς αποτελεί το τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς που έχει κουράσει ακόμα και τους πιο πιστούς τηλεθεατές της.

Το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ καταγράφει μια μοναδική παγκόσμια πρωτοτυπία, την ικανότητα του χώρου να αναπαράγεται μέσω της κυτταρικής διαίρεσης. Κάθε φορά που δύο αριστεροί συμφωνούν σε κάτι, ιδρύουν μια τάση. Κάθε φορά που διαφωνούν, ιδρύουν δύο κόμματα. Ο Χαρίτσης, ο «καλός μαθητής» με το προφίλ του τεχνοκράτη που προσπάθησε να μπολιάσει το μανιφέστο με το Excel, φαίνεται πως συνειδητοποίησε ότι το πρόβλημα δεν ήταν η στρατηγική, αλλά το γεγονός ότι οι στρατηγοί ήταν περισσότεροι από τους στρατιώτες.

Στο ευρύτερο κάδρο, η κατάσταση στην Αριστερά θυμίζει σουρεαλιστικό πίνακα. Από τη μία, ένας ΣΥΡΙΖΑ που εκπέμπει σήματα κινδύνου σε συχνότητα reality show, και από την άλλη, μικρότερα σχήματα που μάχονται για το ποιο θα καταφέρει να κλειδωθεί έξω από τη Βουλή με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια. Η αναζήτηση της «μεγάλης κεντροαριστεράς» μοιάζει πλέον με το κυνήγι του χαμένου θησαυρού, με τη διαφορά ότι ο χάρτης είναι σχισμένος σε τόσα κομμάτια όσα και οι πρώην υπουργοί των κυβερνήσεων της περασμένης δεκαετίας.

Το πολιτικό συμπέρασμα είναι αμείλικτο, η Αριστερά στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει κρίση ιδεών, αλλά κρίση… συνωστισμού. Όταν όλοι θέλουν να είναι η «αυθεντική φωνή» του λαού, το αποτέλεσμα είναι μια πολυφωνία που καταλήγει σε εκκωφαντική σιωπή στις κάλπες. Ο Χαρίτσης αποχωρεί, οι εσωκομματικές έριδες παραμένουν, και το μόνο που μένει αναλλοίωτο είναι η ελπίδα ότι στην επόμενη διάσπαση, τουλάχιστον τα παράβολα ίδρυσης κόμματος θα είναι φθηνότερα.

«Όπου υπάρχουν δύο Έλληνες, υπάρχουν τρεις απόψεις και τέσσερα κόμματα.»

 Λαϊκή ρήση

Ο Πρωθυπουργός, η «Αυλή» και το μεγάλο πείραμα της φόρμας

Αχ, Θεσσαλονίκη , πόλη αιώνια, όπου οι αυτοκράτορες περνούν, οι λακκούβες μένουν, και οι σύμβουλοι… ακμάζουν σαν ανοιξιάτικα λουλούδια μετά από κρατικό πρόγραμμα. Διότι, ας είμαστε δίκαιο, ο  Μητσοτάκης δεν στερείται αντίληψης, απλώς φαίνεται να περιβάλλεται από μια αυλή τόσο επιμελή, που αν της ζητούσες να σου δείξει την πραγματικότητα, θα σου παρέδιδε μία φτιαγμένη με  PowerPoint με φίλτρο «όνειρο θερινής νυκτός». Ο ίδιος μάλλον βλέπει ό,τι του δείχνουν  και του δείχνουν ό,τι θα ήθελαν οι σύμβουλοι να δει, πριν βγει στο μπαλκόνι. 🎭

Η πρόσφατη επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη είχε όλα τα απαραίτητα, έργα που προχωρούν «δυναμικά», πολίτες επιλεγμένοι με τη φροντίδα casting director, και μια ατμόσφαιρα τόσο άψογη που θα μπορούσε να πουληθεί ως τουριστικό πακέτο, «Ζήστε κι εσείς για μια μέρα σε πόλη χωρίς προβλήματα (ισχύει μόνο με συνοδεία συμβούλων)». Αν υπήρχε και μουσική υπόκρουση, θα μιλούσαμε για μιούζικαλ  «Το Φάντασμα του Μετρό», ίσως. 🎬

Όμως η ιστορία, αυτή η ενοχλητική καθηγήτρια που δεν χαρίζει βαθμούς, μας λέει άλλα. Ο χαλίφης Χαρούν αλ-Ρασίντ έβγαινε μεταμφιεσμένος για να ακούσει τον λαό του χωρίς φίλτρα. Ο Πέτρος ο Μέγας δούλεψε ως απλός εργάτης για να μάθει την πραγματικότητα (και όχι την περίληψή της σε τρεις θετικές κουκκίδες). Ο Ιωσήφ Β΄ κυκλοφορούσε ανώνυμα, αποδεικνύοντας ότι καμιά φορά η καλύτερη ενημέρωση δεν έρχεται από briefing, αλλά από γκρίνια. 📜

Και εδώ έρχεται η ταπεινή μας  πρόταση  σχεδόν επαναστατική, κύριε πρωθυπουργέ, δοκιμάστε τη φόρμα, ναι, μια απλή, σεμνή φόρμα. Χωρίς γραβάτες, χωρίς συνοδείες, χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που λέει «πρόεδρε, από εδώ είναι το καλό πλάνο, εδώ χαμογελάμε», βγείτε στην αγορά. Πηγαίνετε να αγοράσετε ντομάτες και δείτε πώς ανεβαίνει η τιμή πιο γρήγορα από τις δημοσκοπήσεις. Σταθείτε σε μια ουρά και νιώστε το εθνικό μας σπορ, την υπομονή που εξαντλείται. Ρωτήστε έναν καταστηματάρχη «πώς πάει;» και ετοιμαστείτε για απάντηση χωρίς μοντάζ, χωρίς φίλτρο, χωρίς… έλεος. 🛒

Διότι αυτές οι σκηνοθετημένες περιοδείες είναι σαν οικογενειακές φωτογραφίες όπου όλοι χαμογελούν  λίγο πριν αρχίσει ο καβγάς για το ποιος δεν έβγαλε τα σκουπίδια. Η πραγματικότητα δεν εξαφανίζεται απλώς περιμένει στη γωνία, καπνίζοντας νευρικά. 🚬

Ίσως, λοιπόν, η επόμενη περιοδεία να μην χρειάζεται σκηνικό, αλλά θάρρος. Και αν οι σύμβουλοι επιμένουν, στείλτε τους πρώτους με φόρμα  να κάνουν πρόβα την πραγματικότητα πριν την παρουσιάσουν. 🎯

Η αλήθεια δεν είναι πάντα ευχάριστη, αλλά είναι πάντοτε χρήσιμη ✍️

Βολταίρος

Διακομματικά τιτιβίσματα και αυτοδιοικητικά γλυκανάλατα

Κάπου ανάμεσα σε χειραψίες με πολιτική θερμοκρασία χλιαρού καφέ και βλέμματα που έσταζαν ευγένεια σαν σιρόπι γλυκού του κουταλιού, οι καρδερίνες της στήλης μας,  με ανθρώπινη φωνή και αυτιά πιο κοφτερά κι από προεκλογική υπόσχεση, πήραν θέση σε στρατηγικά κλαδιά της Θεσσαλονίκης. 🐦

Διότι, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης συναντά τον δήμαρχο Στέλιο Αγγελούδη, δεν πρόκειται απλώς για μια συνάντηση. Είναι ένα μικρό θεατρικό έργο, με τίτλο «Η Ευγένεια ως Υπερπαραγωγή», σε σκηνοθεσία της ανάγκης και σενάριο της πολιτικής αριθμητικής. 🎭

Και ενώ ο Πρωθυπουργός μοίραζε φιλοφρονήσεις σαν να ήταν κουφέτα σε γάμο έργων υποδομής, μιλώντας με θέρμη για τη διοίκηση του δήμου  και τα «βήματα προόδου», οι καρδερίνες μας ορκίζονται (με τη γνωστή αξιοπιστία που έχουν τα πουλιά όταν αποκτούν άποψη) ότι έπιασαν μια ψιθυριστή ανταπόδοση, εκ μέρους του δημάρχου. 🐦

«Κι εσείς, κύριε Πρωθυπουργέ», φέρεται να ειπώθηκε ή να φαντάστηκαν οι φτερωτοί ανταποκριτές μας, μην είμαστε και απόλυτοι  «κάνετε εξαιρετικό έργο όλα αυτά τα χρόνια. Και ευχόμαστε να συνεχίσετε, ώστε να έρχεστε και στα επόμενα εγκαίνια… ως Πρωθυπουργός…..». 🎀

Εδώ κάπου, η πολιτική λογική σήκωσε το φρύδι της και η κομματική ταυτότητα πήγε για καφέ, αφήνοντας στη θέση της μια σπάνια στιγμή διακομματικής ευγένειας. Διότι, όταν ένας δήμαρχος με ρίζες από τον κήπο του ΠΑΣΟΚ ποτίζει με καλά λόγια έναν πρωθυπουργό της Νέας Δημοκρατίας, τότε δεν μιλάμε για πολιτική. Μιλάμε για ένα είδος εθνικής συμφιλίωσης… με δόσεις σαρκασμού. ☕

Οι καρδερίνες, βέβαια, επέστρεψαν στη φωλιά τους με μια μικρή σύγχυση. Διότι δεν ήξεραν αν παρακολούθησαν έναν αυθεντικό διάλογο ή μια πρόβα για το νέο έργο «Συνεργασίες χωρίς Σύνορα και με πολύ καθώς πρέπει». 🎭

Σε κάθε περίπτωση, αν κάτι απέδειξε αυτή η συνάντηση, είναι ότι στην ελληνική πολιτική, οι λέξεις μπορούν να ταξιδεύουν πιο γρήγορα από τις ιδεολογίες και να προσγειώνονται εκεί που φυσά ο άνεμος της συγκυρίας. Και καμιά φορά, το χειροκρότημα ακούγεται πιο δυνατά όταν δεν είσαι σίγουρος αν πρέπει να γελάσεις ή να το πάρεις στα σοβαρά. 👏

Στην πολιτική, τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Αν συμβεί, μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι σχεδιάστηκε έτσι

 Φραγκλίνος  Ρούσβελτ

Το ΠΑΣΟΚ βάζει χρονόμετρο και μας κλείνει το μάτι

Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική θυμίζει παλιό ελληνικό καφενείο, με τους ίδιους θαμώνες, τις ίδιες κουβέντες και τον ίδιο καφέ που έχει κρυώσει από το 1993. Και ξαφνικά, έρχεται το ΠΑΣΟΚ και λέει, ευγενικά αλλά σταθερά, «μέχρι εδώ παιδιά, σηκωθείτε λίγο να κάτσει κι άλλος». Χίλια μπράβο για την πρωτοποριακή αυτή απόφαση του ΠΑΣΟΚ για τα ελληνικά δεδομένα, γιατί κάποιος έπρεπε να βάλει ρολόι σε μια πολιτική που είχε ξεχάσει τι ώρα είναι ⏰😏

Το να ορίζεις ότι ο βουλευτής δεν μπορεί να είναι αιώνιος, αλλά έχει ένα ανθρώπινο, λογικό όριο, είναι σχεδόν επαναστατικό για τα ελληνικά ήθη. Εδώ είχαμε μάθει ότι η πολιτική καριέρα είναι κάτι μεταξύ οικογενειακής επιχείρησης και συλλεκτικής σειράς. Επιτέλους, όμως, ακούγεται καθαρά ότι αυτοί που είναι  βουλευτές δεν ασκούν επάγγελμα αλλά λειτούργημα προς την κοινωνία. Και η προσφορά, όπως κάθε τίμιο πιάτο, πρέπει να σερβίρεται φρέσκια, όχι ξαναζεσταμένη από προηγούμενες δεκαετίες 🍲😉

Φυσικά, η απόφαση αυτή δεν είναι απλώς οργανωτική, είναι βαθιά συμβολική. Είναι ένα μήνυμα προς την κοινωνία ότι η πολιτική δεν είναι καρέκλα με memory foam, αλλά σκαμπό που σε κρατά όσο αξίζεις. Και κάπου εδώ, οι πολίτες σηκώνουν το φρύδι με ενδιαφέρον και λένε, «ωραία, για να δούμε, ποιος άλλος θα τολμήσει;» 👀

Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Οι πολίτες περιμένουν να δουν και τα άλλα κόμματα να υιοθετούν ανάλογες προτάσεις, όχι από υποχρέωση, αλλά από στοιχειώδη πολιτική αυτογνωσία. Η ανανέωση δεν είναι απειλή, είναι οξυγόνο. Και η πολιτική ζωή του τόπου έχει ανάγκη από καθαρό αέρα, όχι από ανακύκλωση του ίδιου πολιτικού διοξειδίου 🌬️😄

Αν τελικά αυτό το μικρό «χρονόμετρο» γίνει μόδα, τότε ίσως δούμε κάτι σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα. Μια πολιτική που δεν φοβάται να αλλάξει πρόσωπα χωρίς να χάσει την ψυχή της. Και τότε, ίσως, η λέξη «θητεία» να αποκτήσει ξανά το πραγματικό της νόημα. Να υπηρετείς και μετά να αποχωρείς με αξιοπρέπεια, όχι να ριζώνεις σαν  πολυθρόνα δημοσίου οργανισμού 🪑😉

👉 Η πολιτική χωρίς αρχές είναι ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά αμαρτήματα

 Frederick Lewis Donaldson

Ασπιρίνες σε βαρέως πάσχοντες και ο γιατρός… αισιόδοξος

Κάπου ανάμεσα σε ενεργειακές καταιγίδες και οικονομικές ζαλάδες, εμφανίζεται ο Κυριάκος Πιερρακάκης με ύφος γιατρού που κρατάει το στηθοσκόπιο της αγοράς και ανακοινώνει… θερμομέτρηση αντί για θεραπεία. Σε βίντεο που συνοδεύει την ανάρτησή του, αναλύει ένα προς ένα τα μέτρα στήριξης,  για στοχευμένες παρεμβάσεις, προστασία της παραγωγής και συγκράτηση τιμών. Μέχρι εδώ όλα ακούγονται σαν καλοκουρδισμένο πιάνο, μόνο που η αγορά… δεν έχει ρεύμα για να το ακούσει. 🎹

Διότι, την ώρα που η κυβέρνηση μιλά για επιδοτήσεις στο ηλεκτρικό και «ισορροπία», οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες μοιάζουν περισσότερο με ασθενείς σε αναμονή, παρά με οικονομικούς παίκτες. Η ρευστότητα έχει εξαφανιστεί σαν καφές σε πρωινό meeting, η κατανάλωση έχει πατήσει φρένο και τα ταμεία θυμίζουν περισσότερο… καλοκαιρινό πορτοφόλι μετά τις διακοπές. 💸

Και εδώ γεννιέται το ερώτημα που αιωρείται πάνω από την αγορά σαν λογαριασμός της ΔΕΗ, θα δούμε ποτέ πραγματικά δραστικά μέτρα ή θα συνεχίσουμε με «ενέσεις ηρεμίας»; Γιατί, όσο χρήσιμη κι αν είναι η επιδότηση ρεύματος, δεν αρκεί όταν η επιχείρηση ασφυκτιά από χρέη, υποχρεώσεις και έλλειψη ρευστότητας. Οι άνθρωποι της αγοράς δεν ζητούν θαύματα, ζητούν κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο δύσκολο, χρόνο και ανάσα. ⏳

Ρυθμίσεις σε δόσεις, πραγματικές διευκολύνσεις, ένα σχέδιο που να βλέπει τον μικρομεσαίο όχι ως στατιστική μονάδα αλλά ως πυλώνα της οικονομίας. Γιατί αυτή τη στιγμή, η πραγματικότητα θυμίζει ένα μαγαζί με αναμμένα φώτα αλλά χωρίς πελάτες. Και όσο κι αν ο υπουργός εξηγεί με τεχνοκρατική ψυχραιμία τα μέτρα, η αγορά ζητά κάτι πιο απλό, πράξεις που να φαίνονται στο ταμείο, όχι μόνο στο PowerPoint. 📊

Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι ότι δεν υπάρχουν μέτρα, αλλά ότι μοιάζουν με σταγόνες σε έναν ωκεανό κρίσης. Και εκεί, όσο καλός κι αν είναι ο «γιατρός», ο ασθενής χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια συνταγή… χρειάζεται θεραπεία.

Η οικονομία δεν είναι απλώς αριθμοί, είναι άνθρωποι

 John Maynard Keynes, Βρετανός οικονομολόγος

1821, 1981, πείτε ό,τι να ’ναι είμαστε σε ζωντανή μετάδοση!

🇷 Η παρέλαση της 25ης Μαρτίου ξεκίνησε όπως κάθε χρόνο, όλα στην εντέλεια. Στρατιώτες σε απόλυτο συγχρονισμό, στολές ατσαλάκωτες, βλέμματα καρφωμένα μπροστά. Μια εικόνα τόσο τέλεια, που λες «εδώ δεν χωράει λάθος». Και μετά… ανοίγει μικρόφωνο.

🎙️ Ο Πρόεδρος της Δημοκρατία, Κωνσταντίνος Τασούλας παίρνει τον λόγο, ξεκινάει ή τουλάχιστον προσπαθεί. Κάπου εκεί, η φράση σκοντάφτει, τα λόγια μπλέκονται και η σιωπή απλώνεται πιο γρήγορα κι από στρατιωτικό βήμα. Και τότε έρχεται η ατάκα-διαμάντι: «Να το πω από την αρχή;» Λες και δεν είμαστε ήδη όλοι μέσα στο έργο.

🔁 Δεύτερη προσπάθεια, reset και κάπου εκεί λες, τώρα θα το πάει ρολόι. Τώρα θα ακουστεί το ένδοξο 1821, να σταθούν κι οι σκιές των αγωνιστών προσοχή. 📺 Αλλά όχι. Γιατί εκεί που περιμένεις Επανάσταση, σου έρχεται… μεταπολίτευση,1981.

Καθαρά, τίμια, χωρίς δισταγμό. Ένα άλμα 160 χρόνων έτσι, χωρίς προειδοποίηση  πιο γρήγορα κι από Wi-Fi που πιάνει παντού. ⏳ Για μια στιγμή, η Ιστορία έπαθε ίλιγγο. Ο Κολοκοτρώνης κοίταξε γύρω του να δει αν μπήκε σε προεκλογική συγκέντρωση, κι οι εύζωνες συνέχισαν ατάραχοι, λες και αυτά συμβαίνουν κάθε Τρίτη. 

😶 Το κοινό; Σιωπή. Όχι από σεβασμό αλλά  από επεξεργασία δεδομένων. Γιατί άλλο να μπερδέψεις μια λέξη, κι άλλο να κάνεις την Ιστορία skip επεισόδια. 📌 Και κάπου εκεί, ήρθε σαν flashback και το προηγούμενο Προεδρικό  έπος της 28ης Οκτωβρίου, οι στρατιώτες «με το χαμόγελο στα στήθη». Ένα χαμόγελο που δεν έμεινε στα χείλη  πήγε για θητεία κατευθείαν στο στέρνο.

⚖️ Συμπέρασμα; Οι παρελάσεις μπορεί να είναι άψογες, αλλά ο λόγος είναι επικίνδυνο σπορ. Θέλει προπόνηση, ισορροπία και  κυρίως  να θυμάσαι σε ποιον αιώνα βρίσκεσαι. ✨ Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι τα βήματα που μένουν. Είναι αυτά τα μικρά, αθώα, τηλεοπτικά «ατυχήματα» που κάνουν την Ιστορία… λίγο πιο ζωντανή απ’ όσο υπολογίζαμε.

Το πρόσωπο του τέρατος δεν είναι ο φόβος, αλλά η συνήθεια

Μάνος Χατζιδάκις 🎼–

Μαρινέλλα, έσβησε η γυναίκα, μα έμεινε αιώνια η φωνή

Σαν παλιό ποτάμι που δεν στερεύει, μα απλώς χάνεται για λίγο κάτω από τη γη, έτσι έφυγε και η Μαρινέλλα, όχι για να τελειώσει, μα για να αλλάξει μορφή. Ο κόσμος του ελληνικού τραγουδιού στέκει τώρα βουβός, σαν να του πήραν την ανάσα, γιατί εκείνη δεν ήταν απλώς μια φωνή  ήταν μνήμη, ήταν πάθος, ήταν ζωή που τραγουδήθηκε δυνατά, χωρίς φόβο και χωρίς μετάνοια.

Γεννημένη για τη σκηνή, περπάτησε δεκαετίες ολόκληρες με το κεφάλι ψηλά, κουβαλώντας στις νότες της έρωτες, χωρισμούς, νύχτες γεμάτες καπνό και καρδιές που ράγιζαν. Δεν τραγουδούσε απλώς εξομολογούνταν. Κι όσοι την άκουγαν, ένιωθαν πως κάποιος, επιτέλους, καταλάβαινε τη δική τους ιστορία.

Οι έρωτες της, άλλοτε θυελλώδεις, άλλοτε σιωπηλοί έγιναν τραγούδια που ρίζωσαν βαθιά στον χρόνο. Και μέσα από αυτά, η ίδια ψιθύριζε εκείνη τη φράση που τώρα μοιάζει προφητική: «θα ζήσω νέα και θα πεθάνω νέα». Και πράγματι, δεν τη λύγισε ο χρόνος τον κοίταξε κατάματα και τον ξεγέλασε.

Ο θάνατός της δεν είναι τέλος  είναι μια παύση ανάμεσα σε δύο στροφές. Γιατί όσο υπάρχει κάποιος να σιγοτραγουδά τις μελωδίες της σε ένα μισοσκότεινο δωμάτιο, η Μαρινέλλα θα επιστρέφει, όχι σαν ανάμνηση, αλλά σαν παρουσία.

Κι έτσι, αφήνει πίσω της κάτι πιο δυνατό από τη ζωή, μια φωνή που έμαθε στον χρόνο πως δεν μπορεί να τη νικήσει.

Και κάπου, μέσα στη σιωπή, θα συνεχίσει να τραγουδά, εκεί όπου οι ψυχές δεν χωρίζονται ποτέ

Φαιδρά Πορτοκαλέα

Και κλείνουμε την στήλη μας μ ένα κουίζ;

Ποιος γνωστός επιχειρηματίας εστίασης της πόλης, φίλος και συνέταιρος με έτερο επιχειρηματία και παράγοντα των media, τελικά εξαπάτησε τον παλιό του συνέταιρο και μετά από μια δικαστική διαμάχη βρέθηκε με εφετειακή καταδίκη 18 μηνών; 🤨

Οὐδέν κρυπτόν ὑπὸ τὸν ἥλιον