Φαιδρά Πορτοκαλέα #056: Ο Κορρές, οι ποινικοί κώδικες, η Αλεξία, η ανθρωπιά, η δίαιτα Αγαπηδάκη, η αριστερή παραίτηση, το ΝΑΤΟ, ο Μπάρι Γουάιτ και η Ζουμοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ

Ο Κορρές, το ντεκ και το ντεμέκ της παραλίας

Λοιπόν, να το ξεκαθαρίσουμε πριν αρχίσει το γνωστό θεσσαλονικιώτικο πανηγύρι με τους χαρακτηρισμούς. Ο Δημήτρης Κορρές τι είναι τελικά, γραφικός, γκρινιάρης, άσχετος, εχθρός της προόδου, άνθρωπος που ξυπνάει το πρωί και λέει να χαλάσω λίγο τη χαρά της πόλης; Διότι στην ωραία μας πόλη, όποιος φέρνει αντίρρηση σε ένα έργο, αντιμετωπίζεται περίπου σαν να μπήκε στην παραλία με ψαλίδι κλαδέματος και απειλεί να κουρέψει τον Λευκό Πύργο. 🌊

Μόνο που εδώ έχουμε μια μικρή λεπτομέρεια, από αυτές που χαλάνε την καλή σούπα της προχειρότητας. Ο Κορρές δεν είναι ο θείος που γκρινιάζει στο καφενείο επειδή άλλαξαν θέση στο τάβλι. Είναι ο μηχανικός που έχει μετακινήσει αρχαιότητες, κτίρια, βάρη, ιδέες και μερικές φορές την κοινή λογική από το υπόγειο στο ισόγειο. Όταν λοιπόν μιλάει για την Παλιά Παραλία, δεν κρατάει κουδουνίστρα. Κρατάει μέτρο, σχέδιο, γνώση υλικών και εμπειρία που δεν αγοράζεται σε καλοκαιρινή έκπτωση. 🏛️

Η πρότασή του, ημιυποθαλάσσια ήπια λύση, χαμηλά οχήματα προς τη θάλασσα, προστασία του κρηπιδότοιχου, περισσότερος χώρος στον πεζό, πυρασφάλεια, εξαερισμός, αντιπλημμυρική μέριμνα και κόστος περίπου 50 εκατομμύρια, βάζει τη συζήτηση εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται από την αρχή, στην τεχνική σοβαρότητα και όχι στο σχέδιο «ρίξε ένα ξύλινο πάτωμα και βλέπουμε». Γιατί η πόλη δεν αντέχει άλλες μακέτες με άρωμα βιασύνης και καφέ δημοπρασίας. 🧭

Η πορτοκαλιά μας  το έχει γράψει και παλιότερα. Το ντεκ της Θεσσαλονίκης πρέπει να γίνει σωστά, όχι σαν αστικό σερβίρισμα στο πόδι, με σανίδες, φωτορεαλιστικά και δημοτικά χαμόγελα δεκαπενταύγουστου. Η παραλία δεν είναι βεράντα ταβέρνας να της βάλεις προέκταση επειδή περίσσεψε ξυλεία, σαν να πρόκειται για τέντα σε καφενείο και όχι μέτωπο πόλης. Είναι μνήμη, κυκλοφορία, ιστορία, αέρας, θάλασσα και νεύρα οδηγών που έχουν ψηθεί περισσότερο κι από κάστανο στην Αριστοτέλους. 🚗

Άρα όχι, ο Κορρές δεν είναι γραφικός. Γραφικό είναι να βαφτίζεις κάθε αντίρρηση οπισθοδρόμηση και κάθε πρόχειρη ιδέα ανάπτυξη. Ο Κορρές έβαλε βάση στο ντεκ, όχι για να το σταματήσει, αλλά για να μη γίνει ντεμέκ. Να μη γίνει δηλαδή άλλη μία θεσσαλονικιώτικη υπόσχεση που ξεκινά ως όραμα και τελειώνει ως ανακοίνωση με κορδέλα και πονοκέφαλο. 

«Ο Θεός βρίσκεται στις λεπτομέρειες». 🏗️

Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε, Γερμανοαμερικανός αρχιτέκτονας

Οι ποινικοί κώδικες και το πάρτι των υπονοιών

Στην Ελλάδα δεν χρειάζονται ούτε σειρές στο Netflix ούτε βυζαντινά χρονικά. Αρκεί να ανοίξει ξανά η κουβέντα για τους Ποινικούς Κώδικες και αμέσως η πολιτική σκηνή μετατρέπεται σε αυτοκρατορικό συμπόσιο. Άλλοι εμφανίζονται ως υπερασπιστές της Δικαιοσύνης, άλλοι ως διωκόμενοι και όλοι, μα όλοι, δηλώνουν ότι δεν άγγιξαν ούτε ψίχουλο από το τραπέζι. 😂🏛️

Και κάπου εκεί πετάγεται ο Άδωνις Γεωργιάδης, όχι για να ψιθυρίσει, αλλά για να χτυπήσει την καμπάνα της Αγίας Σοφίας. Ξαναφέρνει στο προσκήνιο το θέμα των αλλαγών του 2019, επικαλείται τις παλιές καταγγελίες του Σταύρου Κοντονή και απαιτεί απαντήσεις. Μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς με τον τρόπο του, όμως ένα πράγμα δύσκολα του αρνείται, όταν μυρίσει πολιτικό καπνό, δεν κάθεται να μετράει τα σύννεφα. Ανεβαίνει στη στέγη και φωνάζει ότι βλέπει φωτιά. 🔔😄

Από την άλλη πλευρά, οι αντίπαλοί του απαντούν ότι όλα έγιναν στο πλαίσιο μιας μεταρρύθμισης της Δικαιοσύνης και απορρίπτουν κάθε υπαινιγμό περί εξυπηρέτησης συγκεκριμένων συμφερόντων. Έτσι, ο δημόσιος διάλογος θυμίζει βυζαντινή αυλή. Οι μισοί ψάχνουν τον ευνοημένο και οι άλλοι μισοί ψάχνουν ποιος άφησε ανοιχτό το παράθυρο για να μπει η καχυποψία. 🤷‍♂️📜

Η Φαιδρά Πορτοκαλέα έχει μια μικρή απορία. Αν όλα έγιναν τόσο άψογα, γιατί οι ίδιοι Ποινικοί Κώδικες συζητιούνται ακόμη επτά χρόνια μετά; Γιατί κάθε φορά που ανοίγει ο φάκελος, ξεφυτρώνουν δηλώσεις, υποψίες, αντικρουόμενες ερμηνείες και πολιτικές μονομαχίες; Οι καλοί νόμοι συνήθως ησυχάζουν την κοινωνία. Οι αμφιλεγόμενοι συνεχίζουν να κάνουν θόρυβο ακόμη κι όταν έχουν αλλάξει οι κυβερνήσεις. 📚🎭

Ο απλός πολίτης, πάντως, δεν ζητά ούτε αυτοκρατορικά διατάγματα ούτε τηλεοπτικές κοκορομαχίες. Ζητά κάτι πολύ πιο πεζό. Να ξέρει ότι οι νόμοι γράφονται για όλους και όχι έτσι ώστε να γεννούν την υποψία ότι κάπου, σε κάποιο πολυτελές τραπέζι, κάποιος σήκωσε πρώτος το ποτήρι και είπε «στην υγειά των… συμπτώσεων». Γιατί στη Δημοκρατία η εμπιστοσύνη αξίζει περισσότερο από χίλιες αλληλοκατηγορίες και η αλήθεια περισσότερο από δέκα χιλιάδες συνθήματα. 

«Ο Πλάτων είναι φίλος, αλλά πιο φίλη είναι η αλήθεια.»

Αριστοτέλης, αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

Η Αλεξία, η Βάγια και το «τι κρίμα πάλι» που ξεγύμνωσε την τρομοκρατία

Υπάρχουν στιγμές που ακόμη και η σάτιρα χαμηλώνει το βλέμμα, βγάζει το καπέλο της και σωπαίνει για λίγο. Όχι επειδή δεν έχει τι να πει, αλλά επειδή ορισμένα δάκρυα διαθέτουν μεγαλύτερη δύναμη από χίλιες λέξεις και περισσότερη αλήθεια από εκατό πολιτικές ανακοινώσεις. 😢🕯️

Στην κηδεία της Βάγιας Νέστορα, στον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου στην Κοζάνη, η Αλεξία Μπακογιάννη δεν πήγε απλώς για να παραστεί. Πήγε γνωρίζοντας. Πήγε ως μια κόρη που ήταν μόλις δεκατριών ετών όταν οι τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη δολοφόνησαν τον πατέρα της, Παύλο Μπακογιάννη. Πήγε για να σταθεί δίπλα σε μια άλλη οικογένεια που έμαθε, με τον πιο κτηνώδη τρόπο, ότι η βία δεν χτυπά μόνο πόρτες, γκρεμίζει ολόκληρες ζωές. 😔🌹

«Τι κρίμα πάλι, τι κρίμα», ψιθύρισε βαθιά συγκινημένη. Τέσσερις λέξεις, χωρίς λεκτικές περικοκλάδες, χωρίς τηλεοπτική σκηνοθεσία, χωρίς το γνωστό πολιτικό μακιγιάζ που κάνει ακόμη και το πένθος να μοιάζει με δελτίο Τύπου. Τέσσερις λέξεις που κουβαλούσαν σχεδόν τριάντα επτά χρόνια μνήμης, οργής και ενός παιδικού τραύματος που δεν συνταξιοδοτήθηκε ποτέ. 💔

Η τρομοκρατία, βλέπετε, έχει πάντοτε μια μεγαλόστομη προκήρυξη για να εξηγήσει το ανεξήγητο. Διαθέτει επαναστατική ορολογία, ιδεολογικά άλλοθι και λέξεις φουσκωμένες σαν μπαλόνια πανηγυριού. Εκείνο που δεν διαθέτει είναι μια ανθρώπινη λέξη συγγνώμης. Διότι είναι πολύ εύκολο να παριστάνεις τον τιμωρό της κοινωνίας κρατώντας γκαζάκια, ρουκέτες ή πιστόλια και πολύ δύσκολο να κοιτάξεις στα μάτια μια μάνα, μια κόρη ή ένα παιδί που άφησες χωρίς γονιό. 🎭🔥

Η παρουσία της Αλεξίας Μπακογιάννη είχε μεγαλύτερη αξία από δεκάδες στεφάνια και επίσημους επικήδειους. Δεν πήγε να δανείσει στην οικογένεια έναν πόνο που γνώριζε θεωρητικά. Πήγε να μοιραστεί έναν πόνο που κατοικεί μέσα της από το 1989. Και η Αφροδίτη Νέστορα την ευχαρίστησε δημόσια, χαρακτηρίζοντάς την γυναίκα και κόρη που γνωρίζει όσο λίγοι τι σημαίνει να χάνεις έναν γονιό από την τρομοκρατία.🤍🙏

Εκείνη την ημέρα η Αλεξία δεν ήταν η κόρη μιας μεγάλης πολιτικής οικογένειας. Ήταν απλώς η κόρη του Παύλου που αγκάλιαζε νοερά την κόρη της Βάγιας. Και μέσα σε αυτή τη βουβή συγγένεια του πόνου, η τρομοκρατία φάνηκε όπως πραγματικά είναι, όχι επανάσταση, όχι ιδεολογία, αλλά μια δειλή μηχανή που κατασκευάζει τάφους και αφήνει τους ζωντανούς να πληρώνουν αιώνια τον λογαριασμό. 🕊️🥀

 «Η ζωή μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο κοιτάζοντας προς τα πίσω, αλλά πρέπει να τη ζούμε κοιτάζοντας προς τα εμπρός»🌿

Σέρεν Κίρκεγκορ,  Δανός φιλόσοφος

Όταν η ανθρωπιά κερδίζει το κομματικό καφενείο

Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική πρέπει να βγάζει το κοστούμι της, να αφήνει στην άκρη τις δηλώσεις, τα non paper και τα χαμόγελα τηλεοπτικού φωτισμού, και να στέκεται απλώς ως άνθρωπος μπροστά στον πόνο. Η κηδεία της Βάγιας Νέστορα στην Κοζάνη ήταν μια τέτοια στιγμή. Μια μητέρα έφυγε με τραγικό τρόπο, μια κόρη, η Αφροδίτη Νέστορα, τραυματισμένη και συντετριμμένη, πήγε με ασθενοφόρο να την αποχαιρετήσει. Εκεί δεν υπάρχει δεξιά, αριστερά και κέντρο, υπάρχει μόνο η σιωπή που πέφτει βαριά, σαν καμπάνα πάνω στην ψυχή. 🕯️

Και μέσα σε αυτή τη σκοτεινή ώρα, ο Νίκος Ανδρουλάκης έκανε κάτι που στην κανονική ζωή θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, αλλά στην ελληνική πολιτική μοιάζει με θαύμα χωρίς επιτροπή διαχείρισης. Παρέστη. Στάθηκε εκεί. Όχι για να εισπράξει χειροκρότημα, ούτε για να κάνει πολιτική φωτοσύνθεση μπροστά στις κάμερες, αλλά για να δείξει σεβασμό σε μια οικογένεια που δοκιμάζεται. Εμείς, που πολλές φορές τον κρίνουμε, τον σατιρίζουμε και τον περνάμε από τον πορτοκαλένιο τρίφτη της Φαιδράς Πορτοκαλέας, σήμερα οφείλουμε να πούμε καθαρά, εδώ του το δίνουμε. 🕊️

Η παρουσία του είχε αξία, ακριβώς γιατί ήρθε σε μια εποχή όπου ο δημόσιος λόγος έχει γίνει κατσαρόλα που βράζει χωρίς καπάκι. Φωνές, διχασμός, υπονοούμενα, πολιτικά στρατόπεδα που καμιά φορά θυμίζουν γειτονιά μετά από διακοπή νερού. Κι όμως, μπροστά σε έναν τάφο, όλα αυτά πρέπει να σωπαίνουν. Διότι όποιος δεν καταλαβαίνει τον πόνο του άλλου, δεν έχει πολιτική σκέψη, έχει απλώς κομματικό μεγάφωνο με χαλασμένο διακόπτη. 🙏

Ο Ανδρουλάκης, με την παρουσία του και με τη σαφή του θέση απέναντι στη βία, στην τρομοκρατία και στον διχασμό, θύμισε ότι η δημοκρατία δεν σώζεται μόνο με ομιλίες στη Βουλή. Σώζεται και με μια ανθρώπινη στάση, με ένα συλλυπητήριο χωρίς αστερίσκους, με μια σιωπηλή παρουσία εκεί όπου ο πόνος δεν ζητάει ψήφους, ζητάει σεβασμό. Και αυτό, όσο κι αν δεν βολεύει τα πολιτικά φυλλάδια, πρέπει να λέγεται. 🌿

«Όπου υπάρχει άνθρωπος, υπάρχει ευκαιρία για καλοσύνη. 🖤

 Σενέκας, Ρωμαίος στωικός φιλόσοφος

Δίαιτα Αγαπηδάκη, χωρίς Mounjaro και χωρίς λεφτά

Το φετινό καλοκαίρι, η Αναπληρώτρια Υπουργός Υγείας, Ειρήνη Αγαπηδάκη, αποφάσισε να πάει την επιστήμη της διαιτολογίας και του personal coaching ένα βήμα παραπέρα, λανσάροντας τη νέα, επαναστατική μέθοδο απώλειας βάρους, «The Greek Bureaucracy Diet». 🏖️📋⚖️

Εκεί που περίπου 30.000 δικαιούχοι του προγράμματος «ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΩ» είχαν βρει την ελπίδα τους με τα καινοτόμα σκευάσματα τύπου Mounjaro, το Υπουργείο αποφάσισε να τραβήξει την πρίζα για το δίμηνο Ιουλίου και Αυγούστου. Ο λόγος; Συγκλονιστικός. Το Ταμείο Ανάκαμψης πρέπει να κάνει τα χαρτιά του, να κλείσει τους φακέλους και να πάει για μπάνια. Προφανώς, οι ορμόνες της παχυσαρκίας και ο μεταβολισμός των ασθενών, σεβόμενοι απόλυτα το δημόσιο λογιστήριο, θα κάνουν κι αυτοί μια παύση εργασιών, θα αράξουν σε μια ξαπλώστρα κάπου στη Χαλκιδική και θα περιμένουν ευλαβικά το «άνοιγμα του συστήματος» τον Σεπτέμβριο. 💉🔌🏝️

Η κ. Αγαπηδάκη, με εκείνο το μόνιμο, καθησυχαστικό χαμόγελο των τηλεοπτικών πάνελ και των focus groups, άφησε την κυβέρνηση πλήρως εκτεθειμένη στον πολιτικό καύσωνα, αποδεικνύοντας ότι η διακοπή μιας σοβαρής φαρμακευτικής θεραπείας θεωρείται απλώς ένα «διοικητικό κενό». Αν, βέβαια, ο ασθενής δεν θέλει να δει τα κιλά να επιστρέφουν με γεωμετρική πρόοδο, έχει πάντα τη δημοκρατικότατη επιλογή να ακουμπήσει 250 έως 450 ευρώ τον μήνα από την τσέπη του. Μιλάμε για την επιτομή της κοινωνικής πρόνοιας, αν δεν έχεις λεφτά, κόβεις το φάρμακο, σε πιάνει το άγχος, σου κόβεται η όρεξη και αδυνατίζεις τσάμπα! Διπλός μεταβολικός θρίαμβος. 💸😰🏆

Η επικοινωνιακή στρατηγική είναι πραγματικά για σεμινάριο. Ξοδεύονται εκατομμύρια σε καμπάνιες με τη UNICEF για να μας πείσουν ότι η παχυσαρκία είναι χρόνια νόσος, αλλά μόλις σκάσει το καλοκαίρι, το κράτος συμπεριφέρεται λες και ξέχασε να ανανεώσει τη συνδρομή στο Netflix. Το «ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΩ» σήμαινε τελικά, «Προλαμβάνω να βγάλω φωτογραφίες, πριν τελειώσουν τα κονδύλια». 📺📸💰

«Κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν.» 🏛️📜

Ιπποκράτης

Φάμελλος: Παραιτούμαι από αρχηγός, παραμένω διαθέσιμος ως πολιτικό συνημμένο

Η παραίτηση Φάμελλου από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ είχε περίπου την αγωνία ενός επεισοδίου που έχεις ήδη δει σε επανάληψη, ξέρεις το τέλος, αλλά κάθεσαι μήπως αυτή τη φορά ο πρωταγωνιστής δεν πατήσει την μπανανόφλουδα που ο ίδιος γυάλισε, στόλισε και εγκαινίασε. 🍌

Ο άνθρωπος ανέλαβε ένα κόμμα και, αντί να το οδηγήσει, αποφάσισε να το παρκάρει έξω από το καινούργιο μαγαζί του Τσίπρα, με αναμμένα αλάρμ και σημείωμα στο παρμπρίζ: «Επιστρέφω μόλις με δεχτούν». Μόνο που μέσα από το μαγαζί δεν ήρθε πρόσκληση. Ούτε καν εκείνο το διακριτικό «θα σας ειδοποιήσουμε» που λένε στις συνεντεύξεις εργασίας όταν έχουν ήδη προσλάβει τον ανιψιό. 🚗

Έτσι, ο Φάμελλος βρέθηκε στην αξιοθαύμαστη θέση να είναι πρόεδρος κόμματος που ήθελε να ενωθεί με άλλο κόμμα, του οποίου ο ιδρυτής δεν φαινόταν ιδιαιτέρως συγκινημένος από την προοπτική να παραλάβει τον ΣΥΡΙΖΑ σε συσκευασία δώρου, μαζί με οδηγίες χρήσης, εσωκομματικές διαφωνίες και ανταλλακτικά από παλιές ήττες. 🎁

Το πολιτικό του σχέδιο ήταν απλό, σχεδόν ποιητικό: να σωθεί η Αριστερά διά της μετακόμισης. Όχι ανασυγκρότηση, όχι αυτοκριτική, όχι νέα γλώσσα, όχι επαφή με κοινωνία. Απλώς αλλαγή διεύθυνσης. Σαν να καίγεται το σπίτι και ο ιδιοκτήτης να δηλώνει ότι λύση είναι να αλλάξει κουδούνι. 🔥

Και όταν το σχέδιο δεν προχώρησε, ήρθε η παραίτηση με το κλασικό ελληνικό μεγαλείο: «φεύγω, αλλά μένω». Δεν παραιτείται από τη Βουλή, δεν παραιτείται από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν παραιτείται από την Αριστερά, δεν παραιτείται πιθανώς ούτε από την ιδέα ότι κάπου, κάποτε, κάποιος θα εκτιμήσει την προσφορά του ως πολιτικού USB. 💾

Το μόνο βέβαιο είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να επιβεβαιώνει ότι, όταν δεν έχει αντίπαλο, αυτοεξυπηρετείται. Και ο Φάμελλος αποχώρησε από την προεδρία σαν άνθρωπος που χτύπησε την πόρτα, δεν του άνοιξαν, και μετά ανακοίνωσε ότι παραιτείται από το θυροτηλέφωνο. 🚪

 «Η εμπειρία είναι απλώς το όνομα που δίνουμε στα λάθη μας». 🎭

 Όσκαρ Ουάιλντ

Στο ΝΑΤΟ η Ελλάδα πληρώνει, η Τουρκία παζαρεύει ✍️

Η πρόσφατη Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα είχε στρατηγική, χαμόγελα, χειραψίες, βαρύγδουπες δηλώσεις και στο τέλος έναν λογαριασμό που θα έκανε και λογιστή του Πενταγώνου να ζητήσει υπογλώσσιο. Η Συμμαχία ξαναθύμισε το Άρθρο 5, μίλησε για ενότητα, για Ουκρανία, για νέες αμυντικές ανάγκες, αλλά πίσω από τις κουρτίνες ακουγόταν καθαρά το ταμειακό μηχάνημα της παγκόσμιας ασφάλειας. 

Για την Ελλάδα, το αποτέλεσμα ήταν διπλό, σαν καφές που έχει και καϊμάκι και λογαριασμό. Από τη μία, η χώρα εμφανίστηκε ως συνεπής σύμμαχος, από εκείνους που δεν περιμένουν να χτυπήσει το κουδούνι του κινδύνου για να αγοράσουν κράνος. Έχει ήδη πιάσει υψηλές αμυντικές δαπάνες, πολύ πριν αρκετοί Ευρωπαίοι αποφασίσουν αν η άμυνα είναι ανάγκη ή απλώς ενοχλητικό κονδύλι στον προϋπολογισμό. Με άλλα λόγια, εμείς πληρώνουμε την ασφάλεια σαν να αγοράζουμε οικόπεδο με θέα στο Αιγαίο. Και επειδή είμαστε Έλληνες, ζητάμε και απόδειξη, μήπως τη βάλουμε στα έξοδα εθνικής υπερηφάνειας. 💸

Το πρόβλημα είναι ότι η Σύνοδος έγινε στην Τουρκία, και εκεί η διπλωματία φόρεσε φέσι, γραβάτα και χαμόγελο ξεναγού. Το θέμα των F-35 ξαναβγήκε στο τραπέζι, ενώ οι S-400 στέκουν πάντα σαν ρωσικός ελέφαντας στο σαλόνι της Συμμαχίας. Η Αθήνα σωστά θυμίζει ότι δεν μπορείς να μιλάς για κοινή άμυνα, όταν ένας σύμμαχος κρατά απέναντι στον άλλον απειλή πολέμου από το 1995. Αυτό δεν λέγεται συμμαχική αρμονία, λέγεται πολυκατοικία όπου ο γείτονας σου λέει καλημέρα και μετά αφήνει εξώδικο στο ασανσέρ. 🏛️

Η  Πορτοκαλέα κρατά το απλό συμπέρασμα, η Ελλάδα βγήκε σοβαρή, χρήσιμη, αλλά ακριβοπληρωμένη. Το ΝΑΤΟ θέλει ενότητα, η Τουρκία ρόλο πρωταγωνιστή και εμείς καθαρούς κανόνες. Θέλουμε συμμαχίες, αλλά όχι συμμαχίες με ψιλά γράμματα, υποσημειώσεις και ανατολίτικες εξαιρέσεις. Γιατί ειρήνη χωρίς αποτροπή είναι ευχή σε χαρτοπετσέτα. Και ασφάλεια χωρίς καθαρή στάση απέναντι στις απειλές, είναι ομπρέλα με τρύπα μέσα στην καταιγίδα. Μέχρι τότε, ας κρατάμε το κράνος γυαλισμένο και το πορτοφόλι δεμένο πάντα με διπλό ναυτικό κόμπο, για παν ενδεχόμενο.

«η ύψιστη τέχνη του πολέμου είναι να υποτάξεις τον εχθρό χωρίς μάχη.»📜

 Σουν Τζου, Κινέζος στρατηγός

Μπάρι Γουάιτ, ο μπασοβαρύτονος που άναβε φωτιές στα σεντόνια

Η κυκλοφορία του νέου περιοδικού του TheOpinion.gr, με τον εύστοχο τίτλο «Με αφορμή τον έρωτα», μας προσφέρει την καλύτερη αφορμή για να θυμηθούμε τον άνθρωπο που έκανε τον έρωτα μουσική υπόκρουση και το φλερτ σχεδόν κοινωνική επιστήμη. Φροντίστε, λοιπόν, να το προμηθευτείτε εγκαίρως από τα σημεία διανομής, διότι έχει ήδη γίνει ανάρπαστο και όλα δείχνουν ότι θα αποκτήσει και συλλεκτική αξία. Για όσους δεν προλάβουν το χάρτινο ραντεβού με τον έρωτα, υπάρχει πάντοτε και η ηλεκτρονική του μορφή στο TheOpinion.gr, ώστε κανείς να μη μείνει παραπονεμένος και συναισθηματικά αδιάβαστος. 📖❤️

Η φωνή του Μπάρι Γουάιτ, φυσικά,  πριν ο έρωτας γίνει ειδοποίηση στο κινητό και πριν μετριέται σε καρδούλες, έμπαινε πρώτη στο δωμάτιο, χαμήλωνε τα φώτα και ζητούσε από το ψυγείο να κάνει ησυχία. ❤️🎙️

Ο Μπάρι Γουάιτ, γεννημένος ως Barry Eugene Carter το 1944, δεν ήταν απλώς τραγουδιστής. Ήταν συνθέτης, ενορχηστρωτής, παραγωγός και ένας μπασοβαρύτονος που μπορούσε να κάνει ακόμη και τον τηλεφωνικό κατάλογο να ακούγεται ερωτικός. Ξεκίνησε πίσω από τα φώτα, γράφοντας και παράγοντας τραγούδια, ώσπου η μουσική βιομηχανία κατάλαβε ότι τέτοια φωνή δεν την αφήνεις στα παρασκήνια, εκτός αν επιθυμείς να ερωτευτούν μεταξύ τους οι κουρτίνες. 🎼😄

Με τους Love Unlimited και τη Love Unlimited Orchestra δημιούργησε έναν κόσμο από έγχορδα, ρυθμό, σατέν διαθέσεις και υποσχέσεις που ακούγονταν πειστικότερες και από πολιτικό πριν από εκλογές. Το «Love’s Theme» βοήθησε να διαμορφωθεί ο ήχος της disco, ενώ τραγούδια όπως «Can’t Get Enough of Your Love, Babe» και «You’re the First, the Last, My Everything» έγιναν διεθνή εγχειρίδια φλερτ, χωρίς πρόλογο, παραρτήματα και φορολογική ενημερότητα. 💃🕺

Η μεγάλη του προσφορά ήταν ότι έδωσε στον ανδρικό ρομαντισμό κύρος, ορχήστρα και χαμηλές συχνότητες. Δεν τραγουδούσε τον έρωτα σαν περαστική αδιαθεσία. Τον παρουσίαζε σαν εθνικό έργο, με ολοκληρωμένη μελέτη, ειδικό φωτισμό και γενναίο προϋπολογισμό για κεριά. Με Grammy, χρυσούς και πλατινένιους δίσκους, πέρασε από τη soul στη disco και στα slow jams, αποδεικνύοντας ότι η τρυφερότητα μπορεί να διαθέτει βάρος, ρυθμό και σακάκι που δεν τσαλακώνεται ποτέ. 🏆✨

Από τη δεκαετία του 1970 και μετά, εκατομμύρια άνθρωποι φλέρταραν, αγαπήθηκαν, συμφιλιώθηκαν ή τουλάχιστον μετακίνησαν τον καναπέ πιο κοντά στο ηχείο. Ο Μπάρι δεν έλυσε όλα τα προβλήματα των σχέσεων, αλλά κατάφερε να τα κάνει να ακούγονται πολύ πιο ευχάριστα. 🎤🌹

Έτσι, με αφορμή ένα περιοδικό αφιερωμένο στον έρωτα, θυμόμαστε τον καλλιτέχνη που τον έντυσε με μπάσο, έγχορδα και βαθιές ανάσες. Δεν χρειάστηκε ποτέ εφαρμογή γνωριμιών, μόνο ένα μικρόφωνο και δύο λεπτά χαμηλού φωτισμού. 📖❤️

 «ο έρωτας είναι η επιθυμία να κατέχουμε για πάντα το καλό» 🎶😉

Πλάτων, αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

Ζουμοκρατία στον ΣΥΡΙΖΑ, η επανάσταση μπήκε σε αναμονή σύνδεσης

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε πάλι το ακατόρθωτο, να πραγματοποιήσει Κεντρική Επιτροπή με μισή αίθουσα, μισό Zoom και ολόκληρο εμφύλιο. Η πλευρά των διοργανωτών ανακοίνωσε 81 παρόντες και 59 τηλεπαρόντες, σύνολο 140, όταν το όριο απαρτίας ήταν 136. Δηλαδή η ιστορική Αριστερά σώθηκε από τέσσερα εικονίδια που μάλλον πρόλαβαν να πατήσουν «join meeting» πριν πέσει το Wi Fi. Η Κουμουνδούρου, πάντως, αμφισβήτησε τη νομιμότητα της διαδικασίας, διότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αρκεί να υπάρχει απαρτία, πρέπει να συμφωνούν και ποια απαρτία υπάρχει. 📱🪑

Η περίφημη τρόικα Πολάκη, Δούρου και Παππά αποφάσισε ότι η προηγούμενη στήριξη προς το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα έμεινε κενή περιεχομένου και άναψε πράσινο φως για την επιστροφή Πολάκη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Έτσι ο Παύλος διαγράφει τη διαγραφή του, επιστρέφει εκεί απ’ όπου έφυγε και δηλώνει υποψήφιος πρόεδρος, σε μια πολιτική εκδοχή του «πήγα μέχρι το περίπτερο και ξαναγύρισα αρχηγός». 🔄👑 

Το κορυφαίο είναι ότι όλα αυτά παρουσιάζονται ως κοσμοϊστορική σύγκρουση, ενώ οι πρόσφατες μετρήσεις τοποθετούν τον ΣΥΡΙΖΑ περίπου στο 1,8 έως 2 τοις εκατό. Δηλαδή η χώρα παρακολουθεί μια χούφτα βουλευτές, δεκάδες στελέχη και εκατοντάδες ψηφιακά παραθυράκια να μοιράζουν τίτλους, ρόλους και προεδρικές φιλοδοξίες για ένα κόμμα που εκλογικά χωράει άνετα σε οικογενειακό τραπέζι, αρκεί να μην έρθουν όλοι με τα παιδιά τους. Η πολιτική του επιρροή θυμίζει πλέον πολυκατοικία, όλοι γνωρίζονται, όλοι μαλώνουν και κανείς δεν πληρώνει τα κοινόχρηστα. 📉🍽️ 

Και φυσικά η συνεδρίαση θα συνεχιστεί την επόμενη εβδομάδα, επειδή ένα επεισόδιο δεν αρκεί όταν η σειρά δεν έχει θεατές αλλά οι πρωταγωνιστές ζητούν δεύτερη σεζόν. Ο λαός δεν αγωνιά ποιος θα πάρει την προεδρία. Αγωνιά αν θα θυμάται μέχρι τότε ποιο κόμμα αφορά. 🎭😴 

 «Μια επανάσταση δεν είναι κρεβάτι από τριαντάφυλλα, είναι πάλη ανάμεσα στο μέλλον και στο παρελθόν».🌹💻

 Φιντέλ Κάστρο, ηγέτης της Κουβανικής Επανάστασης και κομμουνιστής πολιτικός