Φαιδρά Πορτοκαλέα #051: Το «κατοστάρι» του Αγγελούδη, τα ενοχλητικά decibel, το Καπάνι, τα Καράβια, το ΔΙΑΠΟΡΟ, η Ανανεωτική Αριστερά, το delete του ΣΥΡΙΖΑ, ο σταθμός του τραίνου και το πράσινο ταξί

Το «κατοστάρι» της πόλης και τα κορδόνια της καθημερινότητας

Στο Ολύμπιον, εκεί όπου ο Στέλιος Αγγελούδης είχε κάποτε σηκώσει την αυλαία της υποψηφιότητάς του, επέστρεψε για να παρουσιάσει τον απολογισμό των πρώτων τριάντα μηνών. Η αίθουσα γεμάτη, οι χαιρετούρες πολλές, τα κόμματα σχεδόν όλα παρόντα και η Θεσσαλονίκη, όπως πάντα, στην πρώτη σειρά, με το βλέμμα εκείνου που λέει, ωραία τα βίντεο, τώρα δείξτε μας και το πεζοδρόμιο. 🙂

Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης μίλησε για μαραθώνιο και για το επόμενο «κατοστάρι». Καλή εικόνα, αθλητική, δυναμική, τηλεοπτική. Μόνο που στη Θεσσαλονίκη το κατοστάρι έχει συχνά λακκούβα στο εξηκοστό μέτρο, κάδο στο εβδομηκοστό και μηχανάκι παρκαρισμένο στον τερματισμό. Άρα, αν η διοίκηση θέλει πράγματι να σπριντάρει, πρέπει πρώτα να δέσει καλά τα κορδόνια της καθημερινότητας. 🏃

Για να είμαστε δίκαιοι, ο Αγγελούδης παρέλαβε μια πόλη κουρασμένη. Η περίοδος Ζέρβα δεν ήταν ούτε βιβλική καταστροφή ούτε ελβετικό ρολόι. Άφησε έργα σε ωρίμανση, άφησε όμως και μια καθημερινότητα που συχνά μύριζε περισσότερο από κάδο απορριμματοφόρου παρά ευρωπαϊκή μητρόπολη. Η νέα διοίκηση δικαιούται να πιστώνεται βελτιώσεις, όχι όμως να βαφτίζει κάθε αυτονόητο, θαύμα. 🧹

Οι παρεμβάσεις σε καθαριότητα, δημόσιο χώρο, πλατείες, σχολεία, πράσινο και κοινωνικές δομές έχουν ενδιαφέρον. Η Πλατεία Ελευθερίας, η Αριστοτέλους, η Αγία Σοφίας και οι γειτονιές δεν είναι απλές κουκκίδες σε παρουσίαση. Είναι τα σημεία όπου θα κριθεί αν η πόλη αλλάζει ή απλώς άλλαξε φωτισμό στη σκηνή. Γιατί η Θεσσαλονίκη έχει χορτάσει από μακέτες που γερνούν αξιοπρεπώς σε συρτάρια. 🌳

Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά. Τα δημοτικά τέλη, τα πρόστιμα στην εστίαση, το κυκλοφοριακό, η στάθμευση, οι κάδοι, τα περίφημα μικρά καθημερινά βάσανα δεν διορθώνονται με χειροκρότημα. Ούτε με ομιλίες όπου όλοι συμφωνούν ευγενικά μέχρι να βγουν έξω και να ψάξουν ταξί. Ο δήμος είναι το πιο άχαρο υπουργείο, χωρίς υπουργική δόξα, αλλά με μόνιμο παράπονο κατοίκου. 🚕

Ο Αγγελούδης δείχνει σχέδιο, επιμονή και πολιτική ικανότητα να μαζεύει γύρω του κόσμο από διαφορετικές όχθες. Άλλωστε, προερχόμενος από το παλαιό ΠΑΣΟΚ, κουβαλά εκείνη τη σπάνια σχολή πολιτικής γυμναστικής, όπου μαθαίνεις να περνάς ανάμεσα από καρέκλες, πηγαδάκια και ισορροπίες χωρίς να χύνεται ο καφές. Αυτό είναι πλεονέκτημα, αρκεί να μη γίνει φωτογραφικό άλμπουμ συναίνεσης. Η Θεσσαλονίκη δεν ζητά να την αποθεώσουν. Ζητά να την καθαρίσουν, να την περπατήσουν, να τη φωτίσουν και να την κάνουν επιτέλους πόλη που δεν ζητά συγγνώμη από τους κατοίκους της κάθε πρωί, όχι μόνο προεκλογικά πλέον. ✨

Δεν υπάρχει Δημοκρατικός ή Ρεπουμπλικανικός τρόπος να καθαρίζεις τους δρόμους 

Φιορέλο Λα Γκουάρντια, πρώην δήμαρχος Νέας Υόρκης.

Τα Ντεσιμπέλ των Δήμων και η ησυχία των δημοτών

Ο Παναγιώτης Αβραμόπουλος , πρώην Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης και νυν στενός συνεργάτης του δημάρχου Στέλιου Αγγελούδη, έκανε μια ανάρτηση θυμού για την Καλαμαριά και, μεταξύ μας, είχε απόλυτο δίκιο. Όταν μια συναυλία κρατάει μέχρι τη μιάμιση μετά τα μεσάνυχτα μέσα σε αστική περιοχή, δεν μιλάμε για πολιτισμό, μιλάμε για ακουστική εισβολή με μικρόφωνα, ηχεία και άδεια συνείδηση. Η πόλη, αντί να κοιμηθεί, μετατρέπεται σε υποχρεωτικό κοινό, διότι φαίνεται πως στην Ελλάδα ο ύπνος εξακολουθεί να θεωρείται μικροαστική ιδιοτροπία. 😴

Το ζήτημα, όμως, δεν αφορά μόνο μία συναυλία, έναν δήμο ή έναν καλλιτέχνη. Αφορά όλους τους δήμους που κάθε καλοκαίρι ανακαλύπτουν τον πολιτισμό με την ίδια λεπτότητα που ανακαλύπτει ο εργολάβος το κομπρεσέρ. Στήνονται εξέδρες σε πλατείες, γήπεδα, παραλίες, πάρκα και γειτονιές, λες και οι πόλεις δεν κατοικούνται από ανθρώπους, αλλά από αφίσες, κάδους και δημοτικά φυλλάδια. 🎤

Η χαρά της μουσικής είναι σπουδαία υπόθεση. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν θέλει πόλεις μουγγές , βουτηγμένες σε μια πένθιμη ησυχία γραφείου τελετών. Όμως άλλο γιορτή και άλλο ηχητική κατοχή. Άλλο τραγούδι και άλλο να τρέμει το τζάμι του υπνοδωματίου, να πετάγεται το παιδί από τον ύπνο, να αγωνιά ο άρρωστος, να βαρυγκωμά ο ηλικιωμένος και να κοιτάζει ο εργαζόμενος το ταβάνι σαν να μελετά τη ματαιότητα του σύμπαντος με υπόκρουση μπάσου. 🏙️

Η ώρα κοινής ησυχίας αρχίζει στις έντεκα το βράδυ, αλλά ας μην παριστάνουμε ότι πριν από τις έντεκα όλοι οι άνθρωποι είναι διαθέσιμοι για δημοτική ψυχαγωγία. Υπάρχουν ασθενείς, ψυχικά επιβαρυμένοι, μικρά παιδιά, εξεταζόμενοι μαθητές, άνθρωποι που δουλεύουν νωρίς και πολίτες που δεν χρωστούν σε κανέναν να ακούνε από το σαλόνι τους το πρόγραμμα κάθε εκδήλωσης. Η νομιμότητα δεν είναι λάστιχο για να το τεντώνει ο κάθε δήμος ανάλογα με το μέγεθος της εξέδρας. ⚖️ Το πραγματικό ερώτημα είναι απλό. Οι δήμοι θέλουν πολιτισμό ή απλώς θέλουν φωτογραφίες, χειροκροτήματα και τίτλους για το επόμενο δελτίο Τύπου; Διότι αν θέλουν πολιτισμό, οφείλουν να βάζουν αυστηρά ωράρια, όρια ήχου, σωστές άδειες, ελέγχους, σεβασμό στη γειτονιά και χώρους κατάλληλους για μεγάλες συναυλίες. Αν δεν το κάνουν, τότε δεν υπηρετούν την εξωστρέφεια, υπηρετούν την ταλαιπωρία με προβολείς. 🎶

Η σιωπή είναι ίσως το μυστήριο στην καρδιά της μουσικής 🎶

Sting ,μουσικός

Καπάνι με πρόστιμο, καρότσι και κλητήριο

Στο Καπάνι, εκεί όπου παλιά μύριζε μπαχάρι, ψάρι και μεροκάματο, σήμερα μυρίζει πόρισμα, πρόστιμο και δημοτική αμηχανία. Η αγορά Καπάνι- Βλάλη υποτίθεται ότι θα άλλαζε όψη, θα γινόταν κόσμημα, θα έλαμπε σαν βιτρίνα παλιού μπακάλη μετά από γενική καθαριότητα. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκε με εργοτάξιο, καθυστερήσεις, εξοπλισμό που, κατά τον ανάδοχο, δεν υπάρχει πλέον στην αγορά, και μια Οικονομική Επιτροπή της εποχής Ζέρβα να ψάχνει τώρα τον μίτο μέσα σε νομικό κιμά. Εκεί που θα βλέπαμε αναβάθμιση, βλέπουμε αναμονή. Εκεί που θα ακούγαμε ταμειακές, ακούμε ψιθύρους, υπομνήματα και υπηρεσιακές καμπάνες. 🧺

Η ΕΔΕΛ, λέει, είδε σοβαρές παρατυπίες στον διαγωνισμό, κριτήρια που άλλαξαν ή εφαρμόστηκαν αλλιώς μετά τις προσφορές, ίση μεταχείριση που έμοιαζε με ζυγαριά χωρίς βαρίδια, και στο τέλος ο Δήμος(δηλαδή εμείς…) πλήρωσε το μάρμαρο, 136.589 ευρώ και κάτι ψιλά, γιατί στη Θεσσαλονίκη ακόμη και τα πρόστιμα έχουν απόδειξη λιανικής. Η νέα διοίκηση έστειλε το πόρισμα στην Εισαγγελία, η υπόθεση πήρε δρόμο, και τώρα όλοι αναρωτιούνται ποιος άνοιξε το σακί με τις ευθύνες, ποιος έκανε πως πουλάει ρίγανη και ποιος κράτησε το τιμολόγιο κάτω από τον πάγκο. ⚖️

Το ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο τι έκανε η προηγούμενη διοίκηση. Είναι και τι λέει καθαρά η σημερινή. Ο νυν αντιδήμαρχος  Πρόδρομος Νικηφορίδης έχει πει ότι το έργο ήταν πολύ πίσω, ότι το οικοδομικό σκέλος τελείωσε, αλλά λείπει ο εξοπλισμός. Ωραία. Τότε ας βγει να πει σε απλά ελληνικά, τι παραδόθηκε, τι δεν παραδόθηκε, ποιος φταίει, ποιες επιστολές υπήρξαν από επαγγελματίες ή emails του ίδιου προς τους εμπλεκόμενους, αν υπήρξαν, και γιατί το Καπάνι άλλαζε σε δηλώσεις, αλλά στην πράξη άλλαζε πλευρό. Γιατί άλλο ενημέρωση και άλλο δημοτικό νανούρισμα με πατάτες, κρεμμύδια και χαμένο χρονοδιάγραμμα. 🧾

Γιατί η αγορά δεν είναι σκηνικό για κορδέλες. Είναι άνθρωποι, πάγκοι, νοίκια, πελάτες και νεύρα. Και όταν ένα έργο ξεκινά ως ανάπλαση και καταλήγει γρίφος, τότε ο πολίτης δικαιούται να ρωτά, χωρίς να χρειάζεται να έχει δίπλωμα ανακριτή. Ας μη μείνει λοιπόν η υπόθεση σαν μπακαλίστικο τεφτέρι σε συρτάρι. Καθαρές απαντήσεις, καθαρό χρονοδιάγραμμα, καθαρή ευθύνη, γιατί το Καπάνι δεν αντέχει άλλο δημόσιο πατσά χωρίς κουτάλι και χωρίς κανείς να ξέρει ποιος θα πληρώσει τελικά.

 Ποιον θα πιστέψεις, εμένα ή τα ίδια σου τα μάτια; 🎭

Γκράουτσο Μαρξ

Τα Καράβια θέλουν ήρεμα νερά…

Στο 10ο Capital Link Maritime Leaders Summit, εκεί όπου τα καράβια φορούν γραβάτα και οι εφοπλιστές μιλούν για γεωπολιτική σαν να παραγγέλνουν καφέ στο κατάστρωμα, ο Βαγγέλης Μαρινάκης είπε κάτι απλό και καθόλου μικρό. Η ναυτιλία δεν είναι μόνο φορτία, ναύλα και ωραίες φωτογραφίες μπροστά σε γαλάζιο φόντο. Είναι ισχύς, ασφάλεια, ενέργεια και, όταν χρειάζεται, διπλωματία με μηχανές πετρελαίου. 🚢

Μπορεί κάθε ισχυρός επιχειρηματίας να έχει τις ιδιορρυθμίες του, τις γωνίες του και τις στιγμές που θα προτιμούσε να είχαν μείνει χωρίς μικρόφωνα και κάμερες. Η γνωστή φασαρία στα επίσημα ήταν μια ατυχής στιγμή, από εκείνες που κάνουν τα πρωτόκολλα να ιδρώνουν περισσότερο από τους φιλάθλους. Όμως άλλο αυτό και άλλο να φορτώνεται η κυβέρνηση ένα επεισόδιο στο οποίο πρωταγωνιστεί ένας εξωθεσμικός παράγοντας, έστω και αν είναι ανιψιός του Πρωθυπουργού. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν κατέχει σήμερα κυβερνητικό αξίωμα, άρα καλό είναι να μη μετατρέπεται κάθε ένταση σε κρατικό ζήτημα με σφραγίδα, κορδέλα και βαρύ ύφος. 🧯

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης, μιλώντας για τον σκιώδη στόλο, τα Στενά του Ορμούζ και τις κυρώσεις που συχνά πονάνε περισσότερο τον Ευρωπαίο καταναλωτή παρά εκείνον που υποτίθεται ότι τιμωρούν, θύμισε κάτι που στην Ελλάδα συχνά κάνουμε πως δεν βλέπουμε. Επιχειρηματίες αυτού του μεγέθους σαν του δικού του, με πλοία, διεθνείς σχέσεις, θέσεις εργασίας, επενδύσεις και πραγματική παρουσία στην παγκόσμια αγορά, δεν είναι απλώς ισχυρά πρόσωπα της οικονομίας. Είναι άνθρωποι που έχουν προσφέρει και συνεχίζουν να προσφέρουν στην ελληνική οικονομία, όσο κι αν μερικές φορές η δημόσια ζωή μας προτιμά να κοιτάζει το επεισόδιο και όχι το εκτόπισμα. ⚓

Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να πέσει λίγο νερό στο κρασί όλων. Η κυβέρνηση δεν έχει λόγο να χρεώνεται ξένους καβγάδες και ο Μαρινάκης δεν είναι άνθρωπος που συμφέρει να μένει απέναντι, όταν μπορεί να στέκεται δίπλα σε μια εθνική προσπάθεια. Στο τέλος, το πλοίο λέγεται Ελλάδα και κανείς δεν κερδίζει όταν ο ένας τραβάει τιμόνι και ο άλλος άγκυρα. 🧭

Το ρίσκο έρχεται από το να μην ξέρεις τι κάνεις

Γουόρεν Μπάφετ, Επενδυτής και επιχειρηματίας

ΔΙΑΠΟΡΟ, το «Όνειρο» της τσιμεντένιας Εδέμ

Κάποτε στον Διάπορο, εκεί που η φύση είχε την ατυχία να είναι εκθαμβωτικά όμορφη, εμφανίστηκαν κάποιοι «οραματιστές» επενδυτές. Είδαν τα πεύκα, το Natura 2000 και τα σμαραγδένια νερά και, αντί να αισθανθούν δέος, ένιωσαν μια ανεξήγητη φαγούρα για μπετονιέρες. «Τι σπατάλη χώρου είναι αυτή;» σκέφτηκαν. «Πόσο τσιμέντο θα μπορούσε να αντέξει αυτό το δάσος πριν αρχίσει να παραπονιέται;». 🌲🏗️

Η οικογένεια Ανδρεάδη, με εκείνη την αυθεντική «ευγένεια» που διακρίνει όσους θεωρούν το δημόσιο αγαθό προσωπικό τους οικόπεδο, αποφάσισε να προσφέρει στον Διάπορο το δώρο της… «ανάπτυξης». Γιατί να κολυμπάει ο απλός θνητός ελεύθερα, όταν μπορεί να θαυμάζει το φράχτη μιας μπαγκαλόου σουίτας; Γιατί να απολαμβάνει το ηλιοβασίλεμα, όταν μπορεί να απολαμβάνει τη σκιά μιας ιδιωτικής προβλήτας που ξεπροβάλλει σαν ξένο σώμα στο κύμα; 🌅🚧

Και εδώ γεννάται το ερώτημα: είναι δυνατόν να έχει εγκριθεί οριστικά αυτό το «κομψοτέχνημα» από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και τον τοπικό Δήμο; Πρόκειται για συλλογική έλλειψη οράματος ή μήπως για μια πρωτοποριακή μορφή «περιβαλλοντικής αμνησίας», όπου οι αρμόδιοι βλέπουν προστατευόμενη περιοχή και διαβάζουν… «εργοτάξιο»; Αν βγήκαν άδειες, μάλλον βγήκαν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, όπου το μπετόν θεωρείται ενδημικό φυτό και οι μπουλντόζες ωδικά πτηνά. 🏛️🦜

Οι άνθρωποι αυτοί δεν χτίζουν απλώς καταλύματα χτίζουν μνημεία στη ματαιοδοξία τους. Είναι η εποχή που το «πράσινο» Natura μεταφράζεται ως «Να, Τώρα Τσιμεντώνουμε Όλα». Οι χελώνες και τα πουλιά της περιοχής, προφανώς, θα πρέπει να μάθουν να κάνουν check-in ….. αλλιώς θα θεωρηθούν «λαθρεπιβάτες» σε μια παραλία που πλέον θ’ ανήκει σε λίγους και εκλεκτούς. Τα πεύκα; Απλά εμπόδια στο οπτικό πεδίο της πισίνας υπερχείλισης. 🐢🏨

Είναι συγκινητικό το πόσο «φιλότιμα» προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ισοπέδωση ενός οικοσυστήματος είναι για το «καλό» της περιοχής. Στην πραγματικότητα, το μόνο που μένει να αναβαθμιστεί είναι ο τραπεζικός τους λογαριασμός, ενώ εμείς οι υπόλοιποι θα μείνουμε με τις αναμνήσεις ενός παραδείσου που πωλήθηκε σε κομμάτια. Όταν ο τελευταίος κάβος κλείσει την πρόσβαση στην ακτή και οι μπουλντόζες σιωπήσουν, το μόνο που θα έχει απομείνει από την παρθένα φύση είναι η μυρωδιά της  φρεσκοστρωμένης  ασφάλτου και η πίκρα για την ανοχή μας. 🌊🖤

Δεν κληρονομούμε τη Γη από τους προγόνους μας, τη δανειζόμαστε από τα παιδιά μας 🌍👶

Wendell Berry, Περιβαλλοντιστής

Ο Αλέξης παίζει «Μουσικές Καρέκλες» και όποιος πρόλαβε, την Ανανέωση είδε…

Όπως είχαμε επισημάνει σε αυτήν εδώ τη στήλη όταν πρωτοέσκασε η βόμβα για την ίδρυση της «ΕΛΑΣ», το νέο ατρακσιόν του Αλέξη δεν ήρθε για να αφήσει τίποτα όρθιο  και κυρίως, τίποτα όμοιο με το παρελθόν. Τότε ξύναμε το κεφάλι μας με το rebranding, αλλά τώρα, ξεφυλλίζοντας την επίσημη διακήρυξη, τα πράγματα σοβαρεύουν (λέμε τώρα). Η χωρητικότητα της αριστερής πολυκατοικίας ρυθμίστηκε τελικά με απόλυτη ακρίβεια laser. Χώρεσαν οι πάντες, η παραδοσιακή αριστερά, η κεντροαριστερά, η ριζοσπαστική αριστερά, μέχρι και οι οικολόγοι που ψάχνουν ακόμα πού θα ανακυκλώσουν τις παλιές ελπίδες. 🪑🍊

Όλοι; Όχι ακριβώς, αφού η πορτοκαλιά μας  δικαιώνεται για άλλη μια φορά στις προβλέψεις της. Κοιτώντας κανείς το προσκλητήριο, παρατήρησε μια εκκωφαντική απουσία, ολόκληρος ο ιστορικός χώρος της ανανεωτικής αριστεράς εξαφανίστηκε από τον χάρτη, λες και άνοιξε η γη και τους κατάπιε . Δεν μιλάμε απλώς για μια χούφτα παλιών οπαδών του Φώτη Κουβέλη, αλλά για ένα ευρύτερο, πολυτάραχο ρεύμα με βαθιές ρίζες, γεμάτο διανοούμενους και στελέχη που κάποτε αποτελούσαν τη «ραχοκοκαλιά» του ευρωπαϊκού προσανατολισμού. Όλοι αυτοί έμειναν ξαφνικά να κοιτούν το τηλέφωνο, περιμένοντας ένα SMS που δεν ήρθε ποτέ. Προφανώς, η «ανανέωση» κρίθηκε πολύ μπαγιάτικη για το φρέσκο, αστραφτερό «ΕΛΑΣ». Ο Αλέξης αποφάσισε ότι οι θεωρητικές αναζητήσεις και η μετριοπάθεια αυτού του χώρου δεν ταιριάζουν με το νέο, ροκ προφίλ του μαγαζιού. 📵🎭

Το κερασάκι όμως στην τούρτα, που έρχεται να δέσει με όσα προαναφέραμε  για το ιδεολογικό θολό τοπίο του κόμματος, δεν ήταν ποιον ξέχασε να καλέσει, αλλά τι ξέχασε να αναφέρει γενικώς. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο ρόλος της Ελλάδας σε αυτήν εξαφανίστηκαν με την ίδια ευκολία που εξαφανίζονται τα λεφτά στο τέλος του μήνα. Ούτε μια λέξη για τις Βρυξέλλες, ούτε ένα τυπικό «βίβα» για το ευρώ. Ίσως η Ευρώπη να του θυμίζει παλιές, «κακές» αναμνήσεις από 17ωρες διαπραγματεύσεις, ή ίσως απλά το GPS της  «ΕΛΑΣ» να έχει ρυθμιστεί για εσωτερική κατανάλωση και μόνο. Γιατί να μπλέκεις με κοινοτικές οδηγίες όταν μπορείς να κάνεις πολιτική με τη σιγουριά του «δεν ξέρω, δεν απαντώ»; 🧭

Το να ξεχνάς είναι η καλύτερη άμυνα ενάντια στο παρελθόν, αλλά και ο πιο σίγουρος τρόπος να χάσεις τον δρόμο σου 🕯️

Άρθουρ Σοπενχάουερ 

Επιχείρηση «Σκύβω και Στηρίζω», ο Σωκράτης Φάμελλος και το απόλυτο delete του ΣΥΡΙΖΑ

Κάποτε, η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ μαζευόταν για να σκίσει τα μνημόνια με ένα άρθρο και να βαρέσει τα νταούλια των αγορών. Σήμερα, μαζεύεται απλώς για να αποφασίσει σε ποιο μεσιτικό γραφείο θα παραδώσει τα κλειδιά της Κουμουνδούρου, μπας και γλιτώσει τα κοινόχρηστα και το απλήρωτο ρεύμα του μήνα. Το άλλοτε κυβερνών κόμμα πλέον θυμίζει συνοικιακό πάρτι που έχει σχολάσει προ πολλού. Τα φώτα της αίθουσας έχουν ανάψει άχαρα, η μουσική έχει κλείσει, οι καλεσμένοι έχουν εξαφανιστεί προτού έρθει ο λογαριασμός, αλλά μερικοί γραφικοί survivors επιμένουν να χορεύουν σλόου αγκαλιά με τις κουρτίνες. 

Στο τελευταίο επεισόδιο αυτού του πολιτικού Δελφιναρίου, ο Σωκράτης Φάμελλος ανέβηκε στο βήμα όχι ως αρχηγός με όραμα, αλλά ως ο απόλυτος, low-budget διεκπεραιωτής. Με το ύφος υπαλλήλου που σου κόβει το ρεύμα επειδή του το ζήτησε ευγενικά το μεγάλο αφεντικό, μας πέταξε το ιστορικό μαργαριτάρι: «Δεν υπάρχει Plan B. Είμαστε δίπλα στον Τσίπρα». Με απλά αριστερά ελληνικά: «Πλάνο δεν έχουμε, ιδέες δεν έχουμε, αλλά αν θέλει ο Αλέξης Τσίπρας, εμείς προσφερόμαστε ευχαρίστως για χαλί, να περάσει από πάνω μας για να μην λερώσει τα σικάτα παπούτσια του». 🧺

Ο Φάμελλος, αντί να ηγηθεί, λειτούργησε σαν τρομαγμένος courier που του εμπιστεύτηκαν τη σφραγίδα και κοιτάζει συνεχώς τον δρόμο μην του πέσει από την τσέπη. Στη δευτερολογία του, μάλιστα, άρχισε να μοιράζει «καρφιά» για αντισυντροφικές συμπεριφορές δεξιά κι αριστερά. Εδώ το καράβι έχει μπάσει τόσα νερά που ο Πολάκης, ο Παππάς και η Δούρου φοράνε ήδη ροζ μπρατσάκια και κάνουν μπουρμπουλήθρες στον πάτο, κι ο Σωκράτης ανησυχεί αν τηρείται το σαβουάρ βίβρ του πνιγμού! Πανηγυρίζει κιόλας για την «απόφαση-σταθμό», λες και το να αυτοπαραδίδεσαι πακέτο σ’ ένα άλλο, κόμμα είναι πολιτικός θρίαμβος και όχι η απόλυτη, εθελούσια ευθανασία. 🛟

Η κατάντια του ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώθηκε με τον πιο σουρεάλ τρόπο. Από το «πρώτη φορά Αριστερά», φτάσαμε στο «τελευταία φορά κόμμα, κλείστε την πόρτα φεύγοντας». Ο Φάμελλος απέδειξε ότι η ηγεσία του έχει τη δυναμική μιας μεταβατικής γραμματειακής υποστήριξης. Φωνάζει «είμαστε δίπλα σου, Αλέξη!», την ώρα που ο Αλέξης πιθανότατα έχει αλλάξει αριθμό τηλεφώνου. 🚪

Υπάρχουν δεκαετίες όπου τίποτα δεν συμβαίνει, και υπάρχουν εβδομάδες όπου συμβαίνουν δεκαετίες ⏳

 Βλαντιμίρ Λένιν

Ο Σταθμός που ντύθηκε, στολίστηκε και το τρένο τον έστησε…

Στον Νέο Παντελεήμονα, Πιερίας, υπάρχει ένας σιδηροδρομικός σταθμός που δεν είναι απλώς έργο υποδομής, είναι μεγάλο κοινωνικό πείραμα αντοχής. Έχει καρέκλες, στέγαστρα, αποβάθρες, φώτα, πινακίδες και ντεκόρ που σε κάνει να πιστεύεις ότι σε λίγο θα ακουστεί η αναγγελία. Μόνο που η αναγγελία πήγε για καφέ και ξέχασε να γυρίσει. 🚉

Από το 2017, εκεί όπου αρχίζουν οι μεγάλες ελληνικές περιπέτειες με κορδέλες και χαρτομάντιλα, ο σταθμός περιμένει να γίνει σταθμός και όχι σκηνικό θεάτρου του παραλόγου. Το τρένο περνάει, τον κοιτάζει με βλέμμα παλιού γνωστού και συνεχίζει. Ο σταθμός μένει εκεί, καλοντυμένος, σαν γαμπρός που τον έστησε η νύφη και εξηγεί ότι όλα είναι υπό έγκριση. 🕰️

Το πιο κωμικό είναι ότι δεν μιλάμε για παράγκα με δυο πασσάλους και ταμπέλα γραμμένη με μαρκαδόρο. Μιλάμε για χώρο έτοιμο, με τα πάντα όλα, εκτός από το βασικό, τη στάση του τρένου. Είναι σαν να ανοίγεις ζαχαροπλαστείο με βιτρίνες, κουτιά, κορδέλες και ταμείο, αλλά να ξεχνάς τα γλυκά επειδή εκκρεμεί η υπηρεσιακή μπουγάτσα. 🍰

Και δεν μιλάμε για τρένο πολυτελείας που θα μεταφέρει υπουργούς με πορσελάνινα φλιτζάνια. Μιλάμε για μια γραμμή που θα ένωνε τον Πλαταμώνα με τη Θεσσαλονίκη, τον Παλαιό Παντελεήμονα, τη Σκοτίνα και όλη τη νότια Πιερία, που ζει ανάμεσα στη θάλασσα, την κίνηση και την ευχή να υπάρχει μέσο που να μη χρειάζεται τάμα πριν ξεκινήσεις. 🌊

Οι κάτοικοι έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν τον σταθμό σαν αξιοθέατο. Πηγαίνουν, βλέπουν τις καρέκλες, κάνουν νοερά check in και μετά φεύγουν όπως ήρθαν, με αυτοκίνητο. Αν κάποτε σταματήσει τρένο, θα χρειαστεί φιλαρμονική, λαμπάδες και άδεια Ιστορίας, γιατί τέτοιο θαύμα δεν περνάει απλώς στα δρομολόγια, περνάει στα συναξάρια της υπομονής. 🎺

Και τώρα που ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης προτάθηκε για γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, η αποβάθρα μπαίνει στο πολιτικό κυνήγι θησαυρού. Εκεί που λέγαμε να εμφανιστεί ως από μηχανής υπουργός και να εγκαινιάσει τον σταθμό, ετοιμάζεται να αλλάξει γραφείο και πινακίδα. Άρα αναζητείται νέο πρόσωπο στο υπουργείο Μεταφορών, κάποιος να βάλει επιτέλους αυτή την υπόθεση στην πρώτη γραμμή. Όχι για να ανακαλύψει τον τροχό, αλλά για να πείσει το τρένο να κάνει το αυτονόητο, να σταματήσει σε σταθμό!!!! Η στάση υπάρχει, οι υποδομές υπάρχουν, η υπομονή υπάρχει. Λείπει μόνο η απόφαση, το ακριβό ανταλλακτικό του κράτους. 🎭

Προσπάθησες. Απέτυχες. Δεν πειράζει. Προσπάθησε ξανά. Απέτυχε ξανά. Απέτυχε καλύτερα

 Σάμιουελ Μπέκετ, Ιρλανδός συγγραφέας  

 Το πράσινο ταξί του ΠΑΣΟΚ και η τρίτη θέση που πήρε άλλο δρομολόγιο…

Στη Χαριλάου Τρικούπη ακούγεται πια εκείνος ο βαρύς ήχος που κάνει το ασανσέρ όταν δεν ξέρει αν ανεβαίνει, κατεβαίνει ή απλώς ντρέπεται να ανοίξει την πόρτα. Το ΠΑΣΟΚ, κάποτε πράσινο λεωφορείο με όρθιους, σήμερα μοιάζει με μικρό ταξί που ζητάει πελάτη στην πιάτσα της Κεντροαριστεράς, ενώ δίπλα του περνούν Τσίπρας και Καρυστιανού με καινούργια πινακίδα και φρέσκο αέρα. 🚕

Οι δημοσκοπήσεις δεν του στέλνουν μήνυμα, του στέλνουν χαρτί θυροκόλλησης. Η ΕΛΑΣ του Τσίπρα εμφανίζεται δεύτερη, η Ελπίδα της Καρυστιανού άλλοτε το πλησιάζει, άλλοτε το προσπερνά, και το ΠΑΣΟΚ κοιτάζει την τρίτη θέση όπως κοιτάζει κανείς την τελευταία τυρόπιτα στη βιτρίνα, με αξιοπρέπεια, πείνα και μια μικρή υπαρξιακή ταραχή. Δεν είναι ήττα ακόμη, είναι όμως εκείνο το πολιτικό φτέρνισμα πριν από το κρυολόγημα, με τους παλιούς ψηφοφόρους να κρατούν μαντίλι και τους νέους σχηματισμούς να μοιράζουν χαμόγελα στην είσοδο. 🤧

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αριθμητικό, είναι φιλοσοφικό. Ένα κόμμα που γεννήθηκε για να υπόσχεται αλλαγή, σήμερα μοιάζει να κάνει γιόγκα ακινησίας. Θέλει να φανεί κυβερνητική εναλλακτική, αλλά συχνά ακούγεται σαν ευγενικός υπάλληλος που λέει «περάστε αύριο» ακόμη κι όταν το αύριο έχει φύγει με υπεραστικό. Στην πολιτική, όποιος δεν δημιουργεί ρεύμα, καταλήγει να μετράει τα μποφόρ των άλλων, ιδίως όταν βρέχει  από τα αριστερά και η ομπρέλα του είναι ακόμη στο υπόγειο. 🌬️

Και ο Νίκος Ανδρουλάκης; εδώ η σάτιρα σηκώνει το φρύδι της. Ο άνθρωπος δεν απέτυχε επειδή φώναξε πολύ, μάλλον επειδή μίλησε τόσο χαμηλόφωνα, που ακόμη και οι δικοί του έσκυβαν να ακούσουν αν ανακοίνωσε πολιτική γραμμή ή παραγγελία για καφέ. Δείχνει πολλές φορές σαν καπετάνιος που κρατάει το τιμόνι, αλλά κοιτάζει περισσότερο αν είναι ίσιο το πουκάμισο παρά αν το καράβι στρίβει. Δεν είναι κακός, είναι απλώς τόσο μετρημένος που καμιά φορά μοιάζει να μετράει και τον παλμό του πριν συγκινηθεί. Η ηγεσία του δεν έβγαλε φωτιά, έβγαλε καπνό από φρυγανιέρα. 🛳️ Αν λοιπόν το ΠΑΣΟΚ θέλει να μη δει την τρίτη θέση να φεύγει με ταχύτητα λαϊκής αγοράς στο κλείσιμο, πρέπει να θυμηθεί ότι η πολιτική δεν χαρίζεται στους ευπρεπείς, αλλά στους πειστικούς. Χρειάζεται λόγο, ρυθμό και ψυχή, όχι συνεδριακές κορδέλες και κυρίως πολιτικό νεύρο που ακούγεται πέρα από τις βαριές κουρτίνες.

Η οριστικότητα δεν είναι η γλώσσα της πολιτικής 🗳️

 Μπέντζαμιν Ντισραέλι, Βρετανός πολιτικός, συγγραφέας και δύο φορές πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας.