Φαιδρά Πορτοκαλέα #053: Ο καθαρισμός του Θερμαϊκού, το Ντεκ της Συγνώμης, η μεσαία τάξη, η πρώτη κατοικία, το αόρατο Κράτος, η μνήμη, η Πασοκοκορομαχία, ο Φάμελλος και το κουίζ…

Ο Θερμαϊκός καθαρίστηκε τόσες φορές, που έμεινε βρόμικος από την πολλή επιτυχία

Εδώ και δεκαετίες ο Θερμαϊκός καθαρίζεται επισήμως, πανηγυρικώς και κατά δήλωση αρμοδίων. Έχουν περάσει υπουργοί, υφυπουργοί, παραϋπουργοί, περιφερειάρχες, δήμαρχοι, πρόεδροι οργανισμών, ειδικοί σύμβουλοι και τοπικοί παράγοντες, όλοι με ύφος ανθρώπου που μόλις ανακάλυψε τη σφουγγαρίστρα. Κάθε φορά ανακοινώνεται λύση, κάθε φορά βγαίνουν φωτογραφίες, κάθε φορά ακούγονται μεγάλα λόγια και κάθε φορά ο Θερμαϊκός απαντά με τον δικό του τρόπο, βγάζοντας στην επιφάνεια σκουπίδια, φυτοπλαγκτόν, μυρωδιές και λίγη ακόμη μελαγχολία για την ανθρώπινη διοίκηση. 🌊

Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Μια σύσκεψη εδώ, μια σύμβαση εκεί, ένα ειδικό σκάφος πιο πέρα, μια χορηγία παρακάτω και στο τέλος όλοι δηλώνουν ικανοποιημένοι, εκτός από τη θάλασσα. Στην Ελλάδα, όταν ένα πρόβλημα δεν λύνεται, δεν ανησυχούμε. Το βαφτίζουμε «διαχρονικό», το περνάμε από τρεις επιτροπές, του βάζουμε και έναν τίτλο με περιβαλλοντική ευαισθησία και περιμένουμε να συγκινηθεί μόνο του. Ο Θερμαϊκός, όμως, δεν διαβάζει δελτία Τύπου. Δεν συγκινείται από κορδέλες, ούτε από φωτογραφίες παραγόντων που κοιτούν το νερό με βλέμμα θαλασσοπόρου του καναπέ. 🧹

Και κάθε φορά που η θάλασσα γίνεται καφέ, αρχίζει η μεγάλη ερμηνευτική σχολή. Φταίνε οι νοτιάδες, φταίνε οι υψηλές θερμοκρασίες, φταίνε τα ποτάμια, τα λιπάσματα, τα λύματα, τα φερτά υλικά, ίσως και κάποιο σαββατοκύριακο που ο κόλπος ξενύχτησε. Όλα φταίνε, εκτός από το απλό, ότι τόσα χρόνια δεν υπήρξε ένας μόνιμος, σοβαρός μηχανισμός καθαρισμού με σταθερή ευθύνη και σταθερά χρήματα. Δηλαδή αυτό που σε άλλες χώρες λέγεται πρόγραμμα και σε εμάς λέγεται θα το δούμε. 😷

Ευτυχώς, στην τελευταία περίπτωση μπήκε μπροστά η ΕΥΑΘ και ανέλαβε τον καθαρισμό με την «Αλκίππη», σώζοντας προσωρινά την κατάσταση και την αξιοπρέπεια της παραλίας. Γιατί ο Θερμαϊκός δεν χρειάζεται άλλον σωτήρα με μικρόφωνο. Χρειάζεται δουλειά, συνέχεια και λιγότερους πανηγυρισμούς πάνω από τα σκουπίδια. 🚤

 «Η κωμωδία είναι απλώς ένας αστείος τρόπος να είσαι σοβαρός»

Πίτερ Ουστίνοφ, κωμικός ηθοποιός

Το Ντεκ της Συγγνώμης προς τον Κούβελα

Στη Θεσσαλονίκη η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται απλώς. Βάζει αντηλιακό, παίρνει καφέ στο χέρι και κάνει βόλτα στην Παλιά Παραλία, πατώντας πάνω στις παλιές της κατάρες. Κάποτε ο Σωτήρης Κούβελας μίλησε για επέκταση του παραλιακού μετώπου και η πόλη παραλίγο να καλέσει εξορκιστή δημοσίων έργων. Το ΠΑΣΟΚ και οι λοιπές …..δημοκρατικές δυνάμεις έπαθαν πολεοδομική αλλεργία, οι αρχιτέκτονες έψαχναν ηρεμιστικό, οι οικολόγοι αγκάλιαζαν τα κύματα και η πρόταση βαφτίστηκε έβδομο κακό της Θεσσαλονίκης. 🌊

Πέρασαν όμως τα χρόνια, άλλαξαν οι εποχές, άλλαξαν οι λέξεις και κυρίως άλλαξε η συσκευασία. Εκεί που παλιά λέγαμε επέκταση, τώρα λέμε ντεκ. Εκεί που λέγαμε παρέμβαση στη θάλασσα, τώρα λέμε ανάκτηση δημόσιου χώρου. Και επειδή η λέξη ντεκ ακούγεται σαν να φοράει λινό πουκάμισο και να πίνει prosecco στη Σαντορίνη, όλα μοιάζουν ξαφνικά πιο πολιτισμένα. 🍹

Το σημερινό σχέδιο, βέβαια, δεν είναι μια ξύλινη σανίδα για να στεγνώνουν οι γλάροι. Μιλάμε για 1.100 μέτρα μήκος, 12 μέτρα πλάτος, 352 τσιμεντένιους πασσάλους, τέσσερις ύφαλους κυματοθραύστες, λιθορριπές και ποδηλατόδρομο !!!!!. Ξύλινο το λέμε, όπως λέμε ελαφρύ γεύμα ένα κοντοσούβλι με πατάτες και τρία ψωμάκια. 🪵

Και εδώ μπαίνει ο νυν αντιδήμαρχος τεχνικών έργων του Δήμου Θεσσαλονίκης, Πρόδρομος Νικηφορίδης, ο άνθρωπος που εμφανίστηκε χρόνια τώρα ως ποιητής του πρασίνου, με τη φύση σχεδόν στο πέτο σαν γαρδένια. Για τα δέντρα είχε σηκώσει οικολογικό λάβαρο, το κλάδεμα ακουγόταν σαν να χτυπούσε καμπάνα πένθους, αλλά στο ντεκ έγινε ξαφνικά καπετάνιος πασσάλων. Η φύση, φαίνεται, πρέπει να μένει όπως είναι, εκτός αν χρειάζεται 352 τσιμεντένια υποστυλώματα για να καταλάβει καλύτερα τον εαυτό της. 🌳

Ο ίδιος λέει πως η πόλη συζητά την επέκταση εδώ και τριάντα χρόνια και πως πάντα υπάρχουν μόνιμοι διαμαρτυρόμενοι. Σωστό, στη Θεσσαλονίκη η γκρίνια έχει δικό της ΚΑΔ. Αλλά δεν είναι κάθε ερώτηση γκρίνια, μερικές φορές είναι το καμπανάκι πριν πέσει ο σοβάς στο κεφάλι μας. 🔔

Γιατί υπάρχουν ερωτήματα. Πώς θα καθαρίζεται ο χώρος κάτω από το ντεκ από σκουπίδια, φυτοπλαγκτόν και ό,τι ξεβράσει ο Θερμαϊκός σαν θυμωμένη νοικοκυρά; Πόσο αναστρέψιμο είναι έργο με εκατοντάδες πασσάλους και τεχνητούς υφάλους; Και γιατί οι διαφωνούντες να βαφτίζονται εχθροί της προόδου; 🧹

Άλλωστε και στη ΔΕΘ το ίδιο έργο είδαμε. Όσοι ρωτούσαν παρουσιάζονταν σαν άνθρωποι που θέλουν την πόλη με λάμπα πετρελαίου και άμαξα. Τελικά το σχέδιο άλλαξε, κόπηκαν χρήσεις, μειώθηκε η δόμηση και μεγάλωσε το πάρκο. Δηλαδή οι «γραφικοί»  αποδείχθηκαν χρήσιμοι, ενώ οι απόλυτα βέβαιοι αποδείχθηκαν φουσκωτά παγώνια της προόδου, πολλά φτερά, λίγη σκέψη και καθόλου αυτί. 🌳 Το ντεκ μπορεί να γίνει όμορφο έργο. Μπορεί όμως να γίνει καλύτερο μόνο με απαντήσεις, όχι με ειρωνείες προς όσους ρωτούν. Γιατί στη Θεσσαλονίκη πρώτα καρφώνουμε πασσάλους στη θάλασσα και μετά καρφώνουμε ταμπέλες στους ανθρώπους. 🎭

 «Όποιος γνωρίζει μόνο τη δική του πλευρά της υπόθεσης, γνωρίζει ελάχιστα και γι’ αυτήν». 

Τζον Στιούαρτ Μιλ, Βρετανός φιλόσοφος, οικονομολόγος και πολιτικός στοχαστής του 19ου αιώνα

Όταν η μεσαία τάξη χτυπάει τα ρολά της  πριν της τα κατεβάσει το Κράτος

Στη Λάρισα, πρόσφατα, οι έμποροι και οι αυτοαπασχολούμενοι έκλεισαν συμβολικά τον ΕΦΚΑ και την Εφορία, πριν προλάβουν να κλείσουν οριστικά τα δικά τους μαγαζιά. Μια πράξη σχεδόν ποιητική, αν δεν ήταν τόσο πικρή. Διότι στην Ελλάδα ο μικρομεσαίος δεν πεθαίνει απότομα. Πρώτα περνάει από πλατφόρμα, μετά από ρύθμιση, ύστερα από προσαύξηση και στο τέλος από ταμείο ανεργίας, για να ολοκληρωθεί η τελετή με κρατική ευπρέπεια. 🧾

Η «Φαιδρά Πορτοκαλέα» το είχε γράψει εγκαίρως, τα μέτρα ανακούφισης μοιάζουν με ασπιρίνη σε άνθρωπο που τον πάτησε φορτηγό με πινακίδες «ανάπτυξη». Η κυβέρνηση ανακοινώνει λύσεις, οι επαγγελματίες μετρούν τρύπες και κάπου ανάμεσα στα δελτία Τύπου και στα ειδοποιητήρια του ΕΦΚΑ η μεσαία τάξη αναρωτιέται αν υπάρχει ακόμη ή αν έγινε λογιστική ανάμνηση σε κάποιο excel υπουργικού θαύματος. 💸

Το τεκμαρτό εισόδημα είναι από μόνο του μια μικρή κωμωδία εξουσίας. Δεν έχεις κέρδη, αλλά το κράτος έχει φαντασία. Δεν πούλησες, αλλά το υπουργείο ονειρεύτηκε. Δεν σου μπήκαν χρήματα, αλλά η Εφορία σε είδε στον ύπνο της πλούσιο και σε φορολόγησε ως όραμα. Αυτή δεν είναι φορολογική πολιτική, είναι μέντιουμ με σφραγίδα δημοσίου. 🔮

Και μετά έρχονται οι 72 δόσεις, με τόκους, προϋποθέσεις και τόση φιλανθρωπία όση χωράει σε έντυπο κατάσχεσης. Δηλαδή σου λένε, σε πνίξαμε, αλλά σου δίνουμε περισσότερες ανάσες για να βυθιστείς με πρόγραμμα. Πολιτισμένα πράγματα, ευρωπαϊκά, με κωδικό πληρωμής. 🏦

Ύστερα ψάχνουν να βρουν γιατί κατεβαίνουν τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας. Μα όταν ο μικρομεσαίος ακούει «ανακούφιση» και του έρχεται νέο ραβασάκι πληρωμής, δεν χρειάζεται πολιτική ανάλυση. Χρειάζεται πιεσόμετρο, λογιστή και έναν καφέ διπλό, για να αντέξει την επόμενη σωτηρία. 📉

«Καμία κοινωνία δεν μπορεί να είναι ευημερούσα και ευτυχισμένη, όταν το μεγαλύτερο μέρος των μελών της είναι φτωχό και δυστυχισμένο»

 Άνταμ Σμιθ, Σκωτσέζος φιλόσοφος και οικονομολόγος

 Πρώτη Κατοικία, δεύτερες σκέψεις

Στην Ελλάδα το σπίτι δεν είναι απλώς τέσσερις τοίχοι. Είναι κόπος, αγωνία, οικογενειακές Κυριακές, καβγάδες για τα κοινόχρηστα και μια τράπεζα που κάποτε σου χαμογέλασε σαν νονός σε βάφτιση και μετά εμφανίστηκε με κομπιουτεράκι, τόκους και βλέμμα εισπράκτορα του μεσαίωνα. 🏠

Η κυβέρνηση, για να είμαστε δίκαιοι, προσπαθεί να δείξει ότι κάτι κάνει. Εξωδικαστικός, 72 δόσεις, διευκολύνσεις, ρυθμίσεις, πλατφόρμες, κουτάκια, υποκουτάκια και όλη η γνωστή ελληνική γραφειοκρατική λιτανεία που για να σώσει τον πολίτη πρώτα του ζητά να αποδείξει ότι υπάρχει. Από τη μία θέλει να ανακουφίσει τη μεσαία τάξη, από την άλλη μοιάζει να φοβάται μήπως η ανακούφιση παραγίνει ανθρώπινη και χαλάσει η αυστηρή αισθητική των funds. 

Και εκεί μπαίνει ο Άρειος Πάγος, ο οποίος είπε το αυτονόητο, οι τόκοι να υπολογίζονται στη δόση και όχι σαν να έχει αγοράσει ο δανειολήπτης μικρό νησί στις Κυκλάδες. Αντί όμως η απόφαση να εφαρμοστεί καθαρά, αρχίζει το γνωστό ελληνικό βαλς της ασάφειας. Μελετάμε, εξετάζουμε, σταθμίζουμε, ισορροπούμε. Δηλαδή όταν πρέπει να πληρώσει ο πολίτης, το κράτος είναι ξυπνητήρι. Όταν πρέπει να ωφεληθεί ο πολίτης, γίνεται γάτα στον καναπέ. ⚖️

Και κάπου εκεί εμφανίζεται ο Τσίπρας, με την ΕΛΑΣ του ενός λάμδα, για να μη μπερδευτεί κανείς και περιμένει περιπολικό, και προτείνει δημόσιο φορέα κοινωνικής διαχείρισης στεγαστικών δανείων. Η πρόταση είναι πιο άμεση, πιο φιλολαϊκή και επικοινωνιακά καθαρή. Θα δούμε αν είναι οικονομικό σχέδιο ή πολιτικό μαντήλι για τα δάκρυα των δανειοληπτών. Πάντως, σε μια χώρα όπου τα δάνεια έγιναν κόκκινα και οι πολίτες άσπρισαν από την αγωνία, όποιος μιλά καθαρά κερδίζει έδαφος. 🏦

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι ηθικό. Διότι μια πολιτεία που ζητά συνέπεια από τον αδύναμο, πρέπει πρώτα να δείχνει συνέπεια απέναντι στη Δικαιοσύνη. Αλλιώς δεν κυβερνά, κάνει λογιστική με ανθρώπινες ζωές. 📉

 «Οι ιδέες των οικονομολόγων και των πολιτικών φιλοσόφων, είτε είναι σωστές είτε λάθος, είναι πιο ισχυρές απ’ όσο συνήθως πιστεύεται»

 Τζον Μέιναρντ Κέινς, Βρετανός οικονομολόγος

Το Κράτος που ξέχασε να δηλώσει διεύθυνση

Υπάρχει στον πλανήτη ένα κράτος που δεν θα το βρεις στον χάρτη, δεν θα το πατήσεις με το πόδι σου, δεν θα κολλήσεις στην κίνησή του και δεν θα σε γράψει η δημοτική του αστυνομία επειδή άφησες το μηχανάκι πάνω στη ράμπα. Λέγεται Τάγμα της Μάλτας και είναι ίσως η πιο καλοσιδερωμένη παραξενιά του διεθνούς δικαίου. Έχει κυβέρνηση, διπλωματικές σχέσεις, διαβατήρια, γραμματόσημα, νομική υπόσταση, διεθνές κύρος και ανθρωπιστική δράση σε πολλές χώρες. Του λείπει μόνο μια μικρή λεπτομέρεια, η χώρα. Δηλαδή έχει όλο το σερβίτσιο του κράτους, αλλά όχι το τραπέζι. 🌍

Ξεκίνησε ως καθολικό νοσοκομειακό τάγμα, πέρασε από την Ιερουσαλήμ, τη Ρόδο, τη Μάλτα και τα μεγάλα καπρίτσια της Ιστορίας, ώσπου κάποια στιγμή έχασε τα εδάφη του, αλλά κράτησε την κυριαρχία του. Κανονικά, όταν χάνεις το σπίτι, ψάχνεις μεσίτη. Το Τάγμα της Μάλτας, επειδή προφανώς είχε καλύτερο πρωτόκολλο από εμάς τους υπόλοιπους κοινούς φορολογούμενους, κράτησε διπλωματικές σχέσεις και συνέχισε σαν να λέει στην Ιστορία, εντάξει, μου πήρες το οικόπεδο, αλλά όχι και την αξιοπρέπεια. 🏛️

Και εδώ αρχίζει η παγκόσμια φαρσοκωμωδία. Εμείς νομίζαμε ότι για να είσαι κράτος χρειάζεσαι σύνορα, λαό, χωράφια, δρόμους, κάδους, υπουργούς, εφορίες και τουλάχιστον έναν παράγοντα να εγκαινιάζει κάτι που θα ξανασκαφτεί σε τρεις μήνες. Το Τάγμα της Μάλτας τα παρακάμπτει όλα αυτά με αριστοκρατική ψυχραιμία. Είναι κυρίαρχο χωρίς επικράτεια, παρόν χωρίς γεωγραφία, επίσημο χωρίς πλατεία, ένα διπλωματικό φάντασμα με σφραγίδα, στολή και άψογη συμπεριφορά σε δεξιώσεις. 🕊️

Στην ουσία, δεν είναι κράτος όπως τα ξέρουμε. Είναι όμως κάτι ακόμη πιο ενοχλητικό για την κοινή λογική, ένα σχεδόν κράτος που λειτουργεί καλύτερα από πολλά κανονικά. Διότι στον κόσμο μας, όπως αποδεικνύεται, μπορείς να μην έχεις ούτε τετραγωνικό μέτρο πατρίδας και να διαθέτεις μεγαλύτερη διεθνή σοβαρότητα από χώρες που έχουν βουνά, θάλασσες και υπουργικά συμβούλια με ύφος παγκόσμιας διάσωσης. ✒️

«Η πραγματικότητα είναι ανώτερη από την ιδέα»

Πάπας Φραγκίσκος

Το κόμμα της μνήμης 

Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού μπορεί να έχει ασάφειες, παλινδρομήσεις, δηλώσεις που άλλοτε μοιάζουν με πολιτική πλατφόρμα και άλλοτε με σημείωμα σε χαρτοπετσέτα καφενείου, αλλά πριν σηκώσουν όλοι το δάχτυλο σαν σχολικοί επιθεωρητές της Δημοκρατίας, ας θυμηθούμε κάτι απλό. Αν δεν υπήρχε αυτή η γυναίκα, τα Τέμπη θα είχαν κινδυνεύσει να μπουν στο μεγάλο ελληνικό συρτάρι της λήθης, εκεί όπου αναπαύονται σκάνδαλα, πορίσματα, υποσχέσεις και μερικά υπουργικά χαμόγελα με ημερομηνία λήξης. 🚆

Η Καρυστιανού δεν είναι υποχρεωμένη να αρέσει σε όλους. Ούτε να διαθέτει έτοιμο κυβερνητικό πρόγραμμα με ράχες, παραρτήματα, σφραγίδες και χαριτωμένα γραφήματα για να ικανοποιηθεί η φυλή των πολιτικών λογιστών. Το βασικό είναι ότι κράτησε ζωντανό ένα εθνικό τραύμα, το πήγε έξω από τα ελληνικά σύνορα και ανάγκασε την Ευρώπη να κοιτάξει εκεί όπου η Ελλάδα συχνά προτιμά να βάζει κουρτίνα, γλαστράκι και μια ταμπέλα που γράφει, όλα βαίνουν καλώς. ⚖️

Φυσικά, όταν ένας πολίτης μετατρέπει τον πόνο σε πολιτική πράξη, αρχίζει αμέσως το πανηγύρι των ειδικών. Άλλοι τη λένε μεσσία, άλλοι απειλή, άλλοι φαινόμενο, άλλοι λάθος. Στην Ελλάδα, ακόμη και το πένθος πρέπει να περάσει από κομματική ακτινογραφία, μήπως και βρεθεί αν έχει δεξιό νεφρό, αριστερή καρδιά ή κεντρώο συκώτι. 🧭

Το υγιές, όμως, σε μια κουρασμένη κοινωνία είναι να εμφανίζονται άνθρωποι που δεν ζητούν απλώς ψήφο, αλλά απαιτούν μνήμη. Και αυτό δεν πρέπει να λοιδορείται άνανδρα. Κριτική ναι, ειρωνική κατεδάφιση όχι. Γιατί άλλο πολιτική διαφωνία και άλλο να πετροβολάς μια μάνα που κράτησε αναμμένο το φως όταν πολλοί έψαχναν τον διακόπτη για να το σβήσουν. 🕯️

 «Η πολιτική σημαίνει έντονο, αργό τρύπημα σκληρών σανίδων, με πάθος και μέτρο ταυτόχρονα»

 Μαξ Βέμπερ, Γερμανός κοινωνιολόγος και πολιτικός στοχαστής

 Η Πασοκοκορομαχία της μίας έδρας

Στην Α’ Θεσσαλονίκης, εκεί όπου η πολιτική συχνά μοιάζει με καφέ στην παραλία που άργησε πολύ να σερβιριστεί, μαθαίνουμε ότι στο ΠΑΣΟΚ έχει ανοίξει νέος κλάδος επιστήμης, η εδροφαγία. Πρόκειται για σπάνιο φαινόμενο, κατά το οποίο δύο πολιτικά γραφεία δεν προσπαθούν τόσο να πείσουν τον πολίτη, όσο να πείσουν το σύμπαν ότι ο απέναντι πρέπει να εξαφανιστεί από το ψηφοδέλτιο με φυσικό, δημοκρατικό και αν γίνεται αθόρυβο τρόπο. 🗳️

Ο Πέτρος Παππάς και η Ράνια Θρασκιά, αμφότεροι από τη μεγάλη σχολή των πολιτικών μετακινήσεων, βρέθηκαν τώρα στο ίδιο πράσινο δωμάτιο, αλλά με μία καρέκλα λιγότερη. Και όταν σε ένα κόμμα υπάρχει μόνο μία πιθανή έδρα, η συναδελφικότητα φοράει παλτό, βγαίνει για τσιγάρο και δεν επιστρέφει. Τα χαμόγελα γίνονται κοφτερά, οι καλημέρες αποκτούν υποσημειώσεις και τα τηλέφωνα παίρνουν φωτιά, όχι για να μαζέψουν ψήφους, αλλά για να μετρήσουν ποιος χαμογέλασε ύποπτα σε ποια εκδήλωση. 📞

Η Θεσσαλονίκη, βέβαια, ως πόλη με υψηλή πολιτική γαστρονομία, απολαμβάνει το πιάτο ζεστό. Το κουτσομπολιό κυκλοφορεί πιο γρήγορα από ταξί στην Τσιμισκή όταν βρίσκει πράσινο φανάρι. Άλλοι λένε ότι τα επιτελεία έχουν γίνει αντίπαλα στρατόπεδα, άλλοι ότι πρόκειται για φυσιολογική προεκλογική ένταση, άλλοι απλώς παραγγέλνουν καφέ και ζητούν συνέχεια στο επεισόδιο. ☕

Το αστείο είναι πως το ΠΑΣΟΚ, αντί να ψάχνει πώς θα μεγαλώσει την πίτα, μοιάζει να οργανώνει συνέδριο μαχαιροπίρουνου γύρω από ένα κομματάκι μπουγάτσας. Αντί να βγουν προς την κοινωνία, βγήκαν προς τον καθρέφτη και άρχισαν να του κάνουν αντιπολίτευση. Και κάπως έτσι, η ανανέωση κινδυνεύει να γίνει παλαιοπωλείο φιλοδοξιών με πράσινη τέντα. 🍊

 «Δεν μας ταράζουν τα πράγματα, αλλά οι γνώμες που έχουμε για τα πράγματα». 

Επίκτητος, αρχαίος στωικός φιλόσοφος

 Ο Φάμελλος και το λουκέτο με αριστερή κορδέλα

Ο Σωκράτης Φάμελλος φαίνεται πως ανέλαβε τον ΣΥΡΙΖΑ με την παλιά, ευγενική, οικολογική μέθοδο της πολιτικής αποψίλωσης. Δεν μπήκε σαν αρχηγός, μπήκε σαν υπάλληλος μετακομίσεων. Άνοιξε τα παράθυρα της Κουμουνδούρου, είδε μέσα κάτι καρέκλες, κάτι παλιά συνθήματα, κάτι ξεχασμένα «η ελπίδα έρχεται» και είπε, «να τ’ αφήσουμε να αεριστούν, μήπως φύγουν μόνα τους». Και πράγματι, άρχισαν να φεύγουν. Πρώτα οι ψηφοφόροι, μετά οι εκπρόσωποι, ύστερα οι γραμμές, στο τέλος θα φύγει και η ταμπέλα μόνη της, μην πληρώνει κοινόχρηστα. 🧹

Το μεγαλείο της υπόθεσης είναι ότι ο Φάμελλος ήθελε να γίνει πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ για να αποδείξει ότι ένα κόμμα μπορεί να διαλυθεί και με θεσμική ευγένεια. Όχι με κραυγές, όχι με φασαρία, όχι με μπολσεβίκικα τύμπανα. Με πρακτικά συνεδριάσεων, εισηγήσεις, βαθύ βλέμμα και μια πολιτική γλώσσα τόσο προσεκτική, που μέχρι να τελειώσει η πρόταση είχε εξαφανιστεί άλλη μία νομαρχιακή. 📉

Ο Ζαχαριάδης παραιτήθηκε σαν εκπρόσωπος Τύπου, διότι ο εκπρόσωπος πρέπει να εκπροσωπεί μια γραμμή, όχι να ψάχνει με φακό αν υπάρχει ακόμη γραμμή ή αν την πήρε ο Τσίπρας μαζί με το πολύμπριζο. Ο Πολάκης, από την άλλη, μπήκε στο έργο με τη γνωστή μπουλντόζα της ρητορικής, φωνάζοντας ότι δεν γίνεται να στηρίζεις άλλο κόμμα και να κρατάς την καρέκλα στο παλιό. Δηλαδή στο παλιό κόμμα δεν έμεινε πολιτικό ρεύμα, αλλά έμειναν οι πρίζες για να φορτίζουν οι φιλοδοξίες. 🔌

Από την άλλη, ο Τσίπρας κοιτάζει την Κουμουνδούρου όπως κοιτάζει κανείς παλιό διαμέρισμα μετά την ανακαίνιση του γείτονα. Το έζησε, το αγάπησε, το γέμισε αφίσες, αλλά τώρα δεν θέλει ούτε τις κουρτίνες. Πήρε τον κόσμο, πήρε τον μύθο, πήρε και το δράμα, και άφησε στους υπόλοιπους το ταμείο, τα κλειδιά και την απορία ποιος θα σβήσει τα φώτα. 🗝️

Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει θίασο που ανεβάζει την παράσταση «Η διάλυση σε τρεις πράξεις», αλλά χωρίς κοινό, χωρίς σκηνοθέτη και με τον πρωταγωνιστή να ρωτάει αν πρέπει να παραμείνει στη σκηνή, ενώ το θέατρο έχει ήδη γίνει μίνι μάρκετ. Ο Φάμελλος δεν είναι απλώς εκτεθειμένος. Είναι η πρώτη πολιτική βιτρίνα που έβαλε μόνη της την επιγραφή «ξενοικιάζεται».🪧

 «Δεν υπάρχω. Υπήρχε κάποτε ένας εαυτός μου, αλλά τον αφαίρεσα χειρουργικά»

 Πίτερ Σέλερς, Βρετανός κωμικός ηθοποιός

Κουίζ της εβδομάδας

Ποιος δήμος του πολεοδομικού συγκροτήματος Θεσσαλονίκης μπορεί πλέον, βάσει νόμου, να εντάξει τα χρέη των πολιτών στον εξωδικαστικό μηχανισμό, αλλά δεν μπορεί να το κάνει!!!!! , επειδή το μηχανογραφικό του σύστημα αποφάσισε να ζήσει τη δική του μικρή επανάσταση κατά της λογικής; Η κυβέρνηση ψήφισε, ο νόμος υπάρχει, οι πολίτες περιμένουν να ρυθμίσουν τις οφειλές τους και όμως ταλαιπωρούνται απαράδεκτα, όχι επειδή φταίνε οι ίδιοι, αλλά επειδή η εφαρμογή του νόμου κόλλησε κάπου ανάμεσα σε ένα καλώδιο, μια οθόνη και ένα μηχανογραφικό  πρόγραμμα που μάλλον ζητά άδεια αναπαύσεως. Έτσι, η μεταρρύθμιση φτάνει μέχρι την πόρτα του δήμου, χτυπάει ευγενικά, και από μέσα ακούγεται το αθάνατο ελληνικό «το σύστημα δεν μας αφήνει».

«Στην Ελλάδα ο νόμος εφαρμόζεται αμέσως, εκτός αν έχει αντίρρηση το ποντίκι». ΦΑΙΔΡΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑ🍊