Φαιδρά Πορτοκαλέα #054: Τα γαλάζια «υπογλώσσια», η ρετρό συνάντηση για Χατζηδάκη, τα παλαιά στελέχη, ο Άρειος Πάγος, η αυτοδιοικητική αυτολατρεία, το πλυντήριο της Ελπίδας, το επιλεκτικό ακατάσχετο, η δικαίωση Μαρινάκη…
theopinion 
Καύσωνας, Λιμάνι και «Γαλάζια» υπογλώσσια
Εκεί που λες ότι το καλοκαίρι στην πρωτεύουσα του Βορρά προσφέρεται μόνο για χαλαρή φραπεδιά στη σκιά, έρχεται ο Κωστής Χατζηδάκης να ανατρέψει πλήρως τους νόμους της θερμοδυναμικής και της πολιτικής γεωγραφίας. Προσκεκλημένος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής, ανταποκρίθηκε αμέσως στην πρόσκληση που του έγινε και βρέθηκε στην Αποθήκη 1, στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Και ω του θαύματος, παρά το γεγονός ότι ο υδράργυρος είχε πάρει την ανηφόρα και η μέρα ήταν εξαιρετικά δύσκολη, από εκείνες που δεν βγαίνεις από το σπίτι ούτε με προεδρικό διάταγμα, η προσέλευση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή. 🌞⚓
Το πραγματικό highlight της υπόθεσης, βέβαια, κρύβεται στις λεπτές εσωκομματικές ισορροπίες. Ο Κωστής, γνωστός ως ένας από τους πιο στενούς, σοβαρούς και έμπιστους συνεργάτες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, εντυπωσίασε σε μια περιοχή που παραδοσιακά, και μέσα σε πολλά γεμάτα νόημα εισαγωγικά, θεωρείται ιερό τοπίο και απόρθητο κάστρο του καραμανλισμού. Κι όμως, οι Θεσσαλονικείς τον υποδέχτηκαν με πρωτοφανή θέρμη, αποδεικνύοντας ότι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι εξαιρετικά προσφιλής εκεί όπου άλλοι έβλεπαν μόνο κομματικά στεγανά και απαγορευτικές ζώνες. 🔵👏
Βέβαια, πίσω στην Αθήνα, αλλά και σε ορισμένα γαλάζια πηγαδάκια της συμπρωτεύουσας, το κλίμα δεν ήταν εξίσου δροσερό. Κάποιοι εσωκομματικοί του «φίλοι», βλέποντας τις φωτογραφίες με το αδιαχώρητο στην Αποθήκη 1, έπαθαν μια ξαφνική πολιτική δυσπεψία. Το air condition των γραφείων τους φάνηκε να υπολειτουργεί, οι πάγοι στα ποτήρια τους έλιωναν από τον εσωτερικό αναβρασμό και η ζήλια έκανε βόλτες με σωσίβιο στο Λιμάνι. Δεν είναι δα εύκολο να χωνέψεις ότι ο τεχνοκράτης Κωστής γεμίζει αίθουσες εν μέσω καύσωνα, την ώρα που άλλοι πασχίζουν να μαζέψουν κόσμο ακόμη και σε κλιματιζόμενο καφενείο. 🧊😅
Όμως, ο Χατζηδάκης δεν είναι χθεσινός ώστε να ιδρώνει το αυτί του από τέτοια. Από νεαρό παιδί στις τάξεις της ΟΝΝΕΔ και της Νέας Δημοκρατίας, έχει φάει το κομματικό γίγνεσθαι με το κουτάλι. Ξέρει άριστα να αποκωδικοποιεί τις εσωτερικές τρικλοποδιές και να τις προσπερνά με τη σοβαρότητα που τον χαρακτηρίζει. Όσο οι άλλοι ψάχνουν υπογλώσσια για την πίεση, εκείνος συνεχίζει ακάθεκτος. Γιατί στο τέλος της ημέρας, απέναντι στη μιζέρια, ο Κωστής εφαρμόζει τη διαχρονική σοφία του ποιητή. 💊😉
«Την άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις»
Οδυσσέας Ελύτης
Ρετρό φώτα στη Θεσσαλονίκη για τον Κωστή Χατζηδάκη
Όταν τελείωσε η επίσημη Θεσσαλονίκη, με τις ομιλίες, τα χαμόγελα και τις καρέκλες που στήνονται πάντα με περισσότερη σοβαρότητα απ’ όση αντέχει η ανθρώπινη σπονδυλική στήλη, άρχισε η ανεπίσημη. Εκεί όπου ο Κωστής Χατζηδάκης βρέθηκε με παλιούς φίλους της ΟΝΝΕΔ, ανθρώπους που θυμούνται ακόμη την πολιτική όταν είχε αφίσες, καπνό, καφέδες και πάθος, πριν γίνει power point με χλιαρό νερό και βλέμμα ανθρώπου που μόλις ανακάλυψε εγκύκλιο. 🙂
Η βραδιά είχε εκείνη τη σπάνια θαλπωρή των παλαιών συναγωνιστών, Γιώργος Αρσένος, Λευτέρης Γεωργιάδης, Λεωνίδας Φάκας, Θανάσης Εξαδάκτυλος, Θέμης Καρτσιώτης, Θόδωρος Καλίτσης, Γιώργος Μπελίδης, Σάκης Παπαγεωργίου, Νίκος Νίτσας, Νίκος Παπαδόπουλος, Γιάννης Σαββουλίδης, Γιώργος Μπίκας και αρκετοί ακόμη, έστησαν γύρω του ένα τραπέζι μνήμης και πολιτικής αριθμητικής. Άλλος ρωτούσε για τις βουλευτικές υποψηφιότητες, άλλος για τα τοπικά, άλλος για τα προβλήματα της ΝΔ, κι όλοι μαζί έμοιαζαν με παλιό εκλογικό επιτελείο που αν του δώσεις ένα τηλέφωνο με καντράν μπορεί ακόμη να βγάλει περιοδεία σε τρεις νομούς, πριν προλάβει κανείς να αλλάξει καρέκλα, εννοείται φυσικά. 📞
Ο Χατζηδάκης, φανερά άνετος, δεν περιορίστηκε σε φιλοφρονήσεις κονσέρβα. Μίλησε για δυσκολίες, για γκρίνια, για κοινωνική πίεση, αλλά και για τις επιτυχίες της κυβέρνησης, επιμένοντας ιδιαίτερα στην προσωπική ενασχόληση του Κυριάκου Μητσοτάκη με την καθημερινότητα. Και αυτό, στη Θεσσαλονίκη, όπου η καθημερινότητα μερικές φορές μοιάζει με επιτροπή που συνεδριάζει μέσα σε μποτιλιάρισμα, δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι, μάλλον, άσκηση υπομονής με πολιτικό κράνος και καλή αναπνοή. 🚦
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Χατζηδάκης δεν πουλάει πολιτική μεγαλοπρέπεια με βερνίκι. Έχει αυτή την ψύχραιμη, σχεδόν χειρουργική ευγένεια ανθρώπου που έχει περάσει από ΟΝΝΕΔ, Ευρωβουλή, υπουργεία και κυβερνητικά ναρκοπέδια, χωρίς να χρειαστεί να ουρλιάζει για να ακουστεί. Κι αυτό εξηγεί γιατί στους παλιούς νεοδημοκράτες της πόλης παραμένει δημοφιλής. Τον βλέπουν σαν δικό τους, αλλά και σαν κυβερνητικό στέλεχος που ξέρει να κρατά το τιμόνι χωρίς να κορνάρει ασταμάτητα. 🚗
Η συνάντηση δεν ήταν απλώς νοσταλγία. Ήταν υπενθύμιση ότι τα κόμματα δεν ζουν μόνο από τα γραφεία Τύπου, αλλά από σχέσεις, μνήμες και ανθρώπους που αντέχουν να μιλούν πολιτικά χωρίς να ζητούν πρώτα σκηνοθέτη.
«Τίποτε δεν γίνεται χωρίς ανθρώπους, τίποτε δεν διαρκεί χωρίς θεσμούς»
Ζαν Μονέ, Γάλλος πολιτικός και αρχιτέκτονας της ευρωπαϊκής ενοποίησης
Τα παλαιά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και η μεγάλη ναφθαλίνη
Υπάρχει στη Νέα Δημοκρατία ένα σπάνιο είδος ανθρώπου, σχεδόν μουσειακό, το παλαιό στέλεχος. Δεν είναι απλώς κομματικό μέλος. Είναι ο άνθρωπος που κόλλησε αφίσες με υγρασία, έστησε καρέκλες σε συγκεντρώσεις με δέκα άτομα και τρία μπουφάν, μοίρασε φυλλάδια σε λαϊκές, μάλωσε με ξαδέρφια σε οικογενειακά τραπέζια και πίστεψε ότι κάποτε το κόμμα θα τον θυμηθεί. Τον θυμάται πράγματι, αλλά κυρίως όταν πλησιάζουν εκλογές, όταν τα γκάλοπ αρχίζουν να βήχουν και όταν το πολιτικό αυγό μπαίνει στο γνωστό σημείο της κομματικής αγωνίας. 🥚🗳️
Το παλαιό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας είναι σαν το καλό σερβίτσιο της γιαγιάς, μένει χρόνια στο ντουλάπι, αλλά βγαίνει όταν έρχονται επίσημοι. Τότε του τηλεφωνούν, του χαμογελούν, του λένε είσαι η ψυχή της παράταξης και μετά τον ξαναβάζουν προσεκτικά στη ναφθαλίνη. Πόρτα ανοιχτή στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν βλέπει, αλλά βλέπει πρόσκληση σε αίθουσα εκδήλωσης. Κι αυτό, στην πολιτική γεωμετρία, θεωρείται σχεδόν υπουργικό αξίωμα. 🪑🕰️
Γι’ αυτό, όταν γίνονται αυτές οι σπάνιες τελετές μνήμης της Νέας Δημοκρατίας, που βαφτίζονται εκδηλώσεις της Γραμματείας Παλαιών Στελεχών, δηλαδή κάτι ανάμεσα σε κομματικό ΚΑΠΗ, αρχείο αγώνων και σαλόνι αναμνήσεων, επιστρατεύονται άνθρωποι που έχουν ακόμη πραγματική σχέση με τον μηχανισμό του κόμματος. Ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί, γιατί αλλιώς τα παλαιά στελέχη της ΝΔ θα έπρεπε να μιλούν μεταξύ τους, κοιτάζοντας παλιές κονκάρδες και αναρωτώμενα πότε η παράταξη έγινε θυροτηλέφωνο χωρίς κουμπί. 📞🌉
Θεωρητικά, όλο αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει με τέτοια εορταστική αμηχανία. Υποτίθεται ότι αυτή η κομματική φροντίδα, το ζέσταμα των παλιών στελεχών και η σύνδεση της βάσης με το κέντρο έχουν περάσει στα χέρια του Θανάση Νέζη, του ανθρώπου που θεωρείται το δεξί χέρι του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μόνο που, στη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη Κεντρική Μακεδονία, το καλοριφέρ της παράταξης μάλλον δεν άναψε, με αποτέλεσμα τα παλιά στελέχη να μένουν στο πολιτικό κρύο, σκεπασμένα με κουβέρτα αναμνήσεων. 🔥🧣
Στη Θεσσαλονίκη, το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις τοπικής οπερέτας. Η κομματική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας μοιάζει με παλιό θυροτηλέφωνο πολυκατοικίας, χτυπάς, ακούς παράσιτα, κάποιος απαντά ποιος είναι και τελικά ανοίγει λάθος πόρτα. Η λεγόμενη διοικούσα επιτροπή της ΝΔ δείχνει να μην ακουμπά την πανεπιστημιακή, αστική και οικονομική κοινωνία της πόλης. Κοινώς, αν η Θεσσαλονίκη ήταν παρτιτούρα, η κομματική οργάνωση θα έπαιζε κλαρίνο σε λάθος συμφωνία. 🎼🚪
Και μετά στη Νέα Δημοκρατία απορούν γιατί κόσμος της δεξιάς κοιτά αλλού, ψιθυρίζει άλλα, χαμογελά ευγενικά στις εκδηλώσεις και στην κάλπη παθαίνει πολιτική αλλεργία. Διότι άλλο να έχεις παλαιά στελέχη και άλλο να τα μεταχειρίζεσαι σαν εκλογικές αντίκες, χρήσιμες μόνο όταν χρειάζεται ντεκόρ συνέχειας.
«Στην πολιτική, η μνήμη χωρίς σεβασμό δεν είναι παρά προσκλητήριο λησμονιάς» Μοντεσκιέ, Γάλλος φιλόσοφος και πολιτικός στοχαστής ⚖️🧳
Ο Άρειος Πάγος έβγαλε απόφαση και κάποιοι έβγαλαν δελτίο θριάμβου
Υπάρχει μια μαγική στιγμή στην πολιτική επικοινωνία, όπου η κυβέρνηση δεν εφαρμόζει απλώς μια δικαστική απόφαση, αλλά εμφανίζεται περίπου σαν φιλάνθρωπος θείος που ήρθε στο χωριό με βαλίτσα γεμάτη ελαφρύνσεις. Κάπως έτσι παρουσιάστηκε η ρύθμιση για τους δανειολήπτες του νόμου Κατσέλη, με τον βουλευτή Πιερίας Φώντα Μπαραλιάκο και την υφυπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Άννα Ευθυμίου να μας ενημερώνουν μέσω των κοινωνικών τους δικτύων και συνεντεύξεων, με σχετικά βίντεο, για αυτή τη δήθεν πρωτοβουλία της κυβέρνησης, λες και στο Μαξίμου ξενύχτησαν από συγκίνηση για τα νοικοκυριά και όχι επειδή υπήρχε απόφαση του Αρείου Πάγου που έπρεπε να εφαρμοστεί. 🏛️
Η ουσία είναι απλή, τόσο απλή που κινδυνεύει να χαλάσει το επικοινωνιακό σκηνικό. Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έκρινε τον τρόπο υπολογισμού των τόκων και η Πολιτεία όφειλε να συμμορφωθεί. Δεν πρόκειται για εθελοντική πράξη μεγαλείου, ούτε για πρωτοβουλία κοινωνικής ευαισθησίας που κατέβηκε ξαφνικά σαν περιστέρι στο υπουργικό συμβούλιο. Πρόκειται για εφαρμογή δικαστικής απόφασης. Δηλαδή για το αυτονόητο, αυτό το σπάνιο ζώο που στην Ελλάδα το βλέπουμε πιο δύσκολα και από μονόκερο σε συνεδρίαση επιτροπής. ⚖️
Και εδώ αρχίζει η κωμωδία. Αν η υποχρέωση βαφτίζεται πρωτοβουλία, τότε αύριο ο οδηγός που σταματά στο κόκκινο θα βγαίνει να ανακοινώνει πρόγραμμα οδικής ευγένειας. Ο πολίτης που πληρώνει τον ΕΝΦΙΑ θα λέει ότι στηρίζει εθελοντικά την πατρίδα. Και ο μαθητής που πάει σχολείο επειδή είναι υποχρεωτικό θα βραβεύεται για την προσωπική του εκπαιδευτική στρατηγική. Το να εφαρμόζεις μια απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου δεν είναι πολιτική γενναιοδωρία, είναι θεσμικό καθήκον. Τα υπόλοιπα είναι σαν να κολλάς αυτοκόλλητο «προσφορά ημέρας» πάνω σε δικαστική απόφαση και να περιμένεις να σε ευχαριστήσουν οι δανειολήπτες. 🎀
Όσο για τον κ. Μπαραλιάκο και την κ. Ευθυμίου, αν τα προηγούμενα χρόνια είχαν κάνει επερωτήσεις, παρεμβάσεις ή κάποια σοβαρή ενέργεια υπέρ των δανειοληπτών του νόμου Κατσέλη, ας μας ενημερώσουν. Θα το καταγράψουμε με χαρά, διότι δεν είμαστε άδικοι, απλώς έχουμε αλλεργία στο πολιτικό μακιγιάζ. Αν όμως δεν υπήρξε τέτοια δράση, λίγη σεμνότητα δεν βλάπτει. Δεν μπορεί να εμφανίζεται ως ελάφρυνση αυτό που είναι συμμόρφωση. Δεν μπορεί η εκτέλεση μιας απόφασης να παρουσιάζεται σαν δώρο. Και δεν μπορεί κάθε υποχρέωση του κράτους να μετατρέπεται σε κυβερνητικό δελτίο αυτοθαυμασμού, με φόντο κάμερα, χαμόγελο και θεσμικό κονσίλερ. 📢
Οι δανειολήπτες δεν χρειάζονται πανηγυρικές δηλώσεις. Χρειάζονται καθαρή εφαρμογή, γρήγορο επαναυπολογισμό και σοβαρότητα. Διότι όταν η Δικαιοσύνη αποφασίζει και η κυβέρνηση απλώς ακολουθεί, το χειροκρότημα ανήκει στο Σύνταγμα, όχι στο επικοινωνιακό συνεργείο που πουλάει την υποχρέωση για ευεργέτημα και το αυτονόητο για επίδομα πολιτικής ευαισθησίας. 📜
Εμπρός καλές μου καρακάξες τραγουδήστε Κραα κραα κραα….
«Τα γεγονότα είναι πεισματάρικα πράγματα»
Τζον Άνταμς, Αμερικανός πολιτικός, διπλωμάτης και δεύτερος πρόεδρος των ΗΠΑ
Ντεκ, Σκούπα και αυτοδιοικητική αυτολατρεία
Η Θεσσαλονίκη, όπου η θάλασσα χρόνια τώρα κάνει πως δεν ακούει τις δηλώσεις περί καθαρισμού, ήρθε ο αντιδήμαρχος Πρόδρομος Νικηφορίδης να ρίξει στο νερό όχι δίχτυ, αλλά διοικητική τράτα. Μετά το ξύλινο ντεκ, είπε στο πρόσφατο δημοτικό συμβούλιο, ο Δήμος θα είναι υπεύθυνος για τον θαλάσσιο χώρο και θα τον καθαρίσει καλύτερα από την κεντρική διοίκηση!!!, που τόσα χρόνια δεν τα κατάφερε. Δηλαδή μέχρι χθες είχαμε φύκια, πλαγκτόν και κεντρική αδράνεια, από αύριο θα έχουμε ντεκ, σκούπα και δημοτική αυτοπεποίθηση με σωσίβιο. 🌊
Το ερώτημα όμως κολυμπάει μόνο του, ποια είναι αυτή η κεντρική διοίκηση που κρίθηκε «μη ικανή»; Είναι η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, την οποία ο Δήμαρχος Αγγελούδης ευχαριστεί για έργα και χρηματοδοτήσεις; Είναι η κυβέρνηση, που επίσης εμφανίζεται από τον ίδιο τον Δήμαρχο ως αρωγός στα μεγάλα και μικρά της πόλης; Ή μήπως είναι μια αφηρημένη διοικητική μέδουσα, που τσιμπάει όταν θέλουμε να δείξουμε ότι μόνο εμείς κρατάμε τη σωστή απόχη και οι άλλοι κρατούσαν κουβαδάκι παραλίας; 🪼
Διότι εδώ έχουμε ένα θαύμα πολιτικής υδροδυναμικής. Παλαιότερα ακούσαμε για την «ανικανότητα» της διοίκησης Κοσμόπουλου, τώρα μαθαίνουμε ότι και η κεντρική διοίκηση δεν μπόρεσε. Αν συνεχιστεί έτσι, σε λίγο θα φταίει και ο Θερμαϊκός που δεν αυτοκαθαρίστηκε από ευγένεια, φορώντας παπιγιόν και ζητώντας συγγνώμη από το δημοτικό συμβούλιο. Η πόλη θα αποκτήσει νέο αξίωμα, όποιος δεν είναι σημερινός, είναι χθεσινός και μάλιστα ληγμένος. 🧽
Και μέσα σε όλα αυτά, ορισμένα μέσα πέρασαν τη φράση από φίλτρο τόσο λεπτό, που θα ζήλευε και καφετζής της παλιάς παραλίας. Έμεινε το ντεκ, έμεινε η αισιοδοξία, αλλά η μπηχτή προς την κεντρική διοίκηση έκανε μια μικρή βουτιά και εξαφανίστηκε. Ίσως γιατί στη Θεσσαλονίκη η ενημέρωση καμιά φορά ξέρει κολύμπι καλύτερα από τα σκάφη καθαρισμού. 📰
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αν ο Δήμος μπορεί να καθαρίσει. Μακάρι να μπορεί και να το κάνει. Το πρόβλημα είναι αυτή η νέα μόδα, όποιος κυβέρνησε πριν από εμάς ήταν περίπου διακοσμητικό κοχύλι. Μόνο η σημερινή διοίκηση ανακάλυψε τη σφουγγαρίστρα, τον κουβά και την αλήθεια, ενώ όλοι οι προηγούμενοι, όπως φαίνεται, είχαν αφήσει τον Θερμαϊκό να κάνει μόνος του φασίνα, με την ελπίδα ότι κάποια μέρα τα φύκια και τα σκουπίδια θα συγκινηθούν και θα αυτοεξαφανιστούν.
«Μη βρίσκεις λάθος, βρες λύση»🚗
Χένρι Φορντ, Αμερικανός βιομήχανος και κατασκευαστής αυτοκινήτων
Η Ελπίδα στο πλυντήριο
Η ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία γεννήθηκε με περιστέρι, κλαδί ελιάς και την υπόσχεση ότι η πολιτική μπορεί να ξαναγίνει υπόθεση πολιτών. Μόνο που, πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι της ιδρυτικής διακήρυξης, άρχισαν οι αποχωρήσεις, οι καταγγελίες και τα εσωκομματικά μπουμπουνητά. Δηλαδή το περιστέρι ακόμη δοκίμαζε φτερά και στο κλαδί ελιάς κρεμάστηκαν ήδη ανακοινώσεις, υπονοούμενα και πολιτικά μανταλάκια. 🕊️
Η Μαρία Καρυστιανού έχει ένα αναμφισβήτητο κεφάλαιο, την ηθική φόρτιση που κουβαλά από τον αγώνα για τα Τέμπη. Αυτό δεν σβήνει, ούτε πρέπει να μικραίνει από κανέναν. Άλλο όμως η ηθική λάμψη μιας μάνας που διεκδικεί δικαιοσύνη και άλλο η καθημερινή κουζίνα ενός κόμματος, όπου το λάδι πιτσιλάει, οι πατάτες καίγονται και πάντα κάποιος θέλει να γίνει σεφ χωρίς να ξέρει πού είναι το τηγάνι. 🍳 Η ίδια καταγγέλλει αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων, υπόγεια ψηφοδέλτια, εκβιασμούς και καλοθελητές που μπήκαν δήθεν για το όραμα, αλλά τελικά έψαχναν στασίδι. Αν ισχύουν όλα αυτά, μιλάμε για πολιτικό παιδικό σταθμό με ενήλικες απαιτήσεις και προνήπια εγωισμού. Αν πάλι υπάρχουν υπερβολές, τότε η ΕΛΠΙΔΑ κινδυνεύει να γίνει το πρώτο κόμμα που χρειάστηκε γενική καθαριότητα πριν προλάβει να κάνει πρώτη συνέλευση.🧹
Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική, όσο καθαρή και αν τη φαντάζεται κανείς, δεν λειτουργεί με αρωματικά χώρου. Θέλει κανόνες, όργανα, διαδικασίες, διαφάνεια, ψυχραιμία και ανθρώπους που αντέχουν να διαφωνούν χωρίς να φωνάζουν αμέσως ότι τους πολεμά το Σύστημα. Γιατί όταν όλα εξηγούνται ως συνωμοσία, κάποια στιγμή ακόμη και η καρέκλα του γραφείου μοιάζει ύποπτη. 🪑
Η Καρυστιανού δικαιούται να προστατεύσει το εγχείρημά της, αλλά οφείλει και να το οργανώσει. Δεν αρκεί η καθαρή πρόθεση, γιατί στην πολιτική η πρόθεση είναι σαν το λευκό πουκάμισο στο πανηγύρι, ωραίο στην αρχή, δύσκολο μέχρι το βράδυ. Αν θέλει η ΕΛΠΙΔΑ να μείνει Ελπίδα και όχι εσωτερικός διαγωνισμός εγωισμών, πρέπει να περάσει από το συναίσθημα στη θεσμική ωριμότητα. 🌿
«Η πολιτική βασίζεται στο γεγονός της ανθρώπινης πολλαπλότητας».✨
Χάνα Άρεντ, Γερμανοεβραία φιλόσοφος και πολιτική θεωρητικός
Ακατάσχετο για όλους, εκτός από αυτόν που πληρώνει όλους
Το ακατάσχετο ανέβηκε στα 1.600 ευρώ και στο Υπουργείο Οικονομικών βγήκαν οι τρομπέτες της κοινωνικής ευαισθησίας. Ωραία. Μόνο που η μουσική παίζει μισή. Γιατί ο μισθωτός σωστά προστατεύεται, ο συνταξιούχος σωστά ανασαίνει, αλλά ο μικρομεσαίος επαγγελματίας μένει πάλι έξω από την ομπρέλα, την ώρα που η φορολογική καταιγίδα του χτυπάει το ταμείο σαν θυρωρός ξενοδοχείου με νεύρα.
Ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν έχει εισόδημα με φιόγκο. Έχει POS, προμηθευτές, ενοίκιο, ρεύμα, ΦΠΑ, ΕΦΚΑ, μισθούς, επιταγές, καρδιοχτύπι και έναν λογιστή που μοιάζει περισσότερο με εξομολογητή σε περίοδο νηστείας. Κι όμως, κάθε ευρώ που μπαίνει στον λογαριασμό του αντιμετωπίζεται σαν λάφυρο. Δεν προλαβαίνει να πει «καλημέρα» στο υπόλοιπο και εμφανίζονται κατασχέσεις, δεσμεύσεις, συμψηφισμοί και κάθε είδους ηλεκτρονικό γεράκι με κρατική σφραγίδα. 🦅
Το πάγιο αίτημα των μικρομεσαίων για ακατάσχετο επαγγελματικό λογαριασμό δεν είναι πολυτέλεια, ούτε χάρη, ούτε φορολογικό spa, είναι όρος επιβίωσης. Αν η επιχείρηση δεν μπορεί να κρατήσει ένα στοιχειώδες ποσό για να πληρώσει προμηθευτές, εργαζόμενους και λειτουργικά έξοδα, τότε το κράτος δεν εισπράττει δικαιοσύνη. Πριονίζει το ίδιο το κλαδί από όπου περιμένει φόρους. Και μάλιστα το κάνει με εγκύκλιο, χαμόγελο και ύφος λογιστή που ανακάλυψε την πυρίτιδα σε αρχείο Excel. 🪚
Ο Κυριάκος Πιερρακάκης και το Υπουργείο Οικονομικών οφείλουν να σταματήσουν την επιλεκτική ευαισθησία. Η μικρομεσαία τάξη δεν είναι ΑΤΜ με παντζούρια. Είναι η ραχοκοκαλιά της αγοράς, αλλά σήμερα την αντιμετωπίζουν σαν πορτοφόλι με πόδια. Αν θέλουν πραγματική ανακούφιση, ας θεσπίσουν τώρα ακατάσχετο λογαριασμό για τον επαγγελματία. Όχι αύριο, όχι σε κάποια επιτροπή, όχι με ψαλμωδίες τεχνοκρατών. Τώρα. Γιατί όταν στραγγαλίζεις το μαγαζί, μετά μην απορείς που η αγορά βήχει σαν παλιά ταμειακή μηχανή. 🧾
«Η κατανάλωση είναι ο μοναδικός σκοπός κάθε παραγωγής»🧠
Άνταμ Σμιθ, Σκωτσέζος φιλόσοφος και θεμελιωτής της πολιτικής οικονομίας
Η λάσπη πήγε Στρασβούργο και γύρισε με καταδίκη
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική εξουσία νομίζει πως μπορεί να φορέσει τη τήβεννο του δικαστή, το ύφος του εισαγγελέα, τη γραβάτα του ανακριτή και το χαμόγελο του τηλεοπτικού σχολιαστή, όλα μαζί. Κάπως έτσι φτάσαμε στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για τον Βαγγέλη Μαρινάκη, όπου η Ελλάδα βρέθηκε εκτεθειμένη, επειδή κάποιοι μπέρδεψαν το κράτος δικαίου με κομματικό φυλλάδιο που μοιράζεται βιαστικά πριν κλείσει το περίπτερο. ⚖️
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο Στρασβούργο, αποφάσισε κάτι απλό. Ότι ένας πολίτης, ακόμα κι αν είναι ισχυρός επιχειρηματίας, εφοπλιστής, ιδιοκτήτης μέσων ενημέρωσης και άνθρωπος που δεν περνά απαρατήρητος ούτε σε σκοτεινό υπόγειο, δεν μπορεί να παρουσιάζεται περίπου ως ένοχος πριν μιλήσει η Δικαιοσύνη. Γιατί στη Δημοκρατία η ενοχή δεν βγαίνει από υπουργικό μικρόφωνο, ούτε από non paper με άρωμα Μαξίμου και νεύρα καφενείου. 📺
Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο πολιτικό ζουμί. Το πρόβλημα για τον Μαρινάκη δεν δημιουργήθηκε από μια τυχαία κουβέντα σε παρέα που έπινε καφέ και έλυνε το Κυπριακό ανάμεσα σε δύο τυρόπιτες. Δημιουργήθηκε μέσα στο κλίμα της τότε κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου, με δημόσιες δηλώσεις, υπαινιγμούς, non papers και πολιτικές κορώνες που έδιναν την εντύπωση ότι κάποιοι ήθελαν να στήσουν πρώτα το λαϊκό δικαστήριο και μετά, αν περίσσευε χρόνος, να περάσει και η κανονική Δικαιοσύνη για τα διαδικαστικά. 🧾
Και ας το πούμε καθαρά. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης, είτε τον συμπαθεί κανείς είτε όχι, βρέθηκε απέναντι σε έναν μηχανισμό πολιτικής στοχοποίησης που δεν είχε τίποτε το χαριτωμένο. Όταν μια κυβέρνηση χρησιμοποιεί υπαινιγμούς, διαρροές και τηλεοπτικές δηλώσεις σαν μπουλντόζες χαρακτήρων, τότε δεν κάνει πολιτική. Κάνει θεσμικό τρακάρισμα με αναμμένα τα αλάρμ και μετά ρωτάει ποιος έβαλε τον τοίχο στη μέση του δρόμου. 🚧
Το ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι η υπόθεση Noor 1 ως προς τον Μαρινάκη έκλεισε απαλλακτικά, αλλά η λάσπη είχε προλάβει να κάνει πανελλήνια περιοδεία. Στην Ελλάδα άλλωστε η κατηγορία τρέχει με σπορ αυτοκίνητο, ενώ η δικαίωση φτάνει με παλιό αστικό λεωφορείο, χωρίς κλιματισμό και με τον οδηγό να ρωτάει αν ισχύει ακόμα η στάση. 🚍
Η απόφαση αυτή δεν δικαιώνει μόνο έναν επιχειρηματία. Δικαιώνει την αυτονόητη ιδέα ότι κανένας πολίτης δεν πρέπει να γίνεται πολιτικός όμηρος επειδή δεν αρέσει στην εκάστοτε εξουσία, επειδή έχει μέσα ενημέρωσης, επειδή έχει ισχύ ή επειδή απλώς δεν μπαίνει στη σειρά για να του περάσουν κομματικό λουρί. Το κράτος δικαίου δεν είναι σκυλάκι σαλονιού να το χαϊδεύεις όταν σε βολεύει και να το κλωτσάς όταν σε ενοχλεί. 🧨
Και κάπου εδώ η Φαιδρά Πορτοκαλέα σημειώνει το αυτονόητο, οι κυβερνήσεις φεύγουν, οι υπουργοί αλλάζουν, τα non papers κιτρινίζουν, αλλά οι αποφάσεις του Στρασβούργου μένουν σαν θεσμική σφραγίδα πάνω στο μέτωπο της υπερβολής. Το τεκμήριο αθωότητας δεν είναι διακοσμητικό σεμινάριο νομικής ευαισθησίας. Είναι το τελευταίο φρένο πριν η εξουσία μετατρέψει τη Δημοκρατία σε ρινγκ με διαιτητή τον πιο φωνακλά. 🏛️
«Όταν η εξουσία βιάζεται να βγάλει ενόχους πριν μιλήσει η Δικαιοσύνη, στο τέλος δεν καταδικάζει τον αντίπαλό της, καταδικάζει τον εαυτό της»
