Φαιδρά Πορτοκαλέα #049: Η ΕΛΠΙΔΑ, οι 72 μπλόφες, η βουλή στο Καμπ νου, το δόλωμα του Μητσοτάκη, η δημοσκόπηση, ο καυγάς στα επίσημα, το ακλάδευτο κλαδί, το καφενείο της πόλης μας και η Μόνικα Μπελούτσι…

Η  Ελπίδα ήρθε, η λαοθάλασσα άργησε….

Στο «Ολύμπιον» της Θεσσαλονίκης, η Μαρία Καρυστιανού επιχείρησε να μετατρέψει τον πόνο μιας ολόκληρης κοινωνίας σε πολιτικό «προϊόν» με το όνομα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Η εκδήλωση, που διαφημίστηκε ως η αρχή μιας νέας εποχής, θύμισε όμως περισσότερο μια άσκηση ματαιοδοξίας παρά μια οργανωμένη πολιτική πρόταση. Οι διοργανωτές περίμεναν «λαοθάλασσα» χιλιάδων, αλλά η πραγματικότητα ήταν πιο προσγειωμένη, μέσα κι έξω από την αίθουσα συγκεντρώθηκαν περίπου  850 με 1000  άτομα, προκαλώντας ένταση έξω από την πόρτα, αφού η χωρητικότητα δεν άντεχε τις φαντασιώσεις των εμπνευστών της. 🎭

Το εγχείρημα μοιάζει με ψηφιδωτό παράδοξων. Στο ίδιο τραπέζι κάθονται άνθρωποι που ο καθένας έχει το δικό του «βιολί», άλλοι ονειρεύονται επιστροφή στη δραχμή, άλλοι επικαλούνται την αρχαία ύβρη για να αναλύσουν το σήμερα, κι άλλοι υπόσχονται μια δικαιοσύνη που θα ξεριζώσει τη διαφθορά με το μαγικό ραβδί. Είναι μια ετερόκλητη παρέα που ενώνει τον πόνο των Τεμπών με προσωπικές ιδεοληψίες, δημιουργώντας ένα κλίμα που περισσότερο μπερδεύει παρά πείθει τον μέσο πολίτη. 🎻

Η παρουσία του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού, που εμφανίστηκε με μπλούζα γεμάτη Ρώσους συγγραφείς, προσέθεσε μια δόση σουρεαλισμού που κανείς δεν είχε ζητήσει. Μαζί με ηθοποιούς και διάφορα πρόσωπα που προσπαθούν να «στρογγυλοκαθίσουν» στο νέο αυτό πολιτικό σχήμα, το θέαμα στο «Ολύμπιον» θύμιζε περισσότερο casting για σατιρική εκπομπή παρά επίσημη παρουσίαση κόμματος εξουσίας. Ο κόσμος που βρέθηκε εκεί ίσως έψαχνε ένα αποκούμπι, όμως βρήκε μια αμήχανη σύναξη όπου η σοβαρότητα της τραγωδίας συναντά τη γραφικότητα των επίδοξων σωτήρων. 🎬

Φιλοσοφικά, όλο αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας που έχασε την εμπιστοσύνη της στους θεσμούς και, απελπισμένη, αναζητά απαντήσεις σε όποιον υπόσχεται «κάθαρση», ανεξάρτητα από το αν ξέρει τον δρόμο. Το πρόβλημα δεν είναι το όνομα του κόμματος, αλλά η έλλειψη σχεδίου. Όταν η πολιτική γίνεται «lifestyle» και η οργή μετατρέπεται σε «κίνημα» χωρίς ουσιαστικό πολιτικό υπόβαθρο, το αποτέλεσμα είναι μια φούσκα που ξεφουσκώνει πριν καν ξεκινήσει. 🫧

Αν στην αρχή δεν πετύχεις, προσπάθησε ξανά. Μετά παράτα τα, δεν υπάρχει λόγος να κάνεις τον ανόητο. 🤹‍♂️

1. C. Fields, Αμερικανός κωμικός ηθοποιός, ζογκλέρ

 72 Μπλόφες και μία ρύθμιση φάντασμα

Αγαπητέ Θανάση Νέζη, εκεί που, σε προηγούμενη πορτοκαλιά μας, σε είχαμε ανακηρύξει «Εθνικό Ευεργέτη» των μικρομεσαίων με τις 72 δόσεις, τώρα η κατάσταση θυμίζει περισσότερο ρωσική ρουλέτα με… άδειο όπλο. Η ρύθμιση, αυτή η πολυδιαφημισμένη «αγκαλιά» του κράτους, εξελίσσεται σε ένα σουρεαλιστικό ριάλιτι όπου, αν προσπαθήσεις να μπεις, το σύστημα σου δείχνει την έξοδο με ύφος «Sorry, not today». 🎭💻

Είναι να γελάει κανείς, αν δεν ήταν για να κλαίμε πάνω από τα μπλοκάκια μας. Έχεις 24 δόσεις; Αποκλείεσαι! Είσαι στον εξωδικαστικό; Πάλι απέξω! Το σύστημα λειτουργεί σαν εκείνους τους κλειστούς σελέμπριτι γάμους, «Έχετε πρόσκληση; Όχι; Ε, τότε είστε επικίνδυνοι για τη βιωσιμότητά μας». Είναι μια διοικητική πατέντα τόσο έξυπνη, που ούτε ο πιο εμπνευσμένος γραφειοκράτης του Μεσαίωνα δεν θα τη σκαρφιζόταν. Μιλάμε για ψηφιακή «αριστεία» που, αντί να λύνει χέρια, δένει κόμπους. 🧾🤹‍♂️

Ακόμα και τα τσακάλια του ΚΕΑΟ και της ΑΑΔΕ κοιτάζουν την οθόνη τους και αναρωτιούνται αν παίζουν Pac-Man ή αν προσπαθούν να εισπράξουν φόρους. Θανάση, η μπάλα είναι σε σένα, πήγαινε μια βόλτα από το γραφείο του Πιερρακάκη, μήπως και του εξηγήσεις ότι η «ψηφιακή μετάβαση» δεν σημαίνει να μετατρέψουμε τον επαγγελματία σε ψηφιακό φάντασμα. Αν η προσπάθεια αυτή συνεχιστεί ως έχει, θα καταλήξει να γίνει το πιο ακριβό ανέκδοτο της χρονιάς, ένα μπούμερανγκ που αντί για χρέη, θα χτυπήσει την ίδια την κυβερνητική αξιοπιστία. 👻📲

Χρειαζόμαστε εγκυκλίους που να καταλαβαίνει άνθρωπος, όχι κρυπτογραφημένα μηνύματα από τον γαλαξία του παραλόγου. Διορθώστε το, πριν το «72 δόσεις» γίνει συνώνυμο με το «72 τρόποι για να σου αρνηθούμε την ένταξη». Η αγορά δεν θέλει άλλες υποσχέσεις, θέλει μια ρύθμιση που να μην είναι… «απαγορευμένη» για όποιον έχει το θράσος να χρωστάει. 🪐📄

Το πρόβλημα δεν είναι να κάνουμε τους ανθρώπους να αποδεχτούν νέες ιδέες, αλλά να τους κάνουμε να ξεχάσουν τις παλιές 💸🕊️

John Maynard Keynes, Βρετανός οικονομολόγος

Τσίπρας στα Μπλαουγκράνα, και η Βουλή στο Καμπ Νου

«Σε αυτή την παράταξη, δεν θα ιδρώνουμε μόνο για τον λαό, θα ιδρώνουμε και για το πρωτάθλημα!» ⚽ Είναι επίσημο, ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει και, αντί για τα κλασικά κομματικά γραφεία με τη μυρωδιά του μπαγιάτικου καφέ και της ναφθαλίνης, αποφάσισε να κάνει ένα ολικό rebranding που θα έκανε ακόμη και τον Ζουάν Λαπόρτα να αναρωτηθεί, «Μήπως μου κλέβουν το merchandising;». 🔵🔴

Το νέο κόμμα είναι εδώ, φοράει Μπλαουγκράνα και είναι έτοιμο να κάνει «τάκλιν» στην πολιτική σκηνή. Οι επιτελείς του, σε μια κρίση δημιουργικού οίστρου, αποφάσισαν ότι το κόκκινο της επανάστασης δεν αρκεί. Χρειαζόταν λίγο «μπλε της Βαρκελώνης» για να δώσει αυτό το ευρωπαϊκό, κοσμοπολίτικο αέρα που ταιριάζει σε έναν ηγέτη που έχει πλέον το tiki-taka στο DNA του. 🏟️

Φανταστείτε τη σκηνή, ο Αλέξης μπαίνει στο βήμα, όχι με το κλασικό «σύντροφοι», αλλά με το «Mes que un party!» (περισσότερο από ένα κόμμα). Οι αφίσες έχουν παντού μπορντό και μπλε, δημιουργώντας μια σύγχυση στον μέσο ψηφοφόρο που δεν ξέρει αν πρέπει να πάει να ψηφίσει ή να παραγγείλει εισιτήρια για το επόμενο Champions League. Οι παλαιοκομματικοί τρίβουν τα μάτια τους. «Μα, καλά, πήραμε το χρώμα της Μπάρτσα για να μη μας λένε ότι έχουμε μόνο ένα χρώμα στο μυαλό μας;» αναρωτιέται στέλεχος της παλιάς φρουράς, ενώ προσπαθεί να καταλάβει αν το πρόγραμμα του κόμματος περιλαμβάνει 4-3-3 ή κάποιο εναλλακτικό σχήμα για την οικονομία. 😂

Οι αντίπαλοι, φυσικά, έχουν πάθει πολιτικό ίλιγγο. Πώς να επιτεθείς σε κάποιον που η οπτική του ταυτότητα θυμίζει γιορτή στο Καμπ Νου; Αν προσπαθήσεις να τον κατηγορήσεις για «λαϊκισμό», εκείνος θα σου απαντήσει με μια ντρίμπλα, επικαλούμενος το «πνεύμα της Μασία (ακαδημία)». Είναι μια ιδιοφυής κίνηση, αν το κόμμα δεν καταφέρει να κερδίσει την κυβέρνηση, τουλάχιστον θα έχει την καλύτερη φανέλα στη Βουλή. 👕

Το ερώτημα που πλανάται πλέον στον αέρα δεν είναι «τι θα γίνει με τη φορολογία», αλλά «ποιος θα είναι ο σέντερ φορ στο ψηφοδέλτιο επικρατείας». Γιατί στο νέο αυτό κόμμα, η πολιτική δεν είναι απλώς μια διακυβέρνηση, είναι ένα παιχνίδι στρατηγικής όπου στο τέλος κερδίζει η ομάδα με το καλύτερο logo. Και ας μην ξεχνάμε, η ιστορία γράφεται από τους νικητές, ή τουλάχιστον από αυτούς που έχουν το πιο έντονο contrast στην προεκλογική τους αφίσα. 🗳️

Η εικόνα είναι το παν .Δεν έχει σημασία αν κάτι είναι αλήθεια, αρκεί να φαίνεται αληθινό

Τζον Φ Κένεντι 😄

 Ο Μητσοτάκης έκανε Ροκέ και οι άλλοι έχασαν τη σκακιέρα

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με την ψυχραιμία αρχιστράτηγου που μόλις έβγαλε το πιόνι από τη ναφθαλίνη, έκανε πάλι το θαύμα του. Ενώ οι αντίπαλοι τρέμουν ακόμα και τη σκιά τους, εκείνος τόσο στο συνέδριο της  Νέας Δημοκρατίας, όσο και στην συνάντηση του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, επιβεβαίωσε το 2027 ως χρονιά εκλογών, αφήνοντας την αντιπολίτευση να χοροπηδάει στο κενό. ♟️

Το κόλπο ήταν για σεμινάριο, μια μικρή, καλοστημένη διαρροή για πρόωρες κάλπες τον Σεπτέμβριο ήταν αρκετή για να «πιάσει» το δόλωμα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέξης, ο «Τσιπραρσελόνα» της πολιτικής, έτρεξε να φτιάξει κόμμα πριν καν βρει λογιστή, θυμίζοντας ερασιτέχνη που στήνει σκηνή για κάμπινγκ σε τυφώνα. Από κοντά και η κυρία Καρυστιανού, που βιάστηκε να «βαφτίσει» το πολιτικό της τέκνο, παρασυρόμενη από το κλίμα της στιγμής, χωρίς πλάνο, χωρίς δομές, μόνο με μια αύρα πρόχειρου πολιτικού τουρισμού. 🎪

Ο Μητσοτάκης, από την άνεση του Μεγάρου Μαξίμου, παρακολουθεί το έργο να εκτυλίσσεται σαν κωμωδία του βωβού κινηματογράφου. Τους έστησε μια παγίδα «πρόωρου ενθουσιασμού» και εκείνοι έπεσαν μέσα με τα μπούνια. Τώρα, μέχρι το 2027, οι «σωτήρες της τελευταίας στιγμής» έχουν μπροστά τους έναν χρόνο απόλυτης πολιτικής έκθεσης. Θα βλέπουμε την πολιτική τους γύμνια να ξεδιπλώνεται μέρα με τη μέρα, ασυνάρτητες δηλώσεις, εσωτερικές κόντρες και μια ανικανότητα να αρθρώσουν σοβαρό λόγο. Είναι το απόλυτο ρουά ματ, όπου το θύμα δεν έχει καν καταλάβει ότι το παιχνίδι έχει τελειώσει πριν καν αρχίσει. Ο Μητσοτάκης δεν έπαιξε απλώς την καλή κίνηση, άφησε τους άλλους να πιστέψουν ότι παίζουν κι αυτοί. ♞

Όταν δεις μια καλή κίνηση, ψάξε για μια καλύτερη

Εμμανουέλ Λάσκερ, παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι

 

Η Δημοσκόπηση δεν ορκίζεται

Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μια παλιά πολιτική ασθένεια. Λέγεται «δημοσκοπικός ίλιγγος». Τα συμπτώματα είναι απλά, βλέπεις μια μέτρηση, ανεβαίνεις τρεις μονάδες και ξαφνικά αρχίζεις να κοιτάς γραφεία, κουρτίνες και καρέκλες εξουσίας. Κάπως έτσι φαίνεται πως ένιωσε και ο Θόδωρος Καράογλου, όταν είδε τη μέτρηση του TheOpinion για τη δημοφιλία πολιτικών στην Κεντρική Μακεδονία και ιδιαίτερα στη Β Περιφέρεια, όπου βγήκε πρώτος. Ο έμπειρος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας έσπευσε να ευχαριστήσει τον κόσμο μέσω Facebook και σχεδόν να στείλει μήνυμα πως η Περιφέρεια τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες. 🎭

Εδώ όμως οι καρδερίνες της Φαιδράς Πορτοκαλέας σηκώνουν το φρύδι με απορία. Διότι άλλο πράγμα να σε συμπαθεί ο κόσμος και άλλο να σε κάνει περιφερειάρχη. Στη Θεσσαλονίκη ο πολίτης μπορεί να σου δώσει like, να σε χαιρετήσει θερμά στην Τσιμισκή και να σου πει «είσαι μεγάλος», αλλά όταν έρθει η ώρα της κάλπης μεταμορφώνεται σε αυστηρό εξεταστή πανελλαδικών. Εκεί δεν μετράνε οι καρδούλες του Facebook αλλά οι λακκούβες, η κίνηση και το αν έφτασε ποτέ το λεωφορείο στην ώρα του. 🌪️

Η πολιτική είναι ύπουλο άθλημα. Σήμερα η δημοσκόπηση σε ανεβάζει στον Λευκό Πύργο και αύριο άλλη μέτρηση μπορεί να σε κατεβάσει μέχρι τη στάση Βαρδάρης χωρίς εισιτήριο επιστροφής. Αν κάθε πολιτικός που έβγαινε δημοφιλής γινόταν αυτόματα περιφερειάρχης, τότε στην Ελλάδα θα είχαμε περισσότερους σωτήρες και από καφετέριες. ☕

Ο Θόδωρος Καράογλου είναι έμπειρος πολιτικός και σίγουρα γνωρίζει ότι οι εκλογές δεν κερδίζονται με ενθουσιασμούς της στιγμής. Μέχρι να στηθούν κάλπες θα περάσουν χιλιάδες χειραψίες, φωτογραφίες, περιοδείες και πολιτικές γκρίνιες. Γιατί ο Θεσσαλονικιός μπορεί σήμερα να σε αποθεώνει και αύριο να σε κυνηγά επειδή κόλλησε σαράντα λεπτά στον περιφερειακό.🚦

Η ζωή είναι τραγωδία για όσους αισθάνονται και κωμωδία για όσους σκέφτονται

Μπάστερ Κίτον, Αμερικάνος κωμικός

Τα επίσημα έγιναν ανεπίσημα…

Στα επίσημα του ευρωπαϊκού τελικού, εκεί όπου κανονικά οι άνθρωποι πηγαίνουν για να δουν μπάσκετ, κοστούμια και λίγη χοληστερίνη VIP, εμφανίστηκε ξαφνικά η παλιά ελληνική τέχνη της πολιτικοεπιχειρηματικής παλαίστρας. Από τη μία ο Βαγγέλης Μαρινάκης, βαρύ όνομα της αγοράς, του ποδοσφαίρου και των μεγάλων αποφάσεων. Από την άλλη ο Γρηγόρης Δημητριάδης, άνθρωπος που πέρασε από το βαθύ δωμάτιο της εξουσίας και φαίνεται πως ακόμη κινείται γύρω από αυτό σαν πολιτικός δορυφόρος με πολύ έντονη τροχιά. 🏀

Το επεισόδιο, όπως μεταδόθηκε, είχε φωνές, ένταση, καταγγελλόμενες χειροδικίες και μια μπλούζα που πλήρωσε τελικά το τίμημα της εθνικής μας ωριμότητας. Διότι στην Ελλάδα, όταν δεν σκίζεται το Σύνταγμα, σκίζεται τουλάχιστον μια μπλούζα, για να υπάρχει υλικό στα δελτία. Και όλα αυτά πριν από έναν τελικό Ολυμπιακού και Ρεάλ, λες και η ίδια η βραδιά δεν είχε ήδη αρκετή αγωνία, δόξα και ιδρώτα. 👕

Το παράδοξο είναι πως ο Ολυμπιακός τελικά έκανε αυτό που έπρεπε μέσα στο γήπεδο, κέρδισε τη Ρεάλ, σήκωσε την Ελλάδα μπασκετικά ψηλότερα και χάρισε μια βραδιά θριάμβου. Μόνο που, μέχρι να φτάσουμε στην αποθέωση του παρκέ, τα επίσημα είχαν προλάβει να προσφέρουν το δικό τους προεόρτιο, κάτι ανάμεσα σε πολιτικό καβγά, επιχειρηματικό ηλεκτρισμό και πρόβα ελληνικής σειράς με υπερπαραγωγή στο φουαγιέ. 🏆

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το επεισόδιο. Είναι η εικόνα. Ένας άνθρωπος που φέρεται να θέλει ή να μπορεί να παίξει ρόλο στο παρασκήνιο της κυβερνητικής παράταξης δεν μπορεί να θυμίζει θύρα επισήμων μετά από κακή διαιτησία σε τοπικό ντέρμπι. Η πολιτική θέλει ψυχραιμία, όχι αντανακλαστικά καφενείου με άρωμα εξουσίας. Από την άλλη, ένας τόσο ισχυρός επιχειρηματίας, με διεθνές αποτύπωμα και βαρύ δημόσιο ρόλο, δεν έχει ανάγκη να μπαίνει σε σκηνές που μοιάζουν με λαϊκό σίριαλ υψηλού προϋπολογισμού. 💼

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε security, επίσημους, κινητά και βλέμματα αμηχανίας, η ελληνική πραγματικότητα έκανε ξανά το θαύμα της. Πήρε έναν τελικό Ευρωλίγκας που κατέληξε σε ερυθρόλευκη γιορτή και τον στόλισε με ένα μικρό εγχώριο ψυχόδραμα. Η Ρεάλ ήρθε για το τρόπαιο, ο Ολυμπιακός το πήρε, και εμείς προλάβαμε να συζητάμε ποιος είπε τι, ποιος κινήθηκε προς ποιον και ποια μπλούζα θυσιάστηκε στον βωμό της έντασης. 🎭

Η χώρα έχει ανάγκη από σοβαρούς παίκτες, όχι από παράγοντες που μπερδεύουν τα επίσημα με τα αποδυτήρια. Γιατί όταν οι ισχυροί χάνουν την ψυχραιμία τους μπροστά στα μάτια όλων, ο απλός πολίτης σκέφτεται το αυτονόητο, αν αυτά γίνονται στα VIP, φαντάσου τι γίνεται στα παρασκήνια.

Η ειρήνη δεν μπορεί να διατηρηθεί με τη βία, μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την κατανόηση

Άλμπερτ Αϊνστάιν

Τσιμισκή, το κλαδί που έπεσε από τα σύννεφα

Πρόσφατα, η οδός Τσιμισκή αποφάσισε να μας θυμίσει πως η φύση δεν μπορεί να τιθασευτεί από ένα απλό πεζοδρόμιο. Ένα κλαδί γίγας, με αυτοπεποίθηση που θα ζήλευε και ο πιο σνομπ θαμώνας του κέντρου, κατέρρευσε επιδεικτικά, επιλέγοντας ως στόχο το κενό ανάμεσα σε δύο ταξί. Ευτυχώς, οι οδηγοί ταξί, που έχουν δει τα πάντα στη ζωή τους από την άσφαλτο, τη γλίτωσαν μόνο με ένα ελαφρύ σοκ και μια δόση αδρεναλίνης παραπάνω. 🌳🚕😅

Αναρωτιόμαστε , όμως, αν  αυτή η ξαφνική «εκδήλωση αγάπης» των δέντρων προς το οδόστρωμα είναι τυχαία; Ή μήπως πρόκειται για το «φάντασμα» του θρυλικού πρώην αντιδημάρχου Πρασίνου του Δήμου Θεσσαλονίκης που μας επισκέπτεται; Εκείνου του οραματιστή που είχε καθιερώσει το δόγμα, «Το δέντρο είναι ελεύθερο ον, δεν το αγγίζουμε με ψαλίδια και πριόνια, το αφήνουμε να μεγαλώσει σαν τον Αμαζόνιο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστούμε ματσέτα για να περάσουμε από τη στάση του λεωφορείου». 🌿👻🪓

Τότε, ζούσαμε την εποχή που τα δέντρα της Θεσσαλονίκης είχαν αποκτήσει δική τους προσωπικότητα και, κυρίως, δικό τους βάρος. Κάθε κλαδί που έπεφτε ήταν μια υπενθύμιση ότι ο «Κλαδευτής» είχε αποφασίσει πως η φυσική ομορφιά προηγείται της ασφάλειας των πεζών. Τώρα που ο Δήμος, με μια κίνηση ρεαλισμού, ή μήπως πανικού, αποφάσισε ότι το κλάδεμα δεν είναι «φασισμός κατά της χλωρίδας» αλλά απαραίτητη εργασία, αναρωτιόμαστε αν τα δέντρα έχουν πάθει «κρίση ταυτότητας». Ή μήπως τα κλαδιά που πέφτουν είναι «απόγονοι» εκείνων των χρόνων της αφασίας, που απλώς προσπαθούν να μας πουν, «μας αφήσατε να γίνουμε τέρατα και τώρα μας ζητάτε να είμαστε ήσυχα». 🌲😵‍💫🚧

Ίσως πάλι, η φύση απλώς νοσταλγεί την περίοδο που ο αντιδήμαρχος την άφηνε να «εκφραστεί» ελεύθερα και οι πτώσεις ήταν ένας τρόπος διαμαρτυρίας για το ξαφνικό, απότομο κλάδεμα που δέχεται. Είναι το «σύνδρομο της ακλάδευτης ακμής». Μια εποχή όπου το δέντρο ήταν το αφεντικό και ο πολίτης ήταν απλώς ένας περαστικός σε μια ζούγκλα με άσφαλτο, κράσπεδα και ταξί που προσεύχονται να μη γίνουν φυτολογικό έκθεμα. 🌴🚦😂

Γιατί, προφανώς, αν σκεφτόμασταν λίγο πιο πρακτικά και λίγο λιγότερο ποιητικά, θα ξέραμε ότι ένα δέντρο χωρίς φροντίδα δεν είναι ρομαντική πινελιά στο αστικό τοπίο, αλλά ένας ιπτάμενος κίνδυνος που περιμένει το ραντεβού του με το παρμπρίζ σου. Και επειδή η πόλη δεν είναι θερμοκήπιο με δημοτικά τέλη, αλλά χώρος όπου περπατούν άνθρωποι, καλό είναι το πράσινο να το αγαπάμε, αλλά να μην το αφήνουμε να μας επιτίθεται από ψηλά σαν αγανακτισμένος φοίνικας σε κακή μέρα. 🚗🌳🤕

Η φύση μιλάει, αλλά η ανθρωπότητα δεν ακούει 🍃📢😄

Βίκτωρ Ουγκώ

 

Το Αέναο Καφενείο της Πόλης

Στην πόλη μας, οι συζητήσεις στα καφενεία δεν είναι απλές κουβέντες, είναι κανονικές θεατρικές υπερπαραγωγές, με σκηνοθέτη την αγανάκτηση, πρωταγωνιστή τον ξερόλα και κομπάρσο την κοινή λογική, η οποία συνήθως κάθεται σε μια γωνία και ζητάει νερό χωρίς κανείς να της δίνει σημασία. Όλοι μιλούν, όλοι γνωρίζουν, όλοι έχουν λύση για όλα, από το κυκλοφοριακό μέχρι την παγκόσμια διπλωματία, αρκεί βεβαίως να μη χρειαστεί να σηκωθούν από την καρέκλα. ☕

Η επικαιρότητα κυλάει σαν τον Θερμαϊκό, πότε ήρεμη, πότε θολή, πότε με κάτι ύποπτο να επιπλέει και όλοι να κάνουν πως δεν το βλέπουν. Από τις γραφειοκρατικές εμπνεύσεις των υπουργείων, που μοιάζουν να γράφονται με πένα βουτηγμένη σε μπαγιάτικο καφέ, μέχρι τα τοπικά προβλήματα που ταλαιπωρούν την καθημερινότητά μας, όλα περνούν από το μεγάλο λαϊκό συμβούλιο του καφενείου. Εκεί όπου ένας διπλός ελληνικός μπορεί να ανατρέψει κυβερνήσεις, να διορίσει δημάρχους και να λύσει το ασφαλιστικό πριν κρυώσει το νερό στο ποτήρι. 🏛️

Το εντυπωσιακό είναι πως καταφέρνουμε να μετατρέπουμε κάθε κοινωνική πρόκληση σε πολιτικό καυγά, λες και η λακκούβα στον δρόμο θα κλείσει πιο γρήγορα αν τη βρίσουμε με κομματική επιχειρηματολογία. Η οργάνωση της πόλης, οι υποδομές, οι διοικητικές μεταρρυθμίσεις και όλα εκείνα τα ζητήματα που έχουμε θίξει αναλυτικά, συχνά χάνονται κάτω από έναν θόρυβο δηλώσεων, αντιδηλώσεων και παρεξηγήσεων, που παράγουν περισσότερη σκόνη από έργο. Η γραφειοκρατία παραμένει ο αόρατος εχθρός, αν και μεταξύ μας, τόσο αόρατος δεν είναι, απλώς φοράει κοστούμι, κρατάει φάκελο και σου ζητάει άλλο ένα πιστοποιητικό. 📄

Κι εμείς, ως ενεργοί πολίτες, περιμένουμε την ουσιαστική μεταρρύθμιση που θα ξεκολλήσει το κάρο από τη λάσπη. Το κάρο βέβαια έχει γίνει πια μουσειακό έκθεμα, η λάσπη έχει αποκτήσει θεσμική εμπειρία και ο αμαξάς μάλλον έχει βγει στη σύνταξη. Παρ’ όλα αυτά, η ελπίδα επιμένει, αυτό το παράξενο ελληνικό φυτό που φυτρώνει ακόμη και ανάμεσα σε σπασμένες πλάκες πεζοδρομίου. 🌱

Όσο οι θεσμοί παραμένουν αγκυλωμένοι σε περασμένες δεκαετίες, εμείς θα συνεχίζουμε να γράφουμε, να παρατηρούμε και να τσιμπάμε με το πενάκι της σάτιρας την πραγματικότητα, μήπως και ξυπνήσουν  από τον βαθύ τους διοικητικό  ύπνο. Γιατί στην πόλη αυτή, η λογική δεν χάθηκε, απλώς περιμένει στην ουρά, πίσω από τρεις υπογραφές, δύο σφραγίδες και έναν υπάλληλο που λείπει για λίγο. 🖋️

Με τα λόγια χτίζεις ανώγια και κατώγια

Λαϊκή παροιμία

 

Η Μόνικα Μπελούτσι, η δαντέλα της Αμαρτίας

άρχουν άνθρωποι που όταν μπαίνουν σε ένα δωμάτιο, όλοι σταματούν να μασάνε το φαγητό τους. Και μετά υπάρχει η Μόνικα Μπελούτσι, η οποία, όταν πατάει το πόδι της στο κόκκινο χαλί των Καννών, κάνει ακόμα και τους φωτογράφους να ξεχνούν να πατήσουν το κλικ, απλώς και μόνο για να βεβαιωθούν ότι δεν ονειρεύονται. ✨📸

Φέτος στις Κάννες, η Ιταλίδα σταρ επέστρεψε, και ας είμαστε ειλικρινείς, το Φεστιβάλ χωρίς αυτήν είναι σαν να τρως μακαρονάδα χωρίς παρμεζάνα, κάτι λείπει, κάτι δεν δένει. Εμφανίστηκε με μια δημιουργία Fendi από δέρμα και δαντέλα που, αν προσπαθούσα να τη φορέσω εγώ, το πιθανότερο είναι να κατέληγα τυλιγμένος σαν σαλάμι σε μεμβράνη. Εκείνη όμως, κατάφερε να κάνει αυτό το «goth glam» σύνολο να δείχνει τόσο αβίαστο, που απορώ γιατί δεν κυκλοφορούμε όλοι έτσι για να πάμε για καφέ. 🖤🍝

Είναι αυτό το βλέμμα της Μόνικα που λέει «έχω δει όλο τον κόσμο, έχω φάει την καλύτερη πίτσα στη Ρώμη και μάλλον είμαι πιο cool από όλους σας μαζί, ενώ εσείς ιδρώνετε για το αν θα βγείτε καλοί στο post». Το πιο αστείο είναι ότι η Μόνικα δεν προσπαθεί. Δεν τραβιέται, δεν αγχώνεται, δεν χρειάζεται να κάνει γκριμάτσες για να δείξει «edgy». Απλώς στέκεται εκεί, επιβλητική, ενώ οι υπόλοιποι γύρω της μοιάζουν με κομπάρσους σε διαφήμιση για βιταμίνες. 😎🎬

Σε μια εποχή που όλοι «πουλάνε» την προσωπικότητά τους στα social media με φίλτρα και στημένες πόζες, η Μπελούτσι μας υπενθυμίζει ότι το στυλ είναι στάση ζωής ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, ότι αν είσαι η Μόνικα, μπορείς να φορέσεις ακόμα και μουσαμά και να σε χειροκροτήσουν.

Η ζωή είναι ένας συνδυασμός μαγείας και ζυμαρικών🌹🍷

 Φεντερίκο Φελίνι