Δε μαζευόμαστε να κάνουμε κανένα κόμμα;

Κάποτε στην Ελλάδα για να κάνεις κόμμα χρειαζόσουν ιδεολογία, στελέχη, πρόγραμμα, πολιτική βάση και μια στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα. Σήμερα χρειάζεσαι ένα ring light, έναν λογαριασμό στο TikTok, τρία live στο Facebook και έναν εξαγριωμένο θείο που γράφει με κεφαλαία στα σχόλια «ΠΕΣ ΤΑ ΡΕ ΠΡΟΕΔΡΕ».

Η πολιτική ζωή της χώρας το τελευταίο εξάμηνο μοιάζει με talent show χαμηλού budget. Ο καθένας ξυπνάει ένα πρωί, κοιτάζεται στον καθρέφτη και λέει «Ξέρεις κάτι; Εγώ μπορώ να σώσω την Ελλάδα». Και κάπως έτσι, πριν προλάβεις να πληρώσεις τον ΕΝΦΙΑ, έχει εμφανιστεί άλλο ένα “κίνημα”, άλλη μια “πατριωτική πρωτοβουλία”, άλλο ένα “μέτωπο λογικής”, άλλη μια “φωνή του λαού”.

Η ανακοίνωση του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού ήταν ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της εποχής. Ένα πολιτικό launch που θύμιζε περισσότερο απογευματινή συνέλευση πολυκατοικίας παρά γέννηση πολιτικού φορέα. Λίγος κόσμος, καθόλου παλμός, μηδενική πολιτική ουσία και μια αίσθηση πως το μόνο που υπήρχε ήταν θυμός χωρίς κατεύθυνση. Δηλαδή το αγαπημένο εθνικό μας προϊόν μετά τον φραπέ.

Γιατί πλέον δεν χρειάζεται να έχεις απαντήσεις. Αρκεί να έχεις αγανάκτηση. Δεν χρειάζεται πρόγραμμα. Αρκεί να λες ότι «όλοι οι άλλοι είναι ίδιοι». Δεν χρειάζεται πολιτική σκέψη. Αρκεί να μιλάς για «προδότες», «συστήματα» και «σκοτεινά κέντρα» με ύφος ανθρώπου που ανακάλυψε μυστικά έγγραφα στο υπόγειο της CIA.

Και φυσικά μέσα σε αυτό το πανηγύρι έρχονται και τα “μεγάλα comeback”. Από τη μία ο Αλέξης Τσίπρας που εδώ και μήνες περιφέρεται πολιτικά σαν πρώην τραγουδιστής boy band που αφήνει υπονοούμενα για reunion. Από την άλλη ο Αντώνης Σαμαράς που δείχνει έτοιμος να αποδείξει ότι στην Ελλάδα κανείς δεν αποσύρεται πραγματικά από την πολιτική. Απλώς κάνει ένα διάλειμμα μέχρι να ξαναθυμώσει με κάτι.

Το εντυπωσιακό δεν είναι ότι κάποιοι θέλουν να κάνουν κόμμα. Δημοκρατία έχουμε. Ο καθένας μπορεί να δοκιμαστεί. Το πραγματικά ανησυχητικό είναι ότι υπάρχει πάντα ένα κοινό πρόθυμο να ακολουθήσει οποιονδήποτε φωνάζει περισσότερο. Όσο πιο τοξικός τόσο πιο “αντισυστημικός”. Όσο πιο απλοϊκή η λύση τόσο πιο viral το βίντεο.

«Θα τους βάλουμε όλους φυλακή»

«Θα διαγράψουμε τα χρέη»

«Θα αλλάξουμε την Ευρώπη»

«Θα τα γκρεμίσουμε όλα από την αρχή»

Λόγια εύκολα. Σχεδόν ποιητικά. Σαν πολιτικό fast food για έναν λαό κουρασμένο, θυμωμένο και διαρκώς απογοητευμένο.

Και κάπως έτσι η χώρα απέκτησε περισσότερους “σωτήρες” απ’ όσους κατοίκους έχει η μισή Πελοπόννησος. Ο ένας κάνει live από το αυτοκίνητο. Ο άλλος ουρλιάζει σε podcast. Ο τρίτος ανεβάζει βίντεο με μουσική επικής μάχης λες και πάει να απελευθερώσει τη Μόρντορ και όχι να μπει στη Βουλή με 3%.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι κι ένα κομμάτι της κοινωνίας που έχει εθιστεί στην πολιτική κατανάλωση τύπου Netflix. Θέλει δράμα, ένταση, καταγγελία, αίμα στην αρένα. Δεν ζητά σχέδιο. Ζητά εκδίκηση. Δεν θέλει πολιτικούς. Θέλει influencers με σημαία.

Κι έτσι η δημόσια ζωή της χώρας μετατρέπεται σιγά σιγά σε ένα endless scroll πολιτικής παράνοιας. Ένα timeline γεμάτο “πατριώτες”, “επαναστάτες”, “σωτήρες” και “κινήματα” που γεννιούνται το πρωί, διασπώνται το μεσημέρι και εξαφανίζονται μέχρι το επόμενο live.

Αλλά εντάξει. Μη γκρινιάζουμε.

Σε λίγο θα κάνουμε κι εμείς κόμμα.