Φαιδρά Πορτοκαλέα #047: Η φανέλα, οι γαλάζιοι «ντρίμπλερ», η λάθος εκφώνηση, οι παλιοί ΟΝΝΕΔίτες, η MARFIN, το Φαραντουράνιο τόξο, το υπόγειο, ο Σιμόπουλος, οι Metallica και ο …Τραμπ 

Η φανέλα ίδρωσε, το κουστούμι στέγνωσε

Η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας θύμισε οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι αγαπιούνται, μέχρι να φτάσει ο λογαριασμός. Ο πρωθυπουργός ζήτησε να ιδρώσουν όλοι τη φανέλα, αλλά αρκετοί βουλευτές κοίταξαν το κουστούμι των υπουργών και αναρωτήθηκαν γιατί εκείνο παραμένει ατσαλάκωτο, σαν να βγήκε μόλις από πολιτικό καθαριστήριο υψηλής προστασίας. 

Από τη μία, υπάρχει η λογική της κυβέρνησης, που θέλει πειθαρχία, θεσμική τάξη, συνταγματική αναθεώρηση και λιγότερη δημόσια γκρίνια. Από την άλλη, υπάρχει ο βουλευτής της περιφέρειας, που δεν ζει μέσα σε διαγράμματα, αλλά ανάμεσα σε αγρότες, εμπόρους, πολίτες, παράπονα, λογαριασμούς και βλέμματα που ρωτούν, «εσύ εκεί μέσα τι ακριβώς κάνεις». Κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο στέκεται η πολιτική, κρατώντας ένα σημειωματάριο και παριστάνοντας ότι έχει καταλάβει. 📒

Το θέμα των «προστατευμένων» υπουργών έπεσε στο τραπέζι σαν λεμόνι σε ψαρόσουπα. Άλλοι μίλησαν για δικαιοσύνη, άλλοι για υπερβολές, άλλοι για Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, άλλοι για ΟΠΕΚΕΠΕ, και ο απλός άνθρωπος προσπάθησε να καταλάβει αν όλα αυτά αφορούν το Σύνταγμα, το χωράφι ή την υπομονή του. Η αλήθεια είναι πως ο πολίτης δεν ζητάει φιλοσοφικό σεμινάριο εξουσίας. Ζητάει να πληρώνεται σωστά, να εξυπηρετείται γρήγορα και να μην του εξηγούν την καθυστέρηση με λέξεις που χρειάζονται υποσημείωση. 🌾

Το επιτελικό κράτος, πάλι, είναι ωραία ιδέα όταν λειτουργεί. Όταν όμως ο βουλευτής ψάχνει ποιον να ρωτήσει και ο υπουργός ψάχνει ποια κάμερα τον γράφει καλύτερα, τότε η επιτελικότητα γίνεται καρέκλα με τρία πόδια. Στέκεται, αλλά κανείς δεν κάθεται ήσυχος. Και φυσικά, κάθε πλευρά έχει το δίκιο της, διότι στην πολιτική το δίκιο κυκλοφορεί πάντα με υπηρεσιακό αυτοκίνητο. 🚗

Και εδώ η στήλη κρατά ίσες αποστάσεις, γιατί ούτε η κυβέρνηση μπορεί να κυβερνά με κάθε βουλευτή να βαράει το δικό του νταούλι, ούτε ο βουλευτής μπορεί να γίνεται διακοσμητικό γλαστράκι στο περβάζι του επιτελικού κράτους. Η Δημοκρατία θέλει κέντρο, αλλά θέλει και αυτιά, θέλει αρχηγό, αλλά όχι αυλή. Θέλει φανέλα, αλλά θέλει και ιδρώτα αληθινό, όχι άρωμα αποδυτηρίων σε μπουκαλάκι πολυτελείας. ⚖️

Εγώ είμαι εγώ και οι περιστάσεις μου, και αν δεν σώσω αυτές, δεν σώζω ούτε τον εαυτό μου

Χοσέ Ορτέγα υ Γκασέτ, Ισπανός φιλόσοφος και διανοητής

Γαλάζιοι «ντρίμπλερ» στην Τσιμισκή

Η Θεσσαλονίκη, αρχόντισσα και κοσμοπολίτισσα, υποδέχτηκε τα «κομματικά τέκνα» της πρωτεύουσας με τον γνωστό της αέρα. Μόνο που αυτή τη φορά, ο αέρας δεν μύριζε μόνο Θερμαϊκό και τσουρέκι, αλλά «μπαρούτι». Οι γαλάζιοι φωστήρες, με τα κολλαριστά πουκάμισα και το ύφος του «κατόπιν ενεργειών μου», κατέβηκαν στην παραλία για τις απαραίτητες δημόσιες σχέσεις πριν το προσυνέδριο, αλλά λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο  ή μάλλον, χωρίς τον έμπορο και τον επιχειρηματία. 🏛️💣

Στα «πηγαδάκια» της Τσιμισκή και της Μητροπόλεως, η ατμόσφαιρα θύμιζε λιγότερο κομματική γιορτή και περισσότερο λαϊκό δικαστήριο. «Καλώς τα παιδιά!», φώναξε ένας καταστηματάρχης, με το βλέμμα του να καρφώνεται στο πέτο του βουλευτή. «Ήρθατε να μας πείτε για το success story; Γιατί στο δικό μου το μαγαζί, το story τελειώνει με “The End” και λουκέτο». 🛍️🔒

Οι κομματικοί παράγοντες, εξασκημένοι στην τέχνη της πολιτικής γυμναστικής, άρχισαν τις γνωστές ντρίμπλες. «Κοιτάξτε, η ανάπτυξη τρέχει…», ψέλλισε ένας γραμματέας. «Αυτή τρέχει, εμείς όμως λαχανιάζουμε!», ήρθε η απάντηση. «Ανεβάσατε τους μισθούς και καλά κάνατε αλλά τις εισφορές τις αφήσατε στο Θεό. Είναι σαν να μας δίνετε ένα ποτήρι νερό και να μας παίρνετε τη βρύση!». 🏃‍♂️💧

Το κλίμα έγινε εκρηκτικό. Οι επιχειρηματίες, που κάποτε αποτελούσαν τη σπονδυλική στήλη της παράταξης, ένιωθαν τώρα σαν τον «φτωχό συγγενή» που τον θυμούνται μόνο στις εκλογές και στα προσυνέδρια. Οι κομματικοί προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, μιλώντας για δημοσιονομική σταθερότητα και διεθνείς συγκυρίες, ενώ ο κόσμος της αγοράς τους έδειχνε τους λογαριασμούς που δεν βγαίνουν. 🧾🔥

«Μας αγνοείτε», ήταν η κοινή συνισταμένη των παραπόνων. «Μιλάτε για νούμερα, αλλά εμείς βλέπουμε ανθρώπους να κλείνουν τις πόρτες τους». Οι παράγοντες άρχισαν να οπισθοχωρούν προς τα ξενοδοχεία τους, υποσχόμενοι «να μεταφέρουν το κλίμα στο κέντρο», ενώ οι Θεσσαλονικείς έμποροι έμεναν πίσω, αναρωτώμενοι αν η φωνή τους θα φτάσει ποτέ πέρα από τα τείχη της ΔΕΘ. 🚪📉

Η βραδιά έκλεισε με τα φώτα των καφέ να σβήνουν σιγά-σιγά και τους πολιτικούς να αναζητούν καταφύγιο στη σιγουριά των προσχεδιασμένων ομιλιών τους, μακριά από την ωμή πραγματικότητα του πεζοδρομίου. ☕🌙

Πολλοί θεωρούν την ιδιωτική επιχείρηση ως μια αγελάδα που την αρμέγουν, λίγοι τη βλέπουν ως το άλογο που τραβάει το κάρο 🐄🐎

Ουίνστον Τσώρτσιλ

Ο δήμαρχος που εκφωνήθηκε, αλλά δεν εμφανίστηκε

Το προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη είχε τίτλο «Ισχυρή Ελλάδα», αλλά, κατά τις κουκουβάγιες μας με κάμερα , η αίθουσα στο Περίπτερο 10 της ΔΕΘ έμοιαζε περισσότερο με «κουρασμένη Ελλάδα». Όχι ακριβώς άδεια, αλλά ούτε και φλογισμένη. Εκείνη η ατμόσφαιρα του «ήρθαμε γιατί έπρεπε», που δεν τη μετράς με καρέκλες, αλλά με βλέμματα. Και τα βλέμματα, αλίμονο, είχαν την όψη ανθρώπων που περίμεναν να τελειώσει η πολιτική υποχρέωση για να πάνε να πιούν έναν καφέ με λιγότερη ιδεολογία. 🦉

Το Περίπτερο 10 έκανε ό,τι μπορούσε να δείξει Βελλίδειο, αλλά η χωρητικότητα δεν κρύβεται, όπως δεν κρύβεται και η αμηχανία όταν τα χειροκροτήματα βγαίνουν με το σταγονόμετρο. Οι καρδερίνες μας με ανθρώπινη μορφή, που τρύπωσαν διακριτικά ανάμεσα σε κομματικά στελέχη, φίλους, γνωστούς και αγνώστους που έγιναν φίλοι λόγω παρουσιολογίου, κατέγραψαν μια παράξενη νωχέλεια. Χαμόγελα ευγενικά, βλέμματα προσεκτικά, κουβέντες χαμηλές και εκείνο το πολιτικό άρωμα που λέει, «κάτι δεν πάει όπως το φανταστήκαμε». 🐦

Το πραγματικό διαμάντι της ημέρας, όμως, ήταν το επεισόδιο με τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Στέλιο Αγγελούδη. Ο εκφωνητής, με τη βεβαιότητα ανθρώπου που πιστεύει ακόμη στα χαρτιά του, ανακοίνωσε ότι «τώρα θα απευθύνει χαιρετισμό ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης». Και εκεί συνέβη το θαύμα της πολιτικής σιωπής. Ο δήμαρχος δεν εμφανίστηκε. Η αίθουσα πάγωσε τόσο ευγενικά, που αν είχε θερμόμετρο θα έδειχνε «κομματική ψύχρα με πιθανότητα αμηχανίας». 😏

Για ένα, δύο λεπτά, το ακροατήριο κοιτούσε δεξιά, αριστερά, πίσω από τις κουρτίνες, σχεδόν κάτω από τα καθίσματα. Ήταν οργανωτικό λάθος; Ήταν παρεξήγηση; Ήταν ο δαίμονας του «εκφωνητή»; Ή μήπως η πολιτική σκηνή αποφάσισε να ανεβάσει μονόπρακτο χωρίς πρωταγωνιστή; Κανείς δεν ήξερε. Και φυσικά, όταν κανείς δεν ξέρει, όλοι ξέρουν κάτι. Έτσι γεννιούνται οι φήμες, αυτά τα μικρά περιστέρια της Θεσσαλονίκης που πετούν από πηγαδάκι σε πηγαδάκι με ύφος εισαγγελέα. 🕊️

Το πράγμα είχε και τη δική του ειρωνεία. Ο Στέλιος Αγγελούδης έχει επανειλημμένα αναγνωρίσει τη στήριξη της κυβέρνησης και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον Δήμο Θεσσαλονίκης, άρα η παρουσία του δεν θα ήταν παράδοξη. Η απουσία του, όμως, μετά την εκφώνηση, έγινε ξαφνικά πιο ηχηρή από οποιονδήποτε χαιρετισμό. Γιατί στην πολιτική, καμιά φορά, δεν μιλά αυτός που ανεβαίνει στο βήμα, αλλά αυτός που δεν ανεβαίνει. Και τότε το μικρόφωνο αποκτά ψυχή, μνήμη και ελαφρώς σατανικό χιούμορ. 🎤

Τελικά, τη σκυτάλη πήρε ο πρόεδρος της Διοικούσας της ΝΔ, Ζήσης Ιωακείμοβιτς, ο οποίος χαριτολόγησε ότι θα μιλήσει και σαν δήμαρχος. Το ακροατήριο μειδίασε, διότι η Θεσσαλονίκη μπορεί να συγχωρεί πολλά, όχι όμως την ευκαιρία για υπαινιγμό. Το προσυνέδριο συνεχίστηκε, αλλά η στήλη κρατά το στιγμιότυπο ως πολύτιμο πολιτικό απολίθωμα, ένας δήμαρχος εκφωνήθηκε, μια αίθουσα αναρωτήθηκε και ο εκφωνητής πέρασε, άθελά του, στην ιστορία των μικρών μεγάλων αμηχανιών. 🧡

Δεν ξεχνώ ποτέ ένα πρόσωπο, αλλά στη δική σας περίπτωση θα κάνω μια εξαίρεση

 Τζούλιους Χένρι Μαρξ, Αμερικανός κωμικός, ηθοποιός και  συγγραφέας

Τα Ψάρια, οι ΟΝΝΕΔίτες και η Γαλάζια Σιωπή των Γκάλοπ

Οι καρδερίνες της στήλης πέταξαν πάνω από τη Θεσσαλονίκη, όχι για να θαυμάσουν τον Θερμαϊκό, αυτά τα κάνουν οι τουρίστες και οι ερωτευμένοι που ακόμη ελπίζουν, αλλά για να μυρίσουν παρασκήνιο, ψαρίλα και πολιτική αμηχανία. Το προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας είχε τα δικά του τραπέζια, τα δικά του βλέμματα και τις γνωστές παρέες που εμφανίζονται όταν το κόμμα θυμάται τα νιάτα του και τα γκάλοπ του θυμίζουν την ηλικία του. 🐦

Το Σάββατο το μεσημέρι, στη γνωστή ψαροταβέρνα «ΠΣΑΡΑΣ», η παρέα της Ντόρας Μπακογιάννη, με τον Τάσο Χατζηβασιλείου, τον Γιώργο Γεραπετρίτη και φίλους, απόλαυσε φρέσκα ψάρια και ακόμη πιο φρέσκες πολιτικές σιωπές. Η πιο ωραία στιγμή ήρθε όταν ο ιδιοκτήτης έβαλε το «Γεια σου χαρά σου Βενετιά», αγαπημένο τραγούδι της Ντόρας, η οποία το σιγοτραγούδησε, αποδεικνύοντας ότι στην πολιτική μπορεί να λείπει καμιά φορά η μελωδία, αλλά ποτέ το ρεφρέν. 🎶

Την Παρασκευή, παραμονή του προσυνεδρίου, στο DACHRISTO  της Παλαιών Πατρών Γερμανού, μαζεύτηκαν παλιοί ΟΝΝΕΔίτες, οι κύριοι Νέζης, Φάκας, Γεωργιάδης ,Μπίκας και  Κελαϊδάκης, μαζί με τον γενικό διευθυντή του κόμματος Γιάννη Σμυρλή και νεότερους κομματικούς. Η βραδιά κύλησε με γέλια, αναμνήσεις και ιστορίες από τότε που η ΟΝΝΕΔ είχε περισσότερη ορμή και λιγότερα excel. Γιατί κάθε γενιά έχει τα νιάτα που της αξίζουν και τα πρακτικά που την κυνηγούν. 🍷

Το Σάββατο βράδυ, πάλι στο DACHRISTO, εμφανίστηκε ο Γιώργος Βουλγαράκης με τη σύζυγό του, μαζί με τον Γιώργο Μουρούτη και παλιούς γνώριμους, με αφορμή και την έκθεση βιβλίου, όπου παρουσιάστηκε το καλογραμμένο και εμπνευσμένο βιβλίο του πρώην υπουργού. Το εντυπωσιακό που παρατήρησαν οι καρδερίνες μας ήταν πως ο κόσμος που περνούσε δεν σταματούσε να τον χαιρετά, να του λέει συγχαρητήρια για τις τηλεοπτικές του τοποθετήσεις, αλλά και για την καταπληκτική φωνή της κόρης του, Παυλίνας Βουλγαράκη. Μέχρι και ο ίδιος έδειχνε έκπληκτος από τη μεγάλη αγάπη που του έδειχναν οι περαστικοί, διότι στην πολιτική σπανίως σε σταματούν στον δρόμο για καλό λόγο, συνήθως η ανθρωπότητα προτιμά τα δικαστήρια του πεζοδρομίου. Το αποκορύφωμα ήρθε όταν και ο οδηγός του ταξί που τον παρέλαβε για το ξενοδοχείο εμφανίστηκε σχεδόν υπερευτυχισμένος, λες και δεν έπαιρνε κούρσα, αλλά συμμετείχε σε μικρή τελετή αποκατάστασης πολιτικής μνήμης. 🚕

Γενικά, οι τόνοι έμειναν χαμηλοί. Όχι από ταπεινότητα, μη φτάσουμε και στην υπερβολή, αλλά γιατί τα γκάλοπ και οι κυβερνητικές επιδόσεις έχουν φέρει μια διακριτική αμηχανία. 

Η ζωή μπορεί να κατανοηθεί μόνο κοιτάζοντας πίσω, αλλά πρέπει να τη ζούμε κοιτάζοντας μπροστά 🐟

Σέρεν Κίρκεγκωρ, Δανός φιλόσοφος, θεολόγος και συγγραφέας

 Ο Μιχάλης και η μεγάλη των φακέλων της MARFIN…. αναμονή 📁🏃‍♂️

Δεκαέξι χρόνια είναι ένας ολόκληρος κύκλος ζωής. Σε δεκαέξι χρόνια ένα παιδί τελειώνει το σχολείο, βγάζει δόντια φρονιμίτες και μαθαίνει να οδηγεί. Στο γραφείο όμως του Μιχάλη του Χρυσοχοΐδη, ο χρόνος κυλάει με τη δική του, μεταφυσική ταχύτητα, τη «Στρατηγική της Αιώνιας Επανεκκίνησης» ⏳🔄.

Ο Μιχάλης είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που μπορεί να δηλώνει με το ίδιο ύφος «θα τους πιάσουμε» το 2010, το 2021 και το 2026. Αν η εξιχνίαση της Marfin ήταν εφαρμογή στο κινητό, θα είχε κολλήσει στο 1% της λήψης εδώ και δύο δεκαετίες, αλλά ο Μιχάλης θα επέμενε πως «το σήμα είναι καμπάνα, απλώς φταίει ο πάροχος» 📶🤷‍♂️.

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, ο Υπουργός ανοίγει τον φάκελο της υπόθεσης. Τον ξεσκονίζει με τη στοργή που δείχνει ένας συλλέκτης σε σπάνιο γραμματόσημο. Κοιτάζει τις φωτογραφίες, κουνάει το κεφάλι με νόημα, φοράει το ύφος του «σερίφη που είδε πολλά» και μετά τον ξαναβάζει στο συρτάρι, δίπλα στο κλειδί του σπιτιού που πάντα χάνει και στο DVD της ταινίας «Ο Φυγάς», που μάλλον θεωρεί ντοκιμαντέρ για τη δική του αποτελεσματικότητα 🤠📂.

Η σάτιρα βέβαια γράφεται μόνη της όταν ακούς για «επανέναρξη των ερευνών». Είναι σαν να σου υπόσχεται ο παππούς σου ότι φέτος θα πάει στα δοκιμαστικά της Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Μιχάλης έχει πια αναπτύξει μια σχέση εξάρτησης με την υπόθεση, αν ποτέ βρεθούν οι ένοχοι, τι θα έχει να υπόσχεται στις επετείους; Θα αναγκαστεί να ασχοληθεί με την κίνηση στους δρόμους και τότε είναι που θα καταρρεύσει το σύμπαν ⚽️🌌.

Είναι ο άνθρωπος που δεν διάβασε το Μνημόνιο γιατί «έτρεχε να σώσει τη χώρα», και τώρα δεν βρίσκει τους ενόχους γιατί προφανώς τρέχει να βρει ποιος άφησε ανοιχτό το κλιματιστικό στο Υπουργείο. Η αριστεία του είναι σαν το ίντερνετ στα χωριά, υπάρχει στη θεωρία, αλλά μόλις πας να τη χρησιμοποιήσεις, βγάζει «Error 404: Justice Not Found» 💻💨.

Ξέρεις από βέσπα….;

Θανάσης Βέγγος

To πολιτικό «Φαραντουρουράνιο» Τόξο

Κυρίες και κύριοι, βγάλτε τα σημειωματάρια. Σήμερα παραδίδουμε μαθήματα πολιτικού «παρκούρ» με πρωταθλητή τον έναν και μοναδικό Νικόλα Φαραντούρη. Αν η πολιτική σταδιοδρομία ήταν ολυμπιακό άθλημα, ο Νικόλας θα είχε πάρει χρυσό στην κατηγορία «άλμα επί κοντώ πάνω από ιδεολογικά χαρακώματα». 🤸‍♂️🏅

Ο άνθρωπος ξεκίνησε από τα σαλόνια της Goldman Sachs –εκεί που το χρήμα μυρίζει Λονδίνο και καπιταλισμό  για να καταλήξει να ανακαλύπτει τον «αμόλυντο αριστερό» μέσα του, λίγο μετά την ηλικία των σαράντα. Ενδιάμεσα, βέβαια, φρόντισε να περάσει από κάθε υπουργικό γραφείο που είχε ανοιχτή πόρτα. Σουφλιάς; Μέσα. Κεφαλογιάννης; Παρών. Βουλγαράκης; Οπωσδήποτε. Στουρνάρας; Ισόβιος! Ο Νικόλας δεν είναι απλώς ένας δικηγόρος· είναι ένας «Κολλητο-μεταλλάκτης». 💼💸

Εδώ εισάγουμε και τη νέα λέξη στο πολιτικό λεξικό, πολιτικο-χαμαιλεοντισμός. Ορίζεται ως η ικανότητα να φοράς το κόκκινο γιλέκο του ΣΥΡΙΖΑ πάνω από το γαλάζιο κοστούμι της ΔΕΠΑ, ενώ ταυτόχρονα τσεκάρεις αν το πράσινο του ΠΑΣΟΚ ταιριάζει με το χρώμα των ματιών σου. 🦎🌈

Είναι ο άνθρωπος που κατάφερε να διοριστεί στην Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού επί Μητσοτάκη και λίγο μετά να καταγγέλλει τη «δεξιά λαίλαπα» από τα μπαλκόνια της Κεφαλονιάς. Πραγματικά, η ευελιξία του θα έκανε ακόμα και το λάστιχο να νιώθει άκαμπτο. Αφού έκανε ένα σύντομο πέρασμα από την «αγκαλιά» του Κασσελάκη, γιατί ποιος δεν αγαπά ένα καλό lifestyle, και αφού κατάλαβε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε πλέον «Airbnb πολιτικών στελεχών», αποφάσισε να χτυπήσει την πόρτα του Ανδρουλάκη. 🎪🎭

Το ΠΑΣΟΚ, βέβαια, τελευταία θυμίζει παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι, μαζεύει οτιδήποτε vintage, χρησιμοποιημένο ή «αζήτητο», ελπίζοντας ότι με λίγο γυάλισμα θα δείχνει σαν καινούργιο. Ο Νικόλας πλέον εκεί, ως ευρωβουλευτής, θα διδάσκει στους συναδέλφους του στις Βρυξέλλες πώς να αλλάζεις στρατόπεδο χωρίς να τσαλακώνεται η γραβάτα σου. 🏛️♻️

Η πολιτική είναι το τμήμα ψυχαγωγίας της βιομηχανίας.» 🎸

Frank Zappa

Καλαμαριά, όταν το υπόγειο βγήκε στην επιφάνεια

Στην Καλαμαριά, τις τελευταίες ημέρες, η αυτοδιοίκηση θυμίζει πολυκατοικία μετά από γενική συνέλευση. Άλλος ζητά εξηγήσεις, άλλος μιλά για υπόγεια περιβάλλοντα, άλλος βλέπει μικροσυμφέροντα και ο πολίτης προσπαθεί να καταλάβει αν συζητάμε για πολιτική κρίση ή για τεχνική μελέτη αποχέτευσης. 🍊

Η δήμαρχος Χρύσα Αράπογλου, από τη δική της πλευρά, ζητά από τον πρώην αντιδήμαρχο Νίκο Μισυρλή να εξηγήσει τι ακριβώς εννοούσε με τις βαριές εκφράσεις περί υπόγειου περιβάλλοντος και μικροσυμφερόντων. Και είναι λογικό, διότι όταν τέτοιες κουβέντες πέφτουν στο τραπέζι του Δημοτικού Συμβουλίου, δεν μπορούν να μένουν να αιωρούνται σαν προεκλογικά φυλλάδια σε θυελλώδη μπαλκόνια. 🍊

Από την άλλη, και ο κ. Μισυρλής έχει κάθε δικαίωμα να εξηγήσει, να τεκμηριώσει ή να υπερασπιστεί τις αιχμές του, αφού υπηρέτησε σε κρίσιμο τομέα της διοίκησης και η παραίτησή του δεν ήταν απλή αλλαγή καρέκλας, ήταν πολιτικό μήνυμα με αρκετό θόρυβο. Το ζήτημα πλέον δεν είναι ποιος φώναξε πιο δυνατά, αλλά ποιος θα μιλήσει πιο καθαρά. 🍊

Εδώ ακριβώς είναι που η Φαιδρά Πορτοκαλέα δικαιούται να χαμογελάσει διακριτικά, με εκείνο το ύφος της καρδερίνας που είδε πρώτη τη γάτα να πλησιάζει. Διότι την προηγούμενη εβδομάδα η στήλη είχε επισημάνει ότι κάτι τρίζει στη διοίκηση της Καλαμαριάς. Και να που τώρα οι τριγμοί έγιναν δημόσια συζήτηση, ανακοινώσεις, προθεσμίες και πιθανές νομικές κινήσεις. 🍊

Ούτε καταδίκες χρειάζονται, ούτε χειροκροτήματα. Χρειάζονται καθαρές απαντήσεις, ψυχραιμία και λιγότερη ομίχλη. Γιατί όταν η πολιτική κατεβαίνει στο υπόγειο, κάποιος πρέπει να ανάψει το φως.

Η αλήθεια και η δικαιοσύνη είναι από τη φύση τους ισχυρότερες από τα αντίθετά τους🍊

 Αριστοτέλης

 Ο Σιμόπουλος της καθημερινότητας

Στη Θεσσαλονίκη, όπου το κυκλοφοριακό έχει αποκτήσει δική του προσωπικότητα και οι λακκούβες σχεδόν δικαιούνται ΑΦΜ, ο Στράτος Σιμόπουλος εμφανίζεται σαν βουλευτής με παπούτσι δρόμου και όχι με παντόφλα σαλονιού. Δεν περιορίζεται στις μεγάλες κορδέλες, στα παχιά λόγια και στις φωτογραφίες με φόντο μακέτες που γερνούν αξιοπρεπώς πριν γίνουν έργα. Προτιμά να ακούει τον έμπορο που μετράει πελάτες, τον επαγγελματία που μετράει λογαριασμούς και τον πολίτη που μετράει λεπτά χαμένα στο φανάρι. 🙂

Η πορεία του εξηγεί πολλά. Ηλεκτρολόγος μηχανικός, άνθρωπος των έργων, πρώην γενικός γραμματέας Δημοσίων Έργων και βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης από το 2019, ξέρει ότι η πόλη δεν αλλάζει με ευχές, αλλά με παρεμβάσεις, πίεση και λίγη θεσσαλονικιώτικη επιμονή, από αυτή που δεν φεύγει ούτε με γερανό. Μιλά για μετρό προς τα δυτικά, για αναπλάσεις, για οικονομική κίνηση γύρω από τις γειτονιές, για έργα που δεν είναι διακοσμητικά στολίδια, αλλά καθημερινό ψωμί για την αγορά. 🙂

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Σιμόπουλος δεν πουλάει την καθημερινότητα ως τηλεοπτικό αξεσουάρ. Τη βλέπει σαν πεδίο μάχης. Εκεί όπου ο πολίτης δεν ρωτάει ποιος έχει δίκιο στη Βουλή, αλλά γιατί δεν βρίσκει πάρκινγκ, γιατί αργεί το έργο, γιατί το κατάστημά του πνίγεται από πρόβλημα που στην Αθήνα μοιάζει μικρό, ενώ στη Θεσσαλονίκη τρώει μεροκάματα. Και εκεί ο βουλευτής κάνει το πιο δύσκολο, μεταφέρει τη γκρίνια της πόλης στο κέντρο χωρίς να τη βάλει σε φίλτρο ευγενείας. 🙂

Αν κάποιοι βουλευτές θυμούνται την αγορά μόνο όταν μυρίζει κάλπη, ο Σιμόπουλος δείχνει να την θυμάται και όταν μυρίζει καφές πρωινός, άγχος και απόδειξη ταμειακής. Πηγαίνει εκεί όπου η πολιτική παύει να είναι αφίσα και γίνεται υπόθεση πεζοδρομίου, βιτρίνας, στάσης λεωφορείου και μικρής αγωνίας. Δεν υπόσχεται ότι θα κατεβάσει τον Όλυμπο στην Τσιμισκή, αλλά επιμένει να ανεβάζει τα μικρά θέματα της πόλης στα μεγάλα γραφεία. Και στη Θεσσαλονίκη αυτό μετράει, γιατί η πόλη ξέρει να συγχωρεί την καθυστέρηση, αλλά όχι την αδιαφορία. Σε μια εποχή που η πολιτική συχνά πετάει στα σύννεφα, κάποιος πρέπει να κοιτάει και το πεζοδρόμιο, με καθαρό, επίμονο βλέμμα και συνέπεια

Όσα πρέπει να μάθουμε να τα κάνουμε, τα μαθαίνουμε κάνοντάς τα

Αριστοτέλης

Οι Metallica ήρθαν, η Αθήνα ξεκουρδίστηκε ευτυχισμένη

Η Αθήνα, που συνήθως κορνάρει πριν καν ανάψει πράσινο, έζησε μια βραδιά όπου το κορνάρισμα αντικαταστάθηκε από κιθάρες, τύμπανα και χιλιάδες ανθρώπους που αποφάσισαν να φωνάξουν όλοι μαζί, όχι από αγανάκτηση, αλλά από χαρά. Οι Metallica εμφανίστηκαν στο ΟΑΚΑ και για λίγες ώρες η πρωτεύουσα ξέχασε την κίνηση, τους λογαριασμούς, τις ουρές και τα πολιτικά πάνελ, και θυμήθηκε ότι υπάρχει και η ευτυχία με παραμόρφωση. 🎸

Το θέαμα ήταν απολαυστικό. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, με μαύρα μπλουζάκια, αθλητικά παπούτσια, κινητά στον αέρα και βλέμμα παιδιού που μόλις είδε τον Άγιο Βασίλη με ηλεκτρική κιθάρα, γέμισαν το στάδιο. Οι παλιοί θυμήθηκαν τα νιάτα τους, οι νέοι τα ανακάλυψαν, και οι μεσήλικες προσπάθησαν να κάνουν headbanging με την αξιοπρέπεια που επιτρέπει ο αυχένας μετά τα σαράντα. 🥁

Το ωραίο με τέτοιες συναυλίες είναι πως γίνονται μικρές δημοκρατίες του θορύβου. Εκεί δεν έχει σημασία αν είσαι διευθυντής, φοιτητής, ταξιτζής, δικηγόρος ή άνθρωπος που ακόμη ψάχνει πού πάρκαρε. Όλοι γίνονται ένα κοινό σώμα, που χτυπάει παλαμάκια, τραγουδάει λάθος στίχους με πάθος και αισθάνεται για λίγο ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος, αρκεί να μπει σωστά το σόλο. 😄

Και όταν ακούγονται τραγούδια που μεγάλωσαν γενιές, τότε το στάδιο δεν είναι στάδιο, είναι πλυντήριο ψυχής. Μπαίνεις κουρασμένος από την καθημερινότητα και βγαίνεις λίγο πιο ελαφρύς, λίγο πιο χαμογελαστός, λίγο πιο έτοιμος να συγχωρήσεις ακόμη και τον γείτονα που κάνει ανακαίνιση Κυριακή πρωί. ✨

Γιατί τελικά οι Metallica δεν ήρθαν μόνο να παίξουν μουσική. Ήρθαν να μας θυμίσουν ότι η χαρά δεν χρειάζεται πάντα σακάκι και πρόσκληση. Μερικές φορές θέλει μαύρη μπλούζα, δυνατό ήχο και μια παρέα άγνωστων ανθρώπων που τραγουδούν σαν να γνωρίζονται από πάντα. 🤘

Όταν η ζωή βαραίνει, δυνάμωσε την κιθάρα, μπορεί να μην λύσει τα προβλήματα, αλλά θα τα κάνει να χορέψουν.

ΦΑΙΔΡΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑ

Ο Τραμπ, τα Μάρμαρα και η αυτοδυναμία 

Αν τελικά ο Ντόναλντ Τραμπ πατήσει ελληνικό χαλί, όχι μόνο για φωτογραφίες, αλλά για επίσκεψη με πολιτικό βάρος, τότε στο Μαξίμου θα έχουν κάθε δικαίωμα να βγάλουν τα καλά σερβίτσια της διπλωματίας. Διότι, σε μια εποχή που ο Τραμπ κοιτάζει την Ευρώπη όπως ο εφοριακός την απόδειξη χωρίς ταμειακή, το να έρχεται στην Αθήνα δεν είναι απλώς επίσκεψη, είναι διεθνές σινιάλο. 🙂

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που συχνά κατηγορείται ότι βλέπει την πολιτική σαν διοικητικό συμβούλιο με καλύτερο φωτισμό, εδώ μπορεί να εμφανιστεί ως παίκτης μεγάλης πίστας. Να πει δηλαδή, αγαπητοί μου, ενώ άλλοι μετρούν γκρίνιες, εγώ μετρώ αφίξεις προέδρων. Και επειδή στην πολιτική η εικόνα μετρά όσο και η ουσία, ένας Αμερικανός πρόεδρος στην Αθήνα γράφει καλύτερα από δέκα ανακοινώσεις υπουργείων. 📸

Και τώρα ας ανοίξουμε το αγαπημένο ελληνικό συρτάρι, εκείνο που γράφει, υποθετικά σενάρια υψηλής πατριωτικής ζάχαρης. Αν, λέμε αν, έρθουν συντόμως και τα Γλυπτά του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο, τότε το πράγμα αλλάζει επίπεδο. Δεν θα μιλάμε απλώς για επιστροφή μαρμάρων, αλλά για επιστροφή συμβόλων. Θα δούμε την Ακρόπολη να χαμογελάει και την αντιπολίτευση να ψάχνει αν υπάρχει ένσταση στην τελωνειακή δήλωση. 🏛️

Σε μια τέτοια περίπτωση, η τρίτη αυτοδύναμη θητεία Μητσοτάκη δεν θα ακούγεται σαν πολιτική υπερβολή, αλλά σαν σενάριο που μπήκε μεν από την πίσω πόρτα, όμως κάθισε στο σαλόνι. Γιατί ο λαός μπορεί να γκρινιάζει για την ακρίβεια, αλλά μπροστά σε Τραμπ, Μάρμαρα και εθνικό μεγαλείο, πάντα αφήνει λίγο χώρο στο θαύμα. ✨

Γεγονότα, αγαπητέ μου, γεγονότα.

Χάρολντ Μακμίλαν, Βρετανός πρωθυπουργός