Φαιδρά Πορτοκαλέα #042: Ο «συνωμότης» Πρωθυπουργός, η γαλάζια αλχημεία, το μεγάλο πανηγύρι, ο Κασσελάκης, ο «αγρότης» καριέρας, ο Σκρέκας ,στο στούντιο με τον Τσίπρα, η δίκη των Τεμπών και οι sugar daddy…

Ο «συνωμότης» Πρωθυπουργός, ένα μάθημα υπαρξιακής Διαφάνειας

Ας το παραδεχτούμε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο πιο αποτυχημένος «συνωμότης» στην ιστορία της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής, και αυτό ακριβώς είναι το μεγαλείο του. Οι επικριτές του, εγκλωβισμένοι σε μια αισθητική βαλκανικού νουάρ, τον κατηγορούν για σκοτεινά σχέδια και διαφθορά, την ώρα που εκείνος παραδίδει μαθήματα πολιτικού Μεταμοντερνισμού. 😏

Πόσο «διεφθαρμένος» μπορεί να είναι ένας ηγέτης που, αντί να εξαφανίσει τους φακέλους του ΟΠΕΚΕΠΕ σε κάποιο υπόγειο του Μαξίμου, αφήνει τις κρατικές υπηρεσίες να κάνουν τη δουλειά τους με την άνεση που ένας καλλιτέχνης αφήνει το πινέλο να οδηγήσει το χέρι του; Η παραπομπή των 11 και πλέον βουλευτών του δεν είναι πολιτικό ατύχημα, είναι μια performance ηθικής ανωτερότητας. 🎭

Η πραγματική συνωμοσία του Μητσοτάκη είναι ότι συνωμότησε με την ίδια την αλήθεια, αφήνοντας το Κράτος να τον εκθέσει για να αποδείξει πως η Δημοκρατία του δεν έχει στεγανά!!!!! 🧠

Εδώ συναντάμε το φιλοσοφικό νόημα της «δημιουργικής απάθειας». Ενώ οι άλλοι θα έχτιζαν τείχη προστασίας, ο Πρωθυπουργός επιλέγει την «κουλτουριάρικη» προσέγγιση της αυτονομίας των θεσμών. Είναι ο πολιτικός Deus Ex Machina που εμφανίζεται στο τέλος της τραγωδίας, όχι για να σώσει τους «δικούς του», αλλά για να χειροκροτήσει την κάθαρση. 🎬

Ειρωνεύονται όσοι δεν καταλαβαίνουν ότι το να αφήνεις τις υπηρεσίες σου να αναδεικνύουν τη διαφθορά μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, είναι η απόλυτη πράξη πολιτικού Zen. Δεν είναι ότι «δεν ήξερε», είναι ότι είχε την πνευματική καλλιέργεια να μη θέλει να εμποδίσει το αναπόφευκτο. Είναι ένας ηγέτης τόσο «συνωμότης», που η μόνη του κρυφή ατζέντα είναι η εφαρμογή της λογικής σε μια χώρα που λατρεύει το παράλογο. 🧘‍♂️

Αν η διαφθορά είναι η σκουριά της εξουσίας, ο Κυριάκος είναι ο γκουρού που αφήνει τη βροχή να πέσει πάνω στο μέταλλο για να δούμε όλοι πού χρειάζεται τρίψιμο. Είναι ο άνθρωπος που μετέτρεψε την κυβερνητική φθορά σε ένα Installation τέχνης, όπου οι κατηγορούμενοι βουλευτές είναι απλώς τα «εκθέματα» μιας δικαιοσύνης που λειτουργεί με την ακρίβεια ελβετικού ρολογιού. ⏱️

Ας συνεχίσουν λοιπόν να τον λένε «συνωμότη». Όσο εκείνοι ψάχνουν σκιές, ο Μητσοτάκης θα απολαμβάνει το φως μιας διαφάνειας που ο ίδιος απελευθέρωσε, κοιτάζοντας τους επικριτές του με εκείνο το αδιόρατο χαμόγελο του ανθρώπου που ξέρει ότι η μεγαλύτερη ανατροπή είναι η απλή, ωμή εφαρμογή του νόμου. 💡

Το φως είναι ο καλύτερος απολυμαντής

 Louis Brandeis, Δικαστής στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ

 

Γαλάζια Αλχημεία στον Θερμαϊκό, όταν η λογική πήγε για καφέ και δεν γύρισε ποτέ

Αν η πολιτική επιβίωση στη Θεσσαλονίκη ήταν άσκηση ισορροπίας, τότε ο Γενικός Διευθυντής του κόμματος κ. Σμυρλής και ο έμπειρος «γκουρού» των προεδρικών συσχετισμών κ. Νέζης, μόλις εκτέλεσαν μια διπλή τούμπα στο κενό, χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Η είδηση ότι η κυρία Δέσποινα Φιλιππιδάκη, μια νοσηλεύτρια του Ερυθρού Σταυρού που το 2015 έδινε τον όρκο της ανατροπής με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και συμμετείχε στο αντίστοιχο ψηφοδέλτιο των βουλευτικών εκλογών, είναι πλέον η Γραμματέας Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Εθελοντισμού  της Διοικούσας της Νέας Δημοκρατίας, δεν είναι απλώς ένα «άνοιγμα». Είναι η επίσημη παραδοχή ότι το οργανωτικό χάος της πόλης αποφάσισε να αυτοπροσδιοριστεί ως σουρεαλιστικό δρώμενο 🎭

Πώς άραγε ο κ. Σμυρλής, ο άνθρωπος που υποτίθεται πως ελέγχει και την τελευταία συνδρομή μέλους, επέτρεψε στη Διοικούσα της Θεσσαλονίκης να μετατραπεί σε εργαστήριο ιδεολογικής αλχημείας; Και πώς ο κ. Νέζης, ο στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού που «διαβάζει» τις τοπικές κοινωνίες σαν ανοιχτό βιβλίο, δεν διέκρινε ότι το να βάζεις μια παλιά αγωνίστρια και υποψήφια βουλευτή της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να διοικεί τους «νοικοκυραίους» της Μακεδονίας, είναι το ταχύτερο τρένο για τον πολιτικό εκτροχιασμό 🚆

Το πολιτικό νόημα αυτής της κίνησης είναι εκκωφαντικό, στην προσπάθειά τους να καλύψουν την απόλυτη ανυπαρξία της τοπικής οργάνωσης, οι «φύλακες άγγελοι» της Αθήνας επέτρεψαν ένα χτύπημα που μοιάζει με εσωτερικό σαμποτάζ. Οι Νεοδημοκράτες της Θεσσαλονίκης, που παραδοσιακά αποτελούσαν τη σπονδυλική στήλη της παράταξης, βλέπουν τώρα τη Γραμματεία τους να θυμίζει περισσότερο συνέλευση φοιτητικού συλλόγου της δεκαετίας του ’80, παρά σοβαρό κομματικό όργανο 🧩

Η σάτιρα της ιστορίας γράφεται μόνη της, ο Σμυρλής και ο Νέζης φαίνεται πως υιοθέτησαν τη θεωρία των «συγκοινωνούντων δοχείων», μόνο που το δοχείο της Θεσσαλονίκης έχει πλέον τρυπήσει. Αν ο στόχος ήταν η «διεύρυνση», τότε συγχαρητήρια, διεύρυναν τόσο πολύ τα όρια της λογικής, που τα ποσοστά της παράταξης στην πόλη κινδυνεύουν να αποκτήσουν ,«ανταρσιακά» χαρακτηριστικά 📉

Όταν το «γκρεμίστε το κράτος» του 2015 γίνεται το «διοικήστε τη γαλάζια  βάση» του 2026, το μόνο που μένει είναι να δούμε τον κ. Σμυρλή να μοιράζει κόκκινα γαρύφαλλα στην Πλατεία Αριστοτέλους, υπό την υψηλή εποπτεία του κ. Νέζη, μπας και σώσουν ό,τι απέμεινε από τη γαλάζια αξιοπρέπεια

Καιρό έχουμε ν ακούσουμε τις καρακάξες μας: «Κραα, κραα, κραα….»

Η συνέπεια είναι το τελευταίο καταφύγιο των ανθρώπων χωρίς φαντασία

 Oscar Wilde

Το μεγάλο πανηγύρι της ΔΕΘ, όπου όλοι νικούν και όλοι χάνουν

Ω, Θεσσαλονίκη! Η πόλη όπου το παρελθόν συναντά το μέλλον… και αποφασίζουν να τ’ αναβάλουν επ’ αόριστον, με την άνεση ανθρώπων που έχουν όλο τον χρόνο του κόσμου και καμία διάθεση να τον αξιοποιήσουν. 🎭

Αν ο Αριστοφάνης ζούσε σήμερα, θα άφηνε τις «Νεφέλες» και θα έγραφε πρακτικά δημοτικού συμβουλίου. Διότι εκεί,  εκτυλίχθηκε μια κωμωδία αντάξια της πιο εμπνευσμένης σάτιρας, πολίτες με υπογραφές, άρχοντες με ειρωνείες, και μια πόλη να κοιτάζει αποσβολωμένη το ίδιο της το έργο, σαν θεατής που πλήρωσε εισιτήριο για παράσταση χωρίς τέλος. 🎟️

Οι μεν πολίτες, οπλισμένοι με στυλό και αγαθές προθέσεις, συνέλεξαν υπογραφές για δημοψήφισμα σχετικά με το μέλλον της ΔΕΘ. Μόνο που η συλλογή τους θύμιζε περισσότερο λίστα για ταβέρνα παρά θεσμική διαδικασία, πρόχειρη, ασαφής, και εν τέλει ευάλωτη σε κάθε είδους αμφισβήτηση. Έτσι, η «λαϊκή βούληση» κατέληξε να μοιάζει με πρόχειρο προσχέδιο καλό για συζήτηση, όχι για απόφαση, και σίγουρα όχι για να αλλάξει την πορεία μιας ολόκληρης πόλης. 📝

Ο δε δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης, με το λεπτό εκείνο χιούμορ που συχνά συγχέεται με περιφρόνηση, δεν έχασε την ευκαιρία να ειρωνευτεί την προσπάθεια. Μια κίνηση θαρραλέα, αν σκοπός του ήταν να αποδείξει πόσο εύκολα μπορεί κανείς να χάσει φίλους και ψηφοφόρους με μία μόνο ατάκα. Διότι πολλοί από εκείνους που υπέγραψαν, τον είχαν προηγουμένως ψηφίσει. Και η μνήμη του ψηφοφόρου, αν και βραχεία, δεν είναι ανύπαρκτη, ιδίως όταν συνοδεύεται από μια δόση προσβολής. 🗳️

Και έτσι, ιδού το θαύμα, όλοι νικητές, όλοι ηττημένοι. Οι πολίτες απέδειξαν ότι η συμμετοχή χωρίς οργάνωση είναι σαν καράβι χωρίς πυξίδα. Οι άρχοντες απέδειξαν ότι η εξουσία χωρίς σεβασμό είναι σαν θέατρο χωρίς κοινό. Και η πόλη; Έμεινε με ένα κομφούζιο τόσο πυκνό, που ούτε ο πιο επιδέξιος πολεοδόμος δεν θα μπορούσε να το ξεμπλέξει, ούτε ο πιο αισιόδοξος κάτοικος να το καταπιεί αδιαμαρτύρητα. 🌆

Διότι, τελικά, δεν κέρδισε η δημοκρατία ούτε η γραφειοκρατία, κέρδισε η σύγχυση. Και σε αυτήν, όλοι συμμετείχαν με αξιοθαύμαστη ισότητα, σαν να επρόκειτο για ένα παράδοξο φεστιβάλ όπου το βραβείο είναι η ίδια η αποτυχία. 🎪

Δεν υπάρχουν επικίνδυνες σκέψεις  η σκέψη είναι από μόνη της επικίνδυνη

 Χάνα Άρεντ 😏😏 Γερμανίδα πολιτική και φιλόσοφος εβραϊκής καταγωγής

Το Πλοίο ‘Δημοκράτες’, σάλπαρε με καπετάνιο τον Κασσελάκη και έμεινε με τα σωσίβια

Αν ο Μισισιπής είχε στόμα, θα γελούσε. Κι αν είχε και χέρια, θα χειροκροτούσε την ελληνική πολιτική σκηνή για τούτο το θέαμα ένα κόμμα που γεννήθηκε με φανφάρες, μεγάλες υποσχέσεις και φωτογένεια Instagram, και τώρα τρίζει σαν παλιό καΐκι που ξέχασε να δέσει στο λιμάνι. 🚢

Ο κύριος Κασσελάκης, ένας άνθρωπος που εμφανίστηκε στην πολιτική σαν κομήτης, λαμπερός, απρόβλεπτος και με ουρά γεμάτη hashtags, υποσχέθηκε κάτι νέο, κάτι φρέσκο. Κάτι που, όπως φαίνεται, εξατμίστηκε πιο γρήγορα κι από πολιτική δέσμευση σε προεκλογική περίοδο. ☄️

Και να που τώρα, 363 ψυχές, όχι λιγότερες, ούτε περισσότερες, λες και τις μέτρησαν με ζυγαριά λαϊκής, μαζεύτηκαν και είπαν: “Καπετάνιε, εμείς κατεβαίνουμε εδώ.” Όχι με φωνές, όχι με δράματα  με επιστολή. Που στην Ελλάδα είναι το πολιτικό ισοδύναμο του να λες: “Δεν φεύγω θυμωμένος… απλώς φεύγω.” ✉️

Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι γιατί φεύγουν. Στην πολιτική, οι άνθρωποι φεύγουν πιο εύκολα απ’ ό,τι αλλάζουν κανάλι. Το ερώτημα είναι, τι ακριβώς ήταν αυτό που τους κράταγε μέχρι τώρα; 🤔 Ήταν το όραμα; Μα ποιο όραμα; Εκείνο που άλλαζε μορφή πιο γρήγορα κι από σύννεφο σε καλοκαιρινό ουρανό; Ήταν η ηγεσία; Μια ηγεσία που έμοιαζε περισσότερο με reality show όπου κάθε εβδομάδα κάποιος αποχωρεί και το κοινό μένει να αναρωτιέται ποιος θα είναι ο επόμενος; 📺

Κι ύστερα έρχεται η πιο μεγάλη απορία, εκείνη που κάθε καλός Αμερικανός συγγραφέας θα έβαζε στο τέλος με ένα χαμόγελο και μια δόση καπνού από πίπα:

Ποιος τον έφερε; Ποιος τον σήκωσε στους ώμους; Και κυρίως… ποιος κατέβηκε πρώτος μόλις κατάλαβε ότι το πανηγύρι δεν είχε ταμείο; 🎭

Γιατί η πολιτική, αγαπητέ αναγνώστη, μοιάζει πολύ με ποταμόπλοιο, στην αρχή όλοι χορεύουν στο κατάστρωμα, αλλά όταν αρχίσει να μπάζει νερά, ξαφνικά όλοι θυμούνται πως έχουν δουλειές στην ξηρά. 🌊

Κι έτσι, το κόμμα “Δημοκράτες” μοιάζει σήμερα λιγότερο με κίνημα και περισσότερο με εκείνο το τραπέζι στο σαλούν που, μόλις τελειώσει το ποτό, όλοι φεύγουν χωρίς να πληρώσουν και μένει μόνο ο μπάρμαν να κοιτάζει τον λογαριασμό. 🍷

Και ο κύριος Κασσελάκης; Στέκεται ακόμα στο τιμόνι, κοιτάζοντας έναν ορίζοντα που όλο απομακρύνεται, αναρωτώμενος ίσως αν το ταξίδι άξιζε ή αν απλώς ήταν μια ωραία φωτογραφία για το άλμπουμ. 🌅

Η ζωή είναι τραγωδία όταν τη βλέπεις από κοντά, αλλά κωμωδία όταν την κοιτάς από μακριά

 Charlie Chaplin

 

 🌾 Ο «Αγρότης»  καριέρας, από τα Βρυξελλιώτικα σαλόνια στα χωράφια με GPS

Κάπου ανάμεσα σε ένα briefing με ευρωπαϊκές οδηγίες και ένα χαμόγελο που θυμίζει περισσότερο διπλωματικό δείπνο παρά λαϊκή αγορά, ο Μαργαρίτης Σχοινάς προσγειώθηκε στον πιο γήινο ρόλο της πολιτικής του διαδρομής, αυτόν του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης. Και κάπου εκεί, ο Έλληνας αγρότης άφησε για λίγο το τρακτέρ, κοίταξε τον ουρανό και αναρωτήθηκε αν το καινούργιο του αφεντικό ξέρει τη διαφορά ανάμεσα σε σιτάρι και… PowerPoint. 🌱😄

Η επιλογή του κ. Σχοινά μοιάζει με εκείνες τις γκουρμέ συνταγές που παίρνουν ένα απλό υλικό και το ντύνουν με αφρούς, σάλτσες και περίτεχνες λέξεις, μέχρι να ξεχάσεις τι τρως. Από τις αίθουσες της Ευρωπαϊκής  Επιτροπής  στα χωράφια της Θεσσαλίας, η μετάβαση είναι σχεδόν ποιητική, αν όχι σουρεαλιστική. Ένας άνθρωπος που μέχρι χθες μιλούσε για «ευρωπαϊκή στρατηγική συνοχής» καλείται τώρα να απαντήσει στο πιο απλό και βασανιστικό ερώτημα, πότε θα πέσει η επιδότηση. 🚜💸

Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που η ελληνική πολιτική σκηνή θυμίζει καστ από θεατρικό έργο του παραλόγου. Είναι ένας ηγέτης τόσο «συνωμότης», που η μόνη του κρυφή ατζέντα είναι η εφαρμογή της λογικής σε μια χώρα που λατρεύει το παράλογο. Όμως ο κ. Σχοινάς έχει ένα πλεονέκτημα, ξέρει να μιλάει. Και στην Ελλάδα, πολλές φορές, αυτό αρκεί για να πείσεις ότι… καλλιεργείς πολιτικές, ακόμα κι αν δεν έχεις φυτέψει ούτε βασιλικό στο μπαλκόνι σου. 🌿😏

Και κάπως έτσι, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης μετατρέπεται σε ένα ακόμα πείραμα πολιτικής γεωπονίας. Θα ανθίσει ή θα μείνει στο στάδιο της θεωρίας, σαν εκείνες τις παρουσιάσεις που δείχνουν τέλεια μέχρι να βγεις έξω και να σε πιάσει η βροχή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Έλληνας αγρότης, αυτός ο αιώνιος ρεαλιστής, θα συνεχίσει να σπέρνει, να θερίζει και να περιμένει. Όχι θαύματα, απλώς… λιγότερες ομιλίες και περισσότερες λύσεις. 🌾🙂

Οι πολιτικοί είναι σαν τις καιρικές προβλέψεις, υπόσχονται πολλά, αλλά σπάνια πέφτουν μέσα📜 📜

 Γουίλ Ρότζερς, Αμερικάνος κωμικός

Κώστας Σκρέκας, ο Γραμματέας των πολλών συνεδριάσεων και των λίγων αποτελεσμάτων

Στην ελληνική πολιτική σκηνή υπάρχουν πρόσωπα που αφήνουν αποτύπωμα, και υπάρχουν και εκείνα που αφήνουν… πρακτικά συνεδριάσεων. Ο Κώστας Σκρέκας φαίνεται πως ανήκει ευγενικά στη δεύτερη κατηγορία, εκεί όπου η δράση μετριέται σε καρέκλες, σημειώσεις και επαναλαμβανόμενα «να το δούμε». 📎

Η πρόσφατη εμπλοκή του ονόματός του σε δικογραφία με φόντο τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου φέρεται να υπήρξε μια διακριτική πίεση για να ξεκλειδώσει επιχορήγηση, έρχεται να δώσει μια δραματική νότα σε μια κατά τα άλλα… χαμηλών τόνων πολιτική διαδρομή. Όχι πως υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα εκρηκτική. Περισσότερο θύμιζε ήρεμο Excel που δεν αποθηκεύτηκε ποτέ. 📊

Ως γραμματέας της Νέα Δημοκρατίας, ο κύριος Σκρέκας είχε την τιμητική ευθύνη να οργανώσει, να συντονίσει και να εμπνεύσει. Αντί αυτού, κατάφερε κάτι πιο σπάνιο, να μετατρέψει την πολιτική σε ένα είδος θεσμικής λούπας, όπου οι συνεδριάσεις γεννούν συνεδριάσεις και τα συμπεράσματα ταξιδεύουν προς το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. 🌀

Οι πληροφορίες λένε πως το έργο του ήταν αθόρυβο. Τόσο αθόρυβο που πολλοί ακόμη προσπαθούν να καταλάβουν αν υπήρξε. Κάθε εμφάνιση, κάθε τοποθέτηση, κάθε οργανωτική πρωτοβουλία έμοιαζε με εκείνο το email που ξεκινά με «καλησπέρα σε όλους» και τελειώνει χωρίς κανείς να καταλάβει τι ακριβώς ζητήθηκε. 📧

Και έτσι, η παραίτηση ήρθε σχεδόν λυτρωτικά. Όχι ως πολιτικό σοκ, αλλά ως μια φυσική εξέλιξη, σαν να κλείνει μια τηλεόραση που έπαιζε στο mute εδώ και μήνες. Κανείς δεν πετάχτηκε από τη θέση του, κανείς δεν ένιωσε ότι αλλάζει ο ρους της ιστορίας. Περισσότερο έμοιαζε με μια σιωπηλή αποσύνδεση από μια πρίζα που δεν έδινε ποτέ ρεύμα. 🔌

Στο τέλος της ημέρας, η πολιτική δεν είναι μόνο παρουσίες και τίτλοι, είναι αποτέλεσμα. Και όταν το αποτέλεσμα παραμένει αόρατο, τότε η αποχώρηση μοιάζει λιγότερο με απώλεια και περισσότερο με… διόρθωση εκτυπωτικού λάθους. 🧾

Η επιτυχία είναι να πηγαίνεις από αποτυχία σε αποτυχία χωρίς να χάνεις τον ενθουσιασμό σου

Ουίνστον Τσώρτσιλ

Ο Τσίπρας στο στούντιο και η τέχνη του πολιτικού déjà vu

Κάθισε απέναντι από τον Αλέξη Τσίπρα, ο Νίκος Χατζηνικολάου και για μια στιγμή η ελληνική τηλεόραση μετατράπηκε σε ένα μικρό θέατρο αναμνήσεων, όπου το παρελθόν ντύνεται παρόν και το παρόν κάνει πως δεν θυμάται το παρελθόν. 📺

Ο πρώην πρωθυπουργός, με εκείνη τη γνώριμη ηρεμία που θυμίζει άνθρωπο που έχει περάσει από καταιγίδα και τώρα σχολιάζει τον καιρό, επιδόθηκε σε μια λεκτική ακροβασία. Από τη μία, η αυτοκριτική, προσεκτική σαν χειρουργός σε λεπτή επέμβαση. Από την άλλη, η υπενθύμιση ότι «οι άλλοι φταίνε λίγο περισσότερο». Μια πολιτική εκδοχή του «ναι μεν, αλλά», που στην Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε εθνικό άθλημα. 🐈

Ο δημοσιογράφος, με τη γνωστή του τεχνική να ρίχνει ερωτήσεις σαν μικρά αγκίστρια, προσπαθούσε να τραβήξει συγκεκριμένες απαντήσεις. Ο Τσίπρας όμως έμοιαζε να απαντά σαν έμπειρος ψαράς που ξέρει πότε να αφήσει το νήμα χαλαρό. Μίλησε για λάθη, αλλά με τέτοια φινέτσα που σχεδόν έμοιαζαν με… παρεξηγήσεις της Ιστορίας. Μίλησε για ευθύνες, αλλά πάντα σε πληθυντικό αριθμό. 📉

Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν ήταν αυτά που είπε. Ήταν αυτά που άφησε να αιωρούνται. Εκεί, στο κενό ανάμεσα στις λέξεις, όπου γεννιέται η πολιτική τέχνη της επιβίωσης. Γιατί ο Τσίπρας δεν δίνει συνεντεύξεις για να απαντήσει, δίνει για να ξαναγράψει το αφήγημα. Και το κάνει με τρόπο που θυμίζει σκηνοθέτη που γυρίζει remake της ίδιας ταινίας, αλλά με λίγο πιο ώριμο φωτισμό. 🎬

Και κάπου εκεί, ο τηλεθεατής μένει με μια γλυκιά σύγχυση. Είναι ο ίδιος πολιτικός που θυμόταν ή μια νέα εκδοχή του εαυτού του; Είναι αυτοκριτική ή ανακύκλωση; Είναι επιστροφή ή απλώς ένα καλό promo για την επόμενη πράξη; 🤔

Η αλήθεια είναι πως στην πολιτική, όπως και στο θέατρο, το κοινό συγχωρεί τα πάντα εκτός από την πλήξη. Και ο Τσίπρας, ευτυχώς ή δυστυχώς για τους αντιπάλους του, βαρετός δεν είναι ποτέ.

Οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν σε κάτι, ακόμη κι αν αυτό αλλάζει μορφή

 Marlon Brando

Η Δίκη των Τεμπών και το χάος που πνίγει την αλήθεια

Τρία χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, εκεί όπου 57 άνθρωποι έσβησαν σε μια νύχτα που δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξει, η χώρα επιχειρεί να κοιταχτεί στον καθρέφτη της δικαιοσύνης. Μόνο που ο καθρέφτης αυτός είναι θαμπός, γεμάτος φωνές, εντάσεις και μια αίσθηση ότι η ουσία χάνεται μέσα στον θόρυβο. Η αίθουσα δεν θυμίζει τόπο απονομής δικαίου αλλά σκηνή όπου πρωταγωνιστεί η σύγχυση, με αντιπαραθέσεις, διακοπές και μια διαρκή ένταση που μοιάζει να καταπίνει την ίδια τη διαδικασία. ⚖️

Η οργή των συγγενών είναι ιερή και αδιαπραγμάτευτη. Όμως δίπλα της ξεφυτρώνει κάτι πιο ανησυχητικό, μια σχεδόν θεατρική υπερβολή από ανθρώπους που μοιάζουν να μπερδεύουν τη δικαστική αίθουσα με πεδίο προσωπικής προβολής. Οι φωνές ανεβαίνουν, οι εντυπώσεις πολλαπλασιάζονται, και κάπου εκεί η ουσία σβήνει σαν χαμηλόφωνη αλήθεια που κανείς δεν αφήνει να ακουστεί. Αν η δικαιοσύνη είναι ζυγαριά, εδώ την έχουμε μετατρέψει σε ντουντούκα. 🎭

Και ενώ όλα αυτά εκτυλίσσονται μπροστά μας, η διαδικασία σέρνεται, με καθυστερήσεις, τεχνικά προβλήματα και ένα κλίμα που δεν επιτρέπει συγκέντρωση αλλά διάχυση ευθυνών. Το αποτέλεσμα είναι μια δίκη που αντί να οδηγεί στη λύτρωση, κινδυνεύει να γίνει άλλη μια πληγή που μένει ανοιχτή, όχι από έλλειψη στοιχείων αλλά από υπερβολή θορύβου. 📺

Όμως εδώ δεν υπάρχει περιθώριο για θέαμα. Υπάρχει μόνο η ανάγκη για δικαίωση. Γιατί οι 57 δεν ζητούν κραυγές, ζητούν απαντήσεις. Και αυτές δεν βρίσκονται μέσα στην ένταση αλλά στη σιωπηλή, επίμονη, καθαρή απονομή της δικαιοσύνης.

Η δικαιοσύνη δεν θέλει μόνο να γίνεται, θέλει και να φαίνεται πως γίνεται

 Φραντς Κάφκα, ήταν ένας από τους πιο ιδιαίτερους και επιδραστικούς συγγραφείς του 20ού αιώνα

Sugar Daddy, ρομαντισμός με POS, θέα θάλασσα και καθόλου άγχος

Κάποτε λέγαμε ότι ο έρωτας θέλει θυσίες. Σήμερα θέλει απλώς καλή διάθεση… και μια κάρτα που δεν ιδρώνει στο POS. Ο sugar daddy δεν είναι σκάνδαλο είναι ο ρομαντισμός που ενηλικιώθηκε, έβαλε σακάκι και είπε «ας το κάνουμε λίγο πιο άνετα όλο αυτό». 💳

Ας είμαστε ειλικρινείς, υπάρχει κάτι απίστευτα ξεκούραστο σε μια σχέση όπου δεν χρειάζεται να μαντεύεις. Δεν υπάρχουν «όπου θες εσύ» που σημαίνουν «ελπίζω να μην είναι ακριβό». Εδώ όλα είναι καθαρά. Εκείνος λέει «πάμε ένα ταξίδι» και σε λίγο διαλέγεις βαλίτσα. Εκείνη λέει «μου άρεσε αυτό» και ω, τι σύμπτωση, το ξαναβλέπει τυλιγμένο με κορδέλα. Μια σχέση χωρίς σπαζοκεφαλιές· σχεδόν σαν να έχει οδηγίες χρήσης. ✈️

Και γιατί όχι; Σε έναν κόσμο που όλοι ανταλλάσσουμε κάτι χρόνο, προσοχή, ενέργεια αυτοί απλώς το κάνουν πιο… οργανωμένα και με καλύτερο φωτισμό. Είναι σαν μια συμφωνία, αλλά χωρίς τα βαριά λόγια και με πολύ καλύτερα επιδόρπια. Τουλάχιστον ξέρεις τι παίζεται, και κανείς δεν παριστάνει τον ρομαντικό ποιητή που δεν έχει ούτε για καφέ. 🍰

Το χιούμορ της υπόθεσης κρύβεται στα μικρά. Εκείνος λέει ότι «εκτιμά την παρέα», αλλά δεν τον χαλάει καθόλου αν η παρέα φοράει και κάτι εντυπωσιακό. Εκείνη λέει ότι «της αρέσει η ωριμότητα», και κάπως αυτή η ωριμότητα συνοδεύεται πάντα από κρατήσεις σε μέρη που έχουν και μενού χωρίς τιμές. Και, περίεργο πράγμα, αντί για δράμα, όλα κυλούν μια χαρά. Όχι το κλασικό «έρωτας και καημός», αλλά κάτι πιο κοντά στο «έρωτας και… καλοπέραση». 😏

Και μην το βλέπεις στραβά. Υπάρχει και μια δόση φροντίδας εδώ. Ο ένας φέρνει εμπειρία, ο άλλος φέρνει ζωντάνια. Ο ένας λύνει προβλήματα πριν καν εμφανιστούν, ο άλλος θυμίζει γιατί αξίζει να ζεις ωραία. Είναι σαν να βάζεις δίπλα δίπλα δύο διαφορετικές γενιές και, αντί να μαλώσουν για το τηλεκοντρόλ, να κλείνουν εισιτήρια για κάπου μακρινά. 🌍

Στο τέλος της ημέρας, ίσως δεν είναι λιγότερο αληθινό από οτιδήποτε άλλο. Απλώς είναι πιο ξεκάθαρο, πιο άνετο και ας το παραδεχτούμε με λίγο καλύτερη θέα. Και σε έναν κόσμο γεμάτο μπερδέματα, αυτό από μόνο του είναι μια μικρή πολυτέλεια. 🌅

Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία αλλά είναι προτιμότερο να κλαις σε μια λιμουζίνα

Γούντι Άλεν

Και κλείνουμε μ ένα κουίζ για να σας κρατήσει σε εγρήγορση την Μεγάλη εβδομάδα

Είναι αλήθεια άραγε οι φήμες που .… «μυρίζουν θάλασσα», ότι  δημοσιογράφος της Θεσσαλονίκης μπέρδεψε ξαφνικά το ρεπορτάζ με τις αλυκές, λες και η δημοσιογραφία έχει καμία δουλειά με το… αλάτι; 🧂