Φαιδρά Πορτοκαλέα #035: Η Νομιμότητα, η τσίκνα, η έρευνα, η πορτοκαλί ειδοποίηση, τα μαγνητάκια, το κράτος πελάτης, ο Ντελάλης, η Κηραλοιφή και η οικογενειακή πρόσληψη…

Νομιμότητα παντού, εκτός από εκεί που έχει θέα σε πλειστηριασμό

Ζούμε, πράγματι, μεγάλες στιγμές. Κυκλώματα εξαρθρώνονται, «αχυράνθρωποι» ξεσκεπάζονται, εκατομμύρια επιστρέφουν στον δρόμο της αρετής. Σαράντα τρία εκατομμύρια ευρώ, λέει, έκαναν φτερά από το Δημόσιο, αλλά ευτυχώς πιάστηκαν πριν προλάβουν να βγάλουν διαβατήριο.

Και μπράβο. Διότι όταν η παρανομία κυκλοφορεί με ποδιά εστιατορίου ή φορτηγάκι γεμάτο λαθραία τσιγάρα, η Πολιτεία οφείλει να σηκώνει μανίκια. Το έκανε. Το ανακοίνωσε. Το πανηγύρισε. Όλα στην εντέλεια.

Μόνο που, επιτρέψτε μας μια μικρή απορία  από εκείνες που χαλάνε την ωραία ατμόσφαιρα των δελτίων Τύπου. Αν υπάρχουν τόσοι «μπροστινοί» στην αγορά, μήπως να ρίξουμε μια διακριτική ματιά και προς τα κομψά, διεθνή funds που αγοράζουν τα δάνεια του κοσμάκη και, μαζί, τα σπίτια του; Διότι εκεί δεν μιλάμε για αχυράνθρωπους. Μιλάμε για εταιρικές δομές με αγγλικές ονομασίες, με νομικά τείχη πιο ψηλά κι από τα ενετικά.

Ο μικρός μπροστινός ανοίγει καφέ και τον πιάνουν. Ο μεγάλος μπροστινός, αν υπάρχει, δεν ανοίγει καφέ. Ανοίγει χαρτοφυλάκια και αντί για απόδειξη, εκδίδει ειδοποίηση πλειστηριασμού.

Θα πει κανείς: «Μα όλα είναι νόμιμα». Βεβαίως. Και ο πλειστηριασμός γίνεται ηλεκτρονικά, για να μην ιδρώνει κανείς. Η νομιμότητα λειτουργεί άψογα, τόσο άψογα που το σπίτι αλλάζει ιδιοκτήτη πριν προλάβει ο ιδιοκτήτης να αλλάξει κλειδαριά.

Δεν ισχυριζόμαστε ότι κάθε fund είναι συμμορία με γραβάτα. Ούτε ότι πίσω από κάθε εταιρεία κρύβεται κάποιος «μπροστινός». Αλλά αν η κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι μπορεί να ξετυλίγει κουβάρια οργανωμένου εγκλήματος, μήπως να ξετυλίξει και το κουβάρι των διαχειρίσεων, των αναθέσεων, των περίεργων διαδρομών; Μήπως να δει ποιος πραγματικά ωφελείται και ποιος απλώς χάνει το ταβάνι πάνω από το κεφάλι του;

Διότι η «Νομιμότητα Παντού» είναι θαυμάσιο σύνθημα. Αρκεί το «παντού» να μην έχει αστερίσκους. Να μην σημαίνει «παντού, εκτός αν πρόκειται για πολύ μεγάλα συμφέροντα με ακόμη μεγαλύτερους δικηγόρους». Η μάχη με την παραβατικότητα δεν είναι μόνο ζήτημα συλλήψεων. Είναι και ζήτημα δικαιοσύνης με ανθρώπινο πρόσωπο.  Και αν το κράτος μπορεί να εντοπίσει αχυράνθρωπους σε καφετέριες και αποθήκες, μπορεί, αν το θελήσει, να βεβαιωθεί ότι δεν υπάρχουν και σε γυάλινους πύργους. Μέχρι τότε, θα χειροκροτούμε τις επιτυχίες. Αλλά θα κρατάμε και μια μικρή επιφύλαξη.

Η κοινή λογική δεν είναι και τόσο κοινή

Βολταίρος

Τσίκνα υπό Επιτήρηση, η Πόλη που ψήνει και… σβήνει

Αχ, Θεσσαλονίκη! Πόλη των ερώτων, των μπουγατσών και της αιώνιας συζήτησης για το αν το σουβλάκι λέγεται καλαμάκι. Και κάθε Τσικνοπέμπτη, το κέντρο γεμίζει καπνό, μουσικές, μασκαράδες, χορούς και μια ελαφριά μυρωδιά… επανάστασης. Οι ψησταριές παίρνουν φωτιά, τα ηχεία παίζουν λαϊκά και οι δρόμοι θυμίζουν γιορτή που δεν ζητά άδεια από κανέναν. Ή μήπως ζητά;

Διότι, την ίδια ώρα που οι επαγγελματίες της εστίασης δίνουν πνοή στην πόλη  ψήνοντας, σερβίροντας, πληρώνοντας φόρους και χαμογελώντας – αισθάνονται πως συμμετέχουν σε αγώνισμα επιβίωσης. Όχι, δεν είναι διαγωνισμός καλύτερου γύρου. Είναι αγώνας δρόμου ανάμεσα σε ελέγχους, πρόστιμα, κανονισμούς και μια διαρκή καχυποψία. Σαν να είναι ύποπτοι επειδή… τολμούν να δουλεύουν.

Ο δήμαρχος, Στέλιος Αγγελούδης, δηλώνει στην ΕΡΤ ότι η πόλη είναι «πολύ ζωντανή». Και πράγματι, την Τσικνοπέμπτη είναι τόσο ζωντανή που ακόμη και τα αγάλματα μοιάζουν έτοιμα να παραγγείλουν μπριζόλα. Τις καθημερινές όμως, μετά τις 11 το βράδυ, αν περπατήσεις στο κέντρο, νομίζεις πως συμμετέχεις σε νυχτερινή ξενάγηση αρχαιολογικού χώρου, σιωπή, άδειοι δρόμοι και λίγα φώτα που τρεμοπαίζουν σαν να φοβούνται κι αυτά τον έλεγχο.

Οι επαγγελματίες δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν ανάσα. Ζητούν ένα περιβάλλον όπου δεν θα αισθάνονται ότι κάθε μέρα δίνουν εξετάσεις για το δικαίωμα να υπάρχουν. Διότι χωρίς αυτούς, η «ζωντανή πόλη» γίνεται ωραία φράση για συνέντευξη, αλλά όχι πραγματικότητα για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της.

Η Τσικνοπέμπτη δεν είναι απλώς γιορτή κρέατος. Είναι μια υπενθύμιση ότι η πόλη ζει όταν οι άνθρωποί της δημιουργούν, συνεργάζονται και χαίρονται. Αν τους σβήσεις τη φωτιά, δεν μένει ούτε τσίκνα ούτε τραγούδι. Μένει μόνο στάχτη και δελτία Τύπου. Μην κυνηγάμε την τέλεια “τάξη” και χάσουμε τη ζωντανή πόλη.

Όσοι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν την ουσιαστική Ελευθερία για λίγη προσωρινή Ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε Ελευθερία ούτε Ασφάλεια

 Βενιαμίν Φραγκλίνος

Δέκατος με Φόρα, Πεντηκοστή Τρίτη με Φρένο

Τα στοιχεία δεν τα βγάλαμε συζητώντας με την Πυθία μας, ούτε από «έγκυρη θεία». Τα αντλήσαμε από την έρευνα του aftodioikisi.gr, που έβαλε 60 δημάρχους στη ζυγαριά της κοινής γνώμης. Και η ζυγαριά, ως γνωστόν, δεν κάνει δημόσιες σχέσεις.

Στη δέκατη θέση, με 36%, βρίσκεται ο Στέλιος Αγγελούδης. Δέκατος σε σύνολο 60. Δηλαδή, στην πρώτη δεκάδα. Στην «καλή παρέα». Εκεί που δεν σε σπρώχνει το ρεύμα, αλλά κολυμπάς μόνος σου. Και αυτό κάτι λέει. Λέει ότι ένα σημαντικό κομμάτι της Θεσσαλονίκης αναγνωρίζει μια διοίκηση που δεν κρύβεται πίσω από ανακοινώσεις, αλλά έχει σταθερή παρουσία, ρυθμό και επιμονή.

Γιατί η πόλη αυτή είναι απαιτητική. Δεν συγκινείται εύκολα, δεν εντυπωσιάζεται με μεγάλα λόγια και έχει μνήμη  και μάλιστα καλή. Όταν, λοιπόν, ένας δήμαρχος καταφέρνει να σταθεί στην πρώτη δεκάδα, σημαίνει ότι οι πολίτες βλέπουν συνέπεια. Βλέπουν ενασχόληση καθημερινή, όχι περιστασιακή. Βλέπουν κάποιον που αντιμετωπίζει τα προβλήματα όχι σαν «εκκρεμότητες», αλλά σαν προσωπικά στοιχήματα. Και αυτό, στην αυτοδιοίκηση, μετράει περισσότερο κι από κορδέλες εγκαινίων.

Από την άλλη πλευρά της κατάταξης, στην 53η θέση με 21%, βρίσκεται η δήμαρχος Καλαμαριάς, Χρύσα Αράπογλου. Πεντηκοστή τρίτη. Αν η κατάταξη ήταν σχολική γιορτή, θα στεκόταν στο βάθος της σκηνής, κάπως εκτός προβολέα. Και όταν ένας δήμος με δυναμική, όπως η Καλαμαριά, βλέπει το όνομά του τόσο χαμηλά, αρχίζουν οι μουρμούρες. Όχι κακές. Αλλά επίμονες.

Γιατί οι δημότες δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν κατεύθυνση. Ζητούν να νιώθουν ότι υπάρχει σχέδιο, ρυθμός, αποφασιστικότητα. Όταν αυτά δεν γίνονται ορατά, η δυσαρέσκεια δεν φωνάζει  απλώς αποτυπώνεται σε ποσοστά. Και τα ποσοστά, όσο κι αν τα αγνοήσεις, επιμένουν.

Η σύγκριση, αναπόφευκτη. Από τη μία, ένας δήμαρχος που παίζει στην «πρώτη κατηγορία» της αποδοχής και δείχνει ότι η συστηματική δουλειά αναγνωρίζεται. Από την άλλη, μια δημοτική αρχή που καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να ανέβει τα σκαλιά της εμπιστοσύνης πριν η κλίμακα γίνει… σκάλα διαφυγής.

Στην αυτοδιοίκηση, τελικά, δεν κερδίζει όποιος μιλά περισσότερο, αλλά όποιος πείθει περισσότερο.

Η αρετή βρίσκεται στην πράξη

Αριστοτέλης

Πορτοκαλί Προειδοποίηση στην Κεντρική Μακεδονία

Στην τελευταία θέση της σχετικής έρευνας του ίδιου site για τους περιφερειάρχες , βρέθηκε η περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, με ένα ταπεινό αλλά ειλικρινές 21% ικανοποίησης (8% «πολύ» και 13% «αρκετά»). Ποσοστό που δεν το λες και θριαμβευτικό το λες μάλλον «θέλουμε δουλειά ακόμα». Και κάπου εδώ, εμείς της Φαιδράς Πορτοκαλέας μπορούμε να χαϊδέψουμε, όχι τα γένια μας, αλλά τα πορτοκάλια μας, γιατί είχαμε εντοπίσει εγκαίρως τα σύννεφα πριν γίνουν καταιγίδα.

Ας είμαστε δίκαιοι, η κυρία Αηδονά είναι ένας αξιόλογος άνθρωπος, με επιστημονικό υπόβαθρο και σοβαρότητα που δεν αμφισβητείται. Δεν πρόκειται για κάποιον που βρέθηκε τυχαία στο τιμόνι. Όμως, άλλο το βιογραφικό κι άλλο το… μποτιλιάρισμα της διοίκησης. Η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας δεν είναι σεμινάριο· είναι εργοτάξιο με απρόβλεπτο καιρό, λακκούβες και κορναρίσματα.

Το πρόβλημα δεν είναι η πρόθεση, αλλά η διαχείριση. Κι όταν κάποιοι επιχειρούν με άνανδρες μεθόδους και εντυπωσιασμούς, που δεν ταιριάζουν σε ανθρώπους που φορούν παντελόνια…  να καλύψουν τις αδυναμίες με επικοινωνιακό κονσίλερ, τότε το αποτέλεσμα θυμίζει παράσταση χωρίς πρόβα, φώτα πολλά, αλλά σενάριο μπερδεμένο.

Η διοίκηση απαιτεί συντονισμό, αποφασιστικότητα και κυρίως  αντοχή στην κριτική. Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα ζητούν λειτουργικούς δρόμους, καθαρές διαδικασίες και απαντήσεις που δεν έρχονται με υποσημειώσεις. Η χαμηλή επίδοση στην έρευνα δεν είναι καταδίκη είναι καμπανάκι. Και τα καμπανάκια, αν δεν τα ακούσεις, γίνονται σειρήνες.

Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού

Όττο φον Μπίσμαρκ

Ο  Θεόδωρος Καράογλου και τα μαγνητάκια

Στη Θεσσαλονίκη οι φήμες δεν περπατούν, κάνουν σπριντ. Και τις τελευταίες μέρες το χρονόμετρο γράφει ένα όνομα, Θεόδωρος Καράογλου.

Το βιντεάκι που ανάρτησε ο ίδιος στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης , με το χέρι που τοποθετεί μαγνητάκια πάνω στις πρωτεύουσες των νομών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας δεν ήταν απλώς ένα χαριτωμένο οπτικό παζλ. Ήταν μια μικρή πολιτική αλληγορία. Κάθε μαγνητάκι και μια υπενθύμιση ότι η πολιτική, εκτός από λόγια, χρειάζεται και γεωγραφία, χρειάζεται παρουσία, βάρος, έλξη. Και ο μαγνήτης, ως γνωστόν, τραβάει ό,τι έχει μέταλλο μέσα του.

Η πληροφορία περί συνάντησης με τον Κυριάκος Μητσοτάκης προσθέτει εκείνη τη θεσμική βαρύτητα που μετατρέπει τη φήμη σε σοβαρή υπόθεση. Αν πράγματι υπάρχει συνεννόηση με το Μέγαρο Μαξίμου, τότε δεν μιλάμε για αυθόρμητη έμπνευση, αλλά για μελετημένη κίνηση σε σκακιέρα μεγάλων διαστάσεων.

Είναι λογικό ένας πολιτικός με πολυετή διαδρομή να αναζητά το επόμενο βήμα. Η Περιφέρεια δεν είναι απλώς μια θέση. Είναι ένα στοίχημα διοικητικής αντοχής. Εκεί δεν κρύβεσαι πίσω από κομματικές κορώνες. Μετριέσαι σε έργα, σε δρόμους, σε επενδύσεις, σε καθημερινότητα. Θέλει σθένος να αφήνεις την ασφάλεια του βουλευτικού εδράνου και να διεκδικείς έναν ρόλο που απαιτεί συνεχή λογοδοσία.

Βέβαια, η πολιτική έχει πάντα μια μικρή υποσημείωση με ψιλά γράμματα. Πριν φτάσουμε στις αυτοδιοικητικές μάχες, θα προηγηθούν οι βουλευτικές εκλογές. Και εκεί θα φανεί σε ποια θερμοκρασία θα βρεθεί η Νέα Δημοκρατία. Διότι όσο κι αν ένας υποψήφιος διαθέτει προσωπικό κεφάλαιο, η κομματική ορμή παραμένει πολλαπλασιαστής ισχύος.

Η κίνηση Καράογλου, αν επιβεβαιωθεί, δείχνει φιλοδοξία με μέτρο. Δεν πρόκειται για άλμα στο κενό, αλλά για βήμα σε γνώριμο έδαφος. Η Κεντρική Μακεδονία δεν είναι ξένη γη για εκείνον. Είναι πεδίο πολιτικής καλλιέργειας πολλών ετών.

Μέχρι τότε, τα μαγνητάκια θα μένουν πάνω στον χάρτη σαν υπαινιγμός. Και η πόλη θα συζητά, όπως πάντα, με εκείνο το μείγμα σκεπτικισμού και προσδοκίας που την κάνει μοναδική.

Η επιτυχία δεν είναι τελική, η αποτυχία δεν είναι μοιραία, εκείνο που μετρά είναι το θάρρος να συνεχίζεις

Ουίνστον Τσώρτσιλ

Το Κράτος ως Πελάτης

Παρατηρούμε, με την ψυχραιμία που ταιριάζει σε μια πορτοκαλιά, παλαιά φίλη της ειρωνείας, πως η πόλη μας δεν οικοδομεί μόνον πλατείες και παραλιακά μέτωπα, οικοδομεί και θαυμαστά λαβυρινθώδη σχήματα εξουσίας. Αρχιτεκτονικά γραφεία που γεννιούνται ως ιδιωτικές πρωτοβουλίες, τρέφονται από δημόσια έργα, και έπειτα, ως διά μαγείας πολιτικής μεταμόρφωσης, αναδύονται από τα σχεδιαστήρια για να καθίσουν σε δημόσια έδρανα, έτοιμα να εγκρίνουν, να κρίνουν και ω, τι θαύμα!  να εποπτεύσουν όσα άλλοτε σχεδίαζαν.

 Η πόλη, θα έλεγε κανείς, λειτουργεί ως θέατρο. Στην πρώτη πράξη, ο αρχιτέκτων αγανακτεί με τη γραφειοκρατία. Στη δεύτερη, την υπηρετεί. Στην τρίτη, την ενσαρκώνει. Και στο φινάλε, όλοι χειροκροτούν, διότι κανείς δεν είναι βέβαιος ποιος έγραψε το έργο και ποιος πληρώθηκε για τα σκηνικά.

Μα ας μην είμεθα αφελείς. Η σύγχυση συμφερόντων δεν είναι απλώς διοικητική αστοχία είναι φιλοσοφική στάση. Διότι τι είναι το κράτος, αν όχι ο μεγαλύτερος πελάτης; Και τι είναι ο ιδιώτης, αν όχι ο υποψήφιος αξιωματούχος; Στη Θεσσαλονίκη, η διάκριση αυτή μοιάζει με τα παλιά οθωμανικά μπαλκόνια, όμορφη, αλλά έτοιμη να υποχωρήσει στο πρώτο βάρος.

Εδώ ο ιδιώτης γίνεται ρυθμιστής του εαυτού του. Ο μελετητής κρίνει τη μελέτη του. Ο επιβλέπων επιβλέπει την παλαιά του υπογραφή. Και το κοινό, ο απλός πολίτης, περιφέρεται σαν τουρίστας σε έκθεση αρχιτεκτονικής φιλοδοξίας, αναζητώντας μια πινακίδα που να γράφει: «Εδώ τελειώνει το ιδιωτικό συμφέρον και αρχίζει το δημόσιο». Μα η πινακίδα λείπει  ίσως διότι σχεδιάστηκε, εγκρίθηκε και τοποθετήθηκε από το ίδιο πρόσωπο.

Ω! Πόλη της συμβίωσης και της συμβίωσης των ρόλων! Εάν ο Πλάτων περιέγραφε την ιδανική πολιτεία, κάποιοι έχουν επινοήσει  την «ευέλικτη πολιτεία», όπου τα όρια είναι τόσο ρευστά όσο ο Θερμαϊκός τον Αύγουστο. Δεν υπάρχουν συγκρούσεις συμφερόντων  υπάρχουν απλώς «παρεξηγήσεις αρμοδιοτήτων». Δεν υπάρχουν κύκλοι επιρροής· υπάρχουν «κύκλοι συνεργασίας». Και κάθε κριτική μετατρέπεται σε αισθητική διαφωνία περί γραμμών και καμπυλών.

Αλλά μην ανησυχείτε. Η ιστορία διδάσκει ότι οι πόλεις επιβιώνουν όχι χάρη στην καθαρότητα των θεσμών τους, αλλά χάρη στην αντοχή των πολιτών τους. Το ερώτημα δεν είναι ποιος σχεδιάζει την πόλη, αλλά ποιος την κατοικεί. Και εάν οι ρόλοι συγχέονται, τουλάχιστον ας παραμείνει καθαρή η συνείδηση  διότι χωρίς αυτήν, ακόμη και το ωραιότερο μέτωπο καταλήγει απλή πρόσοψη……..

Για να μην μπορεί να γίνεται κατάχρηση εξουσίας, πρέπει, μέσω της διάταξης των πραγμάτων, η εξουσία να αναχαιτίζει την εξουσία

Μοντεσκιέ

Ο Ντελάλης με το Χρυσό Κεραμίδι

Για να ελαφρύνουμε και λίγο την ατμόσφαιρα σας παραθέτουμε μια διασκεδαστική ιστορία. Κάποτε, σ’ ένα μεσαιωνικό χωριουδάκι που λεγόταν Κουφοχώρι (διότι όλοι άκουγαν μόνο ό,τι τους συνέφερε), ο τοπικός άρχοντας αποφάσισε πως η εξουσία του άξιζε καλύτερη ακουστική. Έτσι διόρισε έναν ντελάλη, άνθρωπο με φωνή καμπάνα και συνείδηση ψίθυρο. Ο ντελάλης δεν ήταν απλώς ο μεταφορέας των ανακοινώσεων  ήταν ο γενικός δερβέναγας των σχέσεων άρχοντα και λαού, ο μεταφραστής της αυθαιρεσίας σε «δημόσιο συμφέρον».

Μια μέρα, ο άρχοντας ανακοίνωσε (μέσω του ίδιου του ντελάλη, φυσικά) ότι θα χτιστεί διοικητικό μέγαρο. «Για το καλό του χωριού!» βρόντηξε η φωνή στην πλατεία. Οι χωρικοί χειροκρότησαν, διότι δεν είχαν ιδέα τι ακριβώς σήμαινε αυτό, αλλά ακουγόταν ακριβό.

Τα έργα ξεκίνησαν. Πέτρες κουβαλιούνταν, ξύλα καρφώνονταν, μάστορες ίδρωναν. Και κάπου εκεί, σαν από θαύμα ή από πολύ καλή οργάνωση, άρχισε να υψώνεται και ένα άλλο κτίσμα στην άκρη του χωριού. Ένα «ταπεινό» σπιτάκι με δώδεκα καμάρες, τρεις αυλές και μια ταράτσα που έβλεπε μέχρι το βασίλειο των φορολογουμένων. Ανήκε, λέει, στον ντελάλη…….

«Σύμπτωση!» διαβεβαίωνε ο ίδιος. «Όταν χτίζεται το δημόσιο καλό, ξεπετιέται και λίγο ιδιωτικό όφελος. Είναι φυσικό φαινόμενο, σαν τη βροχή».

Μα οι φήμες ταξιδεύουν πιο γρήγορα κι από διαταγή άρχοντα. Κάποιοι πρόσεξαν πως οι ίδιοι μάστορες που έχτιζαν το κρατικό μέγαρο , τα απογεύματα ξεκουράζονταν….. χτίζοντας το… μέγαρο του ντελάλη. Όταν ο άρχοντας κάλεσε τον  ντελάλη, να εξηγήσει το ανεξήγητο, εκείνος κατάφερε το ακατόρθωτο, να μιλήσει επί μία ώρα χωρίς να πει τίποτα.

Το μέγαρο εγκαινιάστηκε με τυμπανοκρουσίες. Το σπίτι επίσης. Το πρώτο ανήκε στο χωριό  το δεύτερο, κατά σύμπτωση, στην οικογένεια του ντελάλη για επτά γενιές.

Κι έτσι το Κουφοχώρι έμαθε πως οι πέτρες της εξουσίας έχουν παράξενη συνήθεια, διπλασιάζονται όταν τις μετράς λάθος. Όσο για τον ντελάλη; Συνέχισε να φωνάζει για διαφάνεια από το μπαλκόνι του που είχε θέα σε όλο το χωριό και καθρέφτες μόνο προς τα μέσα.

Ποιον θα πιστέψεις; Εμένα ή τα ίδια σου τα μάτια;

 Γκράουτσο Μαρξ

Υπέρ της Κηραλοιφής

Στην παρουσίαση του βιβλίου του κ. Αλέξη Πατέλη, πρώην συμβούλου του Πρωθυπουργού και νυν ευαγγελιστή της «Μεγάλης Επιστροφής», ο κ. Μαργαρίτης Σχοινάς, με τη σοβαρότητα που ταιριάζει σε πρώην Αντιπρόεδρο της Κομισιόν, έθεσε το μεγάλο δίλημμα των ημερών, να κερδίσει, λέει, το μέτωπο της λογικής και όχι το μέτωπο της… κηραλοιφής.

Ομολογούμε πως μας  τάραξε! Διότι αν η λογική διαθέτει think tanks, power points και ευρωπαϊκές οδηγίες, η κηραλοιφή διαθέτει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο, γιαγιάδες. Και οι γιαγιάδες, ας το γνωρίζει , δεν χάνουν εκλογές  χάνουν μόνο τα γυαλιά τους.

Η ταπεινή αυτή αλοιφή, μελισσογεννημένη και ευωδιαστή, υπήρξε το ΕΣΥ της ανθρωπότητας προτού εφευρεθεί το ακρωνύμιο. Έγκαυμα; Κηραλοιφή. Σύγκαμα; Κηραλοιφή. Πολιτικό κάψιμο από υπερβολικές υποσχέσεις; Πάλι κηραλοιφή. Δεν υπόσχεται λεφτόδεντρα, ούτε αγγέλους με τσουβάλια ευρώ. Υπόσχεται απλώς ότι το τσούξιμο θα περάσει. Και τώρα πληροφορούμεθα ότι αποτελεί απειλή για τη λογική.

Μα αγαπητέ κ. Σχοινά, η κηραλοιφή δεν είναι ιδεολογία  είναι πρακτική σοφία. Είναι η μετριοπάθεια σε βαζάκι. Δεν φωνάζει από έδρανα, δεν δίνει συνεντεύξεις. Στέκει διακριτικά στο ράφι και επεμβαίνει μόνο όταν υπάρξει τραύμα. Αν αυτό λέγεται λαϊκισμός, τότε ο Ιπποκράτης υπήρξε δημαγωγός.

Επιπλέον, ας μην ξεχνούμε, η Ελλάδα που «επέστρεψε», όπως ωραία ειπώθηκε στην εκδήλωση, δεν επέστρεψε μόνο με spreadsheets. Επέστρεψε και με μελίσσια. Διότι κάπου στο Κάτω Σχολάρι μπορεί να ανθεί μια τεχνολογική εταιρεία δισεκατομμυρίων, αλλά λίγο παραδίπλα ανθεί και η κυψέλη  και αυτή σηκώνει κεφάλαιο αιώνων.

Το αληθινό πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα νικήσει η λογική ή η κηραλοιφή. Το πρόβλημα είναι ποιος έχει τα περισσότερα εγκαύματα από την υπερθέρμανση της ρητορικής. Και σε κάθε περίπτωση, όταν καίγεσαι, δεν ζητάς ανάλυση ζητάς επάλειψη. Ας αφήσουμε, λοιπόν, την κηραλοιφή έξω από τα χαρακώματα. Δεν ανήκει σε μέτωπα. Ανήκει σε κομοδίνα.

Και αν κάποτε η πολιτική μας ξανακοκκινίσει από πυρετό μεγαλόστομων υποσχέσεων, θυμηθείτε, η μέλισσα εργάζεται σιωπηλά, το κερί φωτίζει ταπεινά και η κηραλοιφή θεραπεύει χωρίς να ψηφίζεται.

Η δόση κάνει το δηλητήριο

Παράκελσος, Ελβετός γιατρός, αλχημιστής και  φιλόσοφος

 Οικογενειακή Πρόσληψη Αορίστου Χρόνου

Κάποτε λέγαμε ότι η ΓΣΕΕ είναι η κορυφή του συνδικαλιστικού κινήματος. Τελικά αποδεικνύεται πως είναι και η κορυφή του γενεαλογικού δέντρου. Διότι όταν ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, βγήκε να εξηγήσει με στόμφο και αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι η αδελφή του εργάζεται ως καθαρίστρια, πολλοί συγκινήθηκαν. Όχι για την πρόσληψη. Για τη διαφάνεια…….Διότι σε αυτή τη χώρα δεν μας σοκάρει ότι βολεύτηκε  το σόι, μας σοκάρει ότι το παραδέχονται.

Ο σκληρός Πασόκος, γαλουχημένος στα πράσινα αμφιθέατρα της Μεταπολίτευσης, ξέρει καλά πως η πολιτική είναι οικογενειακή υπόθεση. Άλλοι περνούν το επάγγελμα από πατέρα σε γιο. Εδώ περνά η μισθοδοσία από θείο σε ανίψι. Αν ισχύουν όσα ακούγονται για ανίψια και κουμπάρους, τότε δεν μιλάμε για εργατικό κέντρο. Μιλάμε για κυριακάτικο τραπέζι με επιδότηση.

Το ωραίο είναι το ύφος της αποκάλυψης. Σαν να λέει, τι να κάνουμε, η αδελφή μου μπήκε. Λες και η ΓΣΕΕ είναι πολυκατάστημα και είχε εκπτώσεις. Μπήκε και πήρε θέση. Και αν μπήκαν και τα ανίψια, προφανώς θα πέρασαν από τη γνωστή διαδικασία αξιολόγησης, αυτήν που γίνεται με βλέμμα, χειραψία και οικογενειακό άλμπουμ. Και τώρα που τα φώτα του σκανδάλου έπεσαν βαριά πάνω στο κτίριο, ξαφνικά θυμηθήκαμε την αλήθεια. Όχι όλη. Όση χωρά σε μία συνέντευξη Τύπου. Για τα υπόλοιπα θα περιμένουμε την επόμενη οικογενειακή γιορτή.

Το πιο διασκεδαστικό δεν είναι η πράξη, είναι η νοοτροπία. Αυτή η παλιά, γνώριμη, Πασοκική αντίληψη ότι το κράτος είναι ένας μεγάλος συγγενής, έτοιμος να φιλοξενήσει τα παιδιά, τα βαφτιστήρια, τους κουμπάρους και όποιον φέρει το σωστό επίθετο. Ότι η δημόσια σφαίρα είναι προέκταση του σαλονιού μας. Και ότι η ηθική είναι ελαστική, αρκεί να υπάρχει ιστορικό αγώνα………

Το πρόβλημα δεν είναι αν μία καθαρίστρια λέγεται Παναγοπούλου. Το πρόβλημα είναι  η λογική του που  κυβερνά τον θεσμό. Γιατί τότε δεν έχουμε συνδικαλισμό. Έχουμε βασίλειο. Και κάθε βασίλειο έχει αυλή.

Πίσω από κάθε μεγάλη περιουσία κρύβεται ένα έγκλημα

Ονορέ ντε Μπαλζάκ, Γάλλος μυθιστοριογράφος