Φαιδρά Πορτοκαλέα #031: Η Περιφέρεια, η Κύπρος, το απαγορευμένο, ο Χατζηδακισμός, η Μελίνα, η Καλαμαριά, ο Βουλγαράκης, το νέο κόμμα, η αντιπολίτευση και το Ιράν…

Η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας  ως Χρυσόψαρο, τρία δευτερόλεπτα μνήμη, μηδέν παρουσία

Η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας  κάποτε ζωντανή, πολυπράγμων και πολιτικά παλλόμενη σήμερα θυμίζει εκείνο το χρυσόψαρο που κάθε τρία δευτερόλεπτα ξεχνά πού βρίσκεται. Δυστυχώς, δεν πρόκειται για αστείο ζωάκι σε ενυδρείο αλλά για τον θεσμικό βραχίονα της τοπικής αυτοδιοίκησης που, θεωρητικά, κρατά τα ηνία της μισής Ελλάδας. Στην πράξη όμως, η Περιφέρεια έχει εξαφανιστεί τόσο αθόρυβα από τα κοινά, που ακόμα και ο Χουντίνι θα ζητούσε τα φώτα της κυρίας Αθηνάς Αηδονά για το πώς γίνεται τέτοιο μαγικό.

Από την υπερπληθωρική, τηλεοπτική και πάντοτε πρόθυμη για κάμερες παρουσία του Απόστολου Τζιτζικώστα, περάσαμε σε μια… αποθεραπευτική σιγή. Αν εκείνος ήταν το τζετ της τοπικής πολιτικής σκηνής  με καύσιμα, τουλάχιστον, για τα μάτια του κόσμου, η σημερινή περιφερειάρχης μοιάζει με ποδήλατο χωρίς πετάλια. Ναι, κάθεται στη θέση, αλλά δεν πάει πουθενά.

Ας είμαστε δίκαιοι όμως  δεν ευθύνεται μονάχα η κυρία Αηδονά. Ευθύνεται και το ποιος της ανέθεσε τον ρόλο, και κυρίως γιατί. Ο Απόστολος, πονηρός μάστορας της πολιτικής, αποφάσισε να αποχωρήσει με το δαχτυλίδι στο χέρι και να το περάσει διακριτικά, σαν πασχαλινό κουλουράκι, στην κυρία Αηδονά. Όχι για να συνεχίσει την πολιτική του κληρονομιά, αλλά για να μην την απειλήσει. Στρατηγική ή φόβος; Ό,τι κι αν ήταν, είχε ως αποτέλεσμα η Περιφέρεια να καταντήσει θεσμικός κομπάρσος στη σκηνή της Θεσσαλονίκης.

Διότι, ενώ η κ. Αηδονά υποτίθεται πως θα διοικούσε, επιλέγει τη θαλπωρή του “διαχειριστικού” ρόλου  δηλαδή του ρόλου που απλώς κρατάς σημειώσεις, λες “θα το δούμε”, και δεν ενοχλείς κανέναν. Όπως λένε και οι κακές γλώσσες( αυτές που πάντα έχουν δίκιο)  η Περιφέρεια έχει γίνει μια δομή εσωστρέφειας και χαμηλών προσδοκιών, που πιο πολύ μοιάζει με σύλλογο συνταξιούχων γραφειοκρατών παρά με κινητήριο μοχλό ανάπτυξης.

Και την ίδια ώρα, διάφοροι παραγονταραίοι χωρίς αντίπαλο, χωρίς φρένο και με φώτα στραμμένα πάνω τους προσπαθούν  να αποκτήσουν τον τίτλο του Θεσσαλονικάρχη. Η περιφέρεια, αντί να λειτουργεί ως αντίβαρο ή συμπληρωματική δύναμη, αρκείται να κρατά την καρέκλα ζεστή μέχρι να αποφασίσει κάποιος άλλος, πιο πρόθυμος, να αναλάβει. Αλλά ας μην παίζουμε θέατρο. Η κυρία Αηδονά δεν είναι θύμα των περιστάσεων, είναι συνεργός. Όταν αποδέχεσαι ρόλο που ξέρεις ότι δεν μπορείς (ή δεν προτίθεσαι) να υπηρετήσεις ουσιαστικά, δεν είσαι αθώα. Είσαι συνένοχη στη μεγάλη σιωπή που σκεπάζει τη δημόσια σφαίρα της Κεντρικής Μακεδονίας. Αν δεν μπορείς να αρθρώσεις πολιτικό λόγο, τότε να μην εκπλήσσεσαι που άλλοι μιλούν για σένα. Κι αν η παρουσία σου περιορίζεται στο «υπάρχω για να μη χαλάσει η ισορροπία», τότε απλώς επιβεβαιώνεις πως η ισορροπία είναι ήδη χαλασμένη.

Και βέβαια, όταν σε έναν θεσμό απουσιάζει η φωνή, τότε ο θόρυβος προέρχεται μόνο από τις φιλοδοξίες των επόμενων. Γι’ αυτό και βλέπουμε τους γνωστούς (και καθόλου φρέσκους) Καράογλου, Γιουτίκα και άλλους, να ετοιμάζουν βαλίτσες με στόχο την επόμενη εκλογική παράσταση,  με φόντο μια περιφέρεια που μοιάζει με έρημο διοικητικής φαντασίας. Και το χειρότερο; Κανείς δεν ντρέπεται.

Οι κακοί άρχοντες εκλέγονται από καλούς πολίτες που δεν ψηφίζουν

 George Jean Nathan, Αμερικανός θεατρικός κριτικός, δοκιμιογράφος και λογοτέχνης

Μίζες, βίντεο και παραιτήσεις, η  νέα Κυπριακή Τριλογία

Αν η Κύπρος δεν είχε ήδη επτακόσια προβλήματα, τώρα απέκτησε και σκηνοθέτες. Διότι φαίνεται πως κάποιοι εκεί στα ψηλά πατώματα της εξουσίας δεν περιορίζονται πλέον σε πολιτικές δηλώσεις, αλλά περνούν στη μεγάλη οθόνη – κυριολεκτικά. Όχι από διαγωνισμούς φεστιβάλ, αλλά από διαρροές που κάνουν τον Σκορτσέζε να χλωμιάζει από ζήλια.

Ένα βίντεο ήρθε στο φως, και ψιθυρίζεται πως έπεται και δεύτερο – sequel πιο καθηλωτικό κι από το πρώτο. Με πρωταγωνιστές κρατικούς αξιωματούχους να συζητούν για μίζες σαν να παραγγέλνουν σάντουιτς. Και όλα αυτά, όσο ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης τηρεί την αμήχανη σιωπή του, λες και βρίσκεται σε διάλειμμα πρόβας για θεατρική παράσταση.

Και σαν να μην έφτανε η καταιγίδα στο εσωτερικό, έρχεται και ο ευρωπαϊκός πονοκέφαλος, η Κύπρος καλείται να προεδρεύσει της ΕΕ για ένα εξάμηνο, ενώ πίσω στο νησί,  κυριολεκτικά και μεταφορικά, καίγεται το πελεκούδι. Οι Βρυξέλλες, που δεν φημίζονται για τη φαντασία τους, βρίσκονται για πρώτη φορά αντιμέτωπες με σενάριο που μοιάζει γραμμένο από πολιτικό σεναριογράφο με εμμονή στον παραλογισμό.

Το κερασάκι στην τούρτα; Η παραίτηση του διευθυντή του Προεδρικού Γραφείου, Χαράλαμπου Χαραλάμπους. Τυχαίο; Ούτε κατά διάνοια. Η κυβέρνηση τρίζει, και ο Πρόεδρος αντί να βάλει τάξη, φαίνεται να κρατά το μικρόφωνο σαν παρουσιαστής σε κακή τηλεοπτική παραγωγή, χαμογελάει αμήχανα, αλλά το σενάριο τον ξεπερνά.

Η ευθύνη δεν είναι μονάχα στα πρόσωπα που καταγράφονται, αλλά και σε εκείνον που έπρεπε να ελέγχει τα πρόσωπα πριν βρεθούν σε τέτοιες θέσεις. Γιατί η ηθική δεν είναι θέμα μοντάζ. Ή την έχεις, ή παίζεις σε δεύτερους ρόλους.

Ένας πολιτικός πρέπει να μπορεί να προβλέπει το αύριο, την επόμενη εβδομάδα, τον επόμενο μήνα… και να εξηγεί μετά γιατί δεν έγινε τίποτα.

Τσώρτσιλ

Άνδρας είναι αυτός που… δοκίμασε και δεν ξαναπήρε

Σε μια χώρα όπου η φέτα είναι ΠΟΠ, τα σουβλάκια σερβίρονται με τζατζίκι και Ο φραπές  θεωρείται πολιτισμικό επίτευγμα, ήρθε ο Στέλιος Ρόκκος να ρίξει ένα φιλοσοφικό τσεκούρι πάνω στην έννοια της αρρενωπότητας. Σε δηλώσεις που θύμισαν τις στροφές του Ηράκλειτου με μια δόση Mykonos after dark, ο τραγουδιστής αποκάλυψε πως «άνδρας είναι αυτός που το δοκίμασε και δεν του άρεσε».

Επιτέλους, κάποιος να βάλει μια σειρά στο χάος του φύλου, της ταυτότητας και του… πειραματισμού! Ξεχάστε το τι λένε οι επιστήμονες, οι κοινωνιολόγοι και οι ψυχολόγοι. Η αλήθεια βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κουπλέ και ένα ρεφρέν, για να είσαι άνδρας, πρέπει πρώτα να έχεις βουτήξει το δαχτυλάκι στο απαγορευμένο βαζάκι. Κάτι σαν το γιαούρτι της γιαγιάς που δεν έπρεπε να φας, αλλά ήσουν περίεργος.

Με αυτό το νέο κριτήριο, το στρατιωτικό απολυτήριο περνάει σε δεύτερη μοίρα. Η τεστοστερόνη αντικαθίσταται με περιέργεια, και τα «ντου» στα γήπεδα με «δοκιμές» στις παρυφές της σεξουαλικότητας. Φανταστείτε το στρατό: «Καλημέρα σας κύριοι! Πριν πάρετε το G3, πρώτα μια μικρή βόλτα στο Μενίδι νύχτα, για να δούμε αν είστε πραγματικοί άνδρες».

Και φυσικά, το απόλυτο αντεπιχείρημα, το απαγορευμένο είναι και το πιο ποθητό. Ακολουθώντας αυτή τη λογική, σε λίγο θα θέλουμε όλοι να φορολογούμαστε περισσότερο, να πίνουμε νερό από τον Κηφισό και να κάνουμε διακοπές στον Κορυδαλλό. Διότι αν είναι απαγορευμένο… κάτι θ’ αξίζει!

Δοκιμάστε υπεύθυνα, κυρίες και κύριοι. Άλλωστε, άνδρας είναι αυτός που… έχει ιστορία να πει και το κουράγιο να την παραδεχτεί!

Ο μόνος τρόπος να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό είναι να του ενδώσεις.

 Όσκαρ Ουάιλντ

Χατζηδακισμός της κοινής λογικής

Δέκα χρόνια στην προεδρία της Νέα Δημοκρατία για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και ο Κωστής Χατζηδάκης βγήκε στο Facebook όχι για να γράψει ποίηση, αλλά για να κάνει αυτό που ξέρει καλά, έναν απολογισμό με νούμερα, παρεμβάσεις και έργα που δεν χωρούν εύκολα σε κορνίζα, αλλά χωρούν μια χαρά στην καθημερινότητα. Και επειδή η πολιτική μας έχει συνηθίσει σε λόγια που πετάνε σαν μπαλόνια πανηγυριού, η ανάρτηση Χατζηδάκη είχε κάτι το ενοχλητικά πεζό, μιλούσε για δουλειά.

Στη δεκαετία αυτή, που άλλοι τη βλέπουν σαν τηλεοπτική σειρά με πολλές σεζόν, ο Κωστής εμφανίζεται στον ρόλο του τεχνικού που μπαίνει στο μηχανοστάσιο όταν οι περισσότεροι προτιμούν το κατάστρωμα. Η διάσωση της ΔΕΗ δεν περιγράφεται με βιολιά, αλλά χωρίς αυτήν τα φώτα θα έπαιζαν κρυφτό. Η εργασιακή μεταρρύθμιση έγινε σύνθημα για καβγά, αλλά στην πράξη έβαλε τάξη σε ένα χάος που όλοι αναγνώριζαν και λίγοι άγγιζαν. Οι εκκρεμείς συντάξεις, αυτό το εθνικό σπορ αναμονής, άρχισαν επιτέλους να κατεβαίνουν από τα ράφια της υπομονής.

Και μετά ήρθε το μεγάλο ελληνικό δράμα, το POS που έπρεπε να γνωρίσει την ταμειακή. Ένας έρωτας δύσκολος, με αντιστάσεις και φωνές, αλλά όταν τελικά συναντήθηκαν, το κράτος άρχισε να θυμάται πόσα έσοδα έχει. Η απορρόφηση του ΟΠΕΚΕΠΕ από την ΑΑΔΕ ήταν η στιγμή που η γραφειοκρατία κοίταξε τον καθρέφτη και είδε ότι μεγάλωσε.

Ο Χατζηδάκης μιλά για σεμνότητα και αυτοκριτική και εδώ κρύβεται η σάτιρα. Σε μια χώρα όπου όλοι δηλώνουν αλάνθαστοι, εκείνος υπερασπίζεται την κοινή λογική σαν να είναι επαναστατική πράξη. Ίσως γιατί, τελικά, το πιο ανατρεπτικό στην ελληνική πολιτική δεν είναι οι φωνές, αλλά το να δουλεύει κάτι όπως πρέπει.

Δεν μετρά ο κριτής που δείχνει πώς σκοντάφτει ο δυνατός, η τιμή ανήκει σε εκείνον που κατεβαίνει στην αρένα, με το πρόσωπο λερωμένο από σκόνη και ιδρώτα

 Θεόδωρος Ρούζβελτ

Η αξία της σιωπής όταν μιλάει η δουλειά

Όσο στη Θεσσαλονίκη οι θεσμικοί φορείς τραβούσαν τα μαλλιά τους (και μερικοί και των άλλων)  για τον αποκλεισμό τους από το νέο διοικητικό συμβούλιο της ΔΕΘ, μία μόνο κυρία, με τη γαλήνη ενός βουδιστή μοναχού και τη στόφα υπουργού άνευ υπουργείου, προχωρούσε. Δεν έβγαλε καμιά ανακοίνωση, δεν έστειλε καμιά επιστολή στον υπουργό, δεν πήρε τηλέφωνο τον ξάδερφο του γραμματέα του διευθυντή του Υπερταμείου. Κι όμως, να τη, στο νέο Δ.Σ. της ΔΕΘ – περήφανη, αθόρυβη, ακούραστη, η Μελίνα Δερμεντζοπούλου.

Ενώ οι άλλοι έψαχναν για λούκια (κλασική θεσσαλονικιώτικη μέθοδος διεκδίκησης θέσεων), εκείνη καθόταν και δούλευε. Όχι βαρύγδουπα, όχι με ποσταρίσματα στα social, αλλά με σχέδιο, επιμονή και, ας το πούμε, μία κάποια αρχοντιά. Αντιπεριφερειάρχης Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης από το 2022, αλλά χωρίς να νιώθει την ανάγκη να μοιράζει δελτία τύπου για το κάθε θερμόμετρο που αγόρασε η Περιφέρεια. Ποιος το κάνει αυτό σήμερα; Κανείς, εκτός από τη Μελίνα.

Κι ενώ οι άλλοι ζητούσαν “μια θέση στο τραπέζι”, εκείνη έκανε το τραπέζι. Και έβαλε και τραπεζομάντηλο. Μπορεί να μη φωνάζει, μπορεί να μη φωτογραφίζεται με κάθε πρίζα που μπαίνει σε κτήριο, αλλά όταν ήρθε η ώρα, ο ίδιος ο «μέτοχος» – το Υπερταμείο και το Υπουργείο Οικονομικών – την επέλεξαν, χωρίς φασαρία,χωρίς φωνές, χωρίς νονό.

Διότι, φίλοι μου, καλή η φωνή, καλή και η γκρίνια, αλλά αν δεν έχεις ουσία, όλα είναι σαν βραδινή συζήτηση στον Περιφερειακό με τον καιρό χάλια. Η Μελίνα αποδεικνύει ότι μπορείς να περάσεις μέσα από το σύστημα χωρίς να γίνεις μέρος του θορύβου του. Και τώρα όλοι τη δείχνουν με το δάχτυλο  όχι για να τη μαλώσουν, αλλά για να αναρωτηθούν: «Ποια είναι αυτή που μπήκε χωρίς να σπρώξει;»  Αγαπητοί μου, αυτή είναι η Μελίνα, η ήρεμη δύναμη της πόλης

Η αριστεία είναι η καλύτερη συμμαχία

 Θουκυδίδης

Καλαμαριά, το μεγάλο ξύπνημα ή το μεγάλο Ροχαλητό;

Στην Καλαμαριά, αυτή τη γωνιά της Θεσσαλονίκης που κάποτε ήταν γνωστή για τα ψάρια  της και το «παραθαλάσσιο ήθος» της, ανέτειλε μια νέα διοίκηση υπό τη φιλόδοξη δημαρχίνα Χρύσα Αράπογλου. Οι πολίτες, κουρασμένοι από την αέναη υπόσχεση του «κάτι θα γίνει», αποφάσισαν στις τελευταίες εκλογές να δώσουν τα κλειδιά του δήμου σε νέο αίμα. Πίστεψαν  ή τουλάχιστον προσποιήθηκαν πως πίστεψαν  ότι αυτή τη φορά τα πεζοδρόμια δεν θα είναι πίστες για παρκούρ και οι παραλίες δεν θα θυμίζουν έργο του Κάφκα.

Η κυρία Αράπογλου προεκλογικά μοίραζε υποσχέσεις με την ίδια γενναιοδωρία που οι παλαιοί Καλαμαριώτες μοίραζαν ούζο, αναβάθμιση της ποιότητας ζωής, ηλεκτρονική εξυπηρέτηση των δημοτών, λύση στο κυκλοφοριακό, ανάπλαση της παραλιακής, ακόμα και δημοτική συγκοινωνία που να μην είναι μεταφορά με τάμα. Τι απ’ όλα αυτά ξεκίνησε; Μα φυσικά, η αγαπημένη όλων των δημάρχων: οι «μελέτες», πολλές μελέτες, μελέτες επί μελετών, μια μελέτη για το αν χρειαζόμαστε μελέτες.

Οι δημότες; Άλλοι γκρινιάζουν, άλλοι ελπίζουν και οι περισσότεροι απλώς ποστάρουν φωτογραφίες από την Μαρίνα της Αρετσούς με το φιλτράκι τους, μπας και ξεχάσουν τις λακκούβες στον δρόμο. Οι παλιές καλές παραδόσεις της καθυστέρησης, της γραφειοκρατίας και της επιλεκτικής ακοής στις λαϊκές συνελεύσεις δείχνουν να διατηρούνται   έστω με μια πιο μοντέρνα κορδέλα.

Λειτουργεί σωστά ο δήμος; Αν εννοούμε ότι τα φώτα ανάβουν και τα σκουπίδια μαζεύονται (μερικές φορές), ναι. Αν όμως περιμένει κανείς διοίκηση ελεβετικού  τύπου  με ψυχή Βαλκανίων, τότε η προσγείωση είναι πιο σκληρή και από καρέκλα ΚΑΠΗ χωρίς μαξιλάρι.

Η αλήθεια είναι ότι η Αράπογλου έχει ακόμα χρόνο να αποδείξει αν είναι η δημαρχίνα που θα μετατρέψει την Καλαμαριά σε «θαύμα του Θερμαϊκού» ή άλλη μια φιγούρα στο άλμπουμ της καλαμαριώτικης ασυνέπειας.

Οι άνθρωποι θα πιστέψουν τα πάντα, αρκεί να τους υποσχεθείς ότι δεν θα χρειαστεί να σκεφτούν

 Voltaire

 Ο Βουλγαράκης στο πλατό και η ιστορία στο ψηφοδέλτιο

Όταν ένας πολιτικός εμφανίζεται συχνά στην τηλεόραση, συνήθως τον κοιτάμε καχύποπτα, σαν να μας πουλάει απορρυπαντικό με ιδεολογικό άρωμα, όμως στην περίπτωση του Γιώργου Βουλγαράκη, αυτό που φαίνεται να φέρνει στο Evening Report του ONE δεν είναι γυαλιστερή διαφήμιση, είναι μια παλιάς κοπής πολιτική μνήμη, με λόγο δομημένο, αιχμηρό, και κάπως σπάνιο πια, να μιλάς χωρίς να χρειάζεσαι καπνογόνο για να σε προσέξουν

Το Evening Report, ως εκπομπή που εστιάζει στην πολιτική και κοινωνική ατζέντα, φιλοξενεί συζήτηση με αναλυτές και δημοσιογράφους, και εκεί ο Βουλγαράκης εμφανίζεται όχι σαν μουσειακό έκθεμα, αλλά σαν άνθρωπος που ξέρει πώς χτίζεται μια παράταξη, πώς τρώει τις σφαλιάρες της, και πώς επιβιώνει όταν οι μόδες αλλάζουν, αλλά οι ψηφοφόροι θυμούνται.

Και εδώ είναι το ζουμί, αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει πραγματικά να δείξει ότι σέβεται την ιστορία της Νέας Δημοκρατίας, δεν αρκεί να την επικαλείται σε επετείους με γραβάτα, πρέπει να την ενσωματώνει ζωντανή, στα ψηφοδέλτια, με πρόσωπα από γενιές που πέρασαν από ΟΝΝΕΔ, κομματικές μάχες, κοινοβουλευτικές θητείες, υπουργεία, και την δύσκολη τέχνη της ευθύνης. Ο Βουλγαράκης είναι χαρακτηριστική περίπτωση, πρώην υπουργός, οικονομολόγος, πανεπιστημιακός, με διαδρομή που κουβαλά κομματική οργανωτική εμπειρία και κυβερνητική τριβή, αυτό το μείγμα που σήμερα σπανίζει, γιατί πολλοί θέλουν την πολιτική σαν σπριντ προβολής, όχι σαν μαραθώνιο αντοχής.

Η σάτιρα εδώ είναι ότι η παράταξη συχνά ψάχνει ανανέωση σαν να είναι φίλτρο στο κινητό, ενώ η πραγματική ανανέωση είναι να δέσεις το χθες με το αύριο, να βάλεις δίπλα στους νεότερους ανθρώπους που θυμίζουν ότι το κόμμα δεν γεννήθηκε σε στούντιο, γεννήθηκε σε κοινωνικές συγκρούσεις, σε ιδεολογικά διλήμματα, σε φθορά και επανεκκίνηση. Και πολιτικά, αυτό θα ήταν μήνυμα ισχύος, ότι ο αρχηγός δεν φοβάται τις σκιές των προηγούμενων γενιών, τις τιμά και τις χρησιμοποιεί ως ρίζες, όχι ως βαρίδια.

Στο τέλος, η Ιστορία δεν ζητά υποκλίσεις, ζητά συνέχεια…..

Οσο πιο πίσω μπορείς να κοιτάξεις, τόσο πιο μακριά είναι πιθανό να δεις μπροστά, Ουίνστον Τσώρτσιλ

 Το κόμμα που έρχεται, ο φόβος που μένει

Τις τελευταίες μέρες η Μαρία Καρυστιανού δεν άφησε πολλά περιθώρια για παρερμηνείες, μίλησε δημόσια για στόχο δημιουργίας κόμματος, που οργανώνεται γρήγορα και θέλει παρουσία στην εκλογική διαδικασία, ενώ σε συνεντεύξεις της ανέφερε ότι οι ανακοινώσεις θα γίνουν όταν υπάρξει ολοκληρωμένο πρόγραμμα και διακήρυξη, χωρίς να είναι πάντα ξεκάθαρο αν θα ηγηθεί η ίδια.

Και κάπου εδώ αρχίζει η ελληνική μεταφυσική, δεν φοβόμαστε ποτέ αυτό που είναι, φοβόμαστε αυτό που μπορεί να γίνει. Η Καρυστιανού, ως πρόσωπο που γεννήθηκε πολιτικά μέσα από ένα συλλογικό τραύμα, δεν κουβαλά απλώς μια άποψη, κουβαλά ένα ηθικό επιχείρημα, το οποίο είναι πάντα το πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί, γιατί δεν το νικάς με ατάκες, το νικάς μόνο με πράξεις. Έτσι, οι πρώτοι που ανησυχούν δεν είναι οι πολίτες, αλλά οι επαγγελματίες της σιγουριάς, όσοι ζουν από την ικανότητα να μετατρέπουν το θυμό σε τηλεοπτικό καπνό και την ευθύνη σε διορισμένη ομίχλη.

Ποιοι φοβούνται λοιπόν, φοβούνται εκείνοι που έχουν μάθει να κερδίζουν χρόνο, να υπόσχονται κάθαρση σε δόσεις, να χτίζουν καριέρες πάνω σε επιτροπές, ανακοινώσεις, διαρροές. Φοβούνται και όσοι βλέπουν στις δημοσκοπήσεις μια νέα δεξαμενή διαμαρτυρίας, ικανή να ανακατέψει θέσεις και ποσοστά, όχι γιατί η δημοσκόπηση είναι Θεός, αλλά γιατί το άγχος τους είναι.

Υπάρχει όμως και ένας βαθύτερος φόβος, ο φόβος της σύγκρουσης με το απλό ερώτημα του πολίτη, ποιος λογοδοτεί, ποιος πλήρωσε, ποιος άλλαξε κάτι, γιατί αν αυτό το ερώτημα αποκτήσει κόμμα, τότε οι βεβαιότητες χάνουν τον ύπνο τους. Και στην Ελλάδα, όταν οι βεβαιότητες ξαγρυπνούν, τα συστήματα τρέμουν, όχι από ιδεολογία, από συνήθεια.

Το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε είναι ο ίδιος ο φόβος μας

Φράνκλιν  Ρούζβελτ.

 Όταν η αντιπολίτευση έφτιαξε μόνη της τον αντίπαλό της

Οι πρόσφατες μετρήσεις έχουν μια κοινή, πικρή μελωδία, η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη με καθαρό προβάδισμα, ενώ απέναντί της το τοπίο μοιάζει σαν βιτρίνα μετά από εκπτώσεις, πολλά ταμπελάκια, λίγη ουσία, μεγάλη σύγχυση. Σε δημοσκόπηση της Real Polls για το Protagon, η ΝΔ εμφανίζεται γύρω στο 28,7% στην εκτίμηση ψήφου, με τη δεύτερη θέση να αλλάζει χέρια και την αντιπολίτευση να δείχνει κατακερματισμένη, την ίδια ώρα που μεγάλο ποσοστό πολιτών δηλώνει ότι θα ήθελε ένα νέο κόμμα.

Και κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο η κυρία Καρυστιανού, την οποία αρκετοί στην αντιπολίτευση την αγκάλιασαν επικοινωνιακά με τέτοια θέρμη, σαν να ήταν σωσίβιο σε φουρτούνα, μόνο που τελικά αποδείχθηκε σωσίβιο με τρύπα, γιατί αντί να σωθούν, έδωσαν οξυγόνο σε κάτι που τους ξεπερνά. Δημοσκοπήσεις που μέτρησαν υποθετικά σενάρια νέων κομμάτων δείχνουν ότι ένα πιθανό κόμμα με αναφορά στην Καρυστιανού μπορεί να εμφανίζεται πολύ ψηλά, ακόμη και στη δεύτερη θέση σε ορισμένες μετρήσεις, αφήνοντας παραδοσιακές δυνάμεις της αντιπολίτευσης να κοιτούν το κοντέρ σαν να χάλασε ξαφνικά.

Το κωμικοτραγικό είναι ότι η αντιπολίτευση δεν έπαθε απλώς ζημιά, έβαλε και την υπογραφή της. Για μήνες την ύψωσαν σε σύμβολο, την έκαναν σημαία, την φόρεσαν σαν κονκάρδα στο πέτο, πιστεύοντας ότι έτσι θα ρίξουν την κυβέρνηση, αλλά στο τέλος κατάφεραν κάτι πιο εντυπωσιακό, να ρίξουν τους ίδιους τους εαυτούς τους, σαν ακροβάτες που χειροκροτούν ενώ κόβουν το σχοινί τους. Και τώρα που οι αριθμοί δεν τους χαμογελούν, ψάχνουν ερμηνεία, ενώ η ερμηνεία είναι απλή, όποιος δεν έχει αφήγημα, δανείζεται, και όποιος δανείζεται, πληρώνει τόκους.

Η Νέα Δημοκρατία, με όλα τα βάρη της εξουσίας, μοιάζει τουλάχιστον να κρατά μια συνεκτική εικόνα, ενώ οι απέναντι παίζουν την πολιτική σε κατάσταση πανικού, άλλος τρέχει προς το νέο, άλλος προς το παλιό, κι όλοι μαζί προς το πουθενά, με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται αντίπαλος να τους νικήσει, αυτοϋπονομεύονται με αξιοθαύμαστη επιμέλεια.

Εκείνος που γίνεται αίτιος να δυναμώσει κάποιος άλλος, οδηγεί τον εαυτό του στην καταστροφή

  Μακιαβέλι

 Ο Τραμπ και η τέχνη του να σε παίρνει στο λαιμό του

Όταν ένας πρόεδρος ευχαριστεί μια θεοκρατία επειδή  που δεν απαγχόνισε 800 ανθρώπους, είναι σαν να λες «μπράβο στον εμπρηστή που τελικά δεν έκαψε το ορφανοτροφείο γιατί ψιλοέβρεχε». Έτσι κύλησε το τελευταίο επεισόδιο του σουρεαλιστικού θρίλερ που λέγεται διπλωματία α λα Τραμπ.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, γνωστός για τις λεπτές του αποχρώσεις στην εξωτερική πολιτική  τύπου «θα σας βομβαρδίσουμε αλλά με αγάπη» εμφανίστηκε τώρα ως ειρηνοποιός. Όχι ειρηνοποιός τύπου «να σταματήσουμε τον πόλεμο», αλλά ειρηνοποιός τύπου «να σας σώσουμε από τον απαγχονισμό, αφού πρώτα αφήσουμε να πεθάνουν άλλοι τόσοι από σφαίρες, βασανιστήρια ή εξαφάνιση».

Με ένα α λα influencer  post στο Truth Social, ευχαρίστησε τους Ιρανούς μουλάδες που δεν απαγχόνισαν τους διαδηλωτές. Πόσους; Πάνω από  800. Ναι, σύμφωνα με τον ίδιο, είχαν ήδη στηθεί οι θηλιές και τα σκοινιά είχαν γυαλιστεί, αλλά κάτι ειπώθηκε στον άνεμο (πιθανόν “βοήθεια είναι καθ’ οδόν”) και… σώθηκαν!

Μόνο που εδώ το κόμμα δεν έχει τελεία. Γιατί αν δεν απαγχονίστηκαν αυτοί, χιλιάδες άλλοι  σκοτώθηκαν πριν καν ακουστεί η λέξη «χάρη». Και σκοτώθηκαν γιατί πίστεψαν ότι κάπου, κάπως, κάποιος στη Δύση (ναι, ο Τραμπ) τους υποσχέθηκε βοήθεια. Τελικά, η μόνη βοήθεια που έφτασε ήταν η ανάρτηση. Μια ανάρτηση με «ευχαριστώ». Δηλαδή η φτηνή προσδοκία έγινε θηλιά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά, τους πήρε στο λαιμό του. Μαζί και κάθε αφελή που πίστεψε ότι η σωτηρία θα ‘ρθει από έναν άνθρωπο που αλλάζει γνώμη πιο γρήγορα απ’ ό,τι αλλάζει το μαλλί του.

Η Τεχεράνη, από την άλλη, πανηγυρίζει: «Δεν απαγχονίσαμε, μόνο σκοτώσαμε. Μην είσαστε κι αχάριστοι». Κι ο Τραμπ; Ικανοποιημένος. Δεν έγινε η φρίκη με τον παλιό τρόπο  με σκοινί. Έγινε με τον νέο  με σφαίρες, ξύλο και τρόμο. Μια φορά κι έναν καιρό, οι πρόεδροι δίσταζαν να κάνουν δημόσια deals με δικτατορίες. Τώρα; βγάζουν stories.

Ήρθε η ώρα για ένα τραγούδι από τις καρακάξες μας «Κραα, κραα, κραα….»

Στο τέλος, δεν θα θυμόμαστε τα λόγια των εχθρών μας, αλλά τη σιωπή των φίλων μας

 Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Και φυσικά μετά την ανάγνωση της πορτοκαλιάς μας σας προτείνουμε να απολαύσετε  στο παρακάτω link,  ένα ακόμα επεισόδιο του «Τα καλύτερα έρχονται»  με την Έφη Αλεβίζου που υποδέχεται τον Χρίστο Βασιλόπουλο

«Τα καλύτερα έρχονται»: Η Έφη Αλεβίζου υποδέχεται τον δημοσιογράφο Χρίστο Βασιλόπουλο (VIDEO)