Φαιδρά Πορτοκαλέα #028: Οι σωτήρες, το παιδί, ο διάλογος, ο στολισμός, το καμπαρέ, το Πανικόραμα, ο Αντώνης, οι γιορτινές χειροπέδες, ο Κυριάκος και το 2026

Σώστε μας, σωτήρες!

Μια παράξενη εποχή ξημερώνει. Όχι άνοιξη, όχι καλοκαίρι. Είναι η εποχή των… υποψηφίων! Εκείνων των φωτεινών προσώπων που πετάγονται από παντού, σαν διαφημίσεις για δίαιτες στο YouTube. Άνθρωποι που μέχρι χθες δεν τους ήξερες ούτε ως φίλους φίλου στο Facebook, σήμερα εμφανίζονται ως αυριανοί σωτήρες του έθνους. Αλλά κανείς δεν ξέρει και δεν τολμά να ρωτήσει από τι  ακριβώς θα μας σώσουν.

Άλλος ήταν τραπεζικός υπάλληλος που ένιωσε “κάλεσμα”, άλλος ήταν personal trainer και αποφάσισε να γυμνάσει τη δημοκρατία. Μία ήταν influencer που μια μέρα, καθώς ανέβαζε story με φίλτρο-σκυλάκι, φώτισε ο νους της: «Θα κατέβω υποψήφια!»* Και γιατί όχι; Πτυχίο δεν χρειάζεται, μόνο φωτογένεια και ικανότητα να λες «για τον τόπο μας» χωρίς να γελάς.

Ξαφνικά, αρχίζουν να μας θυμούνται. Εμάς! Που όταν τους είχαμε ανάγκη, δεν απαντούσαν ούτε στο “Καλημέρα” στον δρόμο. Τώρα τηλεφωνούν, στέλνουν μηνύματα, χτυπούν καμπάνες, μοιράζουν χαμόγελα πιο ψεύτικα κι από έκπτωση Black Friday. Σου πιάνουν το χέρι και σε κοιτούν στα μάτια με το βλέμμα του εραστή που μόλις έμαθε πως έχεις εξοχικό.

Όλοι υπόσχονται τα πάντα, δρόμους, σχολεία, καθαρό αέρα, σεβασμό, αναγέννηση του κράτους, αναβίωση της…. Μικράς Ασίας ό,τι θες! Θέλεις ελικόπτερο για να πηγαίνεις στο ΚΕΠ; Εννοείται. Θέλεις δωρεάν WiFi στο κοτέτσι; Ήδη σχεδιάζεται πρόγραμμα. Αλλά μέσα τους, αυτό που πραγματικά θέλουν είναι… δουλίτσα. Όχι δουλειά,δουλίτσα με κύρος, μισθό, γραφείο με σημαία, και το σημαντικότερο: να μην τους παίρνει πια κανείς τηλέφωνο για «κανονική» εργασία. Βουλή να ‘ναι κι ό,τι να ’ναι. Πάρε με κι ας είναι και για 200 ψήφους!

Κι εμείς, οι ταλαίπωροι ψηφοφόροι, πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε εκατοντάδες πρόσωπα που όλα λένε «αγαπώ τον τόπο μου» με το ύφος ανθρώπου που αγαπάει τον φραπέ του. Όσοι δεν εκλεγούν θα μας ξεχάσουν την επομένη. Όσοι εκλεγούν, από μεθαύριο.

Όποιος καίγεται για το κοινό καλό, πρώτα κοιτάει το δικό του πορτοφόλι

Λαϊκή παροιμία

Το παιδί από το γραφείο  κι άλλες επιτυχίες

Υπήρχε μια εποχή, όχι και τόσο μακρινή, που για να γίνει κανείς βουλευτής έπρεπε να έχει αφήσει κάποιο στίγμα στην κοινωνία,  να έχει δουλέψει, δημιουργήσει, προσφέρει, να έχει ιδρώσει λίγο, όχι μόνο στο Instagram αλλά και στην πραγματική ζωή. Σήμερα όμως, η πολιτική επιβράβευση φαίνεται να αλλάζει προσανατολισμό, από το έργο περνάμε στο storytelling  και από την κοινωνία… στο κόμμα.

Ο Γιάννης(Γιαννάκης) Παπαγεωργίου, νέος, ευπρεπής, επικοινωνιακός, με πτυχίο Οικονομικών, μεταπτυχιακό στο Management & HR, κι ένα δίπλωμα στο digital marketing (διότι ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστεί ένα σωστό post), είναι πλέον υποψήφιος βουλευτής στην Α’ Θεσσαλονίκης. Κάποιοι λένε πως δεν έχει προλάβει να «ιδρώσει» πολύ στην αγορά εργασίας, αλλά, ας μη γινόμαστε παλιομοδίτες. Άλλωστε, ο συντονισμός του Γραφείου Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη δεν είναι παίξε-γέλασε. Έχει κι αυτός τις απαιτήσεις του, να είσαι παρών, να είσαι πρόθυμος, να μη χαλάς τη σειρά.

Με ανάρτησή του, ευχαριστεί θερμά τον Πρωθυπουργό για την τιμή και είναι πράγματι τιμή να σε επιλέγουν για την κεντρική πολιτική σκηνή επειδή ακριβώς ήσουν σωστός κομματικά, συνεπής οργανωτικά και μάλλον ήξερες πότε να κάνεις like και πότε share. Φιλοδοξεί, λέει, να συνεχίσει να αγωνίζεται για την πόλη, όπως το έχει κάνει «από κάθε θέση»  προφανώς εννοεί τις θέσεις εντός του κομματικού μηχανισμού, γιατί άλλες δεν θυμόμαστε.

Η αλήθεια είναι πως δεν μας ξάφνιασε. Αν μη τι άλλο, είναι η εποχή  που  νέοι, ψηφιακοί, κομματικά πειθαρχημένοι είναι  πρόθυμοι να υπηρετήσουν κυρίως το κόμμα, ενίοτε και την πόλη…..

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ανεβαίνουν οι μέτριοι το πρόβλημα είναι ότι κατεβαίνουν οι απαιτήσεις

 Τζορτζ Όργουελ

Μπλόκα στην άσφαλτο, διάλογος στο παρά πέντε

Τα μπλόκα, αυτά τα ιδιότυπα ελληνικά μνημεία διαμαρτυρίας, ξαναστήθηκαν στους δρόμους την πιο ευαίσθητη στιγμή, λίγο πριν τις γιορτές, τότε που η αγορά προσπαθεί να ανασάνει και ο πολίτης ελπίζει, αφελώς ίσως, ότι φέτος δεν θα του τύχει κάτι απρόοπτο και να που έτυχε. Τρακτέρ αντί για στολισμένα φορτηγά, κορναρίσματα αντί για κάλαντα, καθυστερήσεις αντί για παραδόσεις. Η οικονομία, ήδη κουρασμένη, κοιτάζει  τα μπλόκα όπως κοιτά κανείς μια ξαφνική μπόρα, ούτε την προκάλεσε, ούτε μπορεί να την αγνοήσει.

Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι δεν βγήκαν από κάποιο καπρίτσιο. Τα προβλήματά τους είναι χρόνια, σωρευμένα, παραπεταμένα σε συρτάρια υπουργείων με ετικέτες τύπου «θα το δούμε». Κόστος παραγωγής, ενέργεια, καύσιμα, τιμές που δεν βγαίνουν ούτε με προσευχή. Από την άλλη όμως, τα μπλόκα δεν πέφτουν σε κενό αέρος. Πέφτουν πάνω σε φορτηγά, μικρές επιχειρήσεις, εργαζόμενους, εξαγωγές, τουρισμό και τελικά σε έναν λογαριασμό που τον πληρώνουν όλοι, ακόμα και εκείνοι που κλείστηκαν στο χωράφι τους και δεν βγήκαν ποτέ σε δρόμο.

Η κυβέρνηση, πιστή σε μια μακρά ελληνική παράδοση, θυμήθηκε τον διάλογο αφού πρώτα στήθηκαν τα μπλόκα. Τώρα που 18 από αυτά λένε «ναι» στη συζήτηση, ανακαλύπτουμε ξαφνικά ότι υπάρχει τραπέζι, καρέκλες και χρόνος. Μέχρι την πανελλαδική σύσκεψη, όλοι μετράνε μέρες, ζημιές και νεύρα. Κανείς δεν βγαίνει κερδισμένος από αυτό το παιχνίδι φθοράς, αλλά όλοι συμμετέχουν, άλλος με τρακτέρ, άλλος με ανακοινώσεις και άλλος με το βλέμμα κολλημένο στο GPS της καθυστέρησης.

Η αλήθεια είναι άβολη και για τις δύο πλευρές. Οι αγρότες δεν είναι εχθροί της κοινωνίας, αλλά ούτε και οι δρόμοι αντέχουν να γίνονται μόνιμα πεδία πίεσης. Η κυβέρνηση δεν είναι αμέτοχη, αλλά ούτε μπορεί να παριστάνει τον έκπληκτο θεατή κάθε φορά που το πρόβλημα φτάνει στην άσφαλτο. Κάπου ανάμεσα στα μπλόκα και στα υπουργικά γραφεία, η χώρα μαθαίνει ξανά το ίδιο μάθημα, ότι όταν ο διάλογος καθυστερεί, η ταλαιπωρία πάντα προηγείται.

Η διαφωνία είναι η αρχή κάθε σκέψης

 Σωκράτης.

Ο Δήμαρχος που άναψε φως στην πόλη και στις καρδιές μας

Είναι Χριστούγεννα στη Θεσσαλονίκη και, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, ο στολισμός δεν προκαλεί θλίψη, απορία ή ανάγκη για αντικαταθλιπτικά. Όχι, φέτος τα πράγματα είναι αλλιώς. Ο Δήμος, υπό του Στέλιου Αγγελούδη, στον δημαρχιακό θώκο, ενός ανθρώπου που, επιτέλους, φαίνεται να αντιμετωπίζει τη Θεσσαλονίκη όχι σαν πρόβλημα αλλά σαν προοπτική, τόλμησε και πέτυχε.

Και τι πέτυχε; Όχι το ανέφικτο, μην τρελαθούμε, το μετρό ακόμα σκάβει  αλλά κάτι πολύ πιο άμεσο και ανθρώπινο, έναν στολισμό όμορφο, προσεγμένο, με αισθητική, με μέτρο, με γούστο. Η πόλη απέκτησε επιτέλους ατμόσφαιρα που θυμίζει γιορτές, όχι εργοτάξιο με λαμπάκια.

Ο φωτισμός της Αριστοτέλους, οι παρεμβάσεις στις γειτονιές, οι μικρές αλλά ουσιαστικές νότες χρώματος στον αστικό ιστό δείχνουν πως αν  υπάρχει  σχέδιο και  κάποια ευαισθησία, όλα μπορούν να γίνουν. Ο στολισμός δεν ήταν ούτε υπερβολικός ούτε τσιγγούνικος, ήταν ευχάριστος, μετρημένος και εν τέλει ανθρώπινος.

Κι όλα αυτά με λελογισμένο προϋπολογισμό, χωρίς σπατάλες αλλά και χωρίς να μας κάνει να νιώθουμε ότι είμαστε οι φτωχοί συγγενείς της Αθήνας ή της Βιέννης. Όχι, φέτος, η Θεσσαλονίκη στάθηκε στο ύψος της  και λίγο πιο πάνω, χάρη στο φως. Αν το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι το να προσφέρεις χωρίς να ζητάς, να ομορφαίνεις χωρίς να φωνασκείς, τότε ο κ. Αγγελούδης και οι συνεργάτες του πέτυχαν διάνα. Και αν αυτό είναι δείγμα του πώς σκοπεύει να διοικήσει, ευχόμαστε να επεκταθεί αυτή η διάθεση και σε όλα τα ζητήματα που απασχολούν την πόλη μας!

Μπορείς να ανάψεις χιλιάδες κεριά από ένα μόνο κερί, και η ζωή του δεν θα μικρύνει. Η ευτυχία δεν μειώνεται όταν μοιράζεται

Βούδας

Ο Δήμαρχος της Αντιφάσεων, όταν η Ιντιφάντα πίνει Καπουτσίνο στο Δημαρχείο

Καλώς ήρθατε στο νέο πολιτικό καμπαρέ της Νέας Υόρκης, όπου ο Ζόχραν Μαμντάνι, ο αυτοανακηρυχθείς αναμορφωτής της μητρόπολης, προσπαθεί να χωρέσει τον ακτιβισμό του Μπρούκλιν σε ένα κουστούμι δημοτικής ευπρέπειας από τη Μάντισον Άβενιου.

Η πρώτη του πράξη; Ένας δραματικός αποκεφαλισμός, η διευθύντρια διορισμών Catherine Almonte Da Costa αποπέμπεται άρον άρον για ξεθωριασμένα tweets, στα οποία οι Εβραίοι παρουσιάζονται περίπου σαν ήρωες σε διαφήμιση για το “Wolf of Wall Street”. Μ’  ένα delete και μια παραίτηση, η πόλη λυτρώνεται  ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται.

Ο Μαμντάνι, ο οποίος μέχρι πρότινος έβρισκε έμπνευση στο σύνθημα «παγκοσμιοποίηση της Ιντιφάντα» (μια φράση που μεταφράζεται ελεύθερα ως “εισαγωγή πετροπόλεμου στα δημοτικά συμβούλια”), ξαφνικά ανακαλύπτει την τέχνη του πραγματισμού. Μοιάζει με κάποιον που συνειδητοποιεί, ενώ σκαρφαλώνει σαν  Σταχτοπούτα της επανάστασης, ότι το γυάλινο γοβάκι του ακτιβισμού δεν κάνει για τον μαρμάρινο διάδρομο της εξουσίας.

Το πρόβλημα, βεβαίως, δεν είναι η αποπομπή της συμβούλου  δικαίως έγινε. Το πρόβλημα είναι η παράσταση. Ο Μαμντάνι κυβερνά σαν να παίζει σε δύο θέατρα ταυτόχρονα, σ΄ ένα, χειροκροτεί η προοδευτική νεολαία με ταμπέλες «Free Palestine». Στο άλλο, μουρμουράνε οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι και οι δωρητές με σακάκια από Zegna. Το κοινό, όμως, είναι το ίδιο, απαιτεί συνοχή και αλήθεια  όχι πολιτική σχιζοφρένεια με hashtag.

Η Νέα Υόρκη δεν είναι ένα πανεπιστημιακό αμφιθέατρο όπου ανταλλάσσονται σλόγκαν, ούτε όμως κι ένα παγωμένο κεντρικό γραφείο λογοκρισίας. Είναι ένα χωνευτήρι, και το αληθινό στοίχημα του δημάρχου δεν είναι να «ισορροπήσει φωνές», αλλά να κυβερνήσει με αρχές. Διότι, όπως γράψαμε παλαιότερα  «η υποκρισία είναι το φόρεμα που φορά η κακία όταν πηγαίνει σε δεξίωση αρετής».

It is dangerous to be right when the government is wrong

Voltaire

Πανόραμα ή Πανικόραμα; Αγριογούρουνα, Λακκούβες και Σκουπίδια, η Νέα Αστική Εμπειρία

Κατά την τελευταία μας , μη βιολογική εξερεύνηση  του Πάνω-ράμματος (διότι μόνο από μακριά αντέχεται πια), διαπιστώσαμε ότι οι δρόμοι του θυμίζουν πίστα του Rally Dakar, ενώ τα πεζοδρόμια έχουν μετατραπεί σε νεκροταφεία σόλας Louboutin*, καθώς κάθε βήμα ισοδυναμεί με ορθοπεδικό ραντεβού.

Στο μεταξύ, η υγειονομική αισθητική  του δήμου μοιάζει να έχει παραδοθεί στα ένστικτα της φυσικής επιλογής. Σκουπίδια στοιβάζονται με τόση ακρίβεια που θυμίζουν καλλιτεχνική εγκατάσταση σύγχρονης τέχνης, κάτι ανάμεσα σε Μπιενάλε Βενετίας και ΧΥΤΑ Μαυροράχης

Και μέσα σ’ αυτό το πολιτισμικό τοπίο παρακμής, ιδού και τα αγριογούρουνα, σε ρόλο απρόσκλητων αλλά φιλότιμων αναμορφωτών του χώρου. Όχι, δεν είναι εφέ από νέο σήριαλ του Netflix. Είναι η καθημερινότητα των κατοίκων, που πλέον έχουν αναπτύξει μια σχεδόν Σκανδιναβική ψυχραιμία απέναντι σε θηλαστικά που βρυχώνται δίπλα στους κάδους, με βλέμμα που λέει: «Καθίστε, κύριε, θα φάτε κι εσείς».

Μέσα σ’ αυτή τη χορογραφημένη αποτυχία της δημοτικής μέριμνας, κάνουν θριαμβευτική είσοδο τα αγριογούρουνα, που πλέον δικαιούνται και δημοτολόγιο. Δεν είναι πια “επισκέπτες” είναι μόνιμοι κάτοικοι με άποψη, οικολογική συνείδηση και μάλλον πιο οργανωμένο σχέδιο επιβίωσης απ’ ό,τι ο δήμος. Περιφέρονται σαν να τους ανήκει ο τόπος (και μάλλον τους ανήκει), αδιαφορώντας για ΚΟΚ, πεζοδρόμια, ή μικροαστικά σύνδρομα καθαριότητας. Κι αν απορήσει κανείς γιατί κατεβαίνουν τόσο συχνά στον “πολιτισμό”, η απάντηση είναι απλή, είναι τα μόνα όντα που βλέπουν τα σκουπίδια και χαίρονται.

Συμπερασματικά, το Πανόραμα είναι πια ένα ταυτοχρόνως αστικό και άγριο τοπίο, ένα αλληγορικό “Ζωολογικό Πάρκο Πολιτικής Ανικανότητας”, όπου η φύση εκδικείται με τη μορφή ενός γουρουνιού.

Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές

Μακρυγιάννης

Σήκω Αντώνη, να φύγουμε..

Λένε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Στην περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά, όμως, μοιάζει περισσότερο με αποκριάτικη παρέλαση σε κενή πλατεία, λίγος θόρυβος, πολύ φτερό και καμία ψυχή να χειροκροτήσει.

Ο άλλοτε πρωθυπουργός, αυτός ο εκλεκτός του «πατρίς-θρησκεία-οικονομική λιτότης», φέρεται  κατά φήμες τόσο επίμονες όσο κι ένας τηλεπωλητής στις 3 τα ξημερώματα  να ετοιμάζεται για περιοδεία  στη Βόρεια Ελλάδα με συνοδοιπόρο τον Μίλτο Χρυσομάλλη, πολιτικό φίλο, πιθανώς και μοναδικό ακροατή στα καφενεία της Καλαμάτας.

Ο Σαμαράς, σύμφωνα με πληροφορίες που δεν διέψευσε, δεν πιστεύει στις δημοσκοπήσεις. Φυσικά, ούτε ο Δον Κιχώτης πίστευε στους ανεμόμυλους και τους έβλεπε για γίγαντες. Και κάπως έτσι, ο Αντώνης φαντάζεται έναν λαό σκυμμένο πάνω από το πληκτρολόγιο, έτοιμο να σηκωθεί, όχι για επανάσταση, μα για να ψηφίσει… αυτόν. Ίσως επειδή δεν έχει πια κάτι καλύτερο να κάνει η Βόρεια Ελλάδα. Ή ίσως επειδή κάποιοι «καραμανλικοί»  δηλαδή κάτι ηλικιωμένοι πολιτικοί δεινόσαυροι που χάθηκαν μετεκλογικά στο Βυζάντιο  είπαν πως «κάτι πρέπει να κάνουμε».

Ας είμαστε ειλικρινείς, αν ο Σαμαράς φτιάξει νέο κόμμα, θα ‘ναι σαν να ξανανοίγει ένα μαγαζί με κασέτες VHS. Ωραίο για τη νοσταλγία, άχρηστο στην πράξη. Και το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να κάνει τον Μπαλτάκο να μοιάζει με νεωτεριστή και τον Τζήμερο με φιλελεύθερο. Η Θεσσαλονίκη ετοιμάζεται να τον υποδεχτεί, λένε. Με τι; Με το ίδιο πάθος που υποδέχεται τα έργα του μετρό ή τις αυξήσεις στα διόδια; Ο Αντώνης δεν εγκαταλείπει ποτέ, όπως ο Γαλάτης πολεμιστής. Απλώς δεν καταλαβαίνει πότε τον έχει εγκαταλείψει η Ιστορία.

Οι πολιτικοί είναι παντού οι ίδιοι. Υπόσχονται να χτίσουν γέφυρες ακόμα και εκεί που δεν υπάρχουν ποτάμια

 Χρουστσόφ

Χριστούγεννα με χειροπέδες και τσίκνα

Μια φορά κι έναν Δεκέμβρη, όχι σε κάποιο παραμύθι αλλά στο αληθινό, γκρίζο κέντρο της Θεσσαλονίκης, η πόλη αποφάσισε να θυμηθεί ότι είναι ζωντανή. Κι όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το εθιμικό γλέντι του δρόμου  στήθηκε έξω από καφέ, μπαρ και κάθε λογής μαγαζί που διαθέτει δύο πράγματα: ένα ηχείο κι έναν τυλιχτή που δεν σταματά ούτε για τουαλέτα.

Η ατμόσφαιρα, αν και ποτισμένη με υγρασία και ψιλόβροχο, είχε την κάψα καρναβαλιού και τη νοστιμιά πατάτας. Τουρίστες χαμένοι ανάμεσα σε κάλαντα με autotune, ντόπιοι να ψήνονται πάνω από πρόχειρα ψησταριά-βαρέλι και οι DJ να φωνάζουν «είμαστε ακόμα ζωντανοί» με το ύφος στρατηγού σε πολεμική ζώνη.

Και πράγματι, ήμασταν. Μέχρι που ήρθαν οι ζωντανοί-νεκροί της κρατικής μηχανής  ένστολοι με φακούς και μπλοκάκια. Όχι για να ευχηθούν, ούτε για να χορέψουν ένα ζεϊμπέκικο. Αλλά για να κλείσουν  τη μουσική, να γράψουν πρόστιμα και να περάσουν χειροπέδες σε ανθρώπους που το μόνο τους “έγκλημα” ήταν πως τόλμησαν να βάλουν λίγη χαρά στη μιζέρια.

Αυτόφωρο για ηχορύπανση, ανήμερα γιορτής!!!!! Σε μια πόλη που κάθε Σάββατο σκοτώνεται από μηχανάκια χωρίς εξάτμιση και η  ηχορύπανση θεωρείται εθνικό σπορ. Αλλά βλέπεις, το μικρό μπαράκι με τα ηχεία είναι πιο εύκολος στόχος από το θηρίο της κανονικότητας. Άλλωστε, κανένα κράτος δεν θέλει τους πολίτες του να χαίρονται χωρίς έλεγχο.

Το γλέντι, όμως, έγινε και θα ξαναγίνει. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο ελληνικό από το να στήνεις πανηγύρι μεσοχείμωνα και να βγάζεις γλώσσα στον καιρό και στους νόμους μαζί.

Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω

Νίκος Καζαντζάκης

Ο Κυριάκος των Θαυμάτων, ο μόνος που δεν είναι για τα πανηγύρια

Καθώς κλείνει το 2025, κι άλλος ένας πολιτικός κύκλος γυρίζει τον τροχό του πεπρωμένου, ένα ερώτημα στοιχειώνει τη δημόσια σφαίρα σαν δάνειο στο δημόσιο ταμείο. Ποιος μπορεί να κυβερνήσει αυτή τη χώρα με σταθερό χέρι, καθαρή γραβάτα και χαμόγελο που δεν τρέμει μπροστά σε τηλεοπτική κάμερα; Η απάντηση, αγαπητοί αναγνώστες, είναι τόσο αυτονόητη που φαντάζει σχεδόν υπερφυσική, Κυριάκος Μητσοτάκης.

Όχι, δεν είναι Θεός. Αν ήταν, θα τον είχαν σταυρώσει ήδη οι ίδιοι που τώρα τον επικρίνουν για το αν ο δρόμος  έχει λακκούβες. Δεν είναι Μεσσίας  διότι αυτός δεν ήρθε να σώσει, αλλά να διαχειριστεί. Κι όμως, μέσα σ’ αυτό το «διαχειρίζομαι» κρύβεται το υπερόπλο του, η ικανότητα.

Σε μια χώρα που κυβερνήθηκε επί δεκαετίες από «λαϊκούς ήρωες» με πτυχία στη λαϊκίστικη ποίηση και προϋπηρεσία σε καφενεία, ο Μητσοτάκης είναι ο μοναδικός που έχει εργαστεί στ’ αλήθεια. Που μπορεί να διαβάσει έναν προϋπολογισμό χωρίς να χρειαστεί μετάφραση από τα αρχαία οικονομικά.

Και ναι, μπορεί να του καταλογίσει κανείς ψυχραιμία, σοβαρότητα, τεχνοκρατισμό  και όλα τα υπόλοιπα που ενοχλούν όσους προτιμούν την πολιτική να την πίνουν με τσίπουρο στο χέρι και το μπαλκόνι γεμάτο κόρνες.

Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, αν αύριο το πρωί η Ελλάδα έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και την πολιτική πινακοθήκη των «θέλω να γίνω Πρωθυπουργός επειδή το είπαν στο Twitter», ποιον θα διαλέγατε να συναντήσετε στις Βρυξέλλες;

Αν υπάρχει ένα παράπονο, μία παραχώρηση στην τίμια σάτιρά μας, είναι πως δεν αγγίζει όσο θα έπρεπε τον πόνο του πολίτη. Ο Κυριάκος, με το βλέμμα του στραμμένο στην Ευρώπη, στην τεχνητή νοημοσύνη και στην κλιματική ουδετερότητα, ξεχνά πως ο Έλληνας ακόμη παλεύει με τον ΕΝΦΙΑ και την ασυδοσία της ΑΑΔΕ και όχι μόνο.

Ας το πούμε καθαρά, σ έναν κόσμο γεμάτο καρναβάλια, ο Κυριάκος είναι ο μόνος που δεν φοράει μάσκα. Μπορεί να μη γελάει με τα αστεία των αυλικών,  ακριβώς επειδή τους ξέρει. Κι αν κατάφερνε να παρακάμψει τους κόλακες, τους αόρατους χειροκροτητές της εξουσίας  και να σκύψει λίγο περισσότερο στο καθημερινό παράπονο του πολίτη ,ίσως τότε να μην υπήρχε καν συζήτηση για το αν υπάρχει εναλλακτική. Γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλον έναν  «χαρισματικό» ηγέτη, χρειάζεται έναν σοβαρό.

Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν τις δυσκολίες. Αν όμως θες να δοκιμάσεις τον χαρακτήρα κάποιου, δώσ’ του εξουσία

Abraham Lincoln

Βγάλτε γλώσσα στο 2026

Καθώς το 2025 μαζεύει τα μπογαλάκια του και το 2026 κάνει πρόβα εισόδου – κάπου μεταξύ κομφετί και ανεργίας, η στήλη Φαιδρά Πορτοκαλέα ρίχνει την τελευταία της χαμογελαστή βολή για φέτος. Και τι χρονιά ήταν αυτή… σα να την έγραψε σεναριογράφος που πίνει πολύ καφέ και διαβάζει εφημερίδες ανάποδα.

Μέσα σε παρελάσεις ανοησίας, σε γλέντια με χειροπέδες, σε απεργίες με ανοιχτά μικρόφωνα και σιωπές με βροντερό υπόκωφο ήχο, κρατηθήκαμε. Σατιρίσαμε, αγαπήσαμε, τσακωθήκαμε. Κάναμε κριτική και μας την κάνατε. Και κάπως έτσι μέσα στο δούναι και λαβείν της δημόσιας ζωής, στήθηκε αυτή η μικρή φωλιά φωνής και ελευθερίας που λέγεται theopinion.gr.

Γιατί, κακά τα ψέματα, αυτή η στήλη δεν θα υπήρχε χωρίς τη νέα πνοή που έδωσε η νέα ιδιοκτησία του TheOpinion. Μια ομάδα που δεν φοβάται τα δύσκολα, που δεν παίζει την είδηση στα ζάρια της σκοπιμότητας, που δεν μασάει από εκβιασμούς, δεν υποκύπτει σε πιέσεις και  το πιο σημαντικό δεν ζητά από τους συνεργάτες της να γίνουν διακοσμητικά φυτά.

Αντιθέτως, μάς ανοίγουν την πόρτα και μάς λένε “γράψε όπως τα λες και θες“. Και γι’ αυτό, τους οφείλουμε όχι μόνο ευγνωμοσύνη, αλλά και κάτι πιο σπάνιο, σεβασμό. Γιατί σε μια χώρα που τα ΜΜΕ είναι συχνά χειραγωγούμενες μαριονέτες με χαλασμένες κλωστές, το The Opinion είναι σαν εκείνο το παλιό ραδιόφωνο που πιάνει σωστά τον σταθμό και παίζει δυνατά, όχι χαμηλόφωνα από φόβο μην ξυπνήσει η εξουσία.

Σας ευχόμαστε μια χρονιά απρόβλεπτη με τον καλό τρόπο, με υγεία, ιδέες, και λιγότερους “κανονισμούς ησυχίας”. Εμείς εδώ θα είμαστε. Να γράφουμε, να μας γράφετε, να σας γράφουμε  και τελικά όλοι να γελάμε ή να σκεφτόμαστε ή και τα δύο, αν μας πάρει η φόρα και όπως λένε οι σοφοί Δρυίδηδες μας ,«Να προσέχεις, και να λες την αλήθεια. Αυτοί που σε αντέχουν γι’ αυτή, είναι οι δικοί σου άνθρωποι.»

Μείνετε ελεύθεροι η ζωή δεν είναι σοβαρή υπόθεση. Είναι γελοία υπόθεση που πρέπει να τη ζήσεις σοβαρά

ΦΑΙΔΡΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑ

Καλή χρονιά από τη Φαιδρά Πορτοκαλέα και τους συνεργάτες της!