Φαιδρά Πορτοκαλέα #026: Ο χρόνος, ο γαλάζιος αποχαιρετισμός,το θέατρο, ο Πυροφύλακας, τα φώτα, η αποχώρηση, ο ΔΕΔΔΗΕ, η απουσία, η Νεωτέρων και το αντίο…..  

Ο Χρόνος έγινε έντυπο και Κυκλοφορεί Δωρεάν

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος παύει να είναι απλώς λεπτά, ώρες και ημερολόγια και μετατρέπεται σε ιδέα, σε αφήγηση, σε αντικείμενο πόθου. Μία τέτοια στιγμή είναι η νέα έκδοση του theopinion.gr, ένα περιοδικό που δεν διαβάζεται απλώς αλλά βιώνεται. Ένα έντυπο αφιερωμένο στον χρόνο όχι σαν φθορά αλλά σαν δύναμη, σαν μνήμη, σαν πρόκληση, σαν παιχνίδι με τις διαστάσεις του ορατού και του αόρατου.

Από το πρώτο ξεφύλλισμα καταλαβαίνεις ότι δεν κρατάς κάτι συνηθισμένο. Το χαρτί έχει βάρος, η αισθητική έχει άποψη, τα κείμενα έχουν ρυθμό. Ο χρόνος εδώ δεν είναι γραμμικός, σπάει, διπλώνεται, επιστρέφει, επιταχύνει, ειρωνεύεται τον εαυτό του. Άλλοτε εμφανίζεται ως ιστορία, άλλοτε ως επιστήμη, άλλοτε ως φιλοσοφία και άλλοτε ως προσωπική εξομολόγηση. Κάθε σελίδα είναι μια μικρή επανάσταση απέναντι στην ευκολία και τη βιασύνη.

Το μεγάλο επίτευγμα αυτής της έκδοσης είναι ότι καταφέρνει κάτι σπάνιο, να είναι βαθιά απολαυστική  και ταυτόχρονα, να είναι στοχαστική χωρίς να γίνεται βαριά. Να μιλά για τον χρόνο χωρίς να σε κουράζει, αλλά να σε τραβά να μείνεις λίγο ακόμα, να καθυστερήσεις, να ξεχάσεις το κινητό στο τραπέζι. Το theopinion.gr αποδεικνύει ότι το έντυπο όχι μόνο δεν πέθανε, αλλά μπορεί ακόμα να γίνει συλλεκτικό, επιθυμητό, αναγκαίο.

Και το κάνει αυτό με μια γενναιοδωρία σχεδόν προκλητική. Διανέμεται δωρεάν. Σαν να σου λέει, πάρε τον χρόνο πίσω, χωρίς αντάλλαγμα. Κράτησέ τον στη βιβλιοθήκη σου, άφησέ τον στο τραπεζάκι του σαλονιού, δάνεισέ τον σε φίλους. Αυτό το περιοδικό δεν είναι για να διαβαστεί μία φορά, είναι για να επιστρέφεις σε αυτό, όπως επιστρέφεις σε μια αγαπημένη σκέψη.

Αν υπάρχει σήμερα ένα έντυπο που αξίζει να αποκτήσεις όχι επειδή κυκλοφορεί αλλά επειδή μένει, αυτό είναι η νέα έκδοση του theopinion.gr. Ένα πραγματικό συλλεκτικό κομμάτι μιας εποχής που βιάζεται, αλλά ακόμα διψά για νόημα.

Δεν είναι ότι έχουμε λίγο χρόνο, αλλά ότι χάνουμε πολύ.

Σενέκας, Ρωμαίος φιλόσοφος, πολιτικός και συγγραφέας αναγκάστηκε  ν’ αυτοκτονήσει με διαταγή του αυτοκράτορα Νέρωνα.

Μακρόβια συνεργασία, σύντομος αποχαιρετισμός

Σαράντα χρόνια μαζί δεν είναι απλώς σχέση, είναι πολιτικό έπος με υποσημειώσεις, καφέδες φίλτρου, σιωπές που λένε περισσότερα από δελτία Τύπου και βλέμματα που καταλαβαίνουν τα πάντα χωρίς να ανοίγει στόμα. Κι όμως, ακόμη και τα πιο μακρόβια έπη έχουν το κεφάλαιο του τέλους τους, συνήθως με θόρυβο, με ψίθυρο, με μια πόρτα που κλείνει λίγο πιο δυνατά από το συνηθισμένο.

Οι κουκουβάγιες μας, πτηνά με μνήμη ελέφαντα και όραση νυχτερινή, πέταξαν πάνω από το Διοικητήριο  και γύρισαν με φτερά ανακατωμένα. Μας ανέφεραν κάτι για φωνές, κάτι για φάκελους που άλλαξαν χέρια, κάτι για μια έξοδο που δεν είχε καμία σχέση με τελετουργικό αποχαιρετισμό. Ο στενός συνεργάτης έφυγε από το γραφείο σαν να μάζευε τα προσωπικά του αντικείμενα από κοινόχρηστο ψυγείο, γρήγορα, με αξιοπρέπεια που έτριζε, αφήνοντας πίσω μια σιωπή που μιλούσε.

Η Θεσσαλονίκη αγαπά τέτοιες ιστορίες, τις βάζει στο μπλέντερ με καφέ και κουτσομπολιό και τις σερβίρει με πάγο. Εδώ οι χωρισμοί δεν είναι ιδιωτικοί, είναι αστικές παραστάσεις με κοινό. Και όταν το μπλε της συνεργασίας ξεθωριάζει, δεν γίνεται γκρι, γίνεται πολύχρωμο, σαν χαρτοπόλεμος μετά από καρναβάλι.

Κάποιοι μιλούν για προδοσία, άλλοι για κόπωση, οι πιο ρομαντικοί για μια σχέση που απλώς ολοκλήρωσε τον κύκλο της. Η αλήθεια, όπως πάντα, βρίσκεται ανάμεσα στα συρτάρια που άδειασαν και στα τηλέφωνα που δεν χτύπησαν. Στην πολιτική, οι μακροχρόνιοι δεσμοί μοιάζουν με παλιά κτίρια, αν δεν τα συντηρείς, μια μέρα ακούς τον σοβά να πέφτει. Και κάπως έτσι, ένα γραφείο έμεινε λίγο πιο άδειο, ένας υφυπουργός λίγο πιο μόνος και η πόλη απέκτησε ακόμη μια ιστορία να λέει χαμηλόφωνα, με νόημα.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αυταπάτη από το να νομίζουμε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι αιώνιες

 Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ, Γάλλος συγγραφέας περίφημος για τα αποφθέγματά του.

Ο Ξυλούρης, ο Φραπές και το Αμίλητο Θέατρο της Δημοκρατίας

Ακούστε λοιπόν τι έγινε, η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής που ερευνά το μεγάλο σκάνδαλο με τον ΟΠΕΚΕΠΕ (ναι, αυτόν τον οργανισμό που  όλοι υποψιάζονται ότι κάτι βρωμάει). Καταγγελίες, διαρροές, χαρτούρα, επιδοτήσεις-φάντασμα, και κάπου εκεί εμφανίζεται ο μάρτυρας με το παρατσούκλι «ΦΡΑΠΕ».

Μόνο που, ξαφνικά, ο Φραπές αποκτά ονοματεπώνυμο, Γιώργος Ξυλούρης. Κι εκεί που λες «επιτέλους, κάποιος θα μιλήσει», ο άνθρωπος επικαλείται το δικαίωμα της σιωπής. Δηλαδή, προσήλθε να μη μιλήσει. Όπως πας στο καφενείο και δεν παραγγέλνεις ή σαν να πηγαίνεις στην χασαποταβέρνα  και νηστεύεις,ή για να το πούμε αλλιώς: κάλεσαν κάποιον για αποκαλύψεις και πήραν διαλογισμό.

Η Εξεταστική Επιτροπή το πήρε προσωπικά. Ο ένας βουλευτής έψαχνε τρόπο να τον «ξεκουμπώσει», ο άλλος τον στόλιζε με χαρακτηρισμούς («ψευδομάρτυρας», «προστατευμένος μηχανισμός», «γνήσιο τέκνο του βαθέος κράτους»), κι ο Ξυλούρης… ακλόνητος. Ήρεμος σαν βράχος στην παραλία της ανομίας. Τίποτα. Ούτε λέξη. Ούτε ναι, ούτε όχι. Λες και συμμετείχε σε διαγωνισμό «μούγγας»

Έτσι η Εξεταστική κατέληξε να μοιάζει με κακή αναπαράσταση της Λυσιστράτης, μόνο που αντί για σεξουαλική απεργία, είχαμε λεκτική αποχή. Το θέατρο του παραλόγου κορυφώθηκε με τους βουλευτές να φωνάζουν για «προσβολή της Δημοκρατίας», λες και αυτή η ίδια η Δημοκρατία δεν είχε ήδη αυτοπροσβληθεί με το να γίνει επιτροπή που θυμίζει debate δημοτικού.

Κι αν νομίζετε πως θα υπάρξει κάθαρση, γελιέστε. Η υπόθεση έμοιαζε λιγότερο με ελληνική ταινία του ’60 και περισσότερο με σχολική παράσταση χωρίς κείμενο, άλλος το έπαιζε εισαγγελέας, άλλος ήρωας της διαφάνειας, κι άλλος αγανακτισμένος βουλευτής σε θεσμικό Survivor. Στο κέντρο ο Ξυλούρης, ακίνητος, αμίλητος, σχεδόν βουδιστής, το απόλυτο σύμβολο μιας χώρας όπου μπορείς να καταθέσεις χωρίς να πεις κουβέντα, αρκεί να κρατάς τον…. φραπέ σωστά.

Εν τέλει, η μόνη απορία που μένει είναι η εξής, πήγε ο Ξυλούρης στην Επιτροπή ή πήγε η Επιτροπή στον Ξυλούρη;

Η σιωπή είναι μερικές φορές η πιο φριχτή κραυγή

 Alfred de Vigny , Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και αξιωματικός

 

Ο Άγιος Παύλος ο Πυροφύλακας και ο Δαίμονας του Eurogroup

Ο Παύλος Πολάκης, γνωστός και ως ο άνθρωπος που βλέπει μνημόνια ακόμη και στον αφρό του καπουτσίνο του, δεν θα μπορούσε να αφήσει ασχολίαστη την εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup. Όχι βέβαια για να συγχαρεί, αυτά είναι για τους κοινούς θνητούς και τους…. τους πρώην πρωθυπουργούς,  αλλά για να μας προειδοποιήσει, με το γνώριμο ύφος του πολιτικού Nostradamus, ότι έρχεται η συντέλεια. Διότι, κατά τον Παύλο, ο Πιερρακάκης δεν εξελέγη, παραδόθηκε. Δεν ψήφισαν υπουργοί, υπέγραψαν ευρωπαϊκοί δαίμονες. Και ο ίδιος, λέει, δέχτηκε να κάνει όσα δεν δέχτηκε ο Βέλγος, αποδεικνύοντας ότι η Ευρώπη λειτουργεί περίπου σαν reality, όποιος αντέχει τις δοκιμασίες, παίρνει το έπαθλο και ένα συμβόλαιο με την «ελίτ».

Στο μυαλό του Πολάκη, ο νέος πρόεδρος του Eurogroup ξυπνά κάθε πρωί, φορά το κουστούμι της παγκοσμιοποίησης, πίνει καφέ με γεύση λιτότητας και ρωτά: «Ποια ήπειρο θα κάψουμε σήμερα;». Διότι, όπως μας ενημερώνει ο Κρητικός βουλευτής, ο Πιερρακάκης «θα βάλει φωτιά στην Ευρώπη». Όχι μεταφορικά. Κανονικά. Με σπίρτα. Κι εδώ ακριβώς έγκειται το μεγαλείο της ανάλυσης, ένας άνθρωπος που πέρασε από το Ψηφιακής Πολιτικής χωρίς να πέσει το ίντερνετ και από το Παιδείας χωρίς να καταρρεύσει το σύμπαν, θεωρείται τώρα ικανός να ανατινάξει μια ήπειρο 450 εκατομμυρίων ψυχών. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για θεαματική αναβάθμιση βιογραφικού.

Και φυσικά, ο Πολάκης δεν απλώς προβλέπει την αποτυχία, την εύχεται!!!  Τη ζητά.  Σχεδόν την   απαιτεί. Γιατί, βλέπετε, αν ένας Έλληνας πετύχει σε ευρωπαϊκό θεσμό χωρίς να κρατά πανό, κάτι δεν πάει καλά στο σύμπαν. Έτσι, ο Παύλος αναλαμβάνει τον ρόλο του πολιτικού πυροσβέστη που πρώτα ρίχνει βενζίνη και μετά φωνάζει «φωτιά!», για να δικαιωθεί. Και κάπως έτσι, η ελληνική πολιτική προσφέρει ξανά άφθονο γέλιο, χωρίς εισιτήριο.

Τίποτα δεν είναι δυνατό χωρίς ανθρώπους, αλλά τίποτα δεν διαρκεί χωρίς θεσμούς

 Ζαν Μονέ, Γάλλος οικονομολόγος, διπλωμάτης και πολιτικός στοχαστής,  θεωρείται ο βασικός αρχιτέκτονας της ευρωπαϊκής ενοποίησης

 

Φώτα, λάμπες, μπριζόλες και… γραφειοκρατία

Ποιος θα το φανταζόταν, στην Ελλάδα του 2025, το να κρεμάσεις ένα φως πάνω απ’ το τραπεζάκι της ταβέρνας σου είναι νόμιμο. Ναι, ναι, με υπογραφή, σφραγίδα και ΦΕΚ. Ένας νόμος που ήρθε για να λύσει ένα από τα πιο γελοία προβλήματα της ελληνικής καθημερινότητας, τις εξωτερικές ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις των καταστημάτων. Αυτά τα φώτα που βλέπεις να κρέμονται πάνω απ’ τα πάσης φύσεως τραπεζάκια, ναι, αυτά κάποτε ήταν σχεδόν παράνομα.

Η λύση δόθηκε χάρη στην προσπάθεια της τέως Αντιπεριφερειάρχη  Βούλας Πατουλίδου, του βουλευτή Στράτου Σιμόπουλου  και του πρώην επιμελητηριακού συμβούλου Λευτέρη Γεωργιάδη, οι οποίοι κατάφεραν να περάσουν μια τροπολογία που επιτρέπει επιτέλους στους επαγγελματίες να κάνουν το αυτονόητο, να τοποθετούν φως έξω από τα μαγαζιά τους χωρίς να νιώθουν σαν εγκληματίες.

 Ανακούφιση σε όλη την Ελλάδα! Οι δήμοι πήραν μια βαθιά ανάσα. Οι επαγγελματίες επίσης. Το κράτος είπε, έστω και με καθυστέρηση: “εντάξει, μπορείτε να φωτίσετε τον πελάτη σας για να μη βάζει το πιρούνι στο αυτί.”

Εκτός από έναν Δήμο, αυτόν της Θεσσαλονίκης

Εκεί, η γραφειοκρατία έχει κάνει level up. Αν πας να πάρεις άδεια για φως, είναι πιο εύκολο να υιοθετήσεις δράκο. Οι υπηρεσίες του Δήμου έχουν βάλει τέτοια εμπόδια που ο μέσος καταστηματάρχης χρειάζεται GPS, δικηγόρο, μηχανικό, ηλεκτρολόγο, ίσως και ψυχολόγο για να βγάλει άκρη.

Στην υπόλοιπη Ελλάδα, οι Δήμοι λένε: “Καλημέρα, να η αίτηση, βάλ’ τα φώτα σου, καλές δουλειές.” Στη Θεσσαλονίκη λένε, “Έχετε σχέδιο; Τεχνική περιγραφή; Υπεύθυνη δήλωση ότι το καλώδιο δεν απειλεί τα περιστέρια της περιοχής;

Το αποτέλεσμα; Μαγαζιά στο σκοτάδι, πελάτες με φακούς, κι ένας κλάδος σε σύγχυση. Και όλα αυτά επειδή κάποιος στον Δήμο αποφάσισε ότι ο φωτισμός είναι επικίνδυνη δραστηριότητα. Μην πάει κανείς να νομίσει δηλαδή ότι θέλει να ανάψει λάμπα. Θα σε περάσουν για προβοκάτορα.

Και αναρωτιέται κανείς, γιατί μόνο εδώ; Γιατί μόνο στη Θεσσαλονίκη; Ποια σκοτεινή ανάγκη γεννά τόσο φως… χωρίς ρεύμα; Και κυρίως, πώς γίνεται ο νόμος του κράτους να ισχύει παντού… εκτός από εκεί που κάποιοι δυσκολεύονται  να τον εφαρμόσουν;

Το φως, αγαπητοί, δεν είναι προνόμιο, είναι βασική υποδομή, όπως το πιάτο, η καρέκλα, το κουβέρ. Ας σοβαρευτούμε κι επιτέλους ας μην συνεχίσει η κληρονομιά εκείνου του αντιδημάρχου (που ευτυχώς άλλαξε αρμοδιότητα) που μαζί με τα καλώδια δεν ήθελε να βλέπει και κλαδεμένα δέντρα….. 

 

Όσο περισσότερο απελπίζομαι για τα ανθρώπινα πράγματα, τόσο περισσότερο πιστεύω πως πρέπει να τα διαφωτίζουμε

Βολταίρος

Αποχαιρετισμός Τζήκα, ο Άνθρωπος που Έπεισε τους Πρωθυπουργούς αλλά Όχι τη Θεσσαλονίκη

Ο Τάσος Τζήκας άφησε το γραφείο της ΔΕΘ Helexpo σαν σκηνοθέτης που αποχωρεί από μια παράσταση μακράς διάρκειας, δεκατέσσερα χρόνια χειροκρότημα από τις κυβερνήσεις, δεκατέσσερα χρόνια μουρμούρα από την πλατεία. Κατάφερε κάτι σχεδόν μεταφυσικό, να πείθει διαδοχικούς πρωθυπουργούς ότι είναι ο καταλληλότερος άνθρωπος για το τιμόνι της Έκθεσης, αλλά να μην πείσει ποτέ τη Θεσσαλονίκη ότι το όραμα της ανάπλασης δεν ήταν ένα φαραωνικό σχέδιο με άρωμα μακέτας και υποσχέσεις σε μέγεθος XXL.

Η θητεία του είχε πράγματι έργο, συγχωνεύσεις, εξυγίανση, νέες εκθέσεις, τιμώμενες χώρες, διεθνή ανοίγματα. Η ΔΕΘ ξαναβρήκε ρυθμό και αυτοπεποίθηση. Όμως κάθε φορά που η συζήτηση έφτανε στην ανάπλαση, η πόλη άκουγε με το ένα αυτί και με το άλλο μετρούσε πόσες φορές έχει ξανακούσει τη λέξη εμβληματικό. Και κάπου εκεί το χαμόγελο γινόταν συγκατάβαση.

Η ειρωνεία είναι ότι ο Τζήκας δεν δυσκολεύτηκε ποτέ να πείσει την Αθήνα. Εκεί τα σχέδια έμοιαζαν ώριμα, οι παρουσιάσεις στιβαρές και οι λέξεις σωστά τοποθετημένες. Στη Θεσσαλονίκη όμως τα ίδια λόγια έπεφταν πάνω σε μια πόλη καχύποπτη, κουρασμένη και εκπαιδευμένη να κρατά μικρό καλάθι, ειδικά όταν της υπόσχονται πράσινες ανάσες και μεγάλα εργοτάξια.

Και τώρα που αποχωρεί, ανοίγει ξανά ένα παλιό ειρωνικό κεφάλαιο. Θεωρητικά ο Τάσος Τζήκας είναι ελεύθερος να ξανασκεφτεί το ενδεχόμενο της Δημαρχίας Θεσσαλονίκης, μια ιδέα που είχε περάσει κάποτε από το μυαλό του, αλλά έμεινε στα συρτάρια όταν οι μετρήσεις έδειξαν ότι η πόλη δεν τον έβλεπε ως σωτήρα της καθημερινότητας. Ίσως τώρα, χωρίς τη ΔΕΘ, να έχει περισσότερο χρόνο να το ξανασκεφτεί. Ίσως πάλι να θυμηθεί ότι η Θεσσαλονίκη είναι πιο απαιτητικό κοινό από οποιοδήποτε Υπουργικό Συμβούλιο.

Η επόμενη μέρα βρίσκει την Έκθεση σε αναμονή, την ανάπλαση σε εκκρεμότητα και την πόλη να παρακολουθεί με το γνώριμο μειδίαμα. Ο Τζήκας φεύγει όπως έζησε πολιτικά, με σχέδιο, με επιμονή και με την πεποίθηση ότι είχε δίκιο, έστω κι αν οι άλλοι δεν το κατάλαβαν……..

Δεν αρκεί μόνο ο λόγος για να πείσεις, σημασία έχει και ο τρόπος με τον οποίο μιλάς και πράττεις

 Αριστοτέλης

Κατηγορεί τους πάντες για ρευματοκλοπή και δίνει παχυλούς μισθούς, ο ΔΕΔΔΗΕ εκτός ελέγχου

Ο ΔΕΔΔΗΕ κατάφερε το ακατόρθωτο, να μετατρέψει το ηλεκτρικό ρεύμα από κοινωνικό αγαθό σε μέσο εκβιασμού. Με πρόχειρους ελέγχους, ελλιπή στοιχεία και κατηγορίες-καρμπόν, στήνει ολόκληρη βιομηχανία ρευματοκαταγγελιών, φορτώνοντας στους πολίτες εξοντωτικά πρόστιμα, χωρίς να αποδεικνύεται τίποτα. Ευτυχώς, υπάρχει ακόμη η Δικαιοσύνη γιατί αν περιμέναμε από τη διοίκηση του ΔΕΔΔΗΕ να πράξει τα δέοντα, θα είχαμε γίνει φωτοσύνθεση.

Πρόσφατα θυμηθήκαμε την περίπτωση επαγγελματία από το κέντρο της Θεσσαλονίκης, που είχε κατηγορηθεί αυθαίρετα για ρευματοκλοπή και του επιβλήθηκε πρόστιμο 72.000 ευρώ!!!!  Μέσω της δικαστικής οδού, δικαιώθηκε, κέρδισε τα ασφαλιστικά μέτρα και αποδείχθηκε ότι  όλη η διαδικασία, πιθανόν, ήταν αναπόδεικτη . Όπως και στην περίπτωση γυναίκας που πλήρωσε δόσεις για “κλοπή” που ποτέ δεν έκανε  και τελικά επίσης δικαιώθηκε. Ο ΔΕΔΔΗΕ, όμως, αμετανόητος.

Όσο για την πολιτική ηγεσία; Απούσα. Ο υφυπουργός του ΥΠΕΝ, Νίκος Τσάφος, εμφανίστηκε στη Βουλή μόνο και μόνο για να εκφωνήσει αριθμούς. Το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε σαν να πρόκειται για στατιστικό λάθος του Excel. Καμία απάντηση για τις αυθαιρεσίες, καμία πρόθεση ελέγχου, καμία λογοδοσία. Σαν να ζούμε σε χώρα όπου η διοίκηση των ΔΕΚΟ λειτουργεί ανεξέλεγκτα  και η κυβέρνηση χειροκροτεί από μακριά.

Και βέβαια, ο CEO του ΔΕΔΔΗΕ, κ. Τάσος Μάνος, απολαμβάνει 300.000 ευρώ ετησίως , με αύξηση 123% μέσα σε τέσσερα χρόνια. Την ώρα που ο κόσμος παλεύει να πληρώσει 800 ευρώ ρύθμισης, ο διευθύνων σύμβουλος απολαμβάνει τη χλιδή, χωρίς καμία αίσθηση ευθύνης απέναντι στους πολίτες που απειλούνται με διακοπή.

Ο ΔΕΔΔΗΕ δεν χρειάζεται αναδιάρθρωση, χρειάζεται επανεκκίνηση, διαφάνεια και λογοδοσία. Το ηλεκτρικό ρεύμα δεν είναι πολυτέλεια, είναι δικαίωμα. Και μέχρι να το καταλάβουν αυτό, εμείς θα συνεχίσουμε να ανάβουμε κερί  γιατί δεν έχουμε ρεύμα να ανάψουμε το φως.

Εμπρός καλές μου καρακάξες τραγουδήστε «Κραα, κραα, κρααα…..»

 

Η δικαιοσύνη είναι η διαρκής και σταθερή θέληση να αποδίδεται στον καθένα το δίκιο του

 Ουλπιανός, Ρωμαίος νομικός

Όλοι οι Καλοί Χωράνε… εκτός αν λείπει κάποιος

Στη χώρα όπου το σουβλάκι έχει ΦΠΑ και η λογική φόρο πολυτελείας, οι τοπικοί θεσμοί της παραγωγής, της βιομηχανίας, της μεταποίησης, του εμπορίου και των εξαγωγών  ήθελαν να εκφράσουν την «έντονη ανησυχία» τους για τους συνεχιζόμενους αποκλεισμούς από τους αγρότες.

Και την εξέφρασαν. Με κοινό τους υπόμνημα. Ένα κείμενο-χειρουργείο. Ένα λογοτεχνικό μανιφέστο με την ευαισθησία δελτίου Τύπου και τη φαντασία… μηχανής του γκαζόν.

Όλοι υπέγραψαν, ΕΒΕΘ, ΒΕΘ, ΣΒΕ, ΣΕΒΕ, μόνο η NASA δεν έβαλε το logo της. Και κάπου εκεί, στο τέλος της παραγράφου, όπου τελειώνουν τα ευχολόγια και αρχίζουν οι ύποπτες σιωπές, ένας απόντας. Ο Κυριάκος Μερελής, πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου, δεν υπέγραψε.

Γιατί; Πού είναι ο Κυριάκος; Τον απήγαγαν οι αγρότες με τα τρακτέρ; Έφυγε για διαλογισμό στον Άθω; Μήπως έγραφε άλλο υπόμνημα σε άλλη επιτροπή για άλλο Πρωθυπουργό σε άλλο σύμπαν;

Η απουσία του γέννησε πλήθος ερωτηματικών. Σε μια χώρα που ένα ερωτηματικό αρκεί για να ξεκινήσει Εξεταστική, το «πλήθος» ερωτηματικών παραπέμπει σε πολιτικό θρίλερ με παραγωγή Netflix. Ίσως και με guest εμφάνιση του ιδίου, να φωνάζει από το βάθος: «Δεν υπέγραψα γιατί ήθελα να δείξω διαφωνία, αλλά όχι τόσο φανερά ώστε να με πουν  λαϊκιστή και στεναχωρηθούν και οι σύντροφοί μου στο ΠΑΣΟΚ…..».

Βέβαια, μπορεί απλά να μην του άρεσε η γραμματοσειρά του υπομνήματος. Ή να είχε πρόβλημα με το WiFi. Στην Ελλάδα όλα είναι πιθανά, εκτός από τον διάλογο όταν τον ζητά ο Πρωθυπουργός.

Οι άνθρωποι συχνά σκοντάφτουν πάνω στην αλήθεια, αλλά οι περισσότεροι σηκώνονται και συνεχίζουν τον δρόμο τους σαν να μη συνέβη τίποτα

 Winston Churchill

 Η Εφορεία της Ανεφορείας ή πώς μια Υπηρεσία «Προστασίας» κατάφερε να Διαβρώσει την Κληρονομιά

Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, εκεί που άλλοτε ανθούσαν ταπεινά αλλά στιβαρά δείγματα νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, εκεί που το πνεύμα της αστικής ευπρέπειας μαρτυρούσε μια εποχή χαμένη στην ομίχλη της μνήμης, ήρθε η Υπηρεσία Νεότερων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Κεντρικής Μακεδονίας,  η αποκαλούμενη και Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων Θεσσαλονίκης,  να μας υπενθυμίσει πως ουδεμία γραφειοκρατία είναι ανεπίδεκτη καταστροφής.

Σε ένα χαρακτηριστικό νεοκλασικό κατάστημα, στο ιστορικό κέντρο της πόλης, έλαβε χώρα η απόλυτη παραμόρφωση, ο ισόγειος χώρος μετατράπηκε σε επαγγελματική βιοτεχνία — ένας «τεχνικός θρίαμβος»  εις βάρος της χρήσης και του χαρακτήρα του ίδιου του μνημείου. Σαλόνι δεν υπάρχει, βιτρίνα δεν υπάρχει, η δε πρόσοψη «διαβάζεται» πλέον σαν τεχνικό δελτίο. Και η γειτονιά; Ένας θλιβερός απόηχος της χαμένης της λειτουργικότητας, βυθισμένη σε θόρυβο, οσμές και ασυμβατότητα.

Η υποκρισία κορυφώνεται όταν θυμηθούμε πως αυτή η ίδια Υπηρεσία, που ευαγγελίζεται την ανάδειξη των μνημείων, στεγάζεται σ’ ένα διατηρητέο κτήριο της Άνω Πόλης, όπου υποθέτουμε ότι η χρήση δεν έχει παραβιαστεί και τα πατώματα δεν έχουν γίνει συνεργεία. Είναι η εικόνα της πολιτισμικής σχιζοφρένειας, από τη μία το καμουφλαρισμένο κουστούμι του σεβασμού, κι από την άλλη η ριζική έλλειψη εποπτείας και ηθικής ευθύνης για όσα συντελούνται στο όνομα της ανάπτυξης (ή καλύτερα, της κατάπτυξης).

Το ερώτημα είναι απλό, ποιος εποπτεύει αυτούς που οφείλουν να εποπτεύουν; Η Υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, μια φιγούρα που λάμπει δια της απουσίας της, πότε σκοπεύει να στρέψει το βλέμμα της όχι προς τις εθνικές σκηνές και τα δελτία τύπου, αλλά προς τις καθημερινές προδοσίες της ιστορικής ταυτότητας; Ή μήπως το υπουργείο λειτουργεί ως μακρύ χέρι της αδιαφορίας, επιβραβεύοντας εκείνους που μετατρέπουν την προστασία των μνημείων σε διακοσμητική ταμπέλα;

Ποιος θα φυλάξει τους φύλακες;

Ιουβενάλης, Ρωμαίος σατιρικός ποιητής

Και κλείνοντας την πορτοκαλιά μας και ιδιαίτερα…. συγκινημένοι για την πρόσφατη ανακοίνωση του Στέφανου Κασσελάκη για έκτακτο συνέδριο που θ΄ αποφασίσει  αν θα συνεχίσει ….. αντί  σχολίων αναφερόμαστε  στους στίχους γνωστού λαϊκού παλαιού άσματος που τραγούδησε ο καταπληκτικός Πάνος Γαβαλάς σε στίχους Ρεπάνη -Χάλη

Έφτασε η ώρα η σκληρή

σφίξε με αγάπη μου πολύ

απόψε θα χωρίσουμε για πάντα πια οι δύο

και μια  ζωή θα γκρεμιστεί μ ένα πικρό αντίο

Έτσι είναι πάντα μ ένα αντίο

φεύγει ο ένας απ’ τους δύο……