Φαιδρά Πορτοκαλέα #025: Το εγκεφαλικό, η Σαπικοκτονία, η Αριστοτέλους, ο Θερμαϊκός, η δημοτική αντιπολίτευση, ο αριστερός Μεσσίας, ο καταζητούμενος και ο Κερδοτρόφος…

Ο κτηνοτρόφος έπαθε εγκεφαλικό. Η κοινωνία τι άλλο πρέπει να πάθει;

Υπάρχει ένας άνθρωπος , όχι ένας αριθμός, ούτε ένα στατιστικό του κρατικού προϋπολογισμού  που σωριάστηκε στο έδαφος βλέποντας να παίρνουν τα ζώα του για να τα θανατώσουν. Ζώα σπάνιας τοπικής ράτσας, καρπός δεκαετιών δουλειάς, έγνοιας, ιδρώτα. Εκεί, στο χωράφι του, μπροστά στα φορτηγά και τους ένστολους, δεν άντεξε. Το μυαλό του κατέρρευσε, όπως κατέρρευσαν τα όνειρά του.

Βγήκε από το νοσοκομείο, λένε. Σώθηκε το σώμα, αλλά η ψυχή; Οι γιατροί τού ζήτησαν να μην φορτίζεται συναισθηματικά. Πώς να το κάνεις αυτό όταν όλη σου η ζωή, οι κόποι σου, η ταυτότητά σου  αφανίζονται με μία κρατική υπογραφή;

Και δεν είναι μόνος. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, εργαζόμενοι της γης, άνθρωποι με ρόζους στα χέρια και σιωπηλές νύχτες γεμάτες χρέη, στήνουν μπλόκα για να ακουστούν. Όχι για να «αντιδράσουν». Για να ζητήσουν να μην εξαφανιστούν. Κι η απάντηση; ΜΑΤ. Κράνη. Ασπίδες. Ξύλο. Σπρωξιές. Μια μπότα που σπρώχνει τον απελπισμένο, τον σπρώχνει πιο βαθιά στο αδιέξοδο, μέχρι να ουρλιάξει: «Χρωστάω παντού! Θα χάσω το σπίτι μου! Δεν έχω να ταΐσω τα παιδιά μου!».

Αν όλα αυτά τα πρόσωπα σας φαίνονται ξένα, ίσως είναι επειδή το χώμα τους δεν μυρίζει ευρώ. Ίσως είναι γιατί οι ψυχές τους δεν είναι marketable. Ίσως γιατί στα μάτια του κράτους δεν είναι ούτε καν πολιτικό κόστος, είναι απλώς κόστος.

Έχουν ξεχάσει οι «πάνω» ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο το ΑΦΜ του. Είναι η μνήμη του, η περηφάνια του, ο κόπος του, η φωνή του, ακόμη κι όταν είναι βραχνή από το κλάμα ή το τσίριγμα.

Και μην νομίζετε πως αυτό αφορά μόνο τους λίγους. Γιατί όταν το χώμα που μας ταΐζει αρχίσει να στεγνώνει από ανθρώπους, δεν θα ’χουμε τίποτα να μασήσουμε, ούτε ψωμί ούτε αλήθεια.

Όταν οι κυβερνήσεις φοβούνται τον λαό, υπάρχει ελευθερία. Όταν ο λαός φοβάται τις κυβερνήσεις, υπάρχει τυραννία

Τόμας Τζέφερσον

 

Σαπικοκτονία ,ο Γιάννης Παπαδόπουλος και η συστηματική υποβάθμιση της Θεσσαλονίκης

Αν χρειάζεσαι νέα λέξη για να περιγράψεις το φαινόμενο του να παύεις μια Γενική Διευθύντρια πριν καν λήξει η σύμβασή της, να το κάνεις αθόρυβα αλλά εκκωφαντικά και να προκαλείς πολιτικό ντόμινο σε μια ολόκληρη πόλη, τότε καλωσόρισες στον κόσμο της  Σαπικοκτονίας.

Όχι, δεν είναι μυστικό πρόγραμμα του Netflix. Ούτε εναλλακτική πρόταση μαγειρικής από την ΕΡΤ2. Είναι η αποπομπή της Σύνθιας Σάπικα από την ΕΡΤ3, που έγινε με τρόπο τόσο απότομο και πολιτικά ασύμφορο, που μέχρι κι οι καφετιέρες στο Ραδιομέγαρο πήραν ρεπό από την αμηχανία……

Πρωταγωνιστής, σεναριογράφος και σκηνοθέτης της υπόθεσης, ο Πρόεδρος της ΕΡΤ, Γιάννης Παπαδόπουλος. Και αν κάποιος είχε την ελπίδα ότι η διοίκηση της δημόσιας τηλεόρασης θα μπορούσε να δείξει στοιχειώδη σεβασμό στην ιστορική της παρουσία στη Θεσσαλονίκη, αυτή η ελπίδα έπεσε πάνω στο τοίχο της διοικητικής αυθαιρεσίας, σαν δημοσιογράφος σε άκυρη σύνδεση Skype.

Διότι η ΕΡΤ3, για όσους ξεχνούν, δεν είναι το προβληματικό παράρτημα του κεντρικού δελτίου. Είναι μια δημόσια δομή με ιστορία, φυσιογνωμία και σημασία. Όχι απλώς για τη Βόρεια Ελλάδα, αλλά για όλη τη χώρα. Όταν λοιπόν η αποπομπή της Γενικής Διευθύντριας έρχεται πριν καν λήξει το συμβόλαιό της, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς καν προσχήματα, και με ένα ύφος “τελειώσαμε, φύγε”, τότε δεν έχουμε μια απλή διοικητική αλλαγή.  έχουμε πολιτισμική περιφρόνηση με πρωτοκολλημένο αριθμό πρακτικού.

Αντί η ΕΡΤ να είναι θεματοφύλακας της ισορροπίας και της πολυφωνίας, λειτουργεί σαν οικογενειακή επιχείρηση όπου όποιος δεν ταιριάζει στο σαλόνι, στέλνεται στην κουζίνα. Και ο κύριος Παπαδόπουλος, ο οποίος φρόντισε να διώξει τη Σάπικα με τρόπο που θύμισε περισσότερο εκκαθάριση πολιτικού τοπίου παρά ορθολογική αναδιοργάνωση, φέρει ακέραια την ευθύνη για τη ζημιά που προκαλείται όχι μόνο στη λειτουργία του οργανισμού, αλλά κυρίως στο κύρος του.

Και μη γελιόμαστε, η Θεσσαλονίκη έχει μνήμη. Ξέρει πότε την αντιμετωπίζουν ως συνοικία του κέντρου. Η επιλογή να υποτιμηθεί έτσι η ΕΡΤ3, να χαθεί η συνέχεια, η στοιχειώδης ευγένεια  και να υπονομευθεί ένα πρόσωπο που, κακά τα ψέματα, έχει πολιτική και τοπική στήριξη, δείχνει ένα και μόνο πράγμα, ότι ο Πρόεδρος της ΕΡΤ δεν πιστεύει στην ΕΡΤ3 ή, αν πιστεύει, μάλλον την προτιμά ως λευκή σελίδα, για να γράψει τις δικές του διαθέσεις, όποιες κι αν είναι αυτές.

Το αν η Σάπικα έκανε λάθη, αδράνειες ή είχε πολιτικές πλάτες, είναι συζήτηση που μπορεί να γίνει. Αυτό όμως  δεν δικαιολογεί  τη θεσμική βαναυσότητα της αποπομπής. Ούτε την εικόνα μιας δημόσιας τηλεόρασης που δεν ξέρει πώς να διαχειρίζεται τον ίδιο της τον εαυτό πολύ περισσότερο τα περιφερειακά της παραρτήματα, τα οποία μεταχειρίζεται σαν ενοχλητικά απομεινάρια από την εποχή που η λέξη “δημόσιο” είχε ακόμα τιμή.

Η ευθύνη, λοιπόν, δεν βαραίνει κάποιο απρόσωπο «κέντρο εξουσίας», ούτε κάποιο αόρατο «Μαξίμου». Η ευθύνη έχει όνομα, τίτλο και σφραγίδα, Γιάννης Παπαδόπουλος, Πρόεδρος της ΕΡΤ. Και αν αναζητά κανείς την πηγή της απαξίωσης, δεν χρειάζεται να κοιτάξει ψηλότερα. Κοιτάμε εκεί που λήφθηκαν οι αποφάσεις. Όχι στα σύννεφα, αλλά στο γραφείο του μεγάλου αφεντικού της Δημόσιας Τηλεόρασης, που φαίνεται να θεωρεί τη Θεσσαλονίκη περισσότερο διοικητικό πονοκέφαλο παρά πνεύμονα ενημέρωσης.

Κι έτσι, η υπόθεση  Σαπικοκτονία  δεν είναι πια εσωτερική διοικητική υπόθεση. Είναι  σύμπτωμα  ενός βαθύτερου προβλήματος, της συνεχούς υποβάθμισης της Θεσσαλονίκης, της πνευματικής αποστράτευσης των τοπικών στελεχών και της κρατικής ρουτίνας που λέει, «δεν πειράζει, ποιος θα φωνάξει από κει πάνω;»

Μόνο που η απάντηση δεν θ’ αργήσει και θα ακουστεί…

Η αλήθεια δεν λέγεται ποτέ, λέγεται μόνο το παραμύθι που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε

Τένεσι Ουίλιαμς

 

Η Αριστοτέλους αποφάσισε να λάμψει κόντρα στη μιζέρια μας

Το άναμμα του δέντρου το βράδυ της Τετάρτης έμοιαζε με πείραμα φυσικής που κανείς δεν περίμενε να πετύχει στη Θεσσαλονίκη. Βροχή, υγρασία, τα γνωστά σύννεφα που κάθονται πάνω από την πόλη σαν μακρινά ξαδέρφια που ξέμειναν στο σαλόνι, κι όμως, χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν στην Αριστοτέλους για να ακούσουν τον Αντώνη Ρέμο. Το παιδί της πόλης, ο άνθρωπος που μπορεί να τραγουδήσει και να εξαφανιστεί για λίγο η απαισιοδοξία, έβαλε μπροστά μια βραδιά που μύριζε κάπως σαν Χριστούγεννα πριν τα χαλάσει η κρίση.

Μέσα σε όλο αυτό το θαύμα εμφανίστηκε και μια λεπτομέρεια πιο σπάνια και από κενή θέση πάρκινγκ στο κέντρο. Οργάνωση και όχι απλή οργάνωση, αλλά εκείνο το είδος που σε κάνει να κοιτάς γύρω σου και να λες δεν μπορεί, κάτι λάθος έγινε, αυτό είναι άλλο κράτος. Η Νext Media Group, με τον Γιάννη Κουρτάκη να τραβάει τα νήματα σαν σοβαρός σκηνοθέτης που δεν πιστεύει στη φράση δε βαριέσαι, έστησε ολόκληρο σύστημα που έκανε τη βραδιά να μοιάζει με επαγγελματική παραγωγή και όχι με συλλογικό αυθορμητισμό τύπου για να δούμε πώς θα κάτσει.

Ήχος, φωτισμός, σκηνή, όλα λειτούργησαν σαν να είχαν μαντικές ικανότητες και ήξεραν από πριν πού θα πατήσει ο Ρέμος, πού θα ανάψει ο φακός και πού θα γλιστρήσει ο ανυποψίαστος Θεσσαλονικιός που νόμιζε ότι το νερό στην πλατεία είναι απλώς διακόσμηση. Η βραδιά έλαμψε με τρόπο που δεν συνηθίζεται στα μέρη μας, όπου συνήθως λάμπουν μόνο τα νερά της βροχής πάνω στα πεζοδρόμια.

Κι ενώ το πλήθος φωτογραφιζόταν, τραγουδούσε και ανέβαζε stories πιο γρήγορα κι από την ένταση του μπασίματος, η Αντιδημαρχία Καθαριότητας ζούσε τον δικό της ηρωισμό. Ο Γιώργος Δημαρέλος και οι εργαζόμενοι καθάρισαν την πλατεία τόσο γρήγορα που αν τους έβλεπε κανένα παραμύθι θα ζητούσε πίσω τα ξωτικά του. Στο τέλος της νύχτας, η Αριστοτέλους έμοιαζε με πλατεία που είχε περάσει από πρόγραμμα detox και όχι από χιλιάδες πατημένα ποτήρια και γκλίτερ που κάνουν τις σόλες να γλιστρούν σαν βούτυρο.

Και βέβαια, αν υπήρχε μια κατηγορία που θα έπαιρνε Όσκαρ για καλύτερη υποστηρικτική παρουσία, αυτή θα πήγαινε στη Δημοτική Αστυνομία και στον Αντιδήμαρχο Κώστα Τσιαπακίδη. Με βλέμμα που έλεγε εδώ θα σταθείτε, όχι παραπάνω, όχι παρακάτω, κράτησαν τους μικροπωλητές σε ειδικό χώρο σαν να ήταν μέρος καλοκουρδισμένης χορογραφίας. Ούτε φωνές, ούτε τρικλοποδιές, ούτε πάγκοι που φυτρώνουν μέσα στην εξέδρα επειδή εκεί βρίσκουν καλύτερο φωτισμό. Όλα στην εντέλεια, με τέτοια τάξη που για λίγο νόμιζες πως η Θεσσαλονίκη δοκίμαζε πιλοτικά μια πιο ευρωπαϊκή εκδοχή του εαυτού της.

Αν κάτι έμεινε από τη βραδιά είναι ότι η πόλη, όταν θέλει, μπορεί να θυμίζει την καλύτερή της εκδοχή. Γιορτή, μουσική, τάξη, καθαριότητα, ένα θαύμα που έλαμψε στην υγρασία και άντεξε.

Η γιορτή είναι μια υπόσχεση πως η ζωή μπορεί να γίνει όμορφη

Κούντερα

 

Θερμαϊκός με άρωμα ποντικού και γεύση υποσχέσεων

Η παραλία της Θεσσαλονίκης έχει αυτή τη σταθερότητα που ζηλεύουν οι κοινωνιολόγοι, στηρίζεται σε δυο πυλώνες, την αθεράπευτη αισιοδοξία των πολιτικών και την ακατάλυτη πεποίθηση των ποντικών ότι ο κόλπος είναι το προσωπικό τους SPA!!!  Θες τουρίστες να τραβήξουν φωτογραφίες, θες περαστικούς που απλώς ήθελαν να περπατήσουν ανέμελα, όλοι καταλήγουν να κοιτάζουν τα νεκρά τρωκτικά που επιπλέουν ανάμεσα σε πλαστικά μπουκάλια, καφέδες που έφυγαν από τα χέρια των αφηρημένων και διάφορα σκουπιδομνημεία που επιπλέουν με μια αξιοπρέπεια που θα ζήλευε και το Λούβρο. Κάθε φορά που το νερό σπρώχνει στην επιφάνεια το επόμενο αρουραίο- κουφάρι, η πόλη θυμάται όλους εκείνους τους υπουργούς και δημάρχους που επί είκοσι χρόνια μας έπειθαν ότι ο κόλπος θα καθαρίσει επιτέλους ,τουλάχιστον  επιφανειακά. Αλλά μάλλον εννοούσαν με Photoshop.

Η κατάσταση έχει πια αποκτήσει χαρακτήρα αλληγορίας. Ο Θερμαϊκός μοιάζει με εκείνον τον φίλο που σου υπόσχεται ότι θα κόψει το τσιγάρο, αλλά κάθε πρωί τον βλέπεις με δυο πακέτα στο χέρι και τασάκι γεμάτο. Έτσι κι εδώ, οι καθαρισμοί υποτίθεται ότι γίνονται, οι συμβάσεις υπογράφονται, οι αρμόδιοι ποζάρουν ευτυχισμένοι, όμως το θέαμα παραμένει το ίδιο, με τη μυρωδιά να λειτουργεί πια ως ανεπίσημο σήμα κατατεθέν της πόλης.

Και επειδή η ειρωνεία δεν έχει πάτο, τώρα έρχεται και η φαεινή ιδέα για ένα τεράστιο ντεκ στην παλιά παραλία. Κατά τα άλλα, αδυνατούμε να βρούμε τρόπο να μη μαζεύονται από κάτω σκουπίδια, ποντίκια, σακούλες, καλαμάκια και διάφορα του βυθού που δεν ήξερες καν ότι υπάρχουν. Αν γίνει το ντεκ χωρίς σοβαρή πρόβλεψη, θα ζήσουμε το πρώτο υπερυψωμένο πάρκο βιολογικής αποσύνθεσης. Ειλικρινά, θα μπορούσε να το εντάξει η πόλη και ως πολιτιστική εγκατάσταση, ώστε να λέμε ότι δεν έχουμε ρύπανση αλλά μοντέρνα τέχνη.

Η παραλία τελικά έχει το ταλέντο να ενώνει την αισθητική φαντασίωση των πολιτικών με την απλή φυσική παρουσία των ποντικών. Κι εμείς στη μέση, να ελπίζουμε ότι την επόμενη φορά το μόνο που θα επιπλέει θα είναι κάνα παγωτό χωνάκι που έπεσε από το χέρι παιδιού και όχι κάτι που έβγαλε τελευταία του ανάσα μέσα στο φρεάτιο.

Όταν η αλήθεια βουλιάζει, οι ψεύτες κολυμπούν

Μπέρτολτ Μπρεχτ

 

Δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης, αντιπολίτευση σε λειτουργία αεροπλάνου

Στο δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης η εικόνα θυμίζει περισσότερο σαλόνι αναμονής απόφασης παρά πεδίο σύγκρουσης απόψεων. Η διοίκηση μιλάει, οι υπηρεσιακοί παρουσιάζουν, οι ψήφοι ανεβοκατεβαίνουν πειθαρχημένα και η αντιπολίτευση μοιάζει να λειτουργεί σε κατάσταση πτήσης, αόρατη, αθόρυβη, με ενεργοποιημένη τη λειτουργία, μην ενοχλείτε. Στο κέντρο αυτού του σκηνικού δύο πρόσωπα που θεωρητικά θα έπρεπε να σηκώνουν το βάρος του ελέγχου, ο Κωνσταντίνος Ζέρβας και ο Σπύρος Πέγκας, δίνουν την εντύπωση ότι συμμετέχουν σε άλλο έργο, ίσως και σε άλλη πόλη.

Ο Ζέρβας, πλέον επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, μπαίνει στην αίθουσα με την άνεση πρώην ιδιοκτήτη που περνάει να δει τι έχουν κάνει με το μαγαζί του. Μιλάει μεν σε ορισμένα θέματα, ιδίως όπου θίγεται η δική του θητεία, αποφεύγει δε με επιδεξιότητα τον σταθερό, επίμονο αντιπολιτευτικό λόγο που θα απαιτούσε μια πόλη στο μέγεθος της Θεσσαλονίκης. Χαρακτηρίζει επιλογές, αφήνει αιχμές, αλλά σπάνια επιμένει μέχρι τέλους, σαν να μην θέλει πραγματικά να χαλάσει τις καρδιές.

Απέναντι του, θεωρητικά σε πιο προωθημένο αντιπολιτευτικό ρόλο, βρίσκεται ο Σπύρος Πέγκας. Στην πράξη όμως μοιάζει να έχει διπλώσει με φροντίδα μια λευκή πετσέτα και να την έχει ακουμπήσει στην άκρη του τραπεζιού.

Το πιο ειρωνικό από όλα είναι ότι την ώρα που η αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου αδειάζει από αντιπολιτευτικό λόγο, γεμίζει από άλλη πλευρά με εκδηλώσεις, πάνελ και δημόσιες συζητήσεις για το μέλλον της πόλης. Ο ίδιος ο Πέγκας βρίσκει χρόνο να οργανώνει event  με δημάρχους από αλλού, την ίδια στιγμή που η δική του πόλη τον περιμένει σε μια συνεδρίαση τεσσάρων ωρών. Η εικόνα, αντιπολίτευση τύπου lifestyle, με ωραίο φωτισμό και concept, αλλά χωρίς ψηφοφορία και χωρίς πρακτικά.

Ενδιάμεσα ακούγονται πότε πότε αντιρρήσεις, ενστάσεις, καταγγελίες για στασιμότητα και λάθος προτεραιότητες. Όλα αυτά όμως θυμίζουν περισσότερο σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα παρά συστηματικό έλεγχο εξουσίας. Η αίσθηση που μένει είναι ότι η πόλη πορεύεται με μια διοίκηση που κάνει ό,τι νομίζει και μια αντιπολίτευση που κάνει ό,τι βολεύει. Οι μόνοι που δεν βολεύονται στο τέλος είναι οι κάτοικοι.

Η δημοκρατία προϋποθέτει ενεργούς πολίτες

Κορνήλιος Καστοριάδης

 

Επιστροφή του Μεσσία, Τσίπρας Reloaded

Κι εκεί που νομίζαμε ότι η πολιτική ζωή της χώρας είχε ήδη εξαντλήσει κάθε δόση σουρεαλισμού, έρχεται ο Αλέξης Τσίπρας να μας αποδείξει πως το σίκουελ της παρεξήγησης έχει πάντα χώρο για νέα επεισόδια. Στο μεγαλοπρεπές Παλλάς, στη Βουκουρεστίου  γιατί τα πολιτικά καμπανελάκια πρέπει να χτυπούν σε σκηνικό θεάτρου και όχι βουλής,  ο πρώην Πρωθυπουργός, πρώην αριστερός, πρώην σωτήρας (και νυν συγγραφέας, wannabe Μωυσής), παρουσίασε το νέο του βιβλίο.

Το θέαμα θύμιζε περισσότερο πρεμιέρα του Τιτανικού  με τον σκηνοθέτη να ανεβαίνει στη σκηνή και να φωνάζει: «Παιδιά, πάμε άλλη μία φορά να το βυθίσουμε!». Μπροστά ο Αλέξης, σε ρόλο διανοούμενου που μόλις διάβασε για πρώτη φορά Νίτσε (ή τουλάχιστον εξώφυλλό του), και στον εξώστη  για να μην μπερδευόμαστε ποιοι είναι στη σκηνή και ποιοι στα ρετάλια   οι Φάμελλος και Χαρίτσης, πρώην καπεταναίοι της «προσωρινής» ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Στην κατάταξη των προσκεκλημένων, ο εξώστης δεν ήταν τόσο… τιμητικός όσο υποτιμητικός. Σαν να τους είπε, «ευχαριστούμε που ζεστάνατε τη θέση όσο έλειπα, τώρα πίσω στο πατάρι»

Και ποια ήταν η μεγάλη αποκάλυψη της βραδιάς; Όχι, δεν ήταν ότι ο Τσίπρας αποφάσισε να πει την αλήθεια για τα capital controls ή τις ψευδαισθήσεις της “περήφανης διαπραγμάτευσης”. Ήταν ότι… θα ξαναφτιάξει κόμμα για να… ξαναγίνει Πρωθυπουργός, τόσο απλά. Σαν να ιδρύει κάποιος startup για να ξαναπουλήσει σαπούνια που δεν έπλυναν ποτέ.

Η πολιτική αυτοκριτική, φυσικά, απούσα. Αντίθετα, ένα ποτ πουρί από γενικολογίες, συναισθηματισμούς και υπαινιγμούς για “προδομένες αξίες”, χωρίς να εξηγείται ποτέ ποιος πρόδωσε, τι, και γιατί. Σαν κλασικός ήρωας σε ελληνική σαπουνόπερα που επιστρέφει μετά από χρόνια, κουβαλώντας ένα μυστικό που κανείς δεν ήξερε.

Ο Τσίπρας εμφανίζεται σαν ένας Μωυσής χωρίς Παλαιά Διαθήκη, προσπαθώντας να ξανανοίξει τη θάλασσα της κεντροαριστεράς  που, ας είμαστε ειλικρινείς, είναι πια περισσότερο βάλτος. Με παλιές φράσεις, παλιούς φίλους (από απόσταση ασφαλείας) και παλιά σχέδια ντυμένα με νέο περιτύλιγμα.

Αν κάτι μας δίδαξε η τσιπρο φιέστα, είναι πως η πολιτική στην Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ απλώς κάνει κύκλους, με πρωταγωνιστές που αρνούνται να εγκαταλείψουν τη σκηνή. Και όταν όλα αποτυγχάνουν, γράφουν βιβλίο ή  φτιάχνουν κόμμα, ή  και τα δύο.

Εμπρός ας απολαύσουμε ένα τραγούδι από τις μοναδικές μας καρακάξες   «Κρααα, κρααα, κραα…»

Ο πολιτικός σκέφτεται για τις επόμενες εκλογές. Ο ηγέτης για τις επόμενες γενιές

James Freeman Clarke, Αμερικανός θεολόγος, συγγραφέας και κοινωνικός στοχαστής του 19ου αιώνα, με ριζοσπαστικές ιδέες για την εποχή του

 

Καταζητούμενος στην Ουκρανία, εξαφανισμένος στην κάλπη

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης εμφανίζεται στο στούντιο τηλεοπτικού σταθμού και ανακοινώνει με την άνεση ανθρώπου που παραγγέλνει σουβλάκια ότι το δίλημμα Μητσοτάκης ή Τσίπρας δεν υπάρχει, διότι η άλλη λύση είναι ο ίδιος!!!!! Και για να δέσει το γλυκό, θυμίζει ότι είναι και καταζητούμενος στην Ουκρανία, λες και οι ψηφοφόροι ψάχνουν πρωθυπουργό με ένταλμα

Η εικόνα είναι γνώριμη. Ένα κομμάτι της λεγόμενης Αριστεράς ζει σε μόνιμη Διεθνή του Μονολόγου, όπου κάθε μικρό κόμμα είναι και μια μελλοντική κυβέρνηση, κάθε τηλεοπτικό πάνελ είναι κεντρική επιτροπή και κάθε κάμερα είναι συνέδριο. Ο Λαφαζάνης απλώς το λέει φωναχτά, αυτό που πολλοί διεκδικητές της μιας μονάχα ψήφου σκέφτονται σιωπηλά, ότι η Ιστορία τους χρωστάει το Μέγαρο Μαξίμου.

Από τα χρόνια των συνιστωσών μέχρι τα σημερινά ακροαριστερά μικρόφωνα, το σενάριο είναι ίδιο. Πολλή επανάσταση στο λόγο, πολλή καταγγελία για το σύστημα, ελάχιστη αυτοκριτική για τις αυταπάτες του παρελθόντος. Όλα φταίνε, εκτός από εκείνον που κοιτιέται στον καθρέφτη και βλέπει μέσα του τον επόμενο Λένιν, τον επόμενο Τσε, τον επόμενο οτιδήποτε.

Την ίδια ώρα, η κοινωνία παλεύει με λογαριασμούς, φόρους και ενοίκια και η Αριστερά ανακυκλώνει παλιά σύμβολα, σφυροδρέπανα και συνθήματα για να τα φορέσει πάνω σε νέες τηλεοπτικές καριέρες. Αντί να συζητά για μισθούς και νοσοκομεία, στήνει διαγωνισμό αυθεντικότητας, ποιος είναι πιο αντισυστημικός, πιο αντιμνημονιακός, πιο καταζητούμενος και από την λογική

Στο τέλος, πίσω από τις μεγαλόστομες δηλώσεις μένει μια μικρή, σχεδόν τρυφερή ελληνική αλήθεια, ότι πολλοί πολιτικοί της Αριστεράς δεν ζητούν απλώς να εκπροσωπήσουν τον λαό, ζητούν να πρωταγωνιστήσουν σε μια προσωπική παράσταση δικαίωσης. Με την κάμερα για προβολέα και τις δημοσκοπήσεις για χειροκρότημα. Και ο λαός, που έχει δει πολλές φορές το ίδιο έργο, απλώς αλλάζει κανάλι.

Σε αυτόν τον τόπο είσαι ό,τι δηλώσεις

Γιάννης Τσαρούχης

 

Ο Μέγας Κερδοτρόφος, πώς ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ζήλεψε τα τυχερά Χέρια του Θανάση του Κτηνοτρόφου

Στην αγνή και τίμια ελληνική ύπαιθρο, εκεί όπου τα πρόβατα βελάζουν, οι καρποί της γης ανθίζουν και τα λαχεία σκάνε όπως οι πατάτες στον φούρνο, ένας νέος ήρωας αναδύθηκε: ο «κτηνοτρόφος με τα 6.000 τυχερά δελτία». Ναι, σωστά διαβάσατε, έξι χιλιάδες, όχι ευρώ, όχι πρόβατα, αλλά κερδισμένα δελτία λαχείων. Ο στατιστικός θεός λιποθύμησε  ο νόμος των πιθανοτήτων έκαψε φλάντζα. Και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να σταυρώνουμε τα χέρια και να αναρωτιόμαστε, πού στο καλό βρίσκονται αυτά τα πρακτορεία  που πουλάνε τέτοια λαχεία;

Ο κυρ-Θανάσης(υποθετικό όνομα), λοιπόν, δεν είναι ένας απλός κτηνοτρόφος. Είναι ο Νοστράδαμος του τζόγου, ο Καλπάκι-Τζάκποτ, ο αγροτικός προφήτης των αριθμών. Και όπως κάθε προφήτης που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι αυτός, όταν τον πλησίασαν οι φορολογικές αρχές, έκανε το θαύμα του: «Δεν ήταν τα λαχεία, κύριε έφορε. Ήταν η μανούλα μου, που μου έδωσε 300.000 ευρώ με μια γονική παροχή. Και να ’χετε την ευχή της!»

Το συγκινητικότερο, όμως, είναι πως η ιστορία αυτή επαναλαμβάνεται με τη μαθηματική ακρίβεια που δεν έχουν τα λαχεία. Από την Κεντρική Ελλάδα μέχρι το μεγάλο νησί, όπου κι εκεί , τι έκπληξη!  βρέθηκε άλλος ένας φτωχός συγγενής του Γούρικου Αγροτοπατέρα που κατέθεσε κι αυτός «διορθωτική δήλωση» με λεφτά από τη γιαγιά, τη μάνα, την πεθερά ή τον Αη-Βασίλη.

Βλέπετε, υπάρχει ένας μικρός κωδικούλης στο Ε1, ο περίφημος 781,  που μοιάζει με τρύπα του συστήματος, μέσα απ’ την οποία περνούν τα μαύρα κι αναστενάζει το λευκό χρήμα. Ένας αριθμός, τόσο παραμελημένος από τις εφορίες, που πλέον έχει γίνει το λογιστικό αντίστοιχο της “πίσω πόρτας” σε πανηγύρι.

Και φυσικά, όλοι αυτοί οι «τυχεροί» είναι απλώς σεμνοί αγρότες. Δεν ξέρουν από off-shore, ούτε από πλαστά τιμολόγια, μόνο από σταυρωμένα δελτία. Είναι, με άλλα λόγια, τόσο απίθανα τυχεροί, που αν υπήρχε θεός της τύχης, θα τους είχε ζητήσει autographs και αριθμούς για επόμενα δελτία.

Το πιθανό δεν συμβαίνει πάντα, αλλά όταν συμβαίνει πολλές φορές, προκαλεί απορία

Αριστοτέλης