Φαιδρά Πορτοκαλέα #029: Οι βλακείες, ο Ταχιάος, ο πράσινος καφές, η απαγωγή, η έξοδος κινδύνου, οι « ευχές», η Τελοφοβία, η φιλοσοφία και ο Σιωπηλός Ουρανός…

Αχ, καλή χρονιά είπαμε; Τέλεια, να την ξεκινήσουμε λοιπόν με πολύ σάτιρα και πολύ καφρίλα  όπως αξίζει σε κάθε έντιμο αναγνώστη που επιμένει να διαβάζει στήλες σε εποχές που κανείς δεν διαβάζει ούτε τα ψιλά γράμματα στο delivery. Καλώς ήρθατε στη πρώτη του χρόνου  «Φαιδρά  Πορτοκαλέα»  εκεί που η πραγματικότητα κουτουλάει πάνω στην ειρωνεία…..

Καινούριος Χρόνος, ίδιες Βλακείες

Καθώς το ημερολόγιο αλλάζει και οι αριθμοί χορεύουν από ’25 σε ’26, η ανθρωπότητα, πάντα υπερφίαλη και μονίμως αγχωμένη. βρίσκει νέες αφορμές να ξύνεται στα ίδια παλιά ερωτήματα. «Νέα χρονιά, νέα αρχή!» φωνάζουν οι απανταχού influencers με μάτια που γυαλίζουν σαν παρμπρίζ πλυμένο με αισιοδοξία. Μα οι αρχές, φίλτατοι αναγνώστες, είναι φθηνές, και οι συνήθειες… πετρωμένες.

Η κοινωνία ασχολείται με «νέους στόχους», λιγότερο κινητό, περισσότερο γυμναστήριο, λιγότερη τοξικότητα, περισσότερα smoothies. Ω, η τραγωδία της ανθρώπινης φύσης! Να πιστεύει ότι μία αλλαγή στον αριθμό του έτους θα την απαλλάξει από το βάρος της ηλιθιότητάς της!

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι νεο-φιλοσοφούντες με σέλφι στο γυμναστήριο κραυγάζουν «Νέα Εγώ!», λες και η αλλαγή από το ’25 στο ’26 είναι μεταφυσική μύηση σε ανώτερο ον. Εν τω μεταξύ, η Γη καίγεται, οι τιμές ανεβαίνουν πιο γρήγορα κι από σκέψη φιλοσόφου σε μπορντέλο, και η πολιτική συνεχίζει το διαχρονικό της κυνήγι: «Πώς να λες πολλά, κάνοντας λίγα, με στόχο το τίποτα». Οι μεγάλοι στοχαστές θα γελούσαν· οι μικροί κάνουν TikTok.

Όμως μη μας παρεξηγείς. Ο χλευασμός είναι απλώς το εργαλείο του απελπισμένου ορθολογιστή. Γιατί αν δε γελάσουμε με τα σύγχρονα ήθη  που φοράνε τη σοβαροφάνεια σαν κακό ρούχο ,θα μείνουμε να τα υποστούμε χωρίς αντίσταση.

Και καθώς οι άνθρωποι μετρούν «νέες αρχές» με ημερολόγια, εμείς  οι άνθρωποι παλαιότερων ημερομηνιών  σας προτρέπουμε στο εξής ,μην περιμένεις τον Γενάρη για να σκεφτείς, ούτε το καλοκαίρι για να ζήσεις.

 

Ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος, αλλά παντού βρίσκεται αλυσοδεμένος

 Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, Ελβετός …προβληματικός φιλόσοφος  του Διαφωτισμού

 

Ο Υφυπουργός που δεν φωνάζει  και γι’ αυτό δουλεύει

Υπάρχει ένα παράδοξο στην ελληνική πολιτική σκηνή, όποιος μιλά λιγότερο, παρεξηγείται περισσότερο. Ο Νικόλαος Ταχιάος, Υφυπουργός Δημοσίων Έργων, μοιάζει να είναι παιδί αυτού του παράδοξου. Δεν είναι τηλεοπτικός μονομάχος, δεν είναι επαγγελματίας χαμογελαστής κορδέλας εγκαινίων, δεν κυκλοφορεί με συνθήματα τσέπης. Κυκλοφορεί με φακέλους και αυτό, σε μια χώρα που αγαπά τον θόρυβο, συχνά παρεξηγείται.

Η Θεσσαλονίκη, πόλη απαιτητική και καχύποπτη ,δικαίως, έχει μάθει να μετρά τους πολιτικούς της με το υποσχόμετρο. Ο Ταχιάος όμως μοιάζει να μετρά με χιλιοστά έργου, υποδομές που ξεμπλοκάρουν, χρονοδιαγράμματα που σφίγγουν, εργοτάξια που επιτέλους θυμίζουν εργοτάξια και όχι μνημεία ακινησίας. Το Μετρό Θεσσαλονίκης, αυτός ο αστικός μύθος που μεγάλωσε γενιές σαρκασμού, έπαψε να είναι ανέκδοτο και έγινε πραγματικότητα μέσα από επίμονη, τεχνική, συχνά αόρατη δουλειά και τα αόρατα, ως γνωστόν, δεν γράφουν εύκολα πρωτοσέλιδα

Είναι άραγε παρεξηγημένη η προσωπικότητά του; Πιθανότατα ναι  και πιθανότατα με δική του ευθύνη. Δεν φρόντισε να «πουλήσει» τον εαυτό του. Δεν επένδυσε σε δημόσιες σχέσεις, αλλά σε δημόσια έργα. Εργασιομανής, τεχνοκρατικός, με μια σχεδόν πεισματική πίστη ότι η Θεσσαλονίκη αξίζει σοβαρότητα και όχι πυροτεχνήματα, μοιάζει με εκείνον τον παλιό τύπο πολιτικού που δεν κερδίζει χειροκρότημα  κερδίζει χρόνο, χρήμα και λειτουργικότητα για την πόλη.

Ίσως τελικά το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Ταχιάος δεν μιλά αρκετά. Ίσως είναι ότι εμείς δεν έχουμε μάθει να ακούμε τη σιωπηλή αποτελεσματικότητα.

 

Η πολιτική είναι η αργή διάτρηση σκληρών σανίδων με πάθος και μέτρο

 Μαξ Βέμπερ, Γερμανός κοινωνιολόγος, οικονομολόγος και πολιτικός στοχαστής,

 

Καφές  με ολίγη από Σοσιαλισμό, ο καφές των Αθανάτων

Είναι κάποιοι καφέδες που δεν πίνονται για την καφεΐνη. Πίνονται για να δηλωθεί παρουσία, να σταλούν μηνύματα, να επαναβεβαιωθεί πως το ΠΑΣΟΚ δεν είναι φάντασμα αλλά πιο ζωντανό κι από το μουστάκι του Ανδρέα. Έτσι, την τελευταία μέρα του χρόνου, ενώ άλλοι έπαιζαν χαρτιά και σκεφτόντουσαν βασιλόπιτες, κάποιοι άλλοι έστηναν πολιτικά τραπέζια με θέα τον Θερμαϊκό.

Στο «Δάιος», λοιπόν, μαζεύτηκε η crème de la crème της σοσιαλδημοκρατικής Θεσσαλονίκης. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος στο κέντρο, όχι της πόλης, αλλά της κουβέντας  και γύρω του ένας θίασος προσώπων που θυμίζουν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πεθαίνει. Απλώς ανασυντάσσεται πίνοντας cappuccino

Ο Στέλιος Αγγελούδης, ο Χρήστος Παπαστεργίου, ο Σπύρος Βούγιας, η Κούλα Γιαννακίδου, ο Χρόνης Μακρίδης, ο Άρης Πουρπουλάκης, ο Γιώργος Μακρίδης και άλλοι ένδοξοι και γνώριμοι, δεν ήπιαν απλώς καφέ, ήπιαν ιστορία. Συζήτησαν για τη ΔΕΘ , ναι, αυτή που η ανάπλαση της  είναι εδώ από τότε που ο Βενιζέλος δεν ήταν καν «πρώην». Και τι είπαν; Ότι δεν πρόκειται για τοπικό θέμα. Όχι, όχι. Είναι ζήτημα εθνικής σημασίας ,σαν να λέμε, η ΔΕΘ είναι το νέο Κυπριακό.

Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις πως αυτός ο «πυρήνας» του Βενιζελικού ΠΑΣΟΚ είναι σκληρός, δεν λιώνει ούτε με τίποτα. Είναι το παλιό καλό ΠΑΣΟΚ, το βαθύ, το θεσμικό, το ελαφρώς συνταγματολογικό, το αειθαλές.

Και μεταξύ μας  κι αυτό δεν χρειάζεται να το γράψει καμία δημοσκόπηση,  αν ο νυν αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης, έδειχνε στοιχειώδη σεβασμό σ’ αυτόν τον Πυρήνα και άκουγε λιγάκι περισσότερο εκείνους που ξέρουν, εκείνους που έχουν πιει περισσότερους καφέδες σε παραπολιτικά λόμπι απ’ ό,τι ο ίδιος έχει γράψει ομιλίες, ε, τότε ναι,– τα ποσοστά του Κινήματος θα ήταν πολύ, πολύ καλύτερα.

Και ποιος ξέρει… με τέτοια καφεδάκια, ίσως μια μέρα το ΠΑΣΟΚ να ξαναγίνει κυβέρνηση  ή έστω να ξαναμπεί στο μυαλό μας όπως ο λεκές από ελληνικό καφέ στο λευκό πουκάμισο, ανεξίτηλος, ανεξήγητος και πάντα επίκαιρος.

Το παρελθόν δεν είναι ποτέ νεκρό. Δεν είναι καν παρελθόν

 Γουίλιαμ Φόκνερ, Αμερικάνος συγγραφέας του 20ού αιώνα και βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1949

Από τον Μαδούρο με αγάπη  και βαπόρια με πετρέλαιο

Στη σκακιέρα της διεθνούς πολιτικής, η Βενεζουέλα παίζει πλέον ρόλο… του εμπορικού λιμένα. Ο Ντόναλντ Τραμπ, αυτός ο πολιτικός συνδυασμός ροντβάιλερ και ριάλιτι σταρ, αποφάσισε ότι ο Νικολά Μαδούρο δεν είναι απλώς ένας λατινοαμερικανός πρόεδρος με αδυναμία στις φόρμες, αλλά και ο νέος Πάμπλο Εσκομπάρ, με έξτρα αποστολές, αδειάζει φυλακές, στέλνει τρόφιμους σε ψυχιατρεία, διοργανώνει θαλάσσια καρναβάλια με βαπόρια φουλαρισμένα με κοκαΐνη και… προσφορές πετρελαίου με κάθε δεύτερο σακί φαιντανύλης δώρο.

Ο Τραμπ, κουρασμένος από τη διπλωματία και την υπομονή (ειδικά την υπομονή), αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα για παραλαβή κατ’ οίκον. Έστειλε λοιπόν 15.000 στρατιώτες, δύο αεροπλανοφόρα και μια χούφτα αντιτορπιλικά στην Καραϊβική , όχι για τουρισμό, αλλά για να «πεταχτούν» μέχρι τη Βενεζουέλα και να φέρουν πίσω τον Μαδούρο και τη σύζυγό του, πακέτο.

Η επιχείρηση παρουσιάστηκε ως «χειρουργικής ακρίβειας», κάτι ανάμεσα σε Mission Impossible και έκτακτο δελτίο καιρού. Ο Λευκός Οίκος διαβεβαίωσε ότι όλα έγιναν βάσει διεθνούς δικαίου, χωρίς να εξηγεί σε ποιο σύγγραμμα ακριβώς προβλέπεται η απαγωγή αρχηγού κράτους με ελικόπτερο.

Ο Τραμπ δήλωσε πως «η αρμάδα έκανε απλώς τη δουλειά της» και πως «αν περισσέψει πετρέλαιο, ακόμα καλύτερα». Τα πλοία παραμένουν σε ετοιμότητα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστείς ξανά μια προεδρική συλλογή από τη Λατινική Αμερική.

Και ενώ η Ουάσιγκτον κατηγορεί τον Μαδούρο ότι κρύβει την παγκόσμια παραγωγή ναρκωτικών στα πορτ-μπαγκάζ των βενζινοφόρων, εμείς εδώ στην Ελλάδα αναπολούμε με νοσταλγία εκείνα τα ταξιδάκια στη…. Μπολιβάρα.

Θυμάστε, αλήθεια, τους ντόπιους εκπροσώπους του «μπολιβαριανού μοντέλου»; Εκείνους που έβγαζαν selfie στο Καράκας σαν να ήταν σε Erasmus. Ο Αλέξης Τσίπρας, με το στυλ του ριζοσπαστικού γιάπη, υπήρξε μεγάλος θαυμαστής της μπολιβαριανής επανάστασης , τουλάχιστον μέχρι να γίνει πρωθυπουργός και να μετατραπεί σε πρέσβη της τρόικας με ανθρώπινο πρόσωπο. Κάποτε πήγαιναν και οι Παππάδες  κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά  για να «διερευνήσουν ενεργειακές συνεργασίες», λες και η Ελλάδα θα μετέφερε αργό πετρέλαιο με τα ΚΤΕΛ.

Όλα αυτά, βέβαια, πριν καταλάβουμε ότι ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα έβγαζε περισσότερο πετρέλαιο απ’ ό,τι ρεύμα και περισσότερους πρόσφυγες απ’ ό,τι επενδυτές. Εν κατακλείδι, τι μας διδάσκει η όλη υπόθεση; Ότι είτε παίζεις με πετρέλαιο είτε με ιδεολογία, στο τέλος κάποιος θα καεί. Και συνήθως δεν είναι αυτός με το αεροπλανοφόρο.

Η πολιτική είναι η τέχνη του να εμποδίζεις τους ανθρώπους να ασχολούνται με ό,τι τους αφορά

 Πολ Βαλερί, Γάλλος λογοτέχνης και στοχαστές του 20ού αιώνα

 

 

Όταν η έξοδος κινδύνου οδηγεί σε αποθήκη

Αλίμονο, ακόμη και η Ελβετία, εκείνη η πειθαρχημένη κόρη της Ευρώπης που μετρά τον χρόνο της σε τικ-τακ από κουρδιστά ρολόγια, μπορεί να καεί στο πυρ το εξώτερον ενός υπόγειου μπαρ στο Κραν Μοντάνα. Ένα μέρος που μέχρι πρότινος ήταν γνωστό για τις πίστες του σκι και τα φοντύ του, πλέον γράφει ιστορία με καπνούς και τραγωδία, δεκάδες  νεκροί, δεκάδες τραυματίες. Σε μια χώρα όπου, υποτίθεται, ούτε ο καπνός δε βγαίνει χωρίς άδεια.

Αν εκείνοι, λοιπόν, με την ψύχραιμη αστυνόμευση, τους τακτοποιημένους κανονισμούς και τους πολίτες-ρομπότ, βλέπουν τα υπόγεια να γίνονται κολάσεις, τι μένει για την Ελλάδα; Την ωραία, την ατίθαση, την χώρα όπου ο πυροσβεστήρας θεωρείται διακοσμητικό και η έξοδος κινδύνου συχνά οδηγεί σε αποθήκη με παλιά καφάσια Fix.

Έχουμε δει μαγαζιά να φιλοξενούν περισσότερους ανθρώπους απ’ όσους μπορεί να χωρέσει η λογική  και φυσικά η άδεια λειτουργίας. Υπόγεια που μετατρέπονται σε φλεγόμενες παγίδες, με ένα μόνο στενό σκαλοπάτι για έξοδο και έναν DJ που παίζει μέχρι να του το πει η φωτιά.

Η πυροσβεστική υπηρεσία; Θα πει κάποιος ότι κάνει ελέγχους. Βεβαίως. Όπως κάνει κι η γιαγιά μου δίαιτα, ξέρει ότι πρέπει, το σκέφτεται συχνά, αλλά όταν έρθει το γαλακτομπούρεκο, σκύβει το κεφάλι και λέει «δεν πειράζει, μια φορά είναι η ζωή».

Είναι άραγε τόσο δύσκολο να επιβάλει κανείς τον σεβασμό στη ζωή; Να σιγουρευτεί ότι ένα υπόγειο δεν θα μετατραπεί σε τάφο; Ή μήπως, όπως με πολλά στην Ελλάδα, πρέπει πρώτα να συμβεί το κακό για να αφυπνιστούμε με εκείνη τη χαρακτηριστική ρητορική της θλίψης και της «κακιάς στιγμής»;

Μα όταν ακόμη και η Ελβετία καίγεται, ίσως είναι καιρός να ανάψουμε το φως στα δικά μας υπόγεια, πριν το ανάψει η φωτιά.

 

Η  άγνοια δεν είναι δικαιολογία όταν η ευθύνη είναι καθήκον

  Αριστοτέλης

 

Ευχές από τον «Δήμιο»

Είναι, βλέπεις, εκείνη η εποχή του χρόνου που  Τα λαμπιόνια τρεμοπαίζουν, τα μελομακάρονα σωριάζονται σε τάπερ και οι εφορίες… στέλνουν τις ευχές τους. Η ΑΑΔΕ, με το πρόσωπο της στοργικής θείας απ’ το χωριό, μάς εύχεται «αγάπη, υγεία και ευημερία». Σχεδόν μπορείς να ακούσεις τις καμπάνες να χτυπούν καθώς κατασχέτει οριστικά τον λογαριασμό σου.

Το θράσος, φίλε αναγνώστη, έχει αποκτήσει επίσημο λογότυπο και αποστέλλεται σε μαζικά e-mail. Η ίδια Αρχή που σου μπλοκάρει τα τελευταία 12 ευρώ από την κοινωνική σύνταξη, σου εύχεται «ευτυχισμένο το 2026!»  διότι τί είναι η ευτυχία, αν όχι ένα συναίσθημα που μπορεί να επιβιώσει χωρίς ρεύμα, χωρίς στέγη, χωρίς πρόσβαση στην περίθαλψη; Τί είναι η ειρωνεία, αν όχι να σου λέει «Χρόνια Πολλά» αυτός που υπογράφει την έξωση σου;

Αναλογιζόμαστε  τον υπάλληλο που έγραψε αυτές τις ευχές. Φαντάζομαι έναν άνθρωπο σκυθρωπό, μπροστά σε μια οθόνη με ένδειξη «Κατάσχεση Επιτυχής», να πληκτρολογεί με συγκίνηση: «Αγάπη για όλους!». Πιθανόν να του έπεσε και ένα δάκρυ πάνω στο πληκτρολόγιο, καθώς διέγραφε για πάντα το Επίδομα Θέρμανσης του κυρίου Παναγιώτη που μένει σε κοντέινερ.

Μας εύχονται, λοιπόν. Μας εύχονται εκείνοι που ξέρουν ακριβώς πόσο έχουμε, πού το έχουμε, πώς το αποκτήσαμε και πότε ακριβώς θα μας το πάρουν. Μια τρυφερή κάρτα από τον Μεγάλο Αδελφό με χριστουγεννιάτικα στολίδια γύρω από την ένδειξη «Υπόλοιπο: 0,00 €».

Τουλάχιστον ο Σκρούτζ είχε την ευθιξία να μετανοήσει κάποια στιγμή. Η ΑΑΔΕ συνεχίζει απτόητη. Μεθοδική, ακούραστη και με πλήρη επίγνωση της ειρωνείας των πράξεων της, κάνει αυτό που κάνει καλύτερα, σου εύχεται το καλύτερο, αφού πρώτα σου πάρει και τα σώβρακα.

 

 Η υποκρισία είναι το φόρο που πληρώνει η κακία στην αρετή

 François de La Rochefoucauld

 

Τελοφοβία, η νέα εθνική μας νόσος και ο υπουργικός της εμπνευστής

Μα είναι δυνατόν; Σε μια χώρα όπου το να πληρώσεις τα τέλη κυκλοφορίας έχει καταντήσει πιο αγχωτικό κι απ’ το να περάσεις ΚΤΕΟ με χειρόφρενο δεμένο, ο κ. Πιερρακάκης, Υπουργός Οικονομικών (και νέος πρόεδρος του Eurogroup, τρομάρα μας), αποφάσισε φέτος να εφαρμόσει το πιο αυστηρό deadline της δεκαετίας,31 Δεκεμβρίου χωρίς καμία απολύτως παράταση.

Όχι μία εβδομάδα, όχι πέντε μερούλες, ούτε καν μια ώρα χάρη στους αναποφάσιστους, τους ξεχασιάρηδες, τους απελπισμένους. Αυτούς τους 4,2 εκατομμύρια πολίτες που δεν πλήρωσαν εγκαίρως. Ναι, καλά διάβασες, **μόλις το 38%  πλήρωσε εμπρόθεσμα τα τέλη. Αν αυτό δεν λέει κάτι για τη δυσκολία των καιρών, τότε τι λέει; Ότι όλοι οι υπόλοιποι κάνουν «οικονομική ανυπακοή»; Ότι τους άρεσε να παρκάρουν με το άγχος της κατάσχεσης;

Όχι κύριε Πιερρακάκη μας, δεν είμαστε όλοι υπουργοί να κυκλοφορούμε με κρατικά οχήματα ή να έχουμε υπηρεσίες να μας θυμίζουν τις προθεσμίες με ραβασάκια. Ο κόσμος ζορίζεται, και το ξέρετε. Αλλά εσείς, στοργικά κι αποφασιστικά, μας σερβίρατε άλλη μια δόση τελολαγνείας, χωρίς κανένα έλεος, σαν άλλος οικονομικός Ιαβέρης.

Και εντάξει, καταλαβαίνουμε, Eurogroup τώρα, δεν ασχολούμαστε με τα “πεζά”, τα καθημερινά, τα βαρετά. Το δράμα των Ελλήνων οδηγών είναι για τους κοινότοπους, όχι για τον αυτοφωτογραφιζόμενο  υπερυπουργό των Βρυξελλών.

Αλλά επειδή εμείς εδώ κάτω έχουμε ακόμα νιώσει τις λακκούβες στην ψυχή μας (και στα αμορτισέρ μας), βαφτίζουμε αυτή τη νέα μας εθνική κατάσταση “Τελοφοβία“, ο παράλογος φόβος μην τυχόν και δεν προλάβεις να πληρώσεις, γιατί το Υπουργείο σου έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Ε, λοιπόν, όχι! Το να κόβεις την προθεσμία έτσι, με τέτοια αναλγησία, δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι τελική λύση  για τη σχέση πολίτη-κράτους και δεν την αντέχουμε πια.

Όταν ο λαός φοβάται την κυβέρνηση, υπάρχει τυραννία, όταν η κυβέρνηση φοβάται τον λαό, υπάρχει ελευθερία

Τόμας Τζέφερσον, 3ος Πρόεδρος των ΗΠΑ (1801–1809)

 

2026, ασκήσεις υπομονής σε μια χώρα που ξέρει να περιμένει φιλοσοφώντας

Το 2026 βρίσκει τους Έλληνες όρθιους, όχι από υπερηφάνεια, αλλά από συνήθεια. Έχουμε μάθει να στεκόμαστε, να περιμένουμε, να κοιτάμε τον ορίζοντα με βλέμμα φιλοσοφικό και λογαριασμό ανοιχτό. Αν κάτι μας έμαθε η Ιστορία, είναι πως τίποτα δεν έρχεται ακριβώς όπως το περιμένεις, αλλά σχεδόν πάντα σε βρίσκει προετοιμασμένο να το σχολιάσεις.

Το νέο έτος υπόσχεται σταθερότητα, μια λέξη που στην Ελλάδα ακούγεται όπως η αρετή στους διαλόγους του Πλάτωνα, όλοι μιλούν γι’ αυτήν, λίγοι την έχουν δει, κανείς δεν είναι σίγουρος αν υπάρχει έξω από τη θεωρία. Η οικονομία θα συνεχίσει να αναπτύσσεται με ρυθμούς φιλοσοφικούς, ένα βήμα μπροστά, δύο συλλογισμούς πίσω. Οι μισθοί θα αυξάνονται με τη λεπτότητα ενός σοφιστή, δηλαδή αρκετά για να το συζητάμε, όχι αρκετά για να το πιστεύουμε.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, υπάρχει και το ερώτημα της πολιτικής βούλησης. Ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, δείχνει αποφασισμένος να κάνει αυτό που σπάνια τολμάται στον τόπο μας, να μην αρκεστεί στη διαχείριση, αλλά να επιχειρήσει ρήξη με τη στασιμότητα. Να πάει ένα βήμα μπροστά, όχι επικοινωνιακά, αλλά ουσιαστικά, γνωρίζοντας ότι κάθε βήμα στην Ελλάδα συνοδεύεται από χορό αντιδράσεων, αρχαία τραγωδία και σύγχρονο σχολιασμό. Το αν θα τα καταφέρει, παραμένει ανοικτό φιλοσοφικό ερώτημα, όμως η πρόθεση μοιάζει πιο καθαρή από άλλες φορές.

Στην καθημερινότητα, το 2026 θα μας βρει πιο ψηφιακούς από ποτέ, αλλά με την ίδια αναλογική ψυχή. Θα κατεβάζουμε εφαρμογές για τα πάντα, από την υγεία μέχρι την ευτυχία, και στο τέλος θα ρωτάμε τον καφετζή της γειτονιάς τι άκουσε. Η τεχνητή νοημοσύνη θα υπόσχεται λύσεις, όμως ο Έλληνας θα συνεχίσει να εμπιστεύεται το ένστικτο, αυτό το αρχαίο εργαλείο που δεν χρειάζεται ενημέρωση λογισμικού.

Πολιτικά, το 2026 θα είναι γεμάτο λόγο, πολύ λόγο. Λόγο που θα θυμίζει την Αγορά των Αθηνών, όπου όλοι μιλούσαν για το καλό της πόλης και στο τέλος κατέληγαν στο ίδιο συμπέρασμα, ότι φταίνε οι άλλοι. Ο πολίτης θα ακούει, θα κουνά το κεφάλι και θα επιστρέφει στην ιδιωτική του φιλοσοφία, αυτή που λέει ότι η ζωή συνεχίζεται, ό,τι κι αν αποφασίσουν οι άρχοντες.

Και κάπως έτσι, το 2026 δεν θα είναι ούτε σωτηρία ούτε καταστροφή. Θα είναι μια ακόμη άσκηση υπομονής, μια καθημερινή πρακτική σοφίας, όπως θα έλεγε κι ένας αρχαίος, να ζεις μέσα στο χάος χωρίς να χάνεις το χιούμορ σου.

 

Συν Αθηνά και χείρα κίνει

Αίσωπος

 

Ο Σιωπηλός Ουρανός και το βουβό Κράτος, πώς χάσαμε το σήμα και το Νόημα

Α, Ελλάς, με τα ουράνια σύνορα και τα επίγεια χάλια σου! Στις 4 Ιανουαρίου του νέου έτους,  ενός έτους που υποσχέθηκε και πάλι πρόοδο και ψηφιακή αναβάθμιση  ο ελληνικός εναέριος χώρος εισήλθε σε κατάσταση ραδιοφωνικής αυτοκτονίας. Σαν από σκηνή αρχαίας τραγωδίας, όλες σχεδόν οι συχνότητες του F.I.R. Αθηνών γέμισαν με έναν ακούσιο θόρυβο, λες και το σύμπαν αποφάσισε να μας πνίξει στο λευκό του θάνατο.

Οι γραμμές κατέρρευσαν, οι τηλεφωνικές συνδέσεις κόπηκαν σαν νήματα της Μοίρας, και οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, με βλέμμα απεγνωσμένο και φωνή χωρίς αποδέκτη, αναγκάστηκαν να μειώσουν τα αεροσκάφη – όχι λόγω καιρού, αλλά λόγω ελληνικής  πρωτόγνωρης παραφωνίας!!! Διότι τι είναι η Ελλάδα, αν όχι η χώρα όπου η τεχνολογία υποκύπτει στον θόρυβο και η διοίκηση συσκέπτεται για να διαπιστώσει ότι όντως… κάτι δεν πάει καλά.

Συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, αεροπλάνα που απογειώνονται για να βρουν ποιος κάνει φάρσα στις ραδιοσυχνότητες  λες και το πρόβλημα είναι ένα αόρατο τσογλάνι με πομπό στα Καλάβρυτα. Και μέσα σε αυτόν τον τεχνολογικό Μεσαίωνα, η ΥΠΑ φαντάζει σαν τον Δον Κιχώτη, που με τη βοήθεια της ΕΕΤΤ, του Σάντσο Πάντσα της υπόθεσης , κυνηγά ανεμόμυλους από τον Υμηττό ως τη Θάσο.

Όμως το ερώτημα μένει, πρόκειται περί σαμποτάζ, περί κυβερνοεπίθεσης, ή απλώς περί ενός ακόμα κεφαλαίου στη γνωστή ελληνική οπερέτα του χάους;

Όπως και να έχει, η παρεμβολή στα ερτζιανά έφερε στην επιφάνεια την παρεμβολή στο συλλογικό μας μυαλό, πολλή τεχνολογία, λίγη σκέψη.

 

Όταν η σιωπή είναι πιο εκκωφαντική από τον ήχο, κάτι πάει πολύ στραβά

ΦΑΙΔΡΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑ