«The Bride»: Όταν η «νύφη του Φρανκενστάιν» γίνεται αντι-ηρωίδα (VIDEO)

Η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της Maggie Gyllenhaal μετά το πολυσυζητημένο The Lost Daughter επιστρέφει στον κόσμο του Frankenstein’s Monster, αυτή τη φορά μέσα από μια απροσδόκητη οπτική: την ιστορία της νύφης του.

Το The Bride! επιχειρεί να ξαναγράψει τον μύθο της Mary Shelley με φόντο το Σικάγο της δεκαετίας του 1930, συνδυάζοντας γοτθικό τρόμο, μαύρη κωμωδία, ρομαντισμό και μια έντονα φεμινιστική ματιά.

Με πρωταγωνιστές την Jessie Buckley και τον Christian Bale, η ταινία έχει ήδη προκαλέσει διχασμένες αντιδράσεις στους κριτικούς: άλλοι μιλούν για ένα τολμηρό κινηματογραφικό πείραμα και άλλοι για ένα φιλόδοξο χάος γεμάτο ιδέες που δεν δένουν μεταξύ τους.

Η ιστορία ξεκινά με την ίδια τη Mary Shelley να λειτουργεί ως αφηγηματική «σκιά» που επηρεάζει τα γεγονότα. Το πνεύμα της φαίνεται να καταλαμβάνει την Ίντα (Jessie Buckley), μια γυναίκα της νύχτας στο Σικάγο της δεκαετίας του ’30. Μετά από μια βίαιη σύγκρουση με άνδρες που την κακοποιούν, η Ίντα σκοτώνεται και θάβεται σε έναν ανώνυμο τάφο.

Την ίδια στιγμή, το τέρας του Φρανκενστάιν – εδώ ονομαζόμενο Φρανκ – περιπλανιέται μόνο του στον κόσμο. Ο Φρανκ (Christian Bale) αναζητά έναν σύντροφο που θα τον απαλλάξει από τη μοναξιά. Ζητά λοιπόν από τη γιατρό Δρ. Ευφρόνιους (Annette Bening) να δημιουργήσει για εκείνον μια σύντροφο.

Η λύση έρχεται όταν ανασύρουν το σώμα της Ίντα από τον τάφο και την επαναφέρουν στη ζωή. Έτσι γεννιέται η Νύφη – μια αλλόκοτη, οργισμένη και ανεξέλεγκτη ύπαρξη που προσπαθεί να καταλάβει ποια είναι και τι θέλει από τον κόσμο.

Η σχέση της με τον Φρανκ εξελίσσεται σε μια παράξενη ερωτική συμμαχία. Όταν η Νύφη δέχεται επίθεση από άνδρες, το ζευγάρι αντιδρά βίαια και καταλήγει να γίνει καταζητούμενο από την αστυνομία. Σύντομα ξεκινά ένα παράδοξο road trip εγκλήματος και πάθους, με το ζευγάρι να θυμίζει μια σκοτεινή εκδοχή των Bonnie and Clyde.

Καθώς οι δύο «τέρατα» διαφεύγουν από τον νόμο – με αστυνομικούς όπως ο Τζέικ Γουάιλς (Peter Sarsgaard) και η Μίρνα Μάλοου (Penélope Cruz) να τους κυνηγούν – η ιστορία μετατρέπεται σε ένα υβρίδιο γκανγκστερικής ταινίας, ερωτικής τραγωδίας και φεμινιστικής αλληγορίας.

Το «The Bride!» είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του σύγχρονου mainstream κινηματογράφου που επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει κλασικούς μύθους μέσα από νέες κοινωνικές και πολιτισμικές οπτικές. Η Maggie Gyllenhaal δεν προσπαθεί να κάνει μια ακόμη «πιστή» μεταφορά του μύθου του Φρανκενστάιν, αντίθετα, επιχειρεί να τον αποδομήσει και να τον επανασυνθέσει γύρω από το θέμα της γυναικείας οργής και της αυτοδιάθεσης.

Η επιλογή να μετατραπεί η ιστορία σε ένα υβρίδιο ειδών – γοτθικό horror, γκανγκστερική περιπέτεια, μιούζικαλ και ρομαντική τραγωδία – αποτυπώνει μια ευρύτερη τάση του σύγχρονου κινηματογράφου: την ανάγκη να δημιουργηθούν υβριδικές αφηγήσεις που απευθύνονται σε νεότερα κοινά και επαναδιαβάζουν το παρελθόν μέσα από σημερινές κοινωνικές συζητήσεις, όπως η συναίνεση, η έμφυλη βία και η γυναικεία αυτονομία.

Ωστόσο, η φιλοδοξία της ταινίας είναι ταυτόχρονα και η μεγαλύτερη αδυναμία της. Η υπερβολική συσσώρευση ιδεών – από πολιτικά σχόλια μέχρι μουσικά νούμερα και κινηματογραφικά hommage – συχνά αποδυναμώνει τη δραματουργική συνοχή. Το αποτέλεσμα μοιάζει περισσότερο με κινηματογραφικό manifesto παρά με μια συγκροτημένη αφήγηση.

Παρά τα αφηγηματικά προβλήματα, η ερμηνεία της Jessie Buckley αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο ατού της ταινίας. Η ηθοποιός μετατρέπει τη Νύφη σε μια εκρηκτική φιγούρα που ταλαντεύεται ανάμεσα στην αθωότητα, την οργή και την παράνοια. Δίπλα της, ο Christian Bale δίνει έναν πιο ανθρώπινο τόνο στο τέρας, παρουσιάζοντας έναν χαρακτήρα που αναζητά απελπισμένα αγάπη και αποδοχή.

Σε επίπεδο αισθητικής, το φιλμ εντυπωσιάζει. Η σκηνοθεσία αντλεί έμπνευση από το film noir, το κλασικό Χόλιγουντ και τη γοτθική παράδοση του Bride of Frankenstein (1935), δημιουργώντας ένα υπερβολικό αλλά οπτικά εντυπωσιακό σύμπαν.

Τελικά, το «The Bride!» είναι μια ταινία που πιθανότατα θα διχάσει. Για κάποιους θα είναι ένα χαοτικό φιλμ γεμάτο υπερβολές· για άλλους μια τολμηρή προσπάθεια να δοθεί φωνή σε έναν χαρακτήρα που για δεκαετίες υπήρξε απλώς «η νύφη κάποιου άλλου». Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία του εγχειρήματος: όχι στην τελειότητα της αφήγησης, αλλά στην επιμονή να ειπωθεί μια ιστορία διαφορετικά.