«Whistle»: Η νέα teen ταινία τρόμου που φέρνει τον θάνατο με μια σφυρίχτρα (VIDEO)

Η τελευταία ταινία τρόμου του Βρετανού σκηνοθέτη Corin Hardy (The Nun) και του σεναριογράφου Owen Egerton (Mercy Black), με τίτλο Whistle, μεταφέρει το κλασικό concept της καταραμένης σφυρίχτρας σε ένα σύγχρονο αμερικανικό λύκειο.

Η ιστορία ακολουθεί τη Chrysanthemum “Chrys” Willet (Dafne Keen), μια νέα μαθήτρια με τραυματικό παρελθόν και πρόσφατη εμπειρία από αποτοξίνωση, η οποία μετακομίζει στο σπίτι του ξαδέλφου της Rel (Sky Yang) σε μια βιομηχανική μικρή πόλη των ΗΠΑ. Στην πρώτη μέρα της στο σχολείο, ανακαλύπτει στο locker ενός πρόσφατα νεκρού μαθητή μια αρχαία Αζτέκικη σφυρίχτρα θανάτου. Μαζί με τον Rel και μερικούς συμμαθητές — την Ellie (Sophie Nélisse), τον Dean (Jhaleil Swaby) και τη Grace (Ali Skovbye) — θα ανακαλύψουν ότι η σφυρίχτρα επισπεύδει τον προκαθορισμένο θάνατο όσων βρίσκονται κοντά όταν φυσάει, με κάθε θάνατο να εμφανίζεται με τρόπους φρικιαστικούς και ευφάνταστους.

Η ταινία παίζει με γνωστά μοτίβα του είδους — cursed objects, teen horror ensemble και θανάτους τύπου Final Destination — αλλά ταυτόχρονα επιχειρεί να δημιουργήσει μια σύγχρονη, σκοτεινή ατμόσφαιρα, γεμάτη industrial αισθητική, σκοτεινά σχολικά διαδρόμους και ατμοσφαιρικές γιορτές. Δεν λείπουν οι διακριτικές αναφορές στη δεκαετία του ’90, με ονόματα όπως “Pellington” και “Craven”, αλλά και στα soundtracks και την οπτική των teen horror ταινιών της εποχής, ενώ παράλληλα η ταινία αντιμετωπίζει LGBTQ θέματα με φυσικότητα και χωρίς διδακτισμό.

Αν και το concept της σφυρίχτρας θανάτου είναι φρέσκο και υποσχόμενο, η ταινία υποφέρει από προβλέψιμους χαρακτήρες και αδύναμη ανάπτυξη της πλοκής. Οι ήρωες δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέροντες, ενώ οι σκηνές θανάτου, αν και αιματηρές και ενίοτε εντυπωσιακές, βασίζονται συχνά σε CGI και υπερβολές που μειώνουν την ένταση. Ωστόσο, η σκηνοθεσία του Hardy είναι πιο ώριμη από προηγούμενες δουλειές του, με επιτυχημένες ατμοσφαιρικές λήψεις και μερικά πολύ δυνατά set-pieces, όπως η σκηνή στο Harvest Festival.

Για τους λάτρεις του είδους, το Whistle προσφέρει αρκετές στιγμές αγωνίας και καλοστημένα kills, ενώ διατηρεί μια αίσθηση teen nostalgia για τη δεκαετία του ’90. Δεν αποτελεί πρωτοποριακή ταινία τρόμου, αλλά είναι μια «καλή» πρόταση για όσους αναζητούν ένα gore-heavy, υπερφυσικό θρίλερ χωρίς βαριά κοινωνική ή φιλοσοφική διάσταση. Στο τέλος, η ταινία φαίνεται να αφήνει ανοιχτό παράθυρο για συνέχεια, γεγονός που μπορεί να σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας franchise στον χώρο του teen horror.