«Crime 101»: Ένα heist movie για έναν κόσμο που έχει ήδη κλαπεί (VIDEO)

Σε μια εποχή που τα mid-budget ενήλικα θρίλερ σπανίζουν, το Crime 101 έρχεται σαν υπενθύμιση ότι το Χόλιγουντ μπορεί ακόμη να αφηγείται ιστορίες εγκλήματος με στιλ, ηθική ασάφεια και all-star καστ.

Ο Bart Layton, γνωστός από το American Animals, μεταφέρει στη μυθοπλασία τη νουβέλα του Don Winslow και στήνει ένα νεονουάρ πάνω στην άσφαλτο της Καλιφόρνιας, με φόντο τη λεωφόρο 101 και τις ρωγμές του αμερικανικού ονείρου.

Ο Μάικ Ντέιβις (Chris Hemsworth) είναι ένας μεθοδικός κλέφτης πολύτιμων λίθων που δρα κατά μήκος της εθνικής οδού 101. Πειθαρχημένος, εμμονικός με τον έλεγχο και με έναν αυστηρό προσωπικό κώδικα – «καμία βία, κανένα λάθος» – οργανώνει ληστείες-ρολόι, αφήνοντας ελάχιστα ίχνη. Όμως μια στραβή δουλειά και η πίεση από τον μέντορά του, έναν παλαιάς κοπής κλεπταποδόχο (Nick Nolte), τον ωθούν να σχεδιάσει ένα τελευταίο μεγάλο χτύπημα: τα «walkaway money» που θα του επιτρέψουν να αποσυρθεί.

Στην απέναντι πλευρά βρίσκεται ο ντετέκτιβ Λου Λούμπεσνικ (Mark Ruffalo), ένας έντιμος αλλά παραγκωνισμένος αστυνομικός που αρνείται να «φουσκώσει» τα στατιστικά με εύκολες συλλήψεις. Πιστεύει ότι έχει αποκωδικοποιήσει το μοτίβο του «ληστή της 101» και επιμένει να τον κυνηγά, παρά την πίεση των ανωτέρων του.

Ανάμεσά τους κινείται η Σάρον Κόλβιν (Halle Berry), ασφαλίστρια πολυτελών περιουσιών, παγιδευμένη σε έναν εταιρικό κόσμο που υπόσχεται άνοδο αλλά αναπαράγει ανισότητες. Η επαγγελματική της φιλοδοξία θα τη φέρει επικίνδυνα κοντά στον επόμενο στόχο του Μάικ.

Στο μείγμα προστίθεται ο Όρμον (Barry Keoghan), ένας ασταθής νεαρός εγκληματίας που λειτουργεί ως παράγοντας χάους. Όταν οι τροχιές όλων διασταυρωθούν, το «τελευταίο κόλπο» θα εξελιχθεί σε αναμέτρηση χαρακτήρων – και κωδίκων τιμής.

Το Crime 101 κουβαλά έντονα το άρωμα του Heat: το κυνηγητό γάτας-ποντικιού, τον επαγγελματισμό των αντιπάλων, την ιδέα ότι αστυνομικός και κλέφτης μοιάζουν περισσότερο απ’ όσο θα ήθελαν να παραδεχτούν. Ο Layton δεν κρύβει τις επιρροές του, αντίθετα, τις αγκαλιάζει και τις γυαλίζει με σύγχρονη αισθητική, ψυχρή φωτογραφία και ηλεκτρονικό, τεταμένο soundtrack.

Το πρόβλημα – και ταυτόχρονα η γοητεία – της ταινίας είναι ότι στέκεται με το ένα πόδι στην παράδοση και με το άλλο στην πρόθεση ανανέωσης. Αγγίζει θέματα όπως η ταξική ανισότητα, η εταιρική εκμετάλλευση, η αυταπάτη της «ηθικής» επιτυχίας. Υπαινίσσεται ότι το σύστημα είναι εξίσου κυνικό με τους παρανόμους του. Όμως κάθε φορά που πλησιάζει σε μια πιο αιχμηρή κοινωνική τοποθέτηση, επιστρέφει στην ασφάλεια της genre φόρμας.

Για ένα κοινό που έχει μεγαλώσει μέσα στην οικονομική ανασφάλεια και βλέπει την έννοια του «walkaway money» ως φαντασίωση, το Crime 101 λειτουργεί σχεδόν αλληγορικά: ποιος μπορεί πραγματικά να αποσυρθεί; Και με τι τίμημα; Ο Μάικ, ο Λου και η Σάρον είναι «σπασμένοι» άνθρωποι σε έναν ήδη σπασμένο κόσμο. Το ερώτημα δεν είναι ποιος θα κερδίσει, αλλά ποιος θα μείνει όρθιος χωρίς να προδώσει ολοκληρωτικά τον εαυτό του.

Δεν πρόκειται για ταινία που επαναπροσδιορίζει το heist movie. Είναι, όμως, μια καλοκουρδισμένη, κομψή υπενθύμιση του γιατί το είδος επιβίωσε: ένταση, χαρακτήρες με κώδικα τιμής και μια πόλη – το Λος Άντζελες – που μοιάζει να καταπίνει όσους δεν ανήκουν στους «έχοντες».

Σε τελική ανάλυση, το Crime 101 ίσως πάσχει από το ότι δεν τολμά να σπάσει εντελώς τη φόρμα του. Αλλά σε μια κινηματογραφική αγορά που έχει εγκαταλείψει σχεδόν ολοκληρωτικά τις «κανονικές», ενήλικες ταινίες μέσης κλίμακας, το γεγονός ότι υπάρχει – και λειτουργεί με επαγγελματισμό και στιλ – είναι από μόνο του μια μικρή νίκη.