«Springsteen: Deliver Me From Nowhere»: Ο Μπρους Σπρίνγκστιν πίσω από το μύθο (VIDEO)

Ο Σκοτ Κούπερ δεν σκηνοθετεί ποτέ απλώς ιστορίες. Δημιουργεί καθρέφτες. Από το Crazy Heart μέχρι το Hostiles, έχει αποδείξει ότι ξέρει να στέκεται δίπλα στους ήρωές του με έναν τρόπο βαθιά ανθρώπινο — ποτέ αφ’ υψηλού, πάντα με συμπόνια.

Οι άνδρες του Κούπερ δεν είναι ήρωες, είναι πληγωμένοι άνθρωποι που παλεύουν να σταθούν απέναντι στους εσωτερικούς τους δαίμονες. Αυτή η ανθρωποκεντρική ματιά βρίσκει την ιδανική της έκφραση στο Springsteen: Deliver Me From Nowhere, μια βιογραφία που δεν δοξάζει τον μύθο, αλλά απογυμνώνει τον άνθρωπο πίσω από το «Αφεντικό».

Η ταινία, βασισμένη στο βιβλίο του Γουόρεν Ζέινς, εστιάζει στο 1982 — στην πιο σιωπηλή, σκοτεινή και ίσως πιο αληθινή στιγμή της ζωής του Μπρους Σπρίνγκστιν. Μετά το θρίαμβο του The River και την αποθέωση στα στάδια, ο 32χρονος τότε καλλιτέχνης αποσύρεται σ’ ένα εξοχικό του Νιου Τζέρσι. Εκεί, μέσα στη μοναξιά και τη θλίψη, παλεύει με την κατάθλιψη και τα φαντάσματα της παιδικής του ηλικίας — κι από αυτή τη μάχη γεννιέται το Nebraska, ένα άλμπουμ φτιαγμένο με τέσσερα κανάλια και αμέτρητα τραύματα. Ένα έργο που δεν αναζητά την επιτυχία, αλλά τη λύτρωση.

Ο Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ, γνωστός από το The Bear, αναλαμβάνει να υποδυθεί τον Σπρίνγκστιν. Δεν τον μιμείται — τον κατανοεί. Η μελαγχολία, η εσωτερική ένταση, η αμηχανία του απέναντι στη δόξα, όλα αποτυπώνονται σιωπηλά, χωρίς εντυπωσιασμούς. Ο Γουάιτ κουβαλά στην οθόνη το βλέμμα ενός ανθρώπου που ψάχνει κάτι αληθινό «μέσα σ’ όλη αυτή τη φασαρία». Η δική του προσωπική μάχη με τη νηφαλιότητα, η προσπάθεια ισορροπίας ως πατέρας, μοιάζουν να συνομιλούν με το σκοτάδι του Σπρίνγκστιν του ’82. Κι έτσι η ερμηνεία του γίνεται μια άσκηση καθαρτικής ενσυναίσθησης.

Απέναντί του, ο Τζέρεμι Στρονγκ ως μάνατζερ Τζον Λάνταου λειτουργεί σαν δεύτερη φωνή, ένας καθρέφτης λογικής και πίστης. Το δίδυμό τους θυμίζει περισσότερο σχέση ψυχοθεραπευτή και ασθενούς, παρά μουσικού και παραγωγού. Γύρω τους, η Οντέσα Γιάνγκ και ο Στίβεν Γκρέιχαμ συμπληρώνουν ένα εξαιρετικό καστ, με τον τελευταίο να δίνει συγκλονιστική ανθρωπιά στη φιγούρα του πατέρα — ενός ανθρώπου βυθισμένου στη θλίψη, που ποτέ δεν κατάφερε να αγαπήσει.

Η δύναμη της ταινίας δεν βρίσκεται στη μουσική της — κι ας είναι αυτή η ιστορία ενός μουσικού. Ο Κούπερ αποφεύγει τα συναυλιακά στερεότυπα, επιλέγοντας μια σιωπηλή, στοχαστική αφήγηση που θυμίζει περισσότερο Inside Llewyn Davis παρά Bohemian Rhapsody. Μας βάζει στο σκοτάδι μαζί με τον ήρωά του και μας ζητά να μείνουμε εκεί, μέχρι να καταλάβουμε. Μέχρι να βρούμε κι εμείς κάτι αληθινό.

Το Deliver Me From Nowhere είναι μια ταινία για τη δημιουργία μέσα από τον πόνο, για τη μουσική ως σωσίβιο. Είναι το πορτρέτο ενός ανθρώπου που δεν ήθελε να γίνει σταρ, αλλά να επιβιώσει. Και γι’ αυτό, τελικά, αφορά όλους μας. Γιατί όλοι κάποτε ζητήσαμε αυτό το «deliver me from nowhere» — τη σωτηρία από τον εαυτό μας.

Δεν είναι μια αψεγάδιαστη ταινία. Ο Κούπερ αγιοποιεί κάπως τον Λάνταου, αποδυναμώνει το πολιτικό πλαίσιο της εποχής του Ρίγκαν, στρογγυλεύει το φινάλε με μια πιο crowd-pleasing κάθαρση. Μα ακριβώς επειδή είναι στουντιακή παραγωγή, το ότι παραμένει τόσο ανθρώπινη, τόσο σκοτεινή, τόσο ευάλωτη, είναι από μόνο του κατόρθωμα.

Ο Μπρους Σπρίνγκστιν έφτιαξε το Nebraska για να γιατρέψει τον εαυτό του — κι ο Σκοτ Κούπερ γύρισε το Deliver Me From Nowhere για να γιατρέψει τη δική μας ανάγκη να θυμηθούμε γιατί αγαπήσαμε τη μουσική. Γιατί πίσω από κάθε μύθο, υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος που παλεύει να σωθεί. Κι ίσως εκεί να κρύβεται η πιο ροκ αλήθεια απ’ όλες.

Γιορτή του Σινεμά 2025: Η ιστορία πίσω από αυτήν – 10 ταινίες που αξίζει να δεις με 2€ (VIDEO)