Οι Otra Rota και η γειτονιά που ονειρεύονται

Ο Δημήτρης Καραμάνης και ο Βασίλης Γεώργας ξεκίνησαν να παίζουν μαζί στα φοιτητικά στέκια της Πάτρας, με μια κιθάρα κι ένα λαούτο. Πριν παρουσιάσουν τον πρώτο τους δίσκο, τις «Αϋπνίες», στο Eightball το Σάββατο 21 Νοεμβρίου, μιλούν στο TheOpinion για το τι χρειάζεται σήμερα για να βγει μια μπάντα από την πόλη της και για το τραγούδι που έγραψαν μαζί με τους Κοινούς Θνητούς, παλιούς συμφοιτητές τους στην Πάτρα.

Έχετε ξαναπαίξει αρκετές φορές στη Θεσσαλονίκη. Τι θυμάστε από την πρώτη;

Δημήτρης Καραμάνης: Για μένα προσωπικά, επειδή η Θεσσαλονίκη είναι και η πόλη καταγωγής μου, ήταν πάρα πολύ όμορφο το ότι καταφέραμε να παίξουμε. Και λέω καταφέραμε γιατί ήταν δύσκολο. Είναι πολύ δύσκολο για τους επιχειρηματίες να εμπιστευτούν και να φέρουν μία μπάντα από την Αθήνα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, με τα έξοδα, τα μεταφορικά, τις διαμονές, οτιδήποτε άλλο. Και πόσο μάλλον μία μπάντα η οποία δεν είναι εμπορική.

Μας εμπιστεύτηκαν τα παιδιά από το Καφωδείο Ελληνικό, στη Βενιζέλου. Ήταν πάρα πολύ όμορφο γιατί ο κόσμος το αγκάλιασε τόσο πολύ που, με το που τελείωσε το live, μας ζήτησαν να ανεβαίνουμε κάθε Σάββατο από την Αθήνα για να παίζουμε εκεί.

Ξεκινήσατε στα φοιτητικά στέκια της Πάτρας. Υπάρχουν τραγούδια που παίζατε τότε και παίζετε ακόμα;

Βασίλης Γεώργας: Είναι μια πολύ όμορφη διαδρομή, με πάρα πολύ δύσβατα μονοπάτια να διαβούμε. Όταν παίρνεις μια απόφαση να κάνεις αυτό που αγαπάς, τα χαλιά δεν θα είναι ποτέ στρωμένα, πολλές πόρτες θα είναι κλειστές. Λοιπόν, θα πω ότι η πορεία είναι αρκετά δύσκολη και επίπονη, όμως να που τα καταφέρνουμε. Από την πρώτη μέρα μέχρι και τώρα υπάρχουν πάρα πολλά τραγούδια τα οποία συνεχίζουμε και παίζουμε, αγαπημένες μας επιτυχίες άλλων καλλιτεχνών. Τότε προφανώς δεν είχαμε τον δίσκο μας. Τώρα στη Θεσσαλονίκη έχουμε παρουσίαση δίσκου, και ο κόσμος της Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά θα ακούσει ολοκληρωμένα τα τραγούδια που βρίσκονται στον πρώτο μας δίσκο.

Μια που αναφέρθηκες στις δυσκολίες, ποια θα ξεχώριζες;

Βασίλης Γεώργας: Μια καθημερινή πρόκληση είναι ο χρόνος που πρέπει να αφιερώσεις παίζοντας μουσική και ακούγοντας μουσική, ο οποίος είναι περιορισμένος, καθώς ένα εντυπωσιακά μεγάλο ποσοστό καλλιτεχνών και μουσικών κάνει και δεύτερη δουλειά για να τα βγάλει πέρα. Ένα άλλο πρόβλημα, αυτό που είπε και ο Δημήτρης στην αρχή, είναι το να πείσεις κάποιον να εμπιστευτεί κάτι που δεν είναι σίγουρος αν θα πουλήσει ή αν θα βγάλει τα λεφτά που πρέπει να βγάλει.

Δημήτρης Καραμάνης: Όλα τα κόστη έχουν ανέβει πολύ, οπότε το να βγεις από την πόλη σου και να παίξεις κάπου αλλού είναι πολύ κοστοβόρο, όταν κάνεις ακόμη τα πρώτα σου βήματα. Πρέπει να γίνουμε επιχειρηματίες του εαυτού τους, πρέπει να αναπτύξουμε διαπραγματευτικά, επιχειρηματικά skills, πρέπει να προμοτάρουμε τον εαυτό μας μονίμως, ενδεχομένως και με τρόπους που δεν θέλουμε. Κι εμείς αυτό που αγαπάμε να κάνουμε είναι η μουσική μας, είναι η δημιουργία, είναι η ερμηνεία, είναι το live, η σύνδεση με τον κόσμο.

Πώς προέκυψε η συνεργασία με τους Κοινούς Θνητούς στο «Στη Δική Μας Γειτονιά»;

Βασίλης Γεώργας: Βρεθήκαμε στην Πάτρα σαν συμφοιτητές, σε κοινούς αγώνες, σε κοινές δραστηριότητες και μουσικές, αλλά και με κοινούς κοινωνικούς προβληματισμούς. Κάποια στιγμή έγραψα εγώ το τραγούδι, το «Στη Δική Μας Γειτονιά», και το έστειλα στα παιδιά και τους είπα ότι θα χαιρόμουν πάρα πολύ μετά από τόσο καιρό να βγάλουμε και κάτι μαζί. Μόλις το άκουσαν μου είπαν ότι ήταν πολύ ωραίο, τους ενδιέφερε. Μας γράψανε τους στίχους και κάναμε αυτό το τραγούδι που ξέρουμε σήμερα.

Στο τραγούδι μιλάτε για πλατείες, καφενεία, σχολεία. Είχατε κάποια συγκεκριμένη γειτονιά στο μυαλό σας;

Βασίλης Γεώργας: Ναι, έχουμε μια συγκεκριμένη γειτονιά στο μυαλό μας. Αυτή που ονειρευόμαστε. Είναι πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα να ξαναδημιουργήσουμε αυτό που τα τελευταία χρόνια πάνε να μας πάρουν. Δηλαδή την ισότητα, την αλληλεγγύη, την ισοτιμία, την κοινωνική δραστηριότητα, την αγάπη μεταξύ μας, τη συνεννόηση. Το είδος της συνύπαρξης, που υπήρχε κάποτε σε μια γειτονιά… Όταν είμαστε ενωμένοι είμαστε και πιο δυνατοί, ενώ όταν είναι ο καθένας μόνος του τα πράγματα δυσκολεύουν.

Είχατε από την αρχή τα τραγούδια που μπήκαν στον δίσκο; Και πώς προέκυψε ο τίτλος «Αϋπνίες»;

Δημήτρης Καραμάνης: Είχαμε ακριβώς αυτά τα τραγούδια. Τα είχαμε γράψει αρκετό καιρό πριν. Ξεκινήσαμε, σκέψου, να ηχογραφούμε τον δίσκο την άνοιξη του ’24 και βγήκε τον Φεβρουάριο του ’26.

Τον τίτλο «Αϋπνίες» τον χρησιμοποιούμε με την έννοια του «παραμένω άγρυπνος». Δηλαδή, με την έννοια του ότι μπορώ να ανταπεξέρχομαι στην καθημερινότητα παρά τις δυσκολίες της. Είναι ένα μήνυμα κουράγιου που θέλουμε να δώσουμε στους ανθρώπους.

Έχετε αρκετά κομμάτια κοινωνικού προβληματισμού και αναρωτιόμουν κατά πόσο αυτό είναι κάτι που σας βγαίνει αβίαστα ή πρόκειται για έναν απολύτως συνειδητό στόχο;

Βασίλης Γεώργας: Νομίζω βγαίνει αβίαστα. Είναι μία ανάγκη η οποία προκύπτει μέσα από αυτό που ζεις εκείνη τη στιγμή. Εμείς αυτό που κάνουμε απλώς είναι να το αποτυπώνουμε σ’ ένα κομμάτι χαρτί και να του βάζουμε μουσική. Θεωρώ ότι αν δεν υπήρχαμε, κάποιος άλλος θα το είχε κάνει.

Αν συγκρίνουμε ένα ρεμπέτικο τραγούδι της Σμύρνης που μιλάει για τη φτώχεια με ένα τραγούδι σημερινό που μιλάει για τις δυσκολίες της καθημερινότητας, στην πραγματικότητα θα βρούμε πάρα πολύ λίγες διαφορές. Δύο διαφορετικές ιστορίες, αλλά στην πραγματικότητα σου λένε το ίδιο πράγμα.

Τι να περιμένουμε από τη βραδιά στο Eightball; Έχετε σχέδια για μετά;

Δημήτρης Καραμάνης: Ανυπομονούμε πολύ για το live στη Θεσσαλονίκη. Θα είναι η πρώτη φορά που παίζουμε στη Θεσσαλονίκη σε ένα μεγάλο stage. Είναι η δεύτερη παρουσίαση δίσκου που κάνουμε. Η πρώτη έγινε στην Αθήνα, στον Σταυρό του Νότου. Είναι πολύ διαφορετικό το να κάνεις ένα οποιοδήποτε live από το να παρουσιάζεις τη δουλειά σου. Και ετοιμάζουμε σιγά σιγά τον δεύτερό μας δίσκο.

info Σάββατο, 21 Νοεμβρίου. Οι πόρτες ανοίγουν στις 20.00 Eightball Club & Live Stage, Πίνδου 1, Λαδάδικα Προπώληση: TicketServices και Σάρωθρον, Κατούνη 17 · District 18, Κων. Παλαιολόγου 18 · Λυκίσκος, Μαυρομιχάλη 9, Σταυρούπολη · Crocodilos, Βοσπόρου 1, Τούμπα